Annem ile Aşamadiğim Sorunlar ve Psikolojik Buhranım

diazz

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
8 Aralık 2012
428
1.091
İçinde bulunduğum psikolojik durumda kendimi de haklı göremiyorum. Anneme " nasil annesin, senin gibi olmayacağım, senden nasil anne olunmaz onu görüyorum" diyorum düşünebiliyor musunuz ? Öfkeyle diyorum hepsini ama ne yalan söyleyeyim, düşündüğüm şeyleri söylüyorum. Kırılıyor biliyorum ama engel olamıyorum kendime. Hep toplumun " anne " figürü nedeniyle üzülüyorum bu kadar. Başkası olsa az bile demişim derim. Tüm bunlar sonucunda " abin ve baban gibisin" oluyorum. Bu beni yıpratan. Annemle nasıl bir ilişki kuracağımi bılmiyorum. Son durumdan sonra müthiş kırgınım. Hiç konuşmuyorum evde yokmuş gibi davranıyorum. Çok kötü ama böyle oluyorum işte

annelik her ne kadar kutsal bir olay olabilse de her anne herseyi dogru yapmis olmuyor malesef, kendinize kizmayin siz de insansiniz en nihayetinde. farkli sebeplerden ama benim de annemle iliskim cok zordu, ve hayatta beni cok yipratti. bu yuzden o kadar cok okudum ki bu konuda. benim kendime kizdigim seylerin 90%’inin kotu anne cocuk iliskisinden kaynaklandigini gordum. ve annemle iliskimi minimum duzeye indirdim. cunku kendime deger veriyorum ve bir kere geldigim hayati birine feda etmek istemiyorum, bu annem olsa dahi. ki sizin abiniz ve babaniz da muthis gelmedi bana.
is bulup uzaklasma ihtimaliniz varsa oneririm, bana yillardir uzakta olmak cok iyi geliyor.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
annelik her ne kadar kutsal bir olay olabilse de her anne herseyi dogru yapmis olmuyor malesef, kendinize kizmayin siz de insansiniz en nihayetinde. farkli sebeplerden ama benim de annemle iliskim cok zordu, ve hayatta beni cok yipratti. bu yuzden o kadar cok okudum ki bu konuda. benim kendime kizdigim seylerin 90%’inin kotu anne cocuk iliskisinden kaynaklandigini gordum. ve annemle iliskimi minimum duzeye indirdim. cunku kendime deger veriyorum ve bir kere geldigim hayati birine feda etmek istemiyorum, bu annem olsa dahi. ki sizin abiniz ve babaniz da muthis gelmedi bana.
is bulup uzaklasma ihtimaliniz varsa oneririm, bana yillardir uzakta olmak cok iyi geliyor.
Zaten abim ve babam ayrı ayrı problemli insanlar. Beni üzen şey onlar ile aynı kefeye koyulmak. Annem gözünde ben ,abim ve babam huzur kaçıran insanlarız. Annem fedakar bir kadin ama anneliği yemek çamaşır gibi fedakarlıklar sanıyor. Yaptığı şeylerin beni ne denli yaraladığınin farkında değil. Onun için ben zaten " sorunluyum ". Maalesef şehir dışına çıkma durumum yok. Keşke olsa da uzaklassam. Yoksa evde içinde bulunduğum " hayırsız evlat, sorun çıkaran annesine bağıran evlat" profilinde olmak beni çok yıpratıyor. Kendi doğrularım ve ev içindeki doğrularım çatışıyor
 

sess_s

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
22 Kasım 2014
3.003
4.247
34
Ben 20 Li yaşlarda böyleydim biraz. Sanırım annemden hala annelik bekliyordum, klasik şefkatli anne imajına sığınmaya çalışıyordum. Olmayınca da çok inciniyordum. Bu sebeple hiç üstüme düşmeyen kavgalar ettim. Aile içindeki huzursuzlukları hep düzeltmeye çalıştım, kafaya taktım. Onun kurmadığı huzurlu, birbirine bağlı aileyi ben kurmaya çalıştım herkese yardım ederek. Malesef Ki kendi çocuğumu ve ailemi bile ihmal ettim bu sebeple. Beni hep eleştirdi, kızdım. Hep de yardım ettim, destek oldum halbuki.

