Annem bencil mi yoksa beni mi sevmiyor?

Durum
Mesaj gönderimine kapalı.

Birgaripanne

Sevda kalptendir.
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
9 Ocak 2018
4.079
10.925
Annemin annesini hiç görmedim ama evlatlarını seven ve çok iyi biri olduğunu söylerler. İşin ilginç yanı annemler dört kardeş üçü kız biri erkek. Erkek olan dedem tarafından kayrılmış hep. Dedem yatalak hasta olunca kızları baktı. Oğlu bakmadı oğluna beddua ede ede gitti. Annem bunları gördüğü halde bana böyle davranıyor. Bir de dedemin yaptıklarından etkilendi desem diğer teyzelerim annem gibi değil. Yani onlar evlatlarına sevgi dolu görüyorum. Benim annemin hep söylediği bir şey var. Kızlar cırtlak oluyor. Ya da beni hep halama benzetir hem görünüş hem huy olarak. halamı da pek sevmez. Sevmediği insanlara benzetiyor genelde
Bende babaanneme halalarima cok benzerim hatta annem der ki tek farkin senin merhametli olman birtek bizden bu ozelligini almissin der
 

anikakastello

Positive Vibes Only
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
22 Mayıs 2021
14
44
Doğuma bir aydan az bir süre kaldı. Annem başka şehirde ben başka. Telefonda konuşurken oruç tutuyor musun dedi. Hayır dedim. Niye tutmuyorsun dedi. E hamileyim dayanamıyorum dedim. Ben nasıl dayanıyordum üç çocuk doğurdum hepsinde tuttum ben insan değil miydim vs diye konuştu. Neyse tartıştık kapattık. Geçmişe dönüp bakıyorum da sanki annemle hiç güzel anılarımız yok.

Kpssye hazırlandığım zamanlar dışarı çıkıp eve geldiğimde kitaplarımı yere atılmış şekilde bulurdum.

Saçma sapan yobaz düşünceleri vardır. Ama sadece bana işleyen. Salonda kimse yokken TV karşısında sırtüstü yatıyorum. Öyle yatma diyorum sana Allah'tan ayıp demişti. Üstüm başım açık değil. Yani anlamazdım. Hava sıcak yanıyorum dediğim zaman öyle yanıyorum denmez derdi.

Evlenen arkadaşlarımı görünce bana aşağılayıcı şekilde davranırdı. Ellerin ne kızları var evleniyorlar evde kaldın seni alan olmaz... Neyse evlendim. Niye onunla evlendin dedi.

En çok kırıldığım şeylerden biri evlendikten sonra ailemin yanına ilk gidişimde annem dedi ki doğurup büyüttüm çalışıp kazandım eller yiyor. (Evlenmeden hemen önce atanmıştım.)

Grip olmuştum üzerimde battaniye var. Annem geldi üzerimdeki battaniyeyi aldı abimin üzerine örttü. Burnum sızlamıştı.

Eşimle bizimkilere gittiğimizde annem hiçbir şey hazırlamaz. Çay ve bizim giderken aldığımız abur cuburu yeriz. Halbuki abim kız arkadaşını tanıştırmak için bize getirmişti. Annem sofrayı donatmıştı. Kıskançlık değil ama kendimi değersiz hissediyorum ve eşime mahçup oluyorum.

Yine abimin kız arkadaşına çocuğunuz olursa ben bakarım sen hiç merak etme vs demişti. Arkadaşlarıyla çay ortamında(kayınvalidem de var ) bizden konu açılınca çocukları olursa ben bakamam hastayım falan demiş. Bunu çocukluk arkadaşım bana söyledi. Onun annesi anlatmış ona da.

Çalıştığım zamanlar doğudayım annemden çok uzakta. Beni arayıp huzursuz ederdi. Kaynananla kavga ettim. Onun ağzını yırtarım. Biliyorsun beni diyordu. Yani napabilirim ki 10-11 saatlik mesafeden onların kavgalarına.

Atandıktan sonra anneme para verirdim. Belki içi ısınır bana diye. Bulaşık makinesi aldım. Senin makinen nasıl bundan büyük mü dedi? Biraz daha büyük dedim. Bana niye küçük aldın dedi. Sonrasında kestim ben de para vermeyi bir şeyler almayı.

