Annem ile Aşamadiğim Sorunlar ve Psikolojik Buhranım

askitotomsu

SMA hastası bebeklere destek
Kayıtlı Üye
31 Mart 2012
10.233
6.022
En buyuk sorunlarımizdan biri şu aslında, annem abimi normal görüyor ve abim eskiden beridir böyleydi zaten anneme karşı, yeni tepkiler değil aslında. Erkek çocuklarının birçoğunun böyle olduğunu düşünüyor. Her yerde abimi över mesela. Erkek kardeşim de var. Onun yaptığı bir hatayi kırk kere söyler , bizim de elestirmemizi ister fakat abim gibi sorunlu biri için tek kelime etmemizden hoşlanmaz. Kendisine abim gibi kimse davranmaz ama en çok onu kollar tuhaf biçimde. Bu tarz durumlar benim tahammül sinirimi zorluyor. Ona karşı öfkemi kontrol edemiyorum. Beni sürekli " sorunlu, kavgacı " gibi lanse etmesi ve benim bile bunu icsellestirmeme sebep olması içimde öfkeye sebep oluyor.

Erkek arkadasim var. Maalesef bu sorunlarım ona da yansıyor. Şöyle ki ailem gibi biri ile olmak asla istemiyorum. Bu nedenle erkek arkadaşımın her söylediği şeyi " ataerkil, baskıcı " biri mıdır telaşı ile fevri tepki veriyorum. Bu tamamen ailem gibi biri ile beraber olma korkusundan kaynaklanıyor
Eşinden yana mutlu olmayan anneler, oğlunu kocası yerine koyabiliyor. Anneniz anınızı seçmiş olabilir. Şu da var: abi sert ve kaba olduğu için anneniz ondan cekinip onu kafasinda idealize ediyor olabilir. Siz de görmezden gelin olsun bitsin. Herkes bu duruma karşı dogal bir savunma mekanizması geliştirmiş, tek alisamayan sizsiniz. Bunun sebebi bence sizin geçmişte mağdur edildiginizi hissetmeniz. Hala telafi bekliyorsunuz içten içe değil mi? Artık sizi anlasınlar istiyorsunuz. Bir şey diyeyim mi? Küçük kardesleriniz sessiz ve umursuz görünseler de onlarda da ileride bunlarin acısı patlak verecek maalesef. Moral verin birbirine. Olabilir, insanız, çok kişi bunları yaşıyor diye motive edin kendinizi
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Eşinden yana mutlu olmayan anneler, oğlunu kocası yerine koyabiliyor. Anneniz anınızı seçmiş olabilir. Şu da var: abi sert ve kaba olduğu için anneniz ondan cekinip onu kafasinda idealize ediyor olabilir. Siz de görmezden gelin olsun bitsin. Herkes bu duruma karşı dogal bir savunma mekanizması geliştirmiş, tek alisamayan sizsiniz. Bunun sebebi bence sizin geçmişte mağdur edildiginizi hissetmeniz. Hala telafi bekliyorsunuz içten içe değil mi? Artık sizi anlasınlar istiyorsunuz. Bir şey diyeyim mi? Küçük kardesleriniz sessiz ve umursuz görünseler de onlarda da ileride bunlarin acısı patlak verecek maalesef. Moral verin birbirine. Olabilir, insanız, çok kişi bunları yaşıyor diye motive edin kendinizi
Evet anlaşılmak önemli benim icin ama aileme karşı öyle bir beklentim yok aslında. Sadece özellikle annemin beni ittiği "kavgacı, sorunlu" profilde olmak ve hep bununla mücadele etmek beni mutsuz ediyor. Artık " öyle biri miyim acaba, sorunlu muyum acaba, kardeşim tepki vermiyor normal olan onlar mı acaba" gibi düşüncelere kapılıp kendimi yargılıyorum.

Erkek kardeşim ve kız kardeşim küçük değiller. Çok sorun yaşayacaklarını da sanmıyorum çünkü böyle durumları çok umursamıyorlar. Bu nedenle morale de ihtiyaçları yok. Bir yerde normal buluyorlar sanırım. Annemin beni yansıtma şeklinden kaynaklı zaten sorunu ben de veya annem dışında herkeste görüyorlar. Bana da haksızlık yapılsa / yapıldığında güvenip arkamda durur diyemem hiç biri için. Bu nedenle belki kendimi savunmak için bu kadar yıpranıyorum. Arkamda destek de yok çünkü.
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
abinizi yetistiren anneniz.
annenizi yetistirense bizim erkek egemen toplumumuz. cok yazik, bir kisir dongu seklinde devam ediyor duzen.
burda da surekli boyle kadinlar okuyorum, erkek delisi ve erkege yaranmak icin herseyi yapan.
malesef bu hikayede kendi hayatiniz disinda kimseyi degistiremezsiniz. biliyorum dilekolay ama, o evden cikin ve kendinize bir hayat kurun.
Evet haklısınız. İş arama sürecindeyim. Malum coronodan dolayı çalıştığım firma kapandı. Uzaklaşmak iyi gelecektir
 

1Sen

Nirvana
Kayıtlı Üye
24 Ocak 2011
21.441
34.473
Anneniz kiminle tartisirsa tartışsın , özellikle abinizle münakaşaya girdiğinde kulaginizi kapatın, boşuna araya girip kendinizi yipratiyorsunuz.

Abinizle tartışmanın ağırlığını yasadiginda bir de Siz üstüne suclayici konustugunuzda hiç yardımcı olmuyorsunuz ki.

Hem annenize kiyamiyorsunuz hem de ofkenizi annenizin üstüne salıyorsunuz.

Yanlış ilişki bağları kurmuş anneniz sizinle, sizlerle. Baba da evde gölge olmayınca kadın daha da yıpranmış. Yollarını ayiracagina çocuklarını yipratmis.

Bu saatten sonra olan olmuş diye düşünüp annenize karşı daha sakin yaklaşın.

En azından evlenip gittiğinizde daha rahat bir kalple çıkarsınız o evden.
 

Victoriaa89

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
29 Ocak 2019
478
515
Anneniz kendi elleriyle yapmış bazı şeyleri ama onun için de üzüldüm yinede. Siz kendinizi gayet güzel ifade etmişsiniz bence bu hissettiklerinizi annenizle de paylaşın. Öfke kontrolü için psikolojik destek alabilirsiniz. Bir de YouTube kanalı olan bir psikolog var, Beyhan Budakdiye. Bir bakın isterseniz. Güzel tavsiyeleri var
 

Hufezaa

ربّ هبلي من الصالحين 💕
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
14 Ağustos 2019
1.694
4.087
Ben evin en büyük çocuğu olmama rağmen bazı hissettiklerinizde kendimi buldum. Benim annem de herşeye çabuk sinirlenen tepkisini bağırarak gösteren biriydi. Çocukluğumdan beri o kadar alışmıştım ki bu duruma bende ancak ona o şekilde karşılık vererek kendimi dinletebileceğime ona ulaşabileceğime inanmıştım. Haksızlığa tahammül edemiyordum sen şöylesin sen böylesin laflarına öfkeyle karşılık veriyordum ama bunun sebebi öyle biri olmadığım için kırılmamdı. Babamın ailesiyle yaşadığı problemleri bize yansıtırdı, sevmediği huylarımızı onlara benzetirdi. Hiç unutamıyorum düğünüme 2 hafta kala bir konu yüzünden tartışmıştık, sende halan gibi şöylesin bıktım sizden de babanın sülalesinden de soyunuz kurusun diye bir beddua etmişti. O lafın üzerine o kadar ağlamıştım ki unutamıyorum o günü. Evlendikten sonra 1 buçuk sene çocuğumuz olmadı hep annemi suçladım içimde, ama uzak kalınca etliye sütlüye karışmayınca araya özlem de girince ilişkimiz normale dönmüştü. Yine de şuan herşeyimi konuşup anlatamam içimde bu eksikliği hissediyorum ama ancak bu şekilde buldum doğru iletişim yöntemini. Bazen annen de olsa anlaşması çok zor olabiliyor maalesef tek çözümü de uzaklaşmak oluyor
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Anneniz kiminle tartisirsa tartışsın , özellikle abinizle münakaşaya girdiğinde kulaginizi kapatın, boşuna araya girip kendinizi yipratiyorsunuz.

Abinizle tartışmanın ağırlığını yasadiginda bir de Siz üstüne suclayici konustugunuzda hiç yardımcı olmuyorsunuz ki.

Hem annenize kiyamiyorsunuz hem de ofkenizi annenizin üstüne salıyorsunuz.

Yanlış ilişki bağları kurmuş anneniz sizinle, sizlerle. Baba da evde gölge olmayınca kadın daha da yıpranmış. Yollarını ayiracagina çocuklarını yipratmis.

Bu saatten sonra olan olmuş diye düşünüp annenize karşı daha sakin yaklaşın.

En azından evlenip gittiğinizde daha rahat bir kalple çıkarsınız o evden.
Artık ne yaparsam yapayım beni evde problem çıkaran biri olarak kodlamis. Artık daha sakin hatta umursamaz yaklaşıyorum. Kendi bilir diyorum, bana dokunduğu durumlar ile de sakin ve umarsiz davranmaya çalışıyorum. Ne yaparsam yapayım evlendiğimde annem için " rahat kalpli " biri olamam. Çok tartışmalar çok kırgınlıklar yaşadık çünkü
 

Kestane Receli

Üye
Kayıtlı Üye
16 Mayıs 2020
572
582
Anneniz kendi elleriyle yapmış bazı şeyleri ama onun için de üzüldüm yinede. Siz kendinizi gayet güzel ifade etmişsiniz bence bu hissettiklerinizi annenizle de paylaşın. Öfke kontrolü için psikolojik destek alabilirsiniz. Bir de YouTube kanalı olan bir psikolog var, Beyhan Budakdiye. Bir bakın isterseniz. Güzel tavsiyeleri var
Güzel ifade etsem de sonu tartışmaya dönüyor ve gerçekten anlamıyor beni. Sorun çıkaran biri olarak görüyor. O sebeple çok uzak durmaya karar verdim o günden sonra. Kulaklarımı tikamayi öğrenmeliyim galiba.

Bu arada Beyhan Budak'i çok severim, forumda bazı uyelere ben de tavsiye ediyorum, teşekkur ederim. Evet destek almam benim için iyi olacak sanırım