Eşimden yaşca büyüğüm, (ben 34,o 29)
İyi kalpli,çalışkan,anlayışlı tatlı biri
Ben de çocuksu ve yaşını göstermeyen biriyim
Aynı yaşıt sanıyorlar ya da onu büyük.
Evlilik fikrini aklımdan sildiğim bir dönemde beni ikna etti, her şeyine varım diyerek. (Yaşlanınca ben bakarım sana bile dedi)
Kısa sürede evlendik
koşulsuz kabul görmek istediğini hissediyorum ancak bu mümkün olamıyor
Elbetteki onu destekliyor çoğu düşüncesinde yanında olduğumu hissettirmeye çalışıyorum ama bazen aşırı bilmiş hallerine de sinir olduğum için zıt fikirler söyleyebiliyorum, tespitlerinin yerinde olmadığını ifade ediyorum.
Entelektüel yapımız, çoğu boş vakit aktivitelerimiz, izlediğimiz programlar farklı, ortak noktamız yok mu elbette bulmaya ona eşlik etmeye gayret ediyorum, hayat bilgisi gibi eski dizileri izlemek onu mutlu ediyor mesela faaliyetleri boş geliyor, sosyal medya, telefon, tv karşısında uzanmak gibi
Çok takılma diyorum kendime annesi değilsin, adam rahat etsin, senin yanında huzur bulsun. Ama bazen kafam götürmüyor gerçekten
Erkek dediğin öncü lider öğretici hayran kalınan olmalıymış gibi kalıplar var kafamda.
Benim de çocuksu, hoş görüye ihtiyaç duyan davranışlarım var.
Onu eleştirdiğim noktalar oluyor, telefonla konuşurken, bunu neden söyledin, gibi. Önceden tembihleğim, ev hijyenine ilişkin uyarılarım, gezdiğimiz yerlere dair tecrübelerim
Uyurken çok fazla tırnak şıklatıyordu mesela
Bunu yapmamasını rica ettim. Uyanmama sebep oluyor çünkü.
5 aylık evliyiz, sabırlıydı genel olarak ilk 2 ayda benim tavırlarım daha fevriydi bunlara sesini çıkarmadı kırıldığını hissetmeye başladığımda kendime çeki düzen vermeye, görmemeye, susmaya, sabretmeye, onu kırmamaya dikkat ediyorum son 3 aydır.
Eleştiriye hiç gelemiyor, hemen karalar bağlıyor, özür dilesem bile konuyu kapatmıyor, kini geçmiyor.
Fikrimi sunduğumda "hep senin dediğin oluyor" diyip konuyu kesiyor.
Olgun, sabırlı, beni hoş gören tavırları bitti, sevgisini düşüncesini hissedemiyorum, rahatsız olacağım ne varsa hepsini yapıyor, uyurken uyanmam için özel çaba sarf ediyor adeta.
Zalim, acımasız, laflarıyla cezalandıran birine dönüştü ben çabaladıkça.
Hatalarım oluyor birbirimizi hoş görelim 1 sene dayanalım, kişilik çatışması bunlar her evliliğin başında olur diyorum, dinlemiyor ve boşanmaktan bahsediyor rahatlıkla, ne olacaksa olsun diyor
Oysa ki bebek sahibi olmayı aile olmayı ikimiz de istemiştik.
Bu durum beni kırıyor, aynı yatağa bile girmekte zorlanıyorum hep eski annelerimizin nelere katlandıklarını düşünüyorum adım atmaya ikna ediyorum kendimi, sarılıyorum ama reddediliyorum. Geçici midir, öfkesi kırgınlığı zamanla geçer eski haline döner mi?
Ne yapmalıyım sevgili hanımlar, törpülemem gereken çok yanım var
Tecrübeniz vardır mutlaka
5 aylık yuvam çiçeklensin istiyorum
Sevgiler
İyi kalpli,çalışkan,anlayışlı tatlı biri
Ben de çocuksu ve yaşını göstermeyen biriyim
Aynı yaşıt sanıyorlar ya da onu büyük.