Bu kadar kavga ve kırgınlığın sonucunda, 30 umda değiştim diyebilirim. İlişkimizi yeni baştan düzenledim. Her şeye yetişmeye çalışan, hep onlar İçin uğraşan ben gitti mesela. Canımı sıkan bir şey söylediğinde tamam deyip geçiyorum. O hala hep eleştiriyor ama ben duymuyorum bile. Eskiden hem kırılır, hem kızardım aynı şeyler olsa. Bir de babama söyler, hayırsız evlat olurdum kızgınlıkla ağzımdan çıkan sözler için.

ciddi bir mesele varsa, ona söylemiyorum her şeyi tüm boyutlarıyla. Ya da desteğini beklemiyorum. Kavga etmediğimiz için ilişkimiz daha iyi.

tüp bebek tedavisindeydim ben mesela. Arayıp boşuna para harcıyorsun, sen her zaman böyle müsrifsin. Çoğu yaptıranın tutmuyor zaten, senin de tutmaz diyordu. Asla gelip de bir yardımı, desteği de olmadı o sırada evde, ki hassas bir dönemdeydim. Aile dışında bilinmesini istemiyordum, herkese reklam yaptı Çok da üzüldüm.

Ama bir arkadaşımın annesi tedavi sürecinde yanına gitti, devamlı telkin verdi, Olmazsa hayırlısı olsun, hiç canını sıkma, ben Sana desteğim diye. Ve biz hamileliğinin 4. Ayında öğrendik. Olmazsa üzülmesin diye annesi kimseye bir şey de söylememişti.

şimdi hayatta tınlamıyorum. 2. denemeyi haber bile vermedim. Sonrasında ilaçlardan dolayı çok sorun yaşadım, tedavi görüyorum hala, haberi yok.

gidip geliyorum, bir şeyleri kafaya takıyor, anlatıyor, dinliyorum. Suya sabuna dokunmayan tavsiyeler veriyorum. Bir misafiri olduğunda yine yardım ediyorum. Yapmam gerekeni yapıp geri çekiliyorum.

benzer şeyler yaşamış biri olarak benim geliştirdiğim yöntem bu. Şu anda ilişkimiz de Gayet iyi durumda.

adalet istemeyene adalet dağıtamazsınız. Siz kötü olduğunuzla ve üzüldüğünüzle kalırsınız. Çok yumuşak davranmak yapınızda olmayabilir ama mesafeli ve biraz da umursamaz olmaya çalışın.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Ben 20 Li yaşlarda böyleydim biraz. Sanırım annemden hala annelik bekliyordum, klasik şefkatli anne imajına sığınmaya çalışıyordum. Olmayınca da çok inciniyordum. Bu sebeple hiç üstüme düşmeyen kavgalar ettim. Aile içindeki huzursuzlukları hep düzeltmeye çalıştım, kafaya taktım. Onun kurmadığı huzurlu, birbirine bağlı aileyi ben kurmaya çalıştım herkese yardım ederek. Malesef Ki kendi çocuğumu ve ailemi bile ihmal ettim bu sebeple. Beni hep eleştirdi, kızdım. Hep de yardım ettim, destek oldum halbuki.

Bu kadar kavga ve kırgınlığın sonucunda, 30 umda değiştim diyebilirim. İlişkimizi yeni baştan düzenledim. Her şeye yetişmeye çalışan, hep onlar İçin uğraşan ben gitti mesela. Canımı sıkan bir şey söylediğinde tamam deyip geçiyorum. O hala hep eleştiriyor ama ben duymuyorum bile. Eskiden hem kırılır, hem kızardım aynı şeyler olsa. Bir de babama söyler, hayırsız evlat olurdum kızgınlıkla ağzımdan çıkan sözler için.

ciddi bir mesele varsa, ona söylemiyorum her şeyi tüm boyutlarıyla. Ya da desteğini beklemiyorum. Kavga etmediğimiz için ilişkimiz daha iyi.

tüp bebek tedavisindeydim ben mesela. Arayıp boşuna para harcıyorsun, sen her zaman böyle müsrifsin. Çoğu yaptıranın tutmuyor zaten, senin de tutmaz diyordu. Asla gelip de bir yardımı, desteği de olmadı o sırada evde, ki hassas bir dönemdeydim. Aile dışında bilinmesini istemiyordum, herkese reklam yaptı Çok da üzüldüm.

Ama bir arkadaşımın annesi tedavi sürecinde yanına gitti, devamlı telkin verdi, Olmazsa hayırlısı olsun, hiç canını sıkma, ben Sana desteğim diye. Ve biz hamileliğinin 4. Ayında öğrendik. Olmazsa üzülmesin diye annesi kimseye bir şey de söylememişti.

şimdi hayatta tınlamıyorum. 2. denemeyi haber bile vermedim. Sonrasında ilaçlardan dolayı çok sorun yaşadım, tedavi görüyorum hala, haberi yok.

gidip geliyorum, bir şeyleri kafaya takıyor, anlatıyor, dinliyorum. Suya sabuna dokunmayan tavsiyeler veriyorum. Bir misafiri olduğunda yine yardım ediyorum. Yapmam gerekeni yapıp geri çekiliyorum.

benzer şeyler yaşamış biri olarak benim geliştirdiğim yöntem bu. Şu anda ilişkimiz de Gayet iyi durumda.

adalet istemeyene adalet dağıtamazsınız. Siz kötü olduğunuzla ve üzüldüğünüzle kalırsınız. Çok yumuşak davranmak yapınızda olmayabilir ama mesafeli ve biraz da umursamaz olmaya çalışın.
Adınıza çok üzüldüm. Ayni tedaviyi görsem annem destek olur, ondan eminim. Böyle konularda duyarlıdır fakat başka konular maalesef bunu kapatmıyor. Ben de eskiden daha çok dert ederdim. Şimdi yaşım 30' a yaklaşıyor, artık dert etme kısmı biraz geride kalıyor fakat bıraktığı hasar tüm hayatımı etkiliyor. Erkek arkadaşım ile olan ilişkimi bile. Herhangi söylediği bir şeyi ataerkil birini istemediğime, ailelerden uzak hayat istemeye falan bağlıyorum. Bu yüzden küçük şeyler gözümde büyüyor. Sürekli anneme karşı kendimi suçlu ve sorunlu hissediyorum. Çünkü " ben sana ne yaptım, sen hep böyle içinde buyutuyorsun, kin tutuyorsun, sorun seninle ilgili, sen kavgacisin " diye diye beni de buna inandiriyor artık. Halbuki konumda en yakin zamanda yaşadığımız bir örnek var. Bu ve benzeri şeyler yaşadık bunca zaman. Gerçekten sorunlu, kavgacı ve uyumsuz, anneye kötü davranan biri miyim yoksa normal olan tarafta mıyım ben de bilmiyorum. Çocukluğumdan beri normal olmadığımi hissettire hissettire ben de buna ikna olmuş durumdayım ve içinden çıkamıyorum bunun.

Bu arada umarım sağlıcakla en yakında kucağınıza çocuğunuzu almış olursunuz her şey yolunda gider.
 

liseniay

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
5 Haziran 2018
247
289
Ahhh canımcım. Aslında içindeki adalet duygusu seni kavgacı konumuna düşürmüş. Hiç benzemek istemediğin abin ve baban gibi tarafların doğmuş. Evet kavga anlamında ya da ağzına geleni söyleme anlamında abin ve babana benzemişsin. Bunu kabul etsen iyi olur. Kavga ediyorsun çünkü niyetin anlaşılmıyor, annen kendini koruyamadığı İçin sinirleniyorsun , senin iyi niyetini anlamadığı İçin öfkeleniyorsun . Kuzum kimseleri değiştiremezsin. Kendinden gayrı. Kavga etmen gereken bir durum olduğunda kendini takip et. Sonuca faydası olmayacak tepkiler gösterme. Tepki değil bir durumla ilgili cevap vermeyi dene. Zor bir ilişki ağın olmuş. Ama halledebilirsin. Kendine öfkelenmeyi bırak . Öfke öfkeyi çeker. Kendini sev. Talep edilmedikçe karışma. Kendini sev. Kavgacı da olsan, çok adil birisi de olsan, anneni çok da sevsen az da sevsen ... sen kendini sev. Çocuklukta ihmalin izleri: boşluk hissi ... bu kitabı mutlaka oku . Sevgiyle kal. Yakandan düş :)
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Ahhh canımcım. Aslında içindeki adalet duygusu seni kavgacı konumuna düşürmüş. Hiç benzemek istemediğin abin ve baban gibi tarafların doğmuş. Evet kavga anlamında ya da ağzına geleni söyleme anlamında abin ve babana benzemişsin. Bunu kabul etsen iyi olur. Kavga ediyorsun çünkü niyetin anlaşılmıyor, annen kendini koruyamadığı İçin sinirleniyorsun , senin iyi niyetini anlamadığı İçin öfkeleniyorsun . Kuzum kimseleri değiştiremezsin. Kendinden gayrı. Kavga etmen gereken bir durum olduğunda kendini takip et. Sonuca faydası olmayacak tepkiler gösterme. Tepki değil bir durumla ilgili cevap vermeyi dene. Zor bir ilişki ağın olmuş. Ama halledebilirsin. Kendine öfkelenmeyi bırak . Öfke öfkeyi çeker. Kendini sev. Talep edilmedikçe karışma. Kendini sev. Kavgacı da olsan, çok adil birisi de olsan, anneni çok da sevsen az da sevsen ... sen kendini sev. Çocuklukta ihmalin izleri: boşluk hissi ... bu kitabı mutlaka oku . Sevgiyle kal. Yakandan düş :)
Çok tatlı bir yaziydi teşekkür ederim öncelikle. Evet maalesef onlara benzedim ya da öfke konusunda
benziyordum hep belki de. Ama anlaşılmamak bunu daha da katladı ve artık suçluluk hissedecek noktaya geldim. Evde sürekli " sorunlu, kavgacı, problemli,annesi ile anlaşamayan" biri olarak tanimlanmak kendi kişiliğim ile catismama sebep oluyor. Anne ne derse doğrudur ya da aile ne derse doğrudur fikri ister istemez yakami bırakmıyor sanki. Onlar öyle dediyse demek ki öyleyim gibi hissediyorum. Bilemiyorum. Zor bir ilişki içindeyim, yorumunuz için tekrar teşekkürler
 

pamuksuzseker

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
10 Eylül 2018
590
1.513
Anneniz sizi haksız bulmak zorunda. Size karşı olmak zorunda. Yoksa kendi acizliğini kabul etmesi gerekecek. Onu kendi gerçeğiyle yüzleştirdiginiz için size kızgın. O savunulmak değil teselli edilmek istiyor. Çünkü ancak bu şekilde sorumluluğu üzerinden atabilir.

Anneniz böyle bir hayata adapte olmuş. Değişmek istemiyor. Siz onun için tartışmaya girmeyin. Kendinizi bu tartışmalardan uzak tutun ki annenize de bağırıp kendinizi suçlu hissetmeyin. Ve evet psikolojik destek almanız iyi olur. Sorunlu bir aikede psikolojiyi sağlam tutmak çook zor.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Anneniz sizi haksız bulmak zorunda. Size karşı olmak zorunda. Yoksa kendi acizliğini kabul etmesi gerekecek. Onu kendi gerçeğiyle yüzleştirdiginiz için size kızgın. O savunulmak değil teselli edilmek istiyor. Çünkü ancak bu şekilde sorumluluğu üzerinden atabilir.

Anneniz böyle bir hayata adapte olmuş. Değişmek istemiyor. Siz onun için tartışmaya girmeyin. Kendinizi bu tartışmalardan uzak tutun ki annenize de bağırıp kendinizi suçlu hissetmeyin. Ve evet psikolojik destek almanız iyi olur. Sorunlu bir aikede psikolojiyi sağlam tutmak çook zor.
Aslında sıkıntım annemin içinde bulunduğu durum değil. Dediğini gibi o bu durum ile yaşayıp gidiyor. Sorun bana sürekli suçlu gibi hissettirmesi, sorunlu ve kötü biriymişim gibi hissettirmesi. Zaten onun ile alakalı konulardan dolayı tartişmiyoruz. Bana yaptığı haksızlık tartışma sebebimiz. Ayni evde bu durumu nasıl asacağım bılmiyorum
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Abine gösterdiği toleransı sana da göstermiş işte başka anne olsa o şekilde bağırıp çağıramazdın
Konuyu okudunuz mu ? Aynı durum mu cidden ? Bence değerlendirme şekliniz yanlış. Abim, annemi hizmetçisi gibi görüyor. Benim tartismam ile ne alakası var bu durumun ? Abimin yaptığı şeyi bir başkasına babam yapmış gibi anlatması sebebiyle tartıştık ve bunu hâlâ savunuyor olması sonucu sesimi yükselttim ve ayrıca evet anneme karşı öfke kontrolüm yok bunu zaten konuda belirttim
 

Daxe

Üye
Kayıtlı Üye
30 Haziran 2019
570
413
Konuyu okudunuz mu ? Aynı durum mu cidden ? Bence değerlendirme şekliniz yanlış. Abim, annemi hizmetçisi gibi görüyor. Benim tartismam ile ne alakası var bu durumun ? Abimin yaptığı şeyi bir başkasına babam yapmış gibi anlatması sebebiyle tartıştık ve bunu hâlâ savunuyor olması sonucu sesimi yükselttim ve ayrıca evet anneme karşı öfke kontrolüm yok bunu zaten konuda belirttim
İyi de abinle sorun yaşıyor sen giriyorsun araya babanla sorun yaşıyor sen giriyorsun araya haklı olabilirsin ama sen takıntı yapmış gibisin
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
İyi de abinle sorun yaşıyor sen giriyorsun araya babanla sorun yaşıyor sen giriyorsun araya haklı olabilirsin ama sen takıntı yapmış gibisin
Evet babam için insanlara yalan yanlış bisiler anlatması beni rahatsız etti çünkü netice de babam. Fütursuzca abimi savunması , bana onca laf eden abim icin " sana ne demiş ki " demesi rahatsız ediyor ve bunu dile getiriyorum.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Kuzum annen esit davranmamis ki sana sebep olabilecegi travmayi bilmez ki o oyle gormus oyle devam ediyor ama bak kiz kardesin hic karismiyor savunmuyor ama yumusak davraniyor annene oda onu el ustunde tutuyor halbuki hakkini sen savunuyorsun ama annenin tepkisizligi ve tavri seni karsilik veren evlat yapiyor
Evet gerçekten bunu yasiyorum. Tartışıp bagirdigim için de direkt " abin gibisin baban gibisin" sonucu ile karşılaşıyorum. Sanırım destek almam lazım, anne ile yaşanan sorunlar beni çok yıpratıyor çünkü.
 

askitotomsu

SMA hastası bebeklere destek
Kayıtlı Üye
31 Mart 2012
10.233
6.022
Sakin ol, endişe etme. Öfke ve hircinligin, etkiye tepki. Gayet doğal. Zarar gördüğümüzde ofkelenmek doğal bir koruyucudur yoksa daha çok zarar görmeye açık hale geliriz. Onemli olan ofkeyi kontrol etmek.
Annen süreci ve krizi iyi yonetemeyen bir insan olabilir. Bu onu kötü anne yapmaz, beceriksiz anne yapar, hatalı anne yapar. Ki zaten iyi aile yoktur, her ebeveyn bilerek veya bilmeyerek çocuklarında yara açar, diyor uzmanlar.
Annen yaptığı hatanın sonucunu abinden yana çekmeye başlamış, artık ona kin duymayı, onu hirpalamayi bırak. Çünkü abinden çok çekecek. Abimin verdigi tepkilere şaşırmadım. Gereksiz yuceltilen, sinir cizilmeyen, sorumluluk verilmeyen tüm erkek çocuklar böyle oluyor. Önce anne, sonra eşi yipranacak.
Sen evlenip gidersin birçok şey geride kalir, eskisi kadar acitmaz. Asıl suna çok çok dikkat et. Sorunlu evde büyüyen çocuklar, anormal ebeveyn modelini normal sandığı için onlar gibi eşleri normal görür ve tercih eder.
Sana değer verir gibi görünen, ailenden görmediğin sevgi saygı ilgiyi gösteren herkesi iyi insan sanma. Merhametsiz, saygısız, adaletsiz davranışlari ilk gördüğünde o kişiye tekmeyi bas. Sonuçta aileni silemezsin, değiştiremezsin, zaten değişmek istediklerini sanmıyorum. O yüzden kendini hirpalama. Ailene iyi davran, destek ol ama onlar talepte bulunmadan onların hayatını düzeltmek için çabalama. Güzel öğüt ver, teselli ver, içlerini rahatlatacak sözler söyle, düzelir inşallah de. Bir de bu kitap işine yarayacaktir
"Olgunlaşmış ebeveynlerin yetişkin cocuklari"
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Sakin ol, endişe etme. Öfke ve hircinligin, etkiye tepki. Gayet doğal. Zarar gördüğümüzde ofkelenmek doğal bir koruyucudur yoksa daha çok zarar görmeye açık hale geliriz. Onemli olan ofkeyi kontrol etmek.
Annen süreci ve krizi iyi yonetemeyen bir insan olabilir. Bu onu kötü anne yapmaz, beceriksiz anne yapar, hatalı anne yapar. Ki zaten iyi aile yoktur, her ebeveyn bilerek veya bilmeyerek çocuklarında yara açar, diyor uzmanlar.
Annen yaptığı hatanın sonucunu abinden yana çekmeye başlamış, artık ona kin duymayı, onu hirpalamayi bırak. Çünkü abinden çok çekecek. Abimin verdigi tepkilere şaşırmadım. Gereksiz yuceltilen, sinir cizilmeyen, sorumluluk verilmeyen tüm erkek çocuklar böyle oluyor. Önce anne, sonra eşi yipranacak.
Sen evlenip gidersin birçok şey geride kalir, eskisi kadar acitmaz. Asıl suna çok çok dikkat et. Sorunlu evde büyüyen çocuklar, anormal ebeveyn modelini normal sandığı için onlar gibi eşleri normal görür ve tercih eder.
Sana değer verir gibi görünen, ailenden görmediğin sevgi saygı ilgiyi gösteren herkesi iyi insan sanma. Merhametsiz, saygısız, adaletsiz davranışlari ilk gördüğünde o kişiye tekmeyi bas. Sonuçta aileni silemezsin, değiştiremezsin, zaten değişmek istediklerini sanmıyorum. O yüzden kendini hirpalama. Ailene iyi davran, destek ol ama onlar talepte bulunmadan onların hayatını düzeltmek için çabalama. Güzel öğüt ver, teselli ver, içlerini rahatlatacak sözler söyle, düzelir inşallah de. Bir de bu kitap işine yarayacaktir
"Olgunlaşmış ebeveynlerin yetişkin cocuklari"
En buyuk sorunlarımizdan biri şu aslında, annem abimi normal görüyor ve abim eskiden beridir böyleydi zaten anneme karşı, yeni tepkiler değil aslında. Erkek çocuklarının birçoğunun böyle olduğunu düşünüyor. Hatta benim erkek çocuğunun ev işlerini bilmeleri gerekir hazıra konmasinlar gibi düşüncelerimi bile eleştirir. " Evet ben yanlış yetiştirdim, sen ileride doğru yetiştir" demez aksine yetiştirme şeklinin oluşturduğu sorunlu çocuğuna rağmen hâlâ doğru yetiştirdiğini düşünür ve savunur. Her yerde abimi över mesela. Erkek kardeşim de var. Onun yaptığı bir hatayi kırk kere söyler , bizim de elestirmemizi ister fakat abim gibi sorunlu biri için tek kelime etmemizden hoşlanmaz. Kendisine abim gibi kimse davranmaz ama en çok onu kollar tuhaf biçimde. Bu tarz durumlar benim tahammül sinirimi zorluyor. Ona karşı öfkemi kontrol edemiyorum. Beni sürekli " sorunlu, kavgacı " gibi lanse etmesi ve benim bile bunu icsellestirmeme sebep olması içimde öfkeye sebep oluyor.

Erkek arkadasim var. Maalesef bu sorunlarım ona da yansıyor. Şöyle ki ailem gibi biri ile olmak asla istemiyorum. Bu nedenle erkek arkadaşımın her söylediği şeyi " ataerkil, baskıcı " biri mıdır telaşı ile fevri tepki veriyorum. Bu tamamen ailem gibi biri ile beraber olma korkusundan kaynaklanıyor.

Öneri kitap için teşekkürler. Muhakkak okuyacağım
 
Son düzenleyen: Moderatör: