Bir tek benim annem mi böyle?

hermionepotter

Aktif Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
23 Nisan 2021
2.095
5.344
Merhaba. Çok üzgünüm. Aslında bu konuyu buraya hiç taşımak istemiyordum, bir gün ifşa olursam en azından annemle ilişkimin bilinmesini istemem ama dayanamıyorum..

Hayatım boyunca hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. Hatta anne olmak istemememdeki en büyük etken bu sanırım, evlat olarak hissettiğim eksikliğimi anne olarak tamamlayabilirim belki diye düşünüyordum daha ufacık yaşımda bile.

Hani en yakın arkadaşı annesi olan, sıkışınca “annem kurtarır” diyen, annesinin evine gidince en sevdiği yemeği bulan, annesinden en sevdiği renkte elbise hediye alan, evlenince annesinin evini özleyen, annesini arayıp “şu yemeğini özledim” diyen, saçımı okşasana annem diyebilen, kız çocukları var ya ömrüm onları kıskanmakla geçiyor.

Bir kere düşüğüm olmuştu, kanamam olurken ağlaya ağlaya aramıştım lütfen gel diye, “saat 11 oldu nasıl geleyim” diyip gelmemiş ertesi gün başka şehirde kaza yapan arkadaşına geçmiş olsuna gitmişti ama sorsan hayatta her şeyi benim için yapmış(!) Mesela arkadaşlarım sağ olsun ararlar “süpürge bile tutma hermione, çocuklara bir şey olmasın biz gelir temizliğini yaparız” diye, annemden bunu duymayı bırak iki gündür bulaşık yıkayıp etrafı toparlıyorum.

Uzun zamandır ailemle yalnız kalmadığımız için bayram ziyareti öncesi eşimle konuşup 3 gün kalmaya karar verdim. Kardeşlerim ve annemle vakit geçirecektim, belki teyzeme gider kahve içerdik. dondurma yemeye çıkar, balkonda çekirdek çitlerdik. AVM’ye gidip bebek kıyafetlerine bakardık. Çünkü bunları hiç yapmadık, yaşadığım şehirde tek bir akrabam yok.

Dün sabah eşim gitti yalnız kaldık. Annem uyudu tekrar. Salonun ortasında yatak, kardeşim arkadaşıyla buluşmaya gitti gündüz vakti kör kütük sarhoş(alkol problemi var) Ben kaldım yalnız. Küçük kardeşimle bir şeyler oynadık, akşamüstü oldu annem hala uyuyor. Bi çay/kahve içelim dedim halsizim dedi tekrar uyudu. Bu arada hasta falan değil, kendisi yaklaşık 20 yıldır depresyonda bence.
Kardeşimi aldım dondurma yemeye çıktık, gezdik biraz akşam geldim uyanmış annem. Işık kapalı, tv açık uyku modunda yine. Dün böyle geçti.
Sabah oldu uyuyorlardı, hala işlerim vardı dışarıda yaptım geldim dışarıda bir simit yemiştim, evde kahvaltı yok. kardeşim Mısır gevreği yemiş, tokum dedim bende. Sonra yine uyudu annem. Büyük kardeşim uyandı.

“Ben buraya sizinle vakit geçirmek için geldim, yarın sabah döneceğim zaten bir şeyler yapsak ya” dedim.

“Hava sıcak, ne yapalım?” cevabını aldım.
“Çay içip sohbet edelim, kahve içelim birbirimizle onar dakikalık telefon görüşmeleri dışında alakamız yok, konuşuruz” dedim. Neymiş hastaymış, kolu ağrıyormuş, anlayışsızmışım, ne bekliyormuşum, hâlden anlamıyormuşum!

Yahu beraber yemek bile yemedik! Büyük kardeşim gündüz çıkıp gece sarhoş geldi yattı hemen, annem yemek pişirmişti küçük kardeşime yedirdi, kendi yedi salonda sehpada. Ben acıkınca ayrı yedim.

Biraz gerilim arttı, büyük kardeşim “ara kocanı gelsin alsın” dedi. Hatta “ben arayayım” dedi. Hatta küçük bir oyuncak fırlattı tam önümden geçti ama kafama denk gelse muhtemelen yüzüm çizilirdi. Bende eşimi aradım, beni almaya geliyor şuan. Eşyalarımı topladım, odanın birinde kapıyı kapadım oturuyorum. Keşke gelmeseymişim, yaşamasaymışım bunu o kadar üzgünüm ki gözyaşlarım dinmiyor… Tüm bunlardan sonra içeriden “hadi hazırlan teyzemlere gidelim” diye seslendi annem, dalga geçer gibi!

Bu arada belirtmem gerekirse büyük kardeşim ve annem çok iyi anlaşıyor. Mesela büyük kardeşimin alkol problemi artık ciddileşmeye başladı, birkaç kuzenimden sarhoşken düştüğünü falan duydum hatta ehliyetini kaptırmış. Bunu anneme söyledim, kendini toparlaması gerekiyor diye “herkes çok biliyor! Elaleme mi inanıyorsun!?” gibi bir tepki aldım.

Sanırım artık uzaklaşmam gerektiğini böylece anlamış oldum, üzüldüğüm tek şey yansıtmak istemesemde eşim bunlara şahit oluyor. Mahcup hissediyorum, yalnız sahipsiz hissediyorum.
Öyle içimi dökmek istedim…
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 28-12-2021

Hamileliğimin 26. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 99 gün kaldı.

Bebeğiniz yaklaşık olarak 810-830 gr. ağırlığında. Bebeğinizin derisinin altındaki kılcal damarların görünür olmasından dolayı, bebeğinizin rengi hala parlak kırmızı pembe. Ve bebeğinizin cildi hala kırışık. Kan dolaşımınızın daha sağlıklı olması için sık sık pozisyon değiştirmeyi unutmayın. Son zamanlarda nefes darlığı yaşamada artış olduğunu fark edebilirsiniz.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 820 gr. - Yaklaşık boyu : 35.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

Findikkurdu85

Guru
Pro Üye
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
8 Ağustos 2010
2.144
1.745
Merhaba. Çok üzgünüm. Aslında bu konuyu buraya hiç taşımak istemiyordum, bir gün ifşa olursam en azından annemle ilişkimin bilinmesini istemem ama dayanamıyorum..

Hayatım boyunca hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. Hatta anne olmak istemememdeki en büyük etken bu sanırım, evlat olarak hissettiğim eksikliğimi anne olarak tamamlayabilirim belki diye düşünüyordum daha ufacık yaşımda bile.

Hani en yakın arkadaşı annesi olan, sıkışınca “annem kurtarır” diyen, annesinin evine gidince en sevdiği yemeği bulan, annesinden en sevdiği renkte elbise hediye alan, evlenince annesinin evini özleyen, annesini arayıp “şu yemeğini özledim” diyen, saçımı okşasana annem diyebilen, kız çocukları var ya ömrüm onları kıskanmakla geçiyor.

Bir kere düşüğüm olmuştu, kanamam olurken ağlaya ağlaya aramıştım lütfen gel diye, “saat 11 oldu nasıl geleyim” diyip gelmemiş ertesi gün başka şehirde kaza yapan arkadaşına geçmiş olsuna gitmişti ama sorsan hayatta her şeyi benim için yapmış(!) Mesela arkadaşlarım sağ olsun ararlar “süpürge bile tutma hermione, çocuklara bir şey olmasın biz gelir temizliğini yaparız” diye, annemden bunu duymayı bırak iki gündür bulaşık yıkayıp etrafı toparlıyorum.

Uzun zamandır ailemle yalnız kalmadığımız için bayram ziyareti öncesi eşimle konuşup 3 gün kalmaya karar verdim. Kardeşlerim ve annemle vakit geçirecektim, belki teyzeme gider kahve içerdik. dondurma yemeye çıkar, balkonda çekirdek çitlerdik. AVM’ye gidip bebek kıyafetlerine bakardık. Çünkü bunları hiç yapmadık, yaşadığım şehirde tek bir akrabam yok.

Dün sabah eşim gitti yalnız kaldık. Annem uyudu tekrar. Salonun ortasında yatak, kardeşim arkadaşıyla buluşmaya gitti gündüz vakti kör kütük sarhoş(alkol problemi var) Ben kaldım yalnız. Küçük kardeşimle bir şeyler oynadık, akşamüstü oldu annem hala uyuyor. Bi çay/kahve içelim dedim halsizim dedi tekrar uyudu. Bu arada hasta falan değil, kendisi yaklaşık 20 yıldır depresyonda bence.
Kardeşimi aldım dondurma yemeye çıktık, gezdik biraz akşam geldim uyanmış annem. Işık kapalı, tv açık uyku modunda yine. Dün böyle geçti.
Sabah oldu uyuyorlardı, hala işlerim vardı dışarıda yaptım geldim dışarıda bir simit yemiştim, evde kahvaltı yok. kardeşim Mısır gevreği yemiş, tokum dedim bende. Sonra yine uyudu annem. Büyük kardeşim uyandı.

“Ben buraya sizinle vakit geçirmek için geldim, yarın sabah döneceğim zaten bir şeyler yapsak ya” dedim.

“Hava sıcak, ne yapalım?” cevabını aldım.
“Çay içip sohbet edelim, kahve içelim birbirimizle onar dakikalık telefon görüşmeleri dışında alakamız yok, konuşuruz” dedim. Neymiş hastaymış, kolu ağrıyormuş, anlayışsızmışım, ne bekliyormuşum, hâlden anlamıyormuşum!

Yahu beraber yemek bile yemedik! Büyük kardeşim gündüz çıkıp gece sarhoş geldi yattı hemen, annem yemek pişirmişti küçük kardeşime yedirdi, kendi yedi salonda sehpada. Ben acıkınca ayrı yedim.

Biraz gerilim arttı, büyük kardeşim “ara kocanı gelsin alsın” dedi. Hatta “ben arayayım” dedi. Hatta küçük bir oyuncak fırlattı tam önümden geçti ama kafama denk gelse muhtemelen yüzüm çizilirdi. Bende eşimi aradım, beni almaya geliyor şuan. Eşyalarımı topladım, odanın birinde kapıyı kapadım oturuyorum. Keşke gelmeseymişim, yaşamasaymışım bunu o kadar üzgünüm ki gözyaşlarım dinmiyor… Tüm bunlardan sonra içeriden “hadi hazırlan teyzemlere gidelim” diye seslendi annem, dalga geçer gibi!

Bu arada belirtmem gerekirse büyük kardeşim ve annem çok iyi anlaşıyor. Mesela büyük kardeşimin alkol problemi artık ciddileşmeye başladı, birkaç kuzenimden sarhoşken düştüğünü falan duydum hatta ehliyetini kaptırmış. Bunu anneme söyledim, kendini toparlaması gerekiyor diye “herkes çok biliyor! Elaleme mi inanıyorsun!?” gibi bir tepki aldım.

Sanırım artık uzaklaşmam gerektiğini böylece anlamış oldum, üzüldüğüm tek şey yansıtmak istemesemde eşim bunlara şahit oluyor. Mahcup hissediyorum, yalnız sahipsiz hissediyorum.
Öyle içimi dökmek istedim…
Ah be canim Kiyamam sana herkes doğurur ama anne olamaz üzülme bak bebişin olacak inşallah onunla cok güzel anne evlat diyologunuz olur.
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 41 Kg. ile 55 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 148 cm. Başlangıç Kilom :55 Kg. Şimdiki Kilom :56 Kg.

zorunlunick

Zamanın hayatı...
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
17 Ocak 2020
16.316
22.846
Merhaba. Çok üzgünüm. Aslında bu konuyu buraya hiç taşımak istemiyordum, bir gün ifşa olursam en azından annemle ilişkimin bilinmesini istemem ama dayanamıyorum..

Hayatım boyunca hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. Hatta anne olmak istemememdeki en büyük etken bu sanırım, evlat olarak hissettiğim eksikliğimi anne olarak tamamlayabilirim belki diye düşünüyordum daha ufacık yaşımda bile.

Hani en yakın arkadaşı annesi olan, sıkışınca “annem kurtarır” diyen, annesinin evine gidince en sevdiği yemeği bulan, annesinden en sevdiği renkte elbise hediye alan, evlenince annesinin evini özleyen, annesini arayıp “şu yemeğini özledim” diyen, saçımı okşasana annem diyebilen, kız çocukları var ya ömrüm onları kıskanmakla geçiyor.

Bir kere düşüğüm olmuştu, kanamam olurken ağlaya ağlaya aramıştım lütfen gel diye, “saat 11 oldu nasıl geleyim” diyip gelmemiş ertesi gün başka şehirde kaza yapan arkadaşına geçmiş olsuna gitmişti ama sorsan hayatta her şeyi benim için yapmış(!) Mesela arkadaşlarım sağ olsun ararlar “süpürge bile tutma hermione, çocuklara bir şey olmasın biz gelir temizliğini yaparız” diye, annemden bunu duymayı bırak iki gündür bulaşık yıkayıp etrafı toparlıyorum.

Uzun zamandır ailemle yalnız kalmadığımız için bayram ziyareti öncesi eşimle konuşup 3 gün kalmaya karar verdim. Kardeşlerim ve annemle vakit geçirecektim, belki teyzeme gider kahve içerdik. dondurma yemeye çıkar, balkonda çekirdek çitlerdik. AVM’ye gidip bebek kıyafetlerine bakardık. Çünkü bunları hiç yapmadık, yaşadığım şehirde tek bir akrabam yok.

Dün sabah eşim gitti yalnız kaldık. Annem uyudu tekrar. Salonun ortasında yatak, kardeşim arkadaşıyla buluşmaya gitti gündüz vakti kör kütük sarhoş(alkol problemi var) Ben kaldım yalnız. Küçük kardeşimle bir şeyler oynadık, akşamüstü oldu annem hala uyuyor. Bi çay/kahve içelim dedim halsizim dedi tekrar uyudu. Bu arada hasta falan değil, kendisi yaklaşık 20 yıldır depresyonda bence.
Kardeşimi aldım dondurma yemeye çıktık, gezdik biraz akşam geldim uyanmış annem. Işık kapalı, tv açık uyku modunda yine. Dün böyle geçti.
Sabah oldu uyuyorlardı, hala işlerim vardı dışarıda yaptım geldim dışarıda bir simit yemiştim, evde kahvaltı yok. kardeşim Mısır gevreği yemiş, tokum dedim bende. Sonra yine uyudu annem. Büyük kardeşim uyandı.

“Ben buraya sizinle vakit geçirmek için geldim, yarın sabah döneceğim zaten bir şeyler yapsak ya” dedim.

“Hava sıcak, ne yapalım?” cevabını aldım.
“Çay içip sohbet edelim, kahve içelim birbirimizle onar dakikalık telefon görüşmeleri dışında alakamız yok, konuşuruz” dedim. Neymiş hastaymış, kolu ağrıyormuş, anlayışsızmışım, ne bekliyormuşum, hâlden anlamıyormuşum!

Yahu beraber yemek bile yemedik! Büyük kardeşim gündüz çıkıp gece sarhoş geldi yattı hemen, annem yemek pişirmişti küçük kardeşime yedirdi, kendi yedi salonda sehpada. Ben acıkınca ayrı yedim.

Biraz gerilim arttı, büyük kardeşim “ara kocanı gelsin alsın” dedi. Hatta “ben arayayım” dedi. Hatta küçük bir oyuncak fırlattı tam önümden geçti ama kafama denk gelse muhtemelen yüzüm çizilirdi. Bende eşimi aradım, beni almaya geliyor şuan. Eşyalarımı topladım, odanın birinde kapıyı kapadım oturuyorum. Keşke gelmeseymişim, yaşamasaymışım bunu o kadar üzgünüm ki gözyaşlarım dinmiyor… Tüm bunlardan sonra içeriden “hadi hazırlan teyzemlere gidelim” diye seslendi annem, dalga geçer gibi!

Bu arada belirtmem gerekirse büyük kardeşim ve annem çok iyi anlaşıyor. Mesela büyük kardeşimin alkol problemi artık ciddileşmeye başladı, birkaç kuzenimden sarhoşken düştüğünü falan duydum hatta ehliyetini kaptırmış. Bunu anneme söyledim, kendini toparlaması gerekiyor diye “herkes çok biliyor! Elaleme mi inanıyorsun!?” gibi bir tepki aldım.

Sanırım artık uzaklaşmam gerektiğini böylece anlamış oldum, üzüldüğüm tek şey yansıtmak istemesemde eşim bunlara şahit oluyor. Mahcup hissediyorum, yalnız sahipsiz hissediyorum.
Öyle içimi dökmek istedim…
Kendi kendinizi mahcup hissettirmeyin sizde madem.
Neden gidersiniz ki öyle ananin kardesin yanina.
Hayatta ugramam buyukte konusuyorum
 

hermionepotter

Aktif Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
23 Nisan 2021
2.095
5.344
Kendi kendinizi mahcup hissettirmeyin sizde madem.
Neden gidersiniz ki öyle ananin kardesin yanina.
Hayatta ugramam buyukte konusuyorum
Neden gittiğimi açıkladım uzun uzun.
Nasıl mahcup hissettirmeyeyim?
Mantar gibi yerden bitmiş misali mi yaşayayım?
Elimizi yakınca “anne” diye haykırıyoruz, sizce eksiklik hissedip vakit geçirmek istemek anormal mi?
Ben zaten isteğimin sonucunda cevabımı aldım, bundan sonra ipleri kopardım ama öncesiyle alakalı bu kadarını yaşamamıştım.
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 28-12-2021

Hamileliğimin 26. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 99 gün kaldı.

Bebeğiniz yaklaşık olarak 810-830 gr. ağırlığında. Bebeğinizin derisinin altındaki kılcal damarların görünür olmasından dolayı, bebeğinizin rengi hala parlak kırmızı pembe. Ve bebeğinizin cildi hala kırışık. Kan dolaşımınızın daha sağlıklı olması için sık sık pozisyon değiştirmeyi unutmayın. Son zamanlarda nefes darlığı yaşamada artış olduğunu fark edebilirsiniz.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 820 gr. - Yaklaşık boyu : 35.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

hermionepotter

Aktif Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
23 Nisan 2021
2.095
5.344
Ah be canim Kiyamam sana herkes doğurur ama anne olamaz üzülme bak bebişin olacak inşallah onunla cok güzel anne evlat diyologunuz olur.
İnşallah, çok teşekkür ederim güzel dileğin için🙏🏼
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 28-12-2021

Hamileliğimin 26. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 99 gün kaldı.

Bebeğiniz yaklaşık olarak 810-830 gr. ağırlığında. Bebeğinizin derisinin altındaki kılcal damarların görünür olmasından dolayı, bebeğinizin rengi hala parlak kırmızı pembe. Ve bebeğinizin cildi hala kırışık. Kan dolaşımınızın daha sağlıklı olması için sık sık pozisyon değiştirmeyi unutmayın. Son zamanlarda nefes darlığı yaşamada artış olduğunu fark edebilirsiniz.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 820 gr. - Yaklaşık boyu : 35.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

zorunlunick

Zamanın hayatı...
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
17 Ocak 2020
16.316
22.846
Neden gittiğimi açıkladım uzun uzun.
Nasıl mahcup hissettirmeyeyim?
Mantar gibi yerden bitmiş misali mi yaşayayım?
Elimizi yakınca “anne” diye haykırıyoruz, sizce eksiklik hissedip vakit geçirmek istemek anormal mi?
Ben zaten isteğimin sonucunda cevabımı aldım, bundan sonra ipleri kopardım ama öncesiyle alakalı bu kadarını yaşamamıştım.
Valla zaten mantar gibi yerden bitmis misalisiniz, sadece siz geç farketmissiniz 😓görüyorsunuz annenizin tutumunu sonuçta, bu ilk değildi.
 

bcgirl

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
11 Aralık 2016
2.130
2.411
Merhaba. Çok üzgünüm. Aslında bu konuyu buraya hiç taşımak istemiyordum, bir gün ifşa olursam en azından annemle ilişkimin bilinmesini istemem ama dayanamıyorum..

Hayatım boyunca hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. Hatta anne olmak istemememdeki en büyük etken bu sanırım, evlat olarak hissettiğim eksikliğimi anne olarak tamamlayabilirim belki diye düşünüyordum daha ufacık yaşımda bile.

Hani en yakın arkadaşı annesi olan, sıkışınca “annem kurtarır” diyen, annesinin evine gidince en sevdiği yemeği bulan, annesinden en sevdiği renkte elbise hediye alan, evlenince annesinin evini özleyen, annesini arayıp “şu yemeğini özledim” diyen, saçımı okşasana annem diyebilen, kız çocukları var ya ömrüm onları kıskanmakla geçiyor.

Bir kere düşüğüm olmuştu, kanamam olurken ağlaya ağlaya aramıştım lütfen gel diye, “saat 11 oldu nasıl geleyim” diyip gelmemiş ertesi gün başka şehirde kaza yapan arkadaşına geçmiş olsuna gitmişti ama sorsan hayatta her şeyi benim için yapmış(!) Mesela arkadaşlarım sağ olsun ararlar “süpürge bile tutma hermione, çocuklara bir şey olmasın biz gelir temizliğini yaparız” diye, annemden bunu duymayı bırak iki gündür bulaşık yıkayıp etrafı toparlıyorum.

Uzun zamandır ailemle yalnız kalmadığımız için bayram ziyareti öncesi eşimle konuşup 3 gün kalmaya karar verdim. Kardeşlerim ve annemle vakit geçirecektim, belki teyzeme gider kahve içerdik. dondurma yemeye çıkar, balkonda çekirdek çitlerdik. AVM’ye gidip bebek kıyafetlerine bakardık. Çünkü bunları hiç yapmadık, yaşadığım şehirde tek bir akrabam yok.

Dün sabah eşim gitti yalnız kaldık. Annem uyudu tekrar. Salonun ortasında yatak, kardeşim arkadaşıyla buluşmaya gitti gündüz vakti kör kütük sarhoş(alkol problemi var) Ben kaldım yalnız. Küçük kardeşimle bir şeyler oynadık, akşamüstü oldu annem hala uyuyor. Bi çay/kahve içelim dedim halsizim dedi tekrar uyudu. Bu arada hasta falan değil, kendisi yaklaşık 20 yıldır depresyonda bence.
Kardeşimi aldım dondurma yemeye çıktık, gezdik biraz akşam geldim uyanmış annem. Işık kapalı, tv açık uyku modunda yine. Dün böyle geçti.
Sabah oldu uyuyorlardı, hala işlerim vardı dışarıda yaptım geldim dışarıda bir simit yemiştim, evde kahvaltı yok. kardeşim Mısır gevreği yemiş, tokum dedim bende. Sonra yine uyudu annem. Büyük kardeşim uyandı.

“Ben buraya sizinle vakit geçirmek için geldim, yarın sabah döneceğim zaten bir şeyler yapsak ya” dedim.

“Hava sıcak, ne yapalım?” cevabını aldım.
“Çay içip sohbet edelim, kahve içelim birbirimizle onar dakikalık telefon görüşmeleri dışında alakamız yok, konuşuruz” dedim. Neymiş hastaymış, kolu ağrıyormuş, anlayışsızmışım, ne bekliyormuşum, hâlden anlamıyormuşum!

Yahu beraber yemek bile yemedik! Büyük kardeşim gündüz çıkıp gece sarhoş geldi yattı hemen, annem yemek pişirmişti küçük kardeşime yedirdi, kendi yedi salonda sehpada. Ben acıkınca ayrı yedim.

Biraz gerilim arttı, büyük kardeşim “ara kocanı gelsin alsın” dedi. Hatta “ben arayayım” dedi. Hatta küçük bir oyuncak fırlattı tam önümden geçti ama kafama denk gelse muhtemelen yüzüm çizilirdi. Bende eşimi aradım, beni almaya geliyor şuan. Eşyalarımı topladım, odanın birinde kapıyı kapadım oturuyorum. Keşke gelmeseymişim, yaşamasaymışım bunu o kadar üzgünüm ki gözyaşlarım dinmiyor… Tüm bunlardan sonra içeriden “hadi hazırlan teyzemlere gidelim” diye seslendi annem, dalga geçer gibi!

Bu arada belirtmem gerekirse büyük kardeşim ve annem çok iyi anlaşıyor. Mesela büyük kardeşimin alkol problemi artık ciddileşmeye başladı, birkaç kuzenimden sarhoşken düştüğünü falan duydum hatta ehliyetini kaptırmış. Bunu anneme söyledim, kendini toparlaması gerekiyor diye “herkes çok biliyor! Elaleme mi inanıyorsun!?” gibi bir tepki aldım.

Sanırım artık uzaklaşmam gerektiğini böylece anlamış oldum, üzüldüğüm tek şey yansıtmak istemesemde eşim bunlara şahit oluyor. Mahcup hissediyorum, yalnız sahipsiz hissediyorum.
Öyle içimi dökmek istedim…

Ailelerimizi biz seçmiyoruz malesef. Lütfen üzülmeyin diyemeyeceğim çünkü her insan kendini ne kadar güçlü tutmaya çalışsa da hep bir tarafı eksik gibi hissediyor. Benim annemle olan durumum ise çok farklı. Bu durumun bilincinde olup herhangi bir beklentiye girmeyin. Siz üzülmeyin ki bebişiniz de etkilenmesin 😊 eşinizle ilişkinizde mutluysanız çok şükür diyip geçin :)
 

ema1

Hayat, sen plan yaparken başına gelenlerdlr
Pro Üye
10 Ağustos 2009
24.942
16.569
Annenin ömrü depresyonla geçmiş ondan birşey bekleme
 

Nihal Shibuya

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
17 Mart 2021
1.961
5.638
41
Annenizle büyük kardeşiniz anlaşıyor çünkü ikisi de sorunlu. Sorunları da profesyonel yardım almadıkça düzelmeyecek türden.
Bende annem ve ablamla konuşmuyorum.
Evlendikten sonra birincil ailemiz eşimiz ve çocuklarımız ile olan. Ben şahsen yokluklarını aramıyorum. Ne kadar uzaklar, o kadar huzurluyum
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 21-01-2022

Hamileliğimin 23. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 123 gün kaldı.

Bebeğinizin elleri ve bacakları tarafından yapılan hareketleri rahatca hissedebilirsiniz. Bu ilk hareketlere çabuklaşma denir. Ultrason görüntülemesi hariç, hamile annelerin bebekleri ile direk iletişim kurdukları ilk etkileşimleri budur. Bu günlerde babalar da bebeğin hareketlerini gözlemleyebilir ve hissedebilirler.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 550 gr. - Yaklaşık boyu : 27.8 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

JES

Guru
Pro Üye
Doğa Severler Kulübü
11 Haziran 2018
8.595
47.360
27
Uzak kal huzurlu ol. Bu kadar basit aslında..

Ne gibi tecrübeler edinmek gerek hala ?

O beklediğin sıcaklığı bulabilmek için çabalayacak mısın sürekli ?
 

izmirlibjkkartal

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
11 Şubat 2020
1.518
3.416
Evladın ve eşin olarak tek ailen hepsi bu kadar... hamilesin kendni ve bebeği üzmeyi bırak lütfen ne halleri varsa görsünler. Alkol alamadığı zamanlarda yapacaklarındanda sen sorumlu degilsn artk güzelce belirtmişsinn.. hamileliğin keyfini sür tadını çıkar hayatında hiç olmamışlar gibi devamm...
 

bosheybe23

Aktif Üye
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
23 Aralık 2013
141
94
Valla zaten mantar gibi yerden bitmis misalisiniz, sadece siz geç farketmissiniz 😓görüyorsunuz annenizin tutumunu sonuçta, bu ilk değildi.
bu nasıl yaraya tuz basmak...Sizin açınızdan üzüldüm. Depresyon hastasıdır ona bağlayın. Mesafeli olun. Evladınız en iyi arkadaşınız olacak.
 

Senamm

Popüler Üye
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
28 Aralık 2015
368
353
Merhaba. Çok üzgünüm. Aslında bu konuyu buraya hiç taşımak istemiyordum, bir gün ifşa olursam en azından annemle ilişkimin bilinmesini istemem ama dayanamıyorum..

Hayatım boyunca hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. Hatta anne olmak istemememdeki en büyük etken bu sanırım, evlat olarak hissettiğim eksikliğimi anne olarak tamamlayabilirim belki diye düşünüyordum daha ufacık yaşımda bile.

Hani en yakın arkadaşı annesi olan, sıkışınca “annem kurtarır” diyen, annesinin evine gidince en sevdiği yemeği bulan, annesinden en sevdiği renkte elbise hediye alan, evlenince annesinin evini özleyen, annesini arayıp “şu yemeğini özledim” diyen, saçımı okşasana annem diyebilen, kız çocukları var ya ömrüm onları kıskanmakla geçiyor.

Bir kere düşüğüm olmuştu, kanamam olurken ağlaya ağlaya aramıştım lütfen gel diye, “saat 11 oldu nasıl geleyim” diyip gelmemiş ertesi gün başka şehirde kaza yapan arkadaşına geçmiş olsuna gitmişti ama sorsan hayatta her şeyi benim için yapmış(!) Mesela arkadaşlarım sağ olsun ararlar “süpürge bile tutma hermione, çocuklara bir şey olmasın biz gelir temizliğini yaparız” diye, annemden bunu duymayı bırak iki gündür bulaşık yıkayıp etrafı toparlıyorum.

Uzun zamandır ailemle yalnız kalmadığımız için bayram ziyareti öncesi eşimle konuşup 3 gün kalmaya karar verdim. Kardeşlerim ve annemle vakit geçirecektim, belki teyzeme gider kahve içerdik. dondurma yemeye çıkar, balkonda çekirdek çitlerdik. AVM’ye gidip bebek kıyafetlerine bakardık. Çünkü bunları hiç yapmadık, yaşadığım şehirde tek bir akrabam yok.

Dün sabah eşim gitti yalnız kaldık. Annem uyudu tekrar. Salonun ortasında yatak, kardeşim arkadaşıyla buluşmaya gitti gündüz vakti kör kütük sarhoş(alkol problemi var) Ben kaldım yalnız. Küçük kardeşimle bir şeyler oynadık, akşamüstü oldu annem hala uyuyor. Bi çay/kahve içelim dedim halsizim dedi tekrar uyudu. Bu arada hasta falan değil, kendisi yaklaşık 20 yıldır depresyonda bence.
Kardeşimi aldım dondurma yemeye çıktık, gezdik biraz akşam geldim uyanmış annem. Işık kapalı, tv açık uyku modunda yine. Dün böyle geçti.
Sabah oldu uyuyorlardı, hala işlerim vardı dışarıda yaptım geldim dışarıda bir simit yemiştim, evde kahvaltı yok. kardeşim Mısır gevreği yemiş, tokum dedim bende. Sonra yine uyudu annem. Büyük kardeşim uyandı.

“Ben buraya sizinle vakit geçirmek için geldim, yarın sabah döneceğim zaten bir şeyler yapsak ya” dedim.

“Hava sıcak, ne yapalım?” cevabını aldım.
“Çay içip sohbet edelim, kahve içelim birbirimizle onar dakikalık telefon görüşmeleri dışında alakamız yok, konuşuruz” dedim. Neymiş hastaymış, kolu ağrıyormuş, anlayışsızmışım, ne bekliyormuşum, hâlden anlamıyormuşum!

Yahu beraber yemek bile yemedik! Büyük kardeşim gündüz çıkıp gece sarhoş geldi yattı hemen, annem yemek pişirmişti küçük kardeşime yedirdi, kendi yedi salonda sehpada. Ben acıkınca ayrı yedim.

Biraz gerilim arttı, büyük kardeşim “ara kocanı gelsin alsın” dedi. Hatta “ben arayayım” dedi. Hatta küçük bir oyuncak fırlattı tam önümden geçti ama kafama denk gelse muhtemelen yüzüm çizilirdi. Bende eşimi aradım, beni almaya geliyor şuan. Eşyalarımı topladım, odanın birinde kapıyı kapadım oturuyorum. Keşke gelmeseymişim, yaşamasaymışım bunu o kadar üzgünüm ki gözyaşlarım dinmiyor… Tüm bunlardan sonra içeriden “hadi hazırlan teyzemlere gidelim” diye seslendi annem, dalga geçer gibi!

Bu arada belirtmem gerekirse büyük kardeşim ve annem çok iyi anlaşıyor. Mesela büyük kardeşimin alkol problemi artık ciddileşmeye başladı, birkaç kuzenimden sarhoşken düştüğünü falan duydum hatta ehliyetini kaptırmış. Bunu anneme söyledim, kendini toparlaması gerekiyor diye “herkes çok biliyor! Elaleme mi inanıyorsun!?” gibi bir tepki aldım.

Sanırım artık uzaklaşmam gerektiğini böylece anlamış oldum, üzüldüğüm tek şey yansıtmak istemesemde eşim bunlara şahit oluyor. Mahcup hissediyorum, yalnız sahipsiz hissediyorum.
Öyle içimi dökmek istedim…
Maalesef yanlız değilsin bende senin gibiyim . Kendini üzme yapacak biyşey yok böyle kabul etmemiz gerekiyor çünkü yaşını başını almışlar artık biz değiştiremeyiz onları bu yaştan sonra . Değiştirmeye çalışsakta kendimizi yormuş oluruz . Meseafeni koru canını sıkmasına iİn verme
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 411 gün geçti.

Sura1221

Üye
Kayıtlı Üye
13 Ağustos 2021
91
148
28
Valla bazı kadınlar hayatta dimdik durmayı zorunlu olarak öğreniyor. Bende hayatim boyunca hiç bir zaman anne desteği görmedim. İlkokul 1. Sinif zamanini hatırlıyorum küçücük halimle alarm kurar okula giderdim. Sabah kahvalti hazirlamasini geçin uyanmış mi diye bile düşünmezdi. Çok problemli bi hamileligimin dogumu yaklaşınca aradim annemi sezeryan olacam yanima gelmen lazım diye. Temmuz ayinda doğum yapacağım için çok sıcak gelemem dedi. Aramizdaki mesafe sadece 40 dk.. kendini yalniz hissetme diye anlatiyorum bunları. Şuan o kdr alıştım ki bu duruma rabbim acısını gostermesin sağ olsun ama bir yıl görmesem özlemem durumundayım.