Evlilik fikrini aklımdan sildiğim bir dönemde beni ikna etti, her şeyine varım diyerek. (Yaşlanınca ben bakarım sana bile dedi)
Kısa sürede evlendik
koşulsuz kabul görmek istediğini hissediyorum ancak bu mümkün olamıyor
Elbetteki onu destekliyor çoğu düşüncesinde yanında olduğumu hissettirmeye çalışıyorum ama bazen aşırı bilmiş hallerine de sinir olduğum için zıt fikirler söyleyebiliyorum, tespitlerinin yerinde olmadığını ifade ediyorum.
Entelektüel yapımız, çoğu boş vakit aktivitelerimiz, izlediğimiz programlar farklı, ortak noktamız yok mu elbette bulmaya ona eşlik etmeye gayret ediyorum, hayat bilgisi gibi eski dizileri izlemek onu mutlu ediyor mesela faaliyetleri boş geliyor, sosyal medya, telefon, tv karşısında uzanmak gibi
Çok takılma diyorum kendime annesi değilsin, adam rahat etsin, senin yanında huzur bulsun. Ama bazen kafam götürmüyor gerçekten
Erkek dediğin öncü lider öğretici hayran kalınan olmalıymış gibi kalıplar var kafamda.
Benim de çocuksu, hoş görüye ihtiyaç duyan davranışlarım var.
Onu eleştirdiğim noktalar oluyor, telefonla konuşurken, bunu neden söyledin, gibi. Önceden tembihleğim, ev hijyenine ilişkin uyarılarım, gezdiğimiz yerlere dair tecrübelerim
Uyurken çok fazla tırnak şıklatıyordu mesela
Bunu yapmamasını rica ettim. Uyanmama sebep oluyor çünkü.
5 aylık evliyiz, sabırlıydı genel olarak ilk 2 ayda benim tavırlarım daha fevriydi bunlara sesini çıkarmadı kırıldığını hissetmeye başladığımda kendime çeki düzen vermeye, görmemeye, susmaya, sabretmeye, onu kırmamaya dikkat ediyorum son 3 aydır.
Eleştiriye hiç gelemiyor, hemen karalar bağlıyor, özür dilesem bile konuyu kapatmıyor, kini geçmiyor.
Fikrimi sunduğumda "hep senin dediğin oluyor" diyip konuyu kesiyor.
Olgun, sabırlı, beni hoş gören tavırları bitti, sevgisini düşüncesini hissedemiyorum, rahatsız olacağım ne varsa hepsini yapıyor, uyurken uyanmam için özel çaba sarf ediyor adeta.
Zalim, acımasız, laflarıyla cezalandıran birine dönüştü ben çabaladıkça.
Hatalarım oluyor birbirimizi hoş görelim 1 sene dayanalım, kişilik çatışması bunlar her evliliğin başında olur diyorum, dinlemiyor ve boşanmaktan bahsediyor rahatlıkla, ne olacaksa olsun diyor
Oysa ki bebek sahibi olmayı aile olmayı ikimiz de istemiştik.
Bu durum beni kırıyor, aynı yatağa bile girmekte zorlanıyorum hep eski annelerimizin nelere katlandıklarını düşünüyorum adım atmaya ikna ediyorum kendimi, sarılıyorum ama reddediliyorum. Geçici midir, öfkesi kırgınlığı zamanla geçer eski haline döner mi?
Ne yapmalıyım sevgili hanımlar, törpülemem gereken çok yanım var
Tecrübeniz vardır mutlaka
5 aylık yuvam çiçeklensin istiyorum
Sevgiler
mesafe yok yani. 
Ama genelde bana danışır. Bizim tartismalar çıkarsa çocuk konusunda çıkıyor, ben cok yoruluyorum bazen beni anlamıyor. Siz çift terapisine gidin bence ama o neden bu kadar çabuk boşanma lafını ağzına alıyor çok mu yüz verdiniz?