Neyse uzattım. Genel olarak durum bu. Anne olmaya çok yakın olduğum bu zamanlarda bunlar aklıma geliyor. Annem beni sevmiyor mu? Çünkü bakıyorum da erkek çocuklarına sınırsız sevgi fedakârlık yaparken ben sanki üvey evladıyım. Neden böyle ki? Annemden nefret etmiyorum üzülüyorum ikimiz adına. Anne kız olamadık. Bundan sonrası için de olamayacak mıyız?
Annen belli ki, daha fazlasını bilmiyor ve sevgi görmemiş. ERkek evlatlarını sana terch etmesi onarı sevdiğinden değil, kendine güvence olarak görmesinden, bencil bir annen var ama hayat sana ne güzel bir fırsat sunmuş, sen yavrunu sonsuz ve koşulsuz severek hem annene ders verebilir, hem de kendi yaralarını sarabilirsin.
 


pepperony

Guru
Pro Üye
9 Eylül 2013
10.993
24.062
Hayır atanıp evlenmeden önce de böyleydi. Yani kendimi bildim bileli böyle. Sınava bile dudağım şiş gitmiştim. Atanınca paranı başkaları yiyor falan diyordu yani ima ile değil direkt böyle söylüyor.
Sinir oluyorum anneniz gibilere
Ben büyüttüm ben okuttum parasını eller yedi.
Sanki dünyaya gelmek çocuğun kendi kararıydı.
Ayrıca ben çalışmasam, sınavlar için didinmesem okuldan kendi isteğimle çıksam ailem beni nasıl okutacaktı?
Yapılması gerekeni nasıl kocaman bir lütuf olarak görüyor bu aileler
 

rosseyy

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
13 Nisan 2019
870
1.288
evet annenizin tavırları gerçekten tuhaf ama yine de anne.
açıkçası bir söz var ya, hayattan herşeyin alternatifini bulabilirsin ama anne ve babanın asla.
o yüzden ne kadar kötü olursa olsunlar onlar bizim için çok kıymetli çünkü hamurumuz bizim onlar.
en nihayetinde onu da bir anne yetiştirdi. kendi başına o karaktere bürünmedi ve yavrusuna bilerek kötülük yapacağına da inanmıyorum.
tabi ki tepkini belirtebilirsin ama yine de uzaklaşmak ve kırmak doğru değil diye düşünüyorum
 

Peynirdelisi

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
31 Ekim 2013
4.415
7.435
Sinir oluyorum anneniz gibilere
Ben büyüttüm ben okuttum parasını eller yedi.
Sanki dünyaya gelmek çocuğun kendi kararıydı.
Ayrıca ben çalışmasam, sınavlar için didinmesem okuldan kendi isteğimle çıksam ailem beni nasıl okutacaktı?
Yapılması gerekeni nasıl kocaman bir lütuf olarak görüyor bu aileler
Bir de eskiden masraf falan pek yoktu. Sanki yıllık 100 bin sırf okul parası verdiler de pkuttuk pkuttuk. Ya zaten hayatın olagan akışıydı gittik gittik geldik o arada da basardık bundan pay cıkarıyor lar.
Yani dershaneye bile nadiren götürürdü babam. 5 e giderken kendi basımıza kara bata cıka yürüdük. Bi dönem kursa gitmiştim müzikle ilgili. Yeri ters oradan evi bulsmsm yani. Yasım 11. Yani inanın kurs cıkısı Bi çıkardım AA a baba yok. Yine böyle bişey olmuştu. Bana diyor ki falanca getirseydi. Yahu onlar benden evvel cıksa eve gecer kim ne bilsin cocugu atmış tmişler. Onlar eve mi geliyor belki Baska işi var. Yani böyle atıla fırlatıla sıyrılıp cıktık o zamanlar cep telefonu yok bişey yok. Şimdi de okuttum ettik diyorlar.
 

nilsf

Üye
Kayıtlı Üye
15 Mayıs 2021
490
989
Doğuma bir aydan az bir süre kaldı. Annem başka şehirde ben başka. Telefonda konuşurken oruç tutuyor musun dedi. Hayır dedim. Niye tutmuyorsun dedi. E hamileyim dayanamıyorum dedim. Ben nasıl dayanıyordum üç çocuk doğurdum hepsinde tuttum ben insan değil miydim vs diye konuştu. Neyse tartıştık kapattık. Geçmişe dönüp bakıyorum da sanki annemle hiç güzel anılarımız yok.

Kpssye hazırlandığım zamanlar dışarı çıkıp eve geldiğimde kitaplarımı yere atılmış şekilde bulurdum.

Saçma sapan yobaz düşünceleri vardır. Ama sadece bana işleyen. Salonda kimse yokken TV karşısında sırtüstü yatıyorum. Öyle yatma diyorum sana Allah'tan ayıp demişti. Üstüm başım açık değil. Yani anlamazdım. Hava sıcak yanıyorum dediğim zaman öyle yanıyorum denmez derdi.

Evlenen arkadaşlarımı görünce bana aşağılayıcı şekilde davranırdı. Ellerin ne kızları var evleniyorlar evde kaldın seni alan olmaz... Neyse evlendim. Niye onunla evlendin dedi.

En çok kırıldığım şeylerden biri evlendikten sonra ailemin yanına ilk gidişimde annem dedi ki doğurup büyüttüm çalışıp kazandım eller yiyor. (Evlenmeden hemen önce atanmıştım.)

Grip olmuştum üzerimde battaniye var. Annem geldi üzerimdeki battaniyeyi aldı abimin üzerine örttü. Burnum sızlamıştı.

Eşimle bizimkilere gittiğimizde annem hiçbir şey hazırlamaz. Çay ve bizim giderken aldığımız abur cuburu yeriz. Halbuki abim kız arkadaşını tanıştırmak için bize getirmişti. Annem sofrayı donatmıştı. Kıskançlık değil ama kendimi değersiz hissediyorum ve eşime mahçup oluyorum.

Yine abimin kız arkadaşına çocuğunuz olursa ben bakarım sen hiç merak etme vs demişti. Arkadaşlarıyla çay ortamında(kayınvalidem de var ) bizden konu açılınca çocukları olursa ben bakamam hastayım falan demiş. Bunu çocukluk arkadaşım bana söyledi. Onun annesi anlatmış ona da.

Çalıştığım zamanlar doğudayım annemden çok uzakta. Beni arayıp huzursuz ederdi. Kaynananla kavga ettim. Onun ağzını yırtarım. Biliyorsun beni diyordu. Yani napabilirim ki 10-11 saatlik mesafeden onların kavgalarına.

Atandıktan sonra anneme para verirdim. Belki içi ısınır bana diye. Bulaşık makinesi aldım. Senin makinen nasıl bundan büyük mü dedi? Biraz daha büyük dedim. Bana niye küçük aldın dedi. Sonrasında kestim ben de para vermeyi bir şeyler almayı.

Neyse uzattım. Genel olarak durum bu. Anne olmaya çok yakın olduğum bu zamanlarda bunlar aklıma geliyor. Annem beni sevmiyor mu? Çünkü bakıyorum da erkek çocuklarına sınırsız sevgi fedakârlık yaparken ben sanki üvey evladıyım. Neden böyle ki? Annemden nefret etmiyorum üzülüyorum ikimiz adına. Anne kız olamadık. Bundan sonrası için de olamayacak mıyız?
Bir yerden sonra okuyamadım inanın her bir satırı çok üzücü.. Haddim değil belki ama fikrimi söylemek adına yazıyorum bana göre evladına merhameti olmayan bir insan kötü insandır. Üstelik anneniz çok da geri kafalı. İkiniz de hayata bambaşka yerlerden bakıyorsunuz. Yakın olamamanız çok doğal. Büyük ihtimalle bakıma muhtaç bir yaşa geldiğinde( Ki Allah kimseyi muhtaç etmesin) abiniz onu umursamayacaktır bile. Ve yine ona evlatlık yapan siz olacaksınızdır. Evlat ayrımı yapan insanların sonu hep böyle oluyor. Üzülmeyin demek çok anlamsız olur çünkü her bir satır çok üzücü. Ama inanıyorum siz öyle güzel bir anne olacaksınız ki annenize anneliği öğreteceksiniz ❤️
 

minerva1988

Guru
Kayıtlı Üye
11 Ekim 2014
7.151
14.110
Size önerim en kısa zamanda terapiye başlayın, bunları orda çizebilirsiniz. Bu kadar çok travma ile çocuğunuzu büyütürken daha çok zorlanacaksınız. Umarım her şey sizin için iyi olur
 

Zahmet olmazsa

Üye
Kayıtlı Üye
12 Mart 2021
116
255
Size önerim en kısa zamanda terapiye başlayın, bunları orda çizebilirsiniz. Bu kadar çok travma ile çocuğunuzu büyütürken daha çok zorlanacaksınız. Umarım her şey sizin için iyi olur
Doğum yaptım ama kendimi çok kötü hissediyorum. Bakamayacak gibi hissediyorum. Çok küçük bu sorumluluk çok zor. Bilmiyorum duygularım çok karışık gerçekten. Annem gibi anne olmak istemiyorum.
 

minerva1988

Guru
Kayıtlı Üye
11 Ekim 2014
7.151
14.110
Doğum yaptım ama kendimi çok kötü hissediyorum. Bakamayacak gibi hissediyorum. Çok küçük bu sorumluluk çok zor. Bilmiyorum duygularım çok karışık gerçekten. Annem gibi anne olmak istemiyorum.
En kısa sürede terapi ayarlayın , bu kadar kaygı ile kendinizi yipratiyorsunuz. Bazen tek başımıza mücadele edemiyoruz. Lütfen bekletmeyin , bu süreç hem sizin hem çocuğunuz için daha sağlıklı ilerlesin
 
Durum
Mesaj gönderimine kapalı.