Boşanmış bir anne babanın çocugu olmak.(içimdeki cocuk hala kırgın)

M i h r a

Güçlüyüm ama kalbim hassas.
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
10 Ekim 2019
2.012
4.421
Bu konuyu açıp açmamak arasıda kaldım. Çünkü kimseye pek anlatmadıgım bahsetmediğim duygularımı anlatıcam.
Annem ve babam ben 15 yaşında iken boşandılar. Babam annemi aldattıgı için ayrıldılar. Ben ve kız kardeşim annem ile yaşamaya devam ettik babam hayatındaki kadınla evlendi ayrı bir hayat kurdu. Anneme nafakamızı öderdi bizide haftasonları alır avm de gezdirir vakit geçirirdi. Lisem bitene kadar annemle yaşadıgımız evde devam ettik otırmaya. Takii komşumuz anneme evlilik için birini bulup görüştürene kadar. Annem 2 ay içinde konusup tanıştıgı adamla evlenme kararı aldı bu olay benim liseden mezun olup üniversite tercihlerimi yapıcagım yaza denk geliyordu. Annemle koca yaz kedi köpek gibi olduk. Neden dedim ya ? niye bu acele o kadın mı aklına girdi ne ara tanıdın sevdin? sadece mesajlaşarak nasıl içine sindi diye. Adam başka şehirde yaşıyor ve annem evlenip onun yaşadıgı şehirde yaşamaya gidecekti. Kız kardeşim o dönem 7 8 yaşlarındaydı ben nasıl güvenip elin adamıyla aynı evde tutacaktım kardeşim kafamda tonlarca soru ve asıl konuda ben üniversiteyi yaşadıgımız şehirde okuyacaktım annem beni bırakıp gidecekti.. babamın yanında yaşamı söyledi ama boşandıkları andan itibaren babamı hep kötüledi. bizi bıraktı elin karısına gitti küfürler cart curt bu laflarla büyüdüm ben. Sogukluk vardı babama karsı içimde aramızdaki baba kız ilişkisi ben 15 yaşındayken bittmişti halbuki. Neyse annemