Annem ile Aşamadiğim Sorunlar ve Psikolojik Buhranım

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Herkese merhaba,
Sizden, içinden çikamadigim bu buhrandan çıkmak için yol göstermenizi istiyorum.
28 yaşındayım. Çocukluğumdan beridir annem ile olan ilişkim iyi olmadı. Annem ataerkil, erkekleri ön planda tutan, bu kafa yapısı ile yetişmiş bir kadın. Ben ise belki bu yaşantıdan kaynaklı bılmiyorum, her zaman kadın konusunda hassas olmuş ayrıca özgürlüğüme düşkün biri oldum hep.

Çocukluğumdan beridir annem ve babamın ilişkisi kötüydü. Babam,iyi bir eş asla olmadı, annemi çok kırdı yıllarca ve ben hep babama tepkimi koydum bu durumlarda. Baba olarak da evde ağırlığını koymadi hiç. Bu anne ve babanin çocuğu olduğum için babama çeken yönlerim var ama törpülemek için uğraşıyorum ( cabuk sinirlenmek, öfke kontrolünü zaman zaman yapamamak gibi). Özellikle çocukluğumda annem ile olan ilişkim sıkıntılı oldukça beni hep babama benzetti annem. " Baban gibisin" cümlesi ile büyüdüm. Sorunlu bir çocukluk oldu bu benim için (uzunca zaman altıma kacirirdim mesela geceleri). Öfkeli ve hırçın bir çocuktum. Annem tarafında anlaşılmamak ve hep babama benzetilmek beni hirpaladi.

Abim de var. Babam ağırlığını koyamadığı için ve annemle iyi bir ilişkileri olmadığı için ,annemin baba yerine koyduğu abim. Annemin yetiştirme şeklinden kaynaklı aşırı ataerkil, kadın üzerinde tahakküm kuran ve yıllarca bu sebeplerden sorunlar yaşadığım bir abi. Yaşim ilerledikçe sınırlarımi çizdim ve doğal olarak çok iyi bir ilişki yakalayamadık. Bu süreçlerin hiç birinde annem yanımda olmadı. Abime aşırı düşkündür, baba yerine koyar ve onun üzerimde kurduğu baskı karşısında hiç bir zaman annemin beni kolladigina şahit olmadım. Her durumda abimi otomotik savunmaya geçer.

İşin tuhaf tarafı abim, anneme muazzam da davranmaz ve bu sebepten dolayı bile abimle karşı karşıya gelmişimdir annem için. Annem ise hep " aman kavga çıkmasın o ne diyorsa öyle olsun" zihniyetindedir.

Yakın bir zamanda abim ile tartıştık ve bana çok ağır hakaretler etti. Annem de şahit. Üzerinden biraz zaman geçip annemle bu durumu konuştuğumda bana " hiç bişi demedi ne var sen de hep onu yargılıyorsun ne yapmış size, sen ne istiyorsun abinden" cevabını aldım ve müthiş kırıldım. Annemle iliskime mesafe koydum ve gelip gönlümü almak dahi istemedi. Üzülmüş dediği şey icin ama o kadarmış. Uzatmaya gerek yokmuş. Kindarmisim. Dediği sadece bu. Birbirimizden nefret etmeyelim diye öyle demiş ayrıca. Abimin eleştirilmesinden rahatsız olur. Abimin zamanında babam ile yaşadığı sorunlardan kaynaklı abime hep çok üzülür, düşkündür

Bir süre sonra annem kendi kız kardeşi hasta olduğu icin bir kaç günlüğüne ona bakmaya gitmek istediğini söyledi ev halkına, özellikle abime söyledi.
Abim " gidemezsin, kim yemek yapacak, senin evin var " diyerek annemle tartıştı ve en son anneme hakaret edecek şeyler söyledi. "Sen bir git ben sana neler yapıyorum, senin sulalen böyle zaten" diyecek kadar. Bir sürü hakaret bağırış , çağırış. Araya girecekken annem engel oldu bana ve susmami istedi. Annem ağladı ,o ağladığı için ben de ağladım ,tartıştılar falan ama tabi ki yine de gitmedi kız kardeşine, yine abimin dediğini yaptı. Ben de aksini yapacağını düşünmedim zaten. Rutin hep böyledir annemde, ilk değil.

Bugün kız kardeşi ile konuşurken sanki gelmesini babam istemiyormus gibi anlattı ( babamin konu ile alakasi yok , tartışma esnasında evde bile değildi. Ayrıca babamın eksiği çok fakat asla boyle bir durumda anneme gitme demez, aksine git tabi istediğin kadar kal der ve annem de bunu çok iyi bilir). Ben de buna şahit oldum.Duyduklarım karşısında şok oldum. Odaya girip " sana hakaret eden, seni köle gibi kullanan oğlun. Gunlerce ağladın , üzüldün ama yine de onun lafından çıkmadın şimdi niye babama iftira atıyorsun" diyerek tartıştik. "Biraz gururlu olsaydın da gitseydin onca lafın üzerine" dedim. Belki dememem gerekirdi ama anneme karşı geçmişten beri bu sebeplerden dolayı öfkemi kontrol edemiyorum. Abimi böyle fütursuzca , beni kırmayı göze alacak kadar arkasında durmasına ve beni bundan mahrum etmesine dayanamıyorum sanırım. Bana "senin de abinden ve babandan farkın yok "dedi bugün. Aynı onlar gibi gelip sorun çıkarıyorsun dedi. Hep dediği şey. Hâlbuki ben onun için yeri geldiğinde abimle, babamla bile tartışıp onun izah edemediğini ettim. Adalet duygum çok ağır basar. Annemle dargın bile olsak kimsenin ona haksızlık etmesine tepkisiz kalmam. Bir de kiz kardeşim var. Anneme çok düşkün. Ne olursa olsun " olsun ,annem" der. Evde olan herşeye kulak tıkar. Annem onu bu sebeple çok sever. Uyumlu olduğunu düşünür. Anneme bile bişi dense de susar, sonra annemi teselli eder. Ben ise adaletsizlige sessiz kalamam, tepkimi veririm ama yine kotu olurum. Benim de hatalarım elbet var, çocukluğumdan beri bu sebeplerden dolayi öfkemi kontrol edemiyorum özellikle anneme karşı. Kendimi anneme bağırirken buluyorum. Anlatmaya çalışırken bağırıyorum, kontrol edemiyorum öfkemi. "Sen nasıl bir annesin, senin yüzünden annesiz gibi hissediyorum, cocuklarima senin gibi davranmayacagim adaletli olacağım, evlat ayiriyorsun" diyorum. Yanlış evet ama öfkemi kontrol edemiyorum. Tahammül edemiyorum bunlara

Kendimi hep hayırsız, kötü evlat gibi gördüm. İçimdekiler dağ gibi büyüdü ve annem beni kirdikca ben de onu kırdım elimde olmadan. Annem tarafından ,ozellikle evdeki sorunlu olan abim ve babama benzetilmek canımı hep çok acıttı. Hâlâ da acıtıyor. Öfkem artıyor hep. Tam unutuyorum derken annem bir yenisini ekliyor. Bir yanım çok eksik sanki. Hayırsız, kötü, düşüncesiz biri değilim ama annem tarafından hep böyle tanıtıldım. Onlar gibi gelip onunla kavga ediyormusum hep. Arkadaşlar psikolojik destek mi almalıyım ? Kötü bir evlat gibi hissediyorum /hissettiriliyorum. Annemle nasıl bir ilişki kurmalıyız, kırgınlığım hiç geçmiyor ? Ne önerirsiniz ?
 
Son düzenleyen: Moderatör:

Melisimsi

Geçici Olarak Hesap Pasiftir !
ÜZGÜN
Kayıtlı Üye
28 Mayıs 2020
161
212
sorunlu bir aileniz var ama bazı şeyleri biz değiştiremeyiz...
nitekim değiştirmek için de baya bir uğraşmışsınız sonucunu da gördüğünüz üzere değişmemiş..
kendi ruh sağlığınız için aileden beklentinizi en aza indirgeyin derim..
isterseniz psikolojik destek de alabilirsiniz iyi gelebilir :kahve:
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
sorunlu bir aileniz var ama bazı şeyleri biz değiştiremeyiz...
nitekim değiştirmek için de baya bir uğraşmışsınız sonucunu da gördüğünüz üzere değişmemiş..
kendi ruh sağlığınız için aileden beklentinizi en aza indirgeyin derim..
isterseniz psikolojik destek de alabilirsiniz iyi gelebilir :kahve:
Uzunnn yazımı okuma tahammülü gösterdiğiniz için teşekkür ederim. Aileden başka birilerinin fikir vermesine ihtiyacım var gerçekten. Psikolojik destek almak istiyorum ben de. Çünkü öfkemi kontrol edemiyorum. Teşekkür ederim 🌺
 

giggles

Shady's back.🥴
Kayıtlı Üye
30 Mayıs 2020
3.851
16.867
Bildiğiniz üzere ailelerimizi seçerek gelmiyoruz dünyaya. Sonucunda da herkese kendi gibi bir aile denk gelmiyor. Siz zaten bazı şeyleri değiştirmek için çaba sarf etmişsiniz ama dünya 1 cm bile yerinden oynamamış. Bazı kadınlar hayatına dair hiç inisiyatif almıyor veya hayatlarındaki bu dramdan besleniyor. Anneniz de öyle biri sanırım. Bırakın nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşasın. Abinizin ona kötü davranmasından rahatsız olmuyorsa hak ettiğini yaşıyordur zaten. Ki kendisinin de bir şikayeti yokmuş zaten. Az beklenti çok mutluluk.
 

captain price

erkek değilim ben
Kayıtlı Üye
29 Nisan 2015
26.324
90.202
Sende bir problem yok. Gayet normasin. Ama yanlış yapıyorsun. Belki 50 yaşına gelmiş insandan degismesini, baş kaldirmasini bekliyorsun. Bu neredeyse imkansız. Bu beklenti seni üzer. İstediğin şey balığa hadi artık karada yaşa demek gibi bir şey. O yüzden bırak annen istedigi gibi yaşasın. Sen de gerekmedikçe odadan başını çıkarma ve olaylara karisma. Okuyorsun okulunu bitir, çalışıyorsan işine saril.
 

JaneEyre___

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
1 Ekim 2019
329
1.229
Affedersiniz umarim ama abiniz cidden tam bir ökuzmus. Kendi annesini hizmetci gibi göruyor. Bence tepkileriniz gayet normal. Böyle durumlarda benimde sinirlerim tepemden atardi. Gercekten anneniz sanki degismek istemiyor. Umarim sizde sabredip bagimsiz olurursunuz birgun ve kendi hayatiniza devam edersiniz, umarim ilerde partnerinizi dikkatli bir sekilde secip mutlu olursunuz.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Sende bir problem yok. Gayet normasin. Ama yanlış yapıyorsun. Belki 50 yaşına gelmiş insandan degismesini, baş kaldirmasini bekliyorsun. Bu neredeyse imkansız. Bu beklenti seni üzer. İstediğin şey balığa hadi artık karada yaşa demek gibi bir şey. O yüzden bırak annen istedigi gibi yaşasın. Sen de gerekmedikçe odadan başını çıkarma ve olaylara karisma. Okuyorsun okulunu bitir, çalışıyorsan işine saril.
Haklısınız. Aslında derdim, annem nasil düzelir değil. Ona üzülüyorum ama artık kendi problemi olarak görüyorum. Benim sorunum kendi iç sıkıntım. Toplumda " anne kutsallığı" sanırım beni etkiliyor. Annemle tartışırken kendimi, ona bağırırken buluyorum. Tahammülüm kalmamış ona karşı. Kız kardeşim mesela, annemi üzdugumu söyler hep. Kendi doğrularım ve ailenin içindeki doğrular arasında sıkışıp kaldım. Annemi kırıyorum, ona bazen bağırıyorum ama tahammülüm yok sanırım artık. Sürekli beni abim ve babam gibi tanımlaması ( bagirdigim ve tartıştığımiz için, yoksa tartisma içerikleri bambaşka) zoruma gidiyor. Hep hayırsız evlat olarak gördüm kendimi de. Bu fikirden çıkamıyorum. Galiba destek almam lazım. Teşekkür ederim okuduğunuz için konuyu.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Affedersiniz umarim ama abiniz cidden tam bir ökuzmus. Kendi annesini hizmetci gibi göruyor. Bence tepkileriniz gayet normal. Böyle durumlarda benimde sinirlerim tepemden atardi. Gercekten anneniz sanki degismek istemiyor. Umarim sizde sabredip bagimsiz olurursunuz birgun ve kendi hayatiniza devam edersiniz, umarim ilerde partnerinizi dikkatli bir sekilde secip mutlu olursunuz.
Abim annem için çok fedakar ve tam bir baba ( fedakardir evet ama hepimiz aile içinde fedakariz). Onun dışında bana kalırsa tam bir sorunlu kişilik. Beni üzen öyle biri ile aynı kefeye koyulmam. Annem hep " sen, abin ve baban beni hayattan bezdirdiniz" der. Yazarken bile gözlerim doluyor. Elestirdigim insanlar ile hep aynı kefeye koyulmak ,beni annesine bağıran, tahammülsüz, onu kiran biri yaptı. Anne konusu sanırım içimde sayfalarca yazsam da kapanmayacak bir yara gibi. Annem ise hep " sen zaten abartiyorsun, hep böyleydin, sana ne yaptık, evde herkes sen gibi yaşadı" olarak görüyor. Benim kişiliğim biraz farklı sanırım. Bu durum erkek arkadaşım ile sorun yasamama da sebep oluyor. Ataerkil biri ile olmak en büyük korkum. Olur olmadık bunu ona yansıtıyorum galiba
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Bildiğiniz üzere ailelerimizi seçerek gelmiyoruz dünyaya. Sonucunda da herkese kendi gibi bir aile denk gelmiyor. Siz zaten bazı şeyleri değiştirmek için çaba sarf etmişsiniz ama dünya 1 cm bile yerinden oynamamış. Bazı kadınlar hayatına dair hiç inisiyatif almıyor veya hayatlarındaki bu dramdan besleniyor. Anneniz de öyle biri sanırım. Bırakın nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşasın. Abinizin ona kötü davranmasından rahatsız olmuyorsa hak ettiğini yaşıyordur zaten. Ki kendisinin de bir şikayeti yokmuş zaten. Az beklenti çok mutluluk.
Evet zaten sorunum annem neden değişmiyor değil aslında. O öyle yaşıyor mutlu veya mutsuz. Kendi seçimi, kendine bunu reva görüyor ise yine kendi bilir. Ben evde annem tarafından abim ve babama benzetilmekten, hep bununla büyümekten ve bunun üzerimde bıraktığı etkiden dolayı sikintidayim. Anneme bağırıyorum, onu kırıyorum öfke kontrolüm kalmıyor ve bu sebeple " sende onlar gibisin" oluyor günün sonunda. Annem ile nasıl bir iletişim kuracağımı bılmiyorum. İçimde öfke oluşuyor ona karşı ve sonra kendimi suçluyorum toplumdaki " anne" algısından dolayı
 

ozelbir_i

la la la la.......
Kayıtlı Üye
13 Haziran 2015
4.040
8.756
Kiz kardesin
Haklısınız. Aslında derdim, annem nasil düzelir değil. Ona üzülüyorum ama artık kendi problemi olarak görüyorum. Benim sorunum kendi iç sıkıntım. Toplumda " anne kutsallığı" sanırım beni etkiliyor. Annemle tartışırken kendimi, ona bağırırken buluyorum. Tahammülüm kalmamış ona karşı. Kız kardeşim mesela, annemi üzdugumu söyler hep. Kendi doğrularım ve ailenin içindeki doğrular arasında sıkışıp kaldım. Annemi kırıyorum, ona bazen bağırıyorum ama tahammülüm yok sanırım artık. Sürekli beni abim ve babam gibi tanımlaması ( bagirdigim ve tartıştığımiz için, yoksa tartisma içerikleri bambaşka) zoruma gidiyor. Hep hayırsız evlat olarak gördüm kendimi de. Bu fikirden çıkamıyorum. Galiba destek almam lazım. Teşekkür ederim okuduğunuz için konuyu.
Kiz kardesini ornek al annen bu tavirdan hoslaniyir
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Kiz kardesin

Kiz kardesini ornek al annen bu tavirdan hoslaniyir
Evet ama ben hiç öyle biri değilim. Zaten artık annemin kendi hayatı ile alakalı durumlarina hiç karışmıyorum. Kendi bilir fakat beni içinde bıraktığı bu psikolojik durum, istemediğim insana dönüşmem, anneme bağırirken kendimi bulmam , kötü evlat muamelesi görmem ve bunu icsellestirmem beni yıpratan.
 

ozelbir_i

la la la la.......
Kayıtlı Üye
13 Haziran 2015
4.040
8.756
Evet ama ben hiç öyle biri değilim. Zaten artık annemin kendi hayatı ile alakalı durumlarina hiç karışmıyorum. Kendi bilir fakat beni içinde bıraktığı bu psikolojik durum, istemediğim insana dönüşmem, anneme bağırirken kendimi bulmam , kötü evlat muamelesi görmem ve bunu icsellestirmem beni yıpratan.
Kuzum annen esit davranmamis ki sana sebep olabilecegi travmayi bilmez ki o oyle gormus oyle devam ediyor ama bak kiz kardesin hic karismiyor savunmuyor ama yumusak davraniyor annene oda onu el ustunde tutuyor halbuki hakkini sen savunuyorsun ama annenin tepkisizligi ve tavri seni karsilik veren evlat yapiyor
 

giggles

Shady's back.🥴
Kayıtlı Üye
30 Mayıs 2020
3.851
16.867
Evet zaten sorunum annem neden değişmiyor değil aslında. O öyle yaşıyor mutlu veya mutsuz. Kendi seçimi, kendine bunu reva görüyor ise yine kendi bilir. Ben evde annem tarafından abim ve babama benzetilmekten, hep bununla büyümekten ve bunun üzerimde bıraktığı etkiden dolayı sikintidayim. Anneme bağırıyorum, onu kırıyorum öfke kontrolüm kalmıyor ve bu sebeple " sende onlar gibisin" oluyor günün sonunda. Annem ile nasıl bir iletişim kuracağımı bılmiyorum. İçimde öfke oluşuyor ona karşı ve sonra kendimi suçluyorum toplumdaki " anne" algısından dolayı
Annenize bağıracağınız veya öfke duyacağınız durumlar siz annenizi değiştirmeye çalıştığınızda veya neden değişmiyor diye düşündüğünüzde çıkıyor farkındaysanız. Annenizle havadan sudan muhabbet dışında derin konulara girmemeyi deneyin mesela. Hatta haberiniz bile olmasın abinizle mi tartışmış, kiminle sorun yaşamış. İşe gidiyorsanız dönüşte zaten çok vakit kalmıyordur. Gitmiyorsanız da ya iş bakabilirsiniz ya da kendinizi oyalayacak bir hobi edinebilirsiniz. Böylece evdeki ortamda fazla kalmamış olursunuz. Ayrıca annenizle babanızın çocuğusunuz. Tabi ki biraz annenize biraz babanıza benzeyeceksiniz. Siz babanız gibisiniz çünkü anneniz çocuk sahibi olmak için babanızı seçmiş. Bunda sizin rolünüz ne?
 

diazz

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
8 Aralık 2012
428
1.091
abinizi yetistiren anneniz.
annenizi yetistirense bizim erkek egemen toplumumuz. cok yazik, bir kisir dongu seklinde devam ediyor duzen.
burda da surekli boyle kadinlar okuyorum, erkek delisi ve erkege yaranmak icin herseyi yapan.
malesef bu hikayede kendi hayatiniz disinda kimseyi degistiremezsiniz. biliyorum dilekolay ama, o evden cikin ve kendinize bir hayat kurun.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
abinizi yetistiren anneniz.
annenizi yetistirense bizim erkek egemen toplumumuz. cok yazik, bir kisir dongu seklinde devam ediyor duzen.
burda da surekli boyle kadinlar okuyorum, erkek delisi ve erkege yaranmak icin herseyi yapan.
malesef bu hikayede kendi hayatiniz disinda kimseyi degistiremezsiniz. biliyorum dilekolay ama, o evden cikin ve kendinize bir hayat kurun.
İçinde bulunduğum psikolojik durumda kendimi de haklı göremiyorum. Anneme " nasil annesin, senin gibi olmayacağım, senden nasil anne olunmaz onu görüyorum" diyorum düşünebiliyor musunuz ? Öfkeyle diyorum hepsini ama ne yalan söyleyeyim, düşündüğüm şeyleri söylüyorum. Kırılıyor biliyorum ama engel olamıyorum kendime. Hep toplumun " anne " figürü nedeniyle üzülüyorum bu kadar. Başkası olsa az bile demişim derim. Tüm bunlar sonucunda " abin ve baban gibisin" oluyorum. Bu beni yıpratan. Annemle nasıl bir ilişki kuracağımi bılmiyorum. Son durumdan sonra müthiş kırgınım. Hiç konuşmuyorum evde yokmuş gibi davranıyorum. Çok kötü ama böyle oluyorum işte