Yaşadıklarımı anlamlandıramıyorum: eski sevgilim narsist miydi?

En buyuk kk

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
18 Mart 2013
2.060
6.062
Size bu yorumum çok duygusuz gelebilir ama tüm bu düşünceler durup durup geçmişe donmeler yeni bir florte bakar. O mu aşıkmış ben mi çok asikmisim kim ne yapmış ne olmuş narsist miymis yoksa değil miymis. SO WHAT?! Takılmayın bu saçmalıklara artık. Geleceğinize bakın ve yeni hayaller kurmaya başlayın. Hala da iletişim kurmayın bu adamla çünkü o sizle arkadaş da olamiycak kadar sizden farkli

Haklisiniz bu eski bir konum ama coktan astim bu dusunceleri.

Kiz yenGEnC yenGEnC yanlislikla en arabesk konumu hortlattin mutlu musun? 😝😁
 

escada35

Guru
Kayıtlı Üye
25 Aralık 2009
1.436
952
Yazınızı baştan sona ben de okudum İlk satırları okuduktan sonra zaten gerisi geldi roman okuyormuşum hissettim kendime bencekitap yazmalısınız. Sorunun cevabına gelirsek narsistmiydi bilemeyiz belki ama sadece iliski uzaklik ve bir takim sorunlardan dolayi dejenere olmuş. Belkide en guzeli yurtdisinda yazismalarinizi yakaladiginda yada gunde 27 defa aramaya basladiginda terketmeliydiniz. Siz siranizi savinca sira ona gecmis oldu. Neticede belki de bu ilişki iç olmamalıydı bir şekilde elbet öyle elbet böyle bitecekti bitmeye mahkumdu. Bir yerde size yetmeyecekti maddi manevi. dönüp geriye baktığımızda birçok şeyi değiştirmek isteriz Ama maalesef giden gitmiş artık önünüze bakın yeni ufuklara acilin kariyerinize engel olmasin kimse siz yukselip arda kalani yukaridan izleyin.
 

TheKnack

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.
Üyelik İptali
Kayıtlı Üye
6 Nisan 2016
1.992
6.486
Öncelikle uyarayım: konum çok ama çok uzun. Nerden başlayacağımı bilemediğim için doğduğum günden başladım, evet :olamaz: Ama bazen uzun konuları okumayı sevenler de çıkıyor burada. Onlardan medet umuyorum. Bu kadar uzununu okur mu kimse bilmem ama?

Son zamanlardabu forumda narsist kişilik bozukluğundan çok bahsedilir oldu, onun da farkındayım. Aslında yaşadıklarımı tekrar düşünmemde bunun da etkisi var. Bu ilişkiyi yaşarken kardeşim bana (o zamanlar 18-19 yaşlarındaydı en fazla) ikili ilişkilerde duygusal manipülasyon: narsistle yüzleşmek adlı kütabı almıştı. O zaman çok konduramamıştım. Benim sevgilim o kadar kötü değildi çünkü, beni çok seviyordu. Kitapta anlatılan başka bişeydi.

Burda açılan konulardan sonra, 2012-2015 yılları arasında yaşadığım o ilişkiden sonra neden bir türlü düzelemediğimi düşündüm. Neden yıkık hissediyordum kendimi? Aldığım 40 kiloyu neden veremiyordum? Erkeklerden neden hala korkuyordum mesela? Yoksa bunlar ezelden beri bende olan sorunlar mıydı, hiç geçmeyen bir psikolojik sorunum mu vardı? Size bu konuda danışacağım, bu yüzden başta uzun uzun kendimi, hayatımı, güçlü ve zayıf yönlerimi anlatmak istiyorum, tam bir resim çizmek için.

Onunla tanışmadan önceki yıllar, hayat hikayem

1988 yılında İstanbul'da, cerrah bir annenin ve muhasebeci bir babanın ilk çocuğu olarak dünyaya geldim. Ben 40 günlükken annem büyük bir rahatsızlık geçirmiş ve hastaneye yatmış, aylarca annemden uzakta kalmışım, bana çok sevdiğim halam bakmış. Çocukluğumda da bu değişmedi. Uzun süre annemin çalışma temposu yüzünden anne babamdan ayrı kaldım. Çoğu zaman sadece haftasonları onları görebildim, bazen haftalarca göremedim. Çok sessiz, çok içine kapanık, en büyük hobisi kağıtlara insan figürleri çizip keserek, onları konuştururak oynamak olan (bu oyuna küçük adamcılık adını takmıştım), kitaplara aşırı düşkün bir çocuktum. En büyük hayalim diplomat, yazar, oyuncu, şarkıcı veya ressam olmaktı. Annemi pek göremediğim için birlikteyken inanılmaz huysuz ve lanet oluyormuşum, her şeye ağlıyormuşum. Kardeşim doğunca tek oyun arkadaşım o oldu. Bir iki arkadaşım daha vardı, onlar beni sevsin diye her şeyi yapardım. Oyunları hep onlar yönetirdi, bana küslerse eğer, günlerce sıkıntıdan uyuyamazdım.

Okula başladığım günden itibaren akran zorbalığına uğradım. O yaşta duygusal yeme illetine yakalanmıştım, sürekli yemek düşünüyor, habire yiyordum. Çok da şişman olmasam da toplu bir çocuktum, sınıf birincisiydim ve arkadaşlarım beni sevsin diye ölüyordum. Belki de bunlar beni hedef haline getirdi. İlkokul dörtteyken Anadolu lisesi sınav sistemi değişti, İngilizce öğrensin diye beni özel okula verdiler, burs sınavını kazandığım için. Ordaki şımarık zengin çocukları iyice psikolojimi bozdu. Bizim maddi durumumuz çok kötü olmasa da onlar kadar iyi değildi. 13 yaşında zehirli olduğunu duyduğum zakkum çiçeğini yiyerek aklımca intihara kalkıştım. Bir yandan da dini obsesyon geliştirdim. Yaz tatilinde günde 15 saat Kuran-ı Kerim'i okuyor, orda kafirlere yönelik yazılan her şeyi üzerime alınıyor, cehennemde ne yapacağım ben diye korkudan ve suçluluktan ağlıyordum. O gün dilencinin birine harçlığımı vermediysem tüm hafta bunu düşünüyordum. Üç sene kadar filan psikiyatrik tedavi gördüm (düzenli terapi ve ilaç).

Annem ve babam genelde çok ama çok sevgi dolu ve sevgilerini gösteren, sarılan, öpen, şakalaşan, her gece masal okuyan... bir anne babaydı. Ama sorunları vardı, sürekli bir boşanma lafı dönüyordu evde. Babam tipik pasif, sorumsuz, ev işlerine, çocuk bakımına katkısı olmayan ve habire iş batıran Türk erkeği. Annem iki günde bir 36 saat nöbet tutmaktan ve kocasından yorgun düşmüş, sürekli sinirli, ayrıca aşırı mükemmeliyetçi, çantamda yapılmamış bir ödev bulsa benimle 3 gün küser, derslerim hep çok iyi olmalı. Benim de derslerim hep çok iyiydi zaten, hiç annemin sözünden çıkmazdım ve açıkçası çok da korkardım annemin öfkesinden. Vurmazdı ama bağırırdı sürekli, ve küserdi günlerce.

Lisede en çok istediğim okulu kazandım, her şey farklı olacaktı, ve oldu da. Önce aynı şehirde olmamıza rağmen yatılı okumaya ailemi ikna ettim, tiyatro kulübüne girmek istiyordum, evimiz okuluma uzaktı. Sonra tiyatro yaptım, gitar çaldım, okulda konserler verdim, kendi bestelerimi yaptım. Burası her şeyin mümkün olduğu, sonsuz bir özgürlük alanıydı. Özgüvenim yine düşüktü ama herkes beni seviyordu sonunda. Bu gelişim yetmedi, 16 yaşında değişim programıyla Amerika'ya gideceğim diye tutturdum ve babamdan ilk dayağımı yedim. Yılmadım, sonunda ikna oldular, 1 sene Avrupa'ya gittim. Sanatla ilgili bir okula kaydoldum. Grafiker olmak istiyordum. Kendimi keşfediyordum her gün. Şehirlerde yalnız yalnız dolaşıyor, müzelere gidip notlar alıyordum. İçki, uyuşturucu, bohem bir yaşama özeniyordum. Macar bir yaşıtıma aşık oldum, yüz vermedi. Erkekler beni hep reddediyordu zaten. Çok heyecanlıydım, onlara hemen tutuluyordum, korkuyorlardı benden.

Üniversite sınavı senesinde Türkiye'ye döndüm, sınavda kendimin bile tahmin edemediği bir puanla dereceye girip hukuk fakültesini kazandım. Güzel sanatlar fikrim Türkiye'ye gelince, aç kalma korkusuyla sönüp gitti, yeni kararım, hiç sevmeyeceğimden emin olduğum hukuk fakültesini bir şekilde bitirip insani yardım çalışanı olup dünyayı dolaşmaktı (şimdi Afrika'da insani yardım çalışanıyım).

Üniversiteye girer girmez ders vermeye, çeviri bürolarında fiziki kontrol ve gitgide çeviri yapmaya başladım, bir şekilde ailemden bağımsız olmak takıntı haline gelmişti. Bir yandan Başbakanlık ilk yüz bursu alıyordum. Ailemden hiç para almadım ama onlarla yaşıyordum. Hukuk fakültesi ve ailemle yaşamak beni depresyona sokmuştu yine, evden hiç çıkmamaya başlayınca yine terapiye gittim, yine ilaçlar kullandım. O zaman psikolog bana "sende kronik depresyon var" dedi. Tiyatro kulubüne girdim yine, bir çocuğa sırılsıklam aşık oldum. Ama nedense beni bir gün seviyor, bir gün sevmiyordu, sürekli eksik bir yanım var gibi hissediyordum. Doğuştan eksik bir yan. Asla onun seviyesine çıkamayacakmışım, asla aşık olunacak bir kız olamayacakmışım gibi. Sebat edip 15 kilo verdim, 50 kiloya düştüm, uzun süre de öyle kaldım. Kilo problemim çözülse de asıl problemim, yetersiz biri olduğum duygusu gitmiyordu.

Sonra başka sevgililerim oldu, cinsellikle, ve sürpriz bir şekilde vajinismus problemim olduğu gerçeğiyle tanıştım. Bu arada her bulduğum fırsatta yurtdışına çıkıyordum, bir şekilde para biriktirip, İnterrail, Work and Travel, Erasmus, allah ne verdiyse yardırıyordum. Tanışıtığım erkeklerin hiçbiriyle güzel, tatmin edici, mutlu bir ilişkim olmuyordu. Bunun dışında sürekli gülen, çok yakın dostlukları olan, neşeli, hayatı çok seven bir genç kadındım. Bütün arkadaşlarım severdi beni, sosyal çevrem genişti epey. Mutlu bir yaşantım vardı. Hayallerim çok fazlaydı, çok renkliydi, depresif yapıma rağmen mutlu biri olarak görüyordum kendimi.

Onunla tanışmam

Onunla, nefret ettiğim avukatlık stajımı yaparken, can sıkıntısından internette yazılar yazdığım dandik bir sitede tanıştım. Yazımın altına "ben sana aşık oldum. Çok ciddiyim". diye yorum yazdı. Ciddiye almadım önceleri, sonra gitgide ısrarları arttı. İstanbul'da okumuş, bir süre İstanbul'da çalışmış, aslen İç Egeli, şimdi küçük bir şehirde kitapçı dükkanı var. Kitapçılık hayalimdeki sevgili mesleği olduğu için biraz etkilendim.

Buluştuk, ilk başta çok itici geldi. Hiperaktif gibiydi. Çok bağırarak konuşuyordu. Sürekli bana bakıp "ne kadar güzelmişsin. Hadi buradan Beşiktaş evlendirme dairesine gidiyoruz." diyordu. Sevimli ama garip buldum, kararımı o anda verdim, bu iş olmazdı. Sonrasında uzun bir mesaj attım: "çok hoş, yakışıklı birisin, ama senden o elektriği alamadım" yazdım. O yıllarda moda olan ektrik almak terimi şak diye oturuyordu hislerime.

Yılmadı ama. İşyerime güller gönderdi (utanmıştım epey ama meğersem gururum okşanmış), her gün arayıp "arkadaş olarak" sohbet etti, bir süre sonra, nefret ettiğim, sırf lisansımı alayım da s..r olup gideyim diye katlandığım, günde 16 saat çalışıp mobingin alasını yaşayıp cücük kadar para almalı stajyerlik hayatımda tek eğlencem, tek avuntum onunla yaptığımız telefon seansları oldu. Saatler sürerdi bazen bu telefonlar...

İlk buluşmamızda beni Sultanahmet'e götürdü. Eski İstanbul'u çok seviyordum, ve bu tutkumu paylaştığını söylüyordu. Sonra beni Sultanahmet'te inanılmaz güzel, tarihi bir otelde kalmaya ikna etti. Korkuyordum, ikinci kez görüştüğüm, ama defalarca telefonda konuştuğum bir adam. Beni öldürecek mi, ne yapacak?

Aslında biliyordum, başından beri. Bu herife elimi versem kolumu kaptırırım, biliyordum yani. Ahtapotumsu bir his veriyordu bana. Ama neden bilmiyorum, görmezden geliyordum. İlk defa seviliyorum, ondan korkuyorum diyordum kendime. Keşke hislerimi dinleseymişim.

İlk gece daha önce hiç yaşamadığım bir seviyede cinsel mutluluk yaşadım. Aklım hayalim almazdı böyle bir hazzın varolabileceğini. Sonra okuduklarımla çok uyumlu. Bu tür ilişkilerde ilk zamanlar kişi kendini keşfedermiş, inanılmaz, başka boyutta bir cinsellik yaşanırmış. İlişkimizin sonlarında ise cinsellik, bende sadece kaçıp kurtulma hissi yaratıyordu... "Bunu yapan insan olamaz, bu adam acımasız" diyebileceğim sahneler. Zorlamalar... Tecavüz demeye dilimin varmadığı anılar.

İlişkimizin başları- göklerde uçarken

O geceden sonra ona aşık oldum, veya öyle sandım. Mükemmel ilişki. Eski İstanbul'da uzun yürüyüşler. İlk defa sevilmek ve prenses gibi davranılmak. Onu karşıma aldım ve bu ilişkiye başlamak istiyorsa bilmesi gereken bazı şeyler olduğunu, benim Türkiye'de kalıp avukat olmak istemediğimi, ruhsatımı yaptıktan sonra yurtdışına insan hakları okumaya gideceğimi, sonrasında da insani yardım kuruluşlarında, uluslalarası insan hakları kuruluşlarında çalışmak veya yurtdışında doktora yapmak istediğimi, bunu kabul etmeyecekse benimle ilişki yaşamamasını söyledim. Defalarca. Bana dediği şey: seninle nereye olursa olsun gelirim.

Bu arada sürekli evlilik teklifi alıyordum ama hiçbir planımız yoktu, ve içimdeki o his sebebiyle "daha erken, daha genciz, ekonomimiz bir düzelsin de" diyordum. "Küçül de cebime gir" diyordu cevap olarak. Genç değilmişim.

İlişkinin duraklama dönemi (fetret devri gibi bişey)

Gerçekten de bir sene sonra mastera gittim. Suçluluk günleri o zaman başladı. Ben derslere adapte olmaya çalışırken, o günde 17-27 kere aramaya, beni kaybetmekten korktuğunu söylemeye başladı. Bu arada kitapçısı batmıştı, borçları vardı, askerliğini yapmamıştı, yaşadığı küçük şehirden kıpırdayamıyordu. Ben o arada sınıfımdan serseri bir oğlandan hoşlanmaya başladım. İlgimi anladı oğlan, bir gece beni odasına davet etti. Reddettim. Ancak ona olan ilgim de geçmedi. Sevgilim Facebook, Gmail, bütün şifrelerimi biliyordu. Hareketler dökümünden bakmış ve çocuğu günde 50 kere arattığımı görmüş. Kıyamet koptu.

Başkasına ilgi duymak aldatmaktı evet ve ayrılmam gerekiyordu ama ayrılamadım. Çok ama çok suçlu hissediyordum, ruhum bir cenderede gibiydi. Bir şekilde durumu hallettik.

Aramızdaki problemler bitmiyordu. Onun küçük şehrine dönmemem sorun oluyordu. Ben kariyeristmişim, özentiymişim, yurtdışı özentisiymişim, çevrem dejenereymiş, arkadaşlarım yozmuş. Seven kadın dönermiş. Benim yoz çevreme karşın kendi temiz, yurttan, Anadolulu çevresini örnek gösteriyordu hep. Yoz biriysem beni neden seviyorsun diyordum. Sen farklısın, seni onlar bozmuş ama için temiz diyordu. Siyasi görüşümden bile tiksiniyordu. Ben Cihangir solcusuymuşum, liboşmuşum. İnsani yardım alanında çalışmak istemem çok saçmaymış, dünyayı ben mi kurtaracakmışım? Artık gelecek planımız benim Türkiye'ye dönmem ve onun küçük şehrinde akademisyen olmamdı. Bir gün İstabul'a gittiğimde, en yakın arkadaşımın nişanına gittik. Nişan değil de parti gibi bir şeydi. Çok sinirlendi orda 10 dakika durduk diye, bir hışımla çıktı, ben de peşinden. Dayanamıyormuş böyle ortamlara.

Ben masterdayken bana sürekli kendisine asılan kızlardan bahsediyordu. Bir kere bir psikologla olan yazışmasının ekran görüntüsünü attı bana. Kız psikolog, buna aslıyor, keşke sevgilin olmasaydı diyor. Bu da benim psikolojik sorunlarımdan bahsediyor, vajinismusu var diyor. Dindar olduğumu söylüyor. Kız da diyor ki "her şeyi yapıyormuş onu mu yapmıyormuş Allah korkusundan ahahaha". Gerçek bir kadın gelir, kendine gerçek bir kadın bul diyor kız. Bütün gün ağladım bu yazışmaları okuyunca.

Bir başka tartışma konumuz, kardeşimin bir derdi var anlıyorum, başka bir şehirde okumaya gitmiş, ama bana anlatmıyor. Benimle iletişimi kesmiş çünkü şifrelerimin onda olduğunu biliyor. O zaman whatsapp yaygın değil, tek iletişim yolumuz email veya facebook. Şifrelerimi geri istiyorum, vermiyor, verirsen ayrılırız diyor. En sonunda baskıya, suçluluğa dayanamadım, master bitti ve döndüm. Hiçbir iş başvurusu yapmamıştım, kalmak için hiçbir adım atmamıştım.

Türkiye'ye dönüş ve çöküşüm

Ankara'da (ona daha yakın olmak ve ailemden habersiz rahat rahat yanına gidip gelmek için) doktoraya başvurdum, orda bir eve taşındım. Çeviri yaparak geçiniyordum. Fakirlik sınırında ve hiç arkadaşım olmadan yaşıyordum, olan bütün arkadaşlarımdan uzaklaşmıştım zaten. Tek derdim oydu. Gitgide beni araması sorması kesildi. Ankara'ya hiç gelmedi. Kardeşim bazı nedenlerle çok zor durumdaydı ve ben kafayı yemek üzereydim. (Bu süreçte 40 kilo aldım ve sağlığım bozuldu). İşsizdim. Sürekli onun yanına gidiyordum. Annesi vardı bir hayatta, iki de kız kardeşi. Çok seviyorlardı beni. Annesi bana kızım diyordu. Ben de annesini seviyordum. Ama herkes neden onunla evlenmediğime kafayı takmıştı. Ama ilişkimiz evlenilecek gibi değidi. İletişimimiz yoktu artık. Sıfır. Asla dertlerimle ilgilenmiyordu zaten. Dünyanın en talihsiz, en bahtsız insanı oydu. Ekonomik açıdan bitik durumdaydı.

Benim ailem ise ondan nefret ediyordu. Annem "kızım bu adam sana şiddet uyguluyor, ayrıldığın gün adak adadım, fakire fukaraya dağıtacağım" diyordu. Babam "takma hayatı bu kadar, her şeyin suçlusu sen değilsin" diyordu. Sürekli o şehre gittiğimi ise bilmiyorlardı, ama tahmin ediyorlardı sanırım.

Bu arada sürekli bir kızla görüşüyordu. Sözde arkadaş ama anlıyorum, arkadaştan çok daha fazlası. Sürekli ikisinin flört etmesini izliyorum, ne zaman ziyarete gitsem. O ziyaretler kabusa döndü. Bazen de eskisi gibi seviliyordum, eski günlerin kırıntılarına tutunuyordum, umutsuzca. Kıskançsın, paranoyaksın diyordu bana. O kız onun gözünde mükemmeldi, ben ne kadar yozsami dejenereysem, o da o kadar saf, temizmiş. Cinsellik desen hayatımın en korkunç cinselliğini yaşıyordum. Sonra beni aldattı o kızla, ortaya çıkardığımda ise terk etti beni. Yıkılmıştım. Cidden yıkılmıştım. Telefonda haykırarak ağlıyordum, o ise duygusuzdu.

O'ndan sonrası

Sonrasında işe girdim, Ankara'da, istediğim bir işti. Sonra 2 sene önce Afrika'da bu iş oldu, buraya geldim. Mutlu sayılırım, kendimi topladım. Ama bazen eski şeytanlar geliyor, kronik depresyon baş gösteriyor. Çok terapi gördüm ama pek de çözüm bulamadım.

Burada çok zeki, çok deneyimli kadınlar var. Yazımı buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim. Biliyorum, psikologlar da var.

O ilk bakista cok ama cok saf, gurultucu hiperaktif bir cocuk gibi, kirilgan, duygulu, coskun, sevgi dolu. Ondan ona hicbir kotulugu konduramadim. Hala da Beni bir zamanlar delice sevmis olduguna inaniyorum. Yalan soyledigimi dusunmuyorum. Hala nefret etmiyorum ondan, mutlu olsun istiyorum hatta. Neden bilmiyorum ama tanisaniz belki siz de boyle gorurdunuz. Sanki seven taraf oydu sevmeyen, onu begenmeyense Ben. Hep bu hisle yasadim iliskiyi, ona borclu gibi.

Beni aldattigi kiz onu terk edince donmek istedi sadece bir kere, kabul etmedim. Sonra hep buyuk bir hata yaptigini, bana yaptiklari icin cok suclu hissettigini soyledi. Vicdanim Beni rahat birakmayacak dedi. Hala arada konustugumuz oluyor, kotu bir sekilde degil ama, naber napiyorsun gibi. Kotu hissetmiyorum. Bu da bana narsist olmadigini dusunduruyor. Tabi ki donmek asla istemem Allah korusun.

Sizce bu yaşadıklarım nedir? Benim sorunum ne? Aklınıza bir tanı geliyor mu? Narsist istismarla alakalı mı sizce bunlar? Yoksa narsist olan ben miyim? Sizce bütün bunlar nedir? Sorunum ne olabilir benim?
Size sarılıp uzun uzun sırtınızı okşamak isterdim. Siz biraz yalnız büyümüşsünüz. Sevilmiyor olmasanız bile ailenin yoğun iş temposu nedeniyle bu sevgiyi çok yoğun yaşayamamışsınız. Öyle olunca bu açığı başkalarıyla kapatmak istemişsiniz. Okulda arkadaşlarınızdan sevgi görmek için delice bir istek duymanız mesela. Bir yandan aileyi tatmin etmek istiyorsun o yaşlarda insan yoğun bir onay alma kabul görme ihtiyacı duyuyor aileden. Zaten mükemmeliyetçi ebeveynle büyümek zor ve yorucu. Doğal olarak sevgisini bu kadar net bir şekilde gösteren birine uzun süre kayıtsız kalamamışsınız. Kronik depresyonu saymıyorum bile nasıl illet bir şey olduğunu çok iyi biliyorum çünkü.

Ama siz suçlu değilsiniz. Çok manipülatif biriymiş o. Ve evet narsistmiş de. Her konuda sizi suçlaması, dünya görüşünüzü bu kadar aşağılaması... Sizi aldatmış ve sizinle ilgili kişisel bilgileri bir başkasına vermiş. Ve siz acaba suç bende mi diye düşünüyorsunuz, bu ne kadar büyük bir manipülasyon bakar mısınız?

Depresyonu yaşamayan bilmiyor. Şımarıklık gibi görünüyor, yeterince çabalamıyormuşsun gibi görünüyor. Neden şöylesin neden böylesin niye bu kadar takıyorsun geçmiş geçmişte kaldı zart zurt konuşup duruyorlar. Kitaplar öneriliyor, psikolojik destekle puf diye düzelmemene şaşırılıyor. İyileşme sürecinin ne kadar yorucu ve uzun olabileceğini çoğu insan anlamıyor, yalnız kalıyorsun.

Ama sen suçlu değilsin, sen yanlış değilsin. Aksine ne kadar çabalıyorsun bu durumu düzeltmek için. Bunca şeyin üzerine koyvermemiş olman, mesela hâlâ iyi bir kariyer yapıyor olman bile ne kadar takdir edilesi.

"Siz"le başlayıp "sen"le biten bir mesaj oldu. Çok özel bir insan olduğuna inanıyorum. O güzel kalbinden öptüm 🌺
 

mutlusey

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
5 Mayıs 2016
3.647
4.706
36
Narsist mi bilmiyorum bu saatten sonra da senin için farketmez zaten ama bu adam cinsel şiddet dahil şiddetin her türlüsünü yaşatmış sana , ondan kurtulduğuna sevin konularını az çok biliyorum ama çocukluğunu bilmiyordum herşey çocukluğa dayanıyor. Artık mutlu ol lütfen :)
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 319 gün geçti.

rouges

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
14 Ekim 2011
2.301
2.078
Bence bu yaşadıkların, hayat.
Hepimiz anlamlandıramadığımız bir şeylerin içinde sürüklenip gidiyoruz.
 

kirmizi oje

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
5 Ocak 2015
2.164
4.886
Düzeltme: Eski konu muymuş ya 😂😂

Yazdıklarınızın hepsini okudum, güzel ve akıcı yazmışsınız.

Öncelikle son zamanlarda herkese narsist deniyor. Narsistlik bence bu yazdıklarınızdan farklı bir şey. Tülay Kök diye bir psikolog var, YouTube'da videoları var bu konuyla ilgili bence onları seyredin.

Hatırladığım kadarıyla narsist insan karşısındakinin enerjisine muhtaç olan bir şekilde parazit gibi olan, ve sizi, duygularınızı yöneten insan. Ama siz zaten sürekli depresyonla boğuşmuşsunuz. Karşınızdaki narsistten ziyade sizden hoşlanmış, bir ilişki yaşamış, aldatan bir erkek gibi geldi bana.

Siz ise güvenli bağlanma yaşayamamışsınız ve sürekli sevgi eksikliği hissetmişsiniz, oradan oraya savrulmanızın sebebi bu bence.

Ama şunu düşünün, artık yetişkin bir kadınsınız. Kimseye ihtiyacınız yok. Önce kendinizi sevin, ciddi ciddi sevin. Sizden başka bir tane daha yok. Size bir şey olsa evet bir süre ağlayacak en sevdikleriniz bile ama bir süre sonra gülecekler, bir şekilde hayatlarına bakacaklar. O yüzden en kıymetli sizsiniz. Kendinizle mutlu olunca gerisi de olumlu olacak bence.
 

papatya1996

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
15 Mart 2019
156
202
24
Öncelikle uyarayım: konum çok ama çok uzun. Nerden başlayacağımı bilemediğim için doğduğum günden başladım, evet :olamaz: Ama bazen uzun konuları okumayı sevenler de çıkıyor burada. Onlardan medet umuyorum. Bu kadar uzununu okur mu kimse bilmem ama?

Son zamanlardabu forumda narsist kişilik bozukluğundan çok bahsedilir oldu, onun da farkındayım. Aslında yaşadıklarımı tekrar düşünmemde bunun da etkisi var. Bu ilişkiyi yaşarken kardeşim bana (o zamanlar 18-19 yaşlarındaydı en fazla) ikili ilişkilerde duygusal manipülasyon: narsistle yüzleşmek adlı kütabı almıştı. O zaman çok konduramamıştım. Benim sevgilim o kadar kötü değildi çünkü, beni çok seviyordu. Kitapta anlatılan başka bişeydi.

Burda açılan konulardan sonra, 2012-2015 yılları arasında yaşadığım o ilişkiden sonra neden bir türlü düzelemediğimi düşündüm. Neden yıkık hissediyordum kendimi? Aldığım 40 kiloyu neden veremiyordum? Erkeklerden neden hala korkuyordum mesela? Yoksa bunlar ezelden beri bende olan sorunlar mıydı, hiç geçmeyen bir psikolojik sorunum mu vardı? Size bu konuda danışacağım, bu yüzden başta uzun uzun kendimi, hayatımı, güçlü ve zayıf yönlerimi anlatmak istiyorum, tam bir resim çizmek için.

Onunla tanışmadan önceki yıllar, hayat hikayem

1988 yılında İstanbul'da, cerrah bir annenin ve muhasebeci bir babanın ilk çocuğu olarak dünyaya geldim. Ben 40 günlükken annem büyük bir rahatsızlık geçirmiş ve hastaneye yatmış, aylarca annemden uzakta kalmışım, bana çok sevdiğim halam bakmış. Çocukluğumda da bu değişmedi. Uzun süre annemin çalışma temposu yüzünden anne babamdan ayrı kaldım. Çoğu zaman sadece haftasonları onları görebildim, bazen haftalarca göremedim. Çok sessiz, çok içine kapanık, en büyük hobisi kağıtlara insan figürleri çizip keserek, onları konuştururak oynamak olan (bu oyuna küçük adamcılık adını takmıştım), kitaplara aşırı düşkün bir çocuktum. En büyük hayalim diplomat, yazar, oyuncu, şarkıcı veya ressam olmaktı. Annemi pek göremediğim için birlikteyken inanılmaz huysuz ve lanet oluyormuşum, her şeye ağlıyormuşum. Kardeşim doğunca tek oyun arkadaşım o oldu. Bir iki arkadaşım daha vardı, onlar beni sevsin diye her şeyi yapardım. Oyunları hep onlar yönetirdi, bana küslerse eğer, günlerce sıkıntıdan uyuyamazdım.

Okula başladığım günden itibaren akran zorbalığına uğradım. O yaşta duygusal yeme illetine yakalanmıştım, sürekli yemek düşünüyor, habire yiyordum. Çok da şişman olmasam da toplu bir çocuktum, sınıf birincisiydim ve arkadaşlarım beni sevsin diye ölüyordum. Belki de bunlar beni hedef haline getirdi. İlkokul dörtteyken Anadolu lisesi sınav sistemi değişti, İngilizce öğrensin diye beni özel okula verdiler, burs sınavını kazandığım için. Ordaki şımarık zengin çocukları iyice psikolojimi bozdu. Bizim maddi durumumuz çok kötü olmasa da onlar kadar iyi değildi. 13 yaşında zehirli olduğunu duyduğum zakkum çiçeğini yiyerek aklımca intihara kalkıştım. Bir yandan da dini obsesyon geliştirdim. Yaz tatilinde günde 15 saat Kuran-ı Kerim'i okuyor, orda kafirlere yönelik yazılan her şeyi üzerime alınıyor, cehennemde ne yapacağım ben diye korkudan ve suçluluktan ağlıyordum. O gün dilencinin birine harçlığımı vermediysem tüm hafta bunu düşünüyordum. Üç sene kadar filan psikiyatrik tedavi gördüm (düzenli terapi ve ilaç).

Annem ve babam genelde çok ama çok sevgi dolu ve sevgilerini gösteren, sarılan, öpen, şakalaşan, her gece masal okuyan... bir anne babaydı. Ama sorunları vardı, sürekli bir boşanma lafı dönüyordu evde. Babam tipik pasif, sorumsuz, ev işlerine, çocuk bakımına katkısı olmayan ve habire iş batıran Türk erkeği. Annem iki günde bir 36 saat nöbet tutmaktan ve kocasından yorgun düşmüş, sürekli sinirli, ayrıca aşırı mükemmeliyetçi, çantamda yapılmamış bir ödev bulsa benimle 3 gün küser, derslerim hep çok iyi olmalı. Benim de derslerim hep çok iyiydi zaten, hiç annemin sözünden çıkmazdım ve açıkçası çok da korkardım annemin öfkesinden. Vurmazdı ama bağırırdı sürekli, ve küserdi günlerce.

Lisede en çok istediğim okulu kazandım, her şey farklı olacaktı, ve oldu da. Önce aynı şehirde olmamıza rağmen yatılı okumaya ailemi ikna ettim, tiyatro kulübüne girmek istiyordum, evimiz okuluma uzaktı. Sonra tiyatro yaptım, gitar çaldım, okulda konserler verdim, kendi bestelerimi yaptım. Burası her şeyin mümkün olduğu, sonsuz bir özgürlük alanıydı. Özgüvenim yine düşüktü ama herkes beni seviyordu sonunda. Bu gelişim yetmedi, 16 yaşında değişim programıyla Amerika'ya gideceğim diye tutturdum ve babamdan ilk dayağımı yedim. Yılmadım, sonunda ikna oldular, 1 sene Avrupa'ya gittim. Sanatla ilgili bir okula kaydoldum. Grafiker olmak istiyordum. Kendimi keşfediyordum her gün. Şehirlerde yalnız yalnız dolaşıyor, müzelere gidip notlar alıyordum. İçki, uyuşturucu, bohem bir yaşama özeniyordum. Macar bir yaşıtıma aşık oldum, yüz vermedi. Erkekler beni hep reddediyordu zaten. Çok heyecanlıydım, onlara hemen tutuluyordum, korkuyorlardı benden.

Üniversite sınavı senesinde Türkiye'ye döndüm, sınavda kendimin bile tahmin edemediği bir puanla dereceye girip hukuk fakültesini kazandım. Güzel sanatlar fikrim Türkiye'ye gelince, aç kalma korkusuyla sönüp gitti, yeni kararım, hiç sevmeyeceğimden emin olduğum hukuk fakültesini bir şekilde bitirip insani yardım çalışanı olup dünyayı dolaşmaktı (şimdi Afrika'da insani yardım çalışanıyım).

Üniversiteye girer girmez ders vermeye, çeviri bürolarında fiziki kontrol ve gitgide çeviri yapmaya başladım, bir şekilde ailemden bağımsız olmak takıntı haline gelmişti. Bir yandan Başbakanlık ilk yüz bursu alıyordum. Ailemden hiç para almadım ama onlarla yaşıyordum. Hukuk fakültesi ve ailemle yaşamak beni depresyona sokmuştu yine, evden hiç çıkmamaya başlayınca yine terapiye gittim, yine ilaçlar kullandım. O zaman psikolog bana "sende kronik depresyon var" dedi. Tiyatro kulubüne girdim yine, bir çocuğa sırılsıklam aşık oldum. Ama nedense beni bir gün seviyor, bir gün sevmiyordu, sürekli eksik bir yanım var gibi hissediyordum. Doğuştan eksik bir yan. Asla onun seviyesine çıkamayacakmışım, asla aşık olunacak bir kız olamayacakmışım gibi. Sebat edip 15 kilo verdim, 50 kiloya düştüm, uzun süre de öyle kaldım. Kilo problemim çözülse de asıl problemim, yetersiz biri olduğum duygusu gitmiyordu.

Sonra başka sevgililerim oldu, cinsellikle, ve sürpriz bir şekilde vajinismus problemim olduğu gerçeğiyle tanıştım. Bu arada her bulduğum fırsatta yurtdışına çıkıyordum, bir şekilde para biriktirip, İnterrail, Work and Travel, Erasmus, allah ne verdiyse yardırıyordum. Tanışıtığım erkeklerin hiçbiriyle güzel, tatmin edici, mutlu bir ilişkim olmuyordu. Bunun dışında sürekli gülen, çok yakın dostlukları olan, neşeli, hayatı çok seven bir genç kadındım. Bütün arkadaşlarım severdi beni, sosyal çevrem genişti epey. Mutlu bir yaşantım vardı. Hayallerim çok fazlaydı, çok renkliydi, depresif yapıma rağmen mutlu biri olarak görüyordum kendimi.

Onunla tanışmam

Onunla, nefret ettiğim avukatlık stajımı yaparken, can sıkıntısından internette yazılar yazdığım dandik bir sitede tanıştım. Yazımın altına "ben sana aşık oldum. Çok ciddiyim". diye yorum yazdı. Ciddiye almadım önceleri, sonra gitgide ısrarları arttı. İstanbul'da okumuş, bir süre İstanbul'da çalışmış, aslen İç Egeli, şimdi küçük bir şehirde kitapçı dükkanı var. Kitapçılık hayalimdeki sevgili mesleği olduğu için biraz etkilendim.

Buluştuk, ilk başta çok itici geldi. Hiperaktif gibiydi. Çok bağırarak konuşuyordu. Sürekli bana bakıp "ne kadar güzelmişsin. Hadi buradan Beşiktaş evlendirme dairesine gidiyoruz." diyordu. Sevimli ama garip buldum, kararımı o anda verdim, bu iş olmazdı. Sonrasında uzun bir mesaj attım: "çok hoş, yakışıklı birisin, ama senden o elektriği alamadım" yazdım. O yıllarda moda olan ektrik almak terimi şak diye oturuyordu hislerime.

Yılmadı ama. İşyerime güller gönderdi (utanmıştım epey ama meğersem gururum okşanmış), her gün arayıp "arkadaş olarak" sohbet etti, bir süre sonra, nefret ettiğim, sırf lisansımı alayım da s..r olup gideyim diye katlandığım, günde 16 saat çalışıp mobingin alasını yaşayıp cücük kadar para almalı stajyerlik hayatımda tek eğlencem, tek avuntum onunla yaptığımız telefon seansları oldu. Saatler sürerdi bazen bu telefonlar...

İlk buluşmamızda beni Sultanahmet'e götürdü. Eski İstanbul'u çok seviyordum, ve bu tutkumu paylaştığını söylüyordu. Sonra beni Sultanahmet'te inanılmaz güzel, tarihi bir otelde kalmaya ikna etti. Korkuyordum, ikinci kez görüştüğüm, ama defalarca telefonda konuştuğum bir adam. Beni öldürecek mi, ne yapacak?

Aslında biliyordum, başından beri. Bu herife elimi versem kolumu kaptırırım, biliyordum yani. Ahtapotumsu bir his veriyordu bana. Ama neden bilmiyorum, görmezden geliyordum. İlk defa seviliyorum, ondan korkuyorum diyordum kendime. Keşke hislerimi dinleseymişim.

İlk gece daha önce hiç yaşamadığım bir seviyede cinsel mutluluk yaşadım. Aklım hayalim almazdı böyle bir hazzın varolabileceğini. Sonra okuduklarımla çok uyumlu. Bu tür ilişkilerde ilk zamanlar kişi kendini keşfedermiş, inanılmaz, başka boyutta bir cinsellik yaşanırmış. İlişkimizin sonlarında ise cinsellik, bende sadece kaçıp kurtulma hissi yaratıyordu... "Bunu yapan insan olamaz, bu adam acımasız" diyebileceğim sahneler. Zorlamalar... Tecavüz demeye dilimin varmadığı anılar.

İlişkimizin başları- göklerde uçarken

O geceden sonra ona aşık oldum, veya öyle sandım. Mükemmel ilişki. Eski İstanbul'da uzun yürüyüşler. İlk defa sevilmek ve prenses gibi davranılmak. Onu karşıma aldım ve bu ilişkiye başlamak istiyorsa bilmesi gereken bazı şeyler olduğunu, benim Türkiye'de kalıp avukat olmak istemediğimi, ruhsatımı yaptıktan sonra yurtdışına insan hakları okumaya gideceğimi, sonrasında da insani yardım kuruluşlarında, uluslalarası insan hakları kuruluşlarında çalışmak veya yurtdışında doktora yapmak istediğimi, bunu kabul etmeyecekse benimle ilişki yaşamamasını söyledim. Defalarca. Bana dediği şey: seninle nereye olursa olsun gelirim.

Bu arada sürekli evlilik teklifi alıyordum ama hiçbir planımız yoktu, ve içimdeki o his sebebiyle "daha erken, daha genciz, ekonomimiz bir düzelsin de" diyordum. "Küçül de cebime gir" diyordu cevap olarak. Genç değilmişim.

İlişkinin duraklama dönemi (fetret devri gibi bişey)

Gerçekten de bir sene sonra mastera gittim. Suçluluk günleri o zaman başladı. Ben derslere adapte olmaya çalışırken, o günde 17-27 kere aramaya, beni kaybetmekten korktuğunu söylemeye başladı. Bu arada kitapçısı batmıştı, borçları vardı, askerliğini yapmamıştı, yaşadığı küçük şehirden kıpırdayamıyordu. Ben o arada sınıfımdan serseri bir oğlandan hoşlanmaya başladım. İlgimi anladı oğlan, bir gece beni odasına davet etti. Reddettim. Ancak ona olan ilgim de geçmedi. Sevgilim Facebook, Gmail, bütün şifrelerimi biliyordu. Hareketler dökümünden bakmış ve çocuğu günde 50 kere arattığımı görmüş. Kıyamet koptu.

Başkasına ilgi duymak aldatmaktı evet ve ayrılmam gerekiyordu ama ayrılamadım. Çok ama çok suçlu hissediyordum, ruhum bir cenderede gibiydi. Bir şekilde durumu hallettik.

Aramızdaki problemler bitmiyordu. Onun küçük şehrine dönmemem sorun oluyordu. Ben kariyeristmişim, özentiymişim, yurtdışı özentisiymişim, çevrem dejenereymiş, arkadaşlarım yozmuş. Seven kadın dönermiş. Benim yoz çevreme karşın kendi temiz, yurttan, Anadolulu çevresini örnek gösteriyordu hep. Yoz biriysem beni neden seviyorsun diyordum. Sen farklısın, seni onlar bozmuş ama için temiz diyordu. Siyasi görüşümden bile tiksiniyordu. Ben Cihangir solcusuymuşum, liboşmuşum. İnsani yardım alanında çalışmak istemem çok saçmaymış, dünyayı ben mi kurtaracakmışım? Artık gelecek planımız benim Türkiye'ye dönmem ve onun küçük şehrinde akademisyen olmamdı. Bir gün İstabul'a gittiğimde, en yakın arkadaşımın nişanına gittik. Nişan değil de parti gibi bir şeydi. Çok sinirlendi orda 10 dakika durduk diye, bir hışımla çıktı, ben de peşinden. Dayanamıyormuş böyle ortamlara.

Ben masterdayken bana sürekli kendisine asılan kızlardan bahsediyordu. Bir kere bir psikologla olan yazışmasının ekran görüntüsünü attı bana. Kız psikolog, buna aslıyor, keşke sevgilin olmasaydı diyor. Bu da benim psikolojik sorunlarımdan bahsediyor, vajinismusu var diyor. Dindar olduğumu söylüyor. Kız da diyor ki "her şeyi yapıyormuş onu mu yapmıyormuş Allah korkusundan ahahaha". Gerçek bir kadın gelir, kendine gerçek bir kadın bul diyor kız. Bütün gün ağladım bu yazışmaları okuyunca.

Bir başka tartışma konumuz, kardeşimin bir derdi var anlıyorum, başka bir şehirde okumaya gitmiş, ama bana anlatmıyor. Benimle iletişimi kesmiş çünkü şifrelerimin onda olduğunu biliyor. O zaman whatsapp yaygın değil, tek iletişim yolumuz email veya facebook. Şifrelerimi geri istiyorum, vermiyor, verirsen ayrılırız diyor. En sonunda baskıya, suçluluğa dayanamadım, master bitti ve döndüm. Hiçbir iş başvurusu yapmamıştım, kalmak için hiçbir adım atmamıştım.

Türkiye'ye dönüş ve çöküşüm

Ankara'da (ona daha yakın olmak ve ailemden habersiz rahat rahat yanına gidip gelmek için) doktoraya başvurdum, orda bir eve taşındım. Çeviri yaparak geçiniyordum. Fakirlik sınırında ve hiç arkadaşım olmadan yaşıyordum, olan bütün arkadaşlarımdan uzaklaşmıştım zaten. Tek derdim oydu. Gitgide beni araması sorması kesildi. Ankara'ya hiç gelmedi. Kardeşim bazı nedenlerle çok zor durumdaydı ve ben kafayı yemek üzereydim. (Bu süreçte 40 kilo aldım ve sağlığım bozuldu). İşsizdim. Sürekli onun yanına gidiyordum. Annesi vardı bir hayatta, iki de kız kardeşi. Çok seviyorlardı beni. Annesi bana kızım diyordu. Ben de annesini seviyordum. Ama herkes neden onunla evlenmediğime kafayı takmıştı. Ama ilişkimiz evlenilecek gibi değidi. İletişimimiz yoktu artık. Sıfır. Asla dertlerimle ilgilenmiyordu zaten. Dünyanın en talihsiz, en bahtsız insanı oydu. Ekonomik açıdan bitik durumdaydı.

Benim ailem ise ondan nefret ediyordu. Annem "kızım bu adam sana şiddet uyguluyor, ayrıldığın gün adak adadım, fakire fukaraya dağıtacağım" diyordu. Babam "takma hayatı bu kadar, her şeyin suçlusu sen değilsin" diyordu. Sürekli o şehre gittiğimi ise bilmiyorlardı, ama tahmin ediyorlardı sanırım.

Bu arada sürekli bir kızla görüşüyordu. Sözde arkadaş ama anlıyorum, arkadaştan çok daha fazlası. Sürekli ikisinin flört etmesini izliyorum, ne zaman ziyarete gitsem. O ziyaretler kabusa döndü. Bazen de eskisi gibi seviliyordum, eski günlerin kırıntılarına tutunuyordum, umutsuzca. Kıskançsın, paranoyaksın diyordu bana. O kız onun gözünde mükemmeldi, ben ne kadar yozsami dejenereysem, o da o kadar saf, temizmiş. Cinsellik desen hayatımın en korkunç cinselliğini yaşıyordum. Sonra beni aldattı o kızla, ortaya çıkardığımda ise terk etti beni. Yıkılmıştım. Cidden yıkılmıştım. Telefonda haykırarak ağlıyordum, o ise duygusuzdu.

O'ndan sonrası

Sonrasında işe girdim, Ankara'da, istediğim bir işti. Sonra 2 sene önce Afrika'da bu iş oldu, buraya geldim. Mutlu sayılırım, kendimi topladım. Ama bazen eski şeytanlar geliyor, kronik depresyon baş gösteriyor. Çok terapi gördüm ama pek de çözüm bulamadım.

Burada çok zeki, çok deneyimli kadınlar var. Yazımı buraya kadar okuduysanız çok teşekkür ederim. Biliyorum, psikologlar da var.

O ilk bakista cok ama cok saf, gurultucu hiperaktif bir cocuk gibi, kirilgan, duygulu, coskun, sevgi dolu. Ondan ona hicbir kotulugu konduramadim. Hala da Beni bir zamanlar delice sevmis olduguna inaniyorum. Yalan soyledigimi dusunmuyorum. Hala nefret etmiyorum ondan, mutlu olsun istiyorum hatta. Neden bilmiyorum ama tanisaniz belki siz de boyle gorurdunuz. Sanki seven taraf oydu sevmeyen, onu begenmeyense Ben. Hep bu hisle yasadim iliskiyi, ona borclu gibi.

Beni aldattigi kiz onu terk edince donmek istedi sadece bir kere, kabul etmedim. Sonra hep buyuk bir hata yaptigini, bana yaptiklari icin cok suclu hissettigini soyledi. Vicdanim Beni rahat birakmayacak dedi. Hala arada konustugumuz oluyor, kotu bir sekilde degil ama, naber napiyorsun gibi. Kotu hissetmiyorum. Bu da bana narsist olmadigini dusunduruyor. Tabi ki donmek asla istemem Allah korusun.

Sizce bu yaşadıklarım nedir? Benim sorunum ne? Aklınıza bir tanı geliyor mu? Narsist istismarla alakalı mı sizce bunlar? Yoksa narsist olan ben miyim? Sizce bütün bunlar nedir? Sorunum ne olabilir benim?
Olan olmus zor uzun bir durec iyi kotu yorum yapamayacağım gecmis bitmiş o anki durumu yasayan sizdiniz neticede ama bence bu kadar akademik basarinizda varkeno adami birakin bu kadar surede size iyi gelmemis birbirinizi yipratmissiniz bundan daha da bisey olmaz kendi hayatiniza bakin belli mi olur yeni biriyle yeni bir baslangic yaparsiniz o sehride terk etme imkaniniz varsa terk edin uzalasin o kisiden de
 

vesikaliyarim

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
10 Kasım 2014
6.737
11.426
41
Konu eski ama yine de baskaları için yazayım...
Adam aslında daha buluşmadan once "sana aşık oldum" diyerek ne mal oldugunu ortaya koymuş...Yemi vermiş sana, bakmış karşısında yalnız ve duygusal biri var, atmış oltasını...İnternette yorumuma sana asık oldum yazsa biri, gözümde pacavradan başka bişey olmaz...

2. cisi de seni 2.buluşmada seni otele götürmek istemesi...Bakmış ki sen kolaysın, zorlamayacaksın, aşamaları atlamış hemen, tam bir sırtlan olduğunu ortaya koymuş zaten...2. Görüşmede seni otele çağıran birinin sana aşık olduğunu veya senle ciddi düşüneceğini zannetmişsin...Daha en başta cinsellik teklif eden birinden asla bi pok olmayacağını bilmelisiniz
 

BirGonca06

Atatürk'ün Kadın Askeri 💜
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
25 Aralık 2020
638
873
Okudum ve yaşanmış bitmiş, yanlışıyla doğrusuyla, tatlı acı hatıraları olan bir hikaye gördüm sadece. Kimseyi narsist bulmadım. Sizi sevmiş, o süreçte etkilenmişsiniz ve size iyi gelmiş. İlişki soğumaya ve bozulmaya yüz tuttuğunda siz başkalarından hoşlanmaya başlamışsınız ama beraberlik bir alışkanlığa dönüşmüş ve aslında bittiği halde çekiştirilip sündürülerek ille de sürüklenen tüm ilişkilerde olduğu gibi birgün biri diğerini aldatmış. Zamanında sevgisi size güç vermiş siz de onun istediği şekilde devam ederek ona faydalı olmuşsunuz. Karşılıklı bir iyi gelme durumu var. Ben bunda narsistlik görmüyorum. Hayat yolunuzda yaşanmış bitmiş bir hikaye sadece. Depresyona yatkın hemen her kişilikte olduğu gibi insani ilişkiler üzerinde çok fazla düşünüyor, isimlendirmek, tanımlamak istiyorsunuz. Bence yaşanmışı geride bırakıp, anılar arasına katıp bu güne ve geleceğe bakmak lazım.
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 50 Kg. ile 68 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 165 cm. Başlangıç Kilom :93 Kg. Şimdiki Kilom :84.7 Kg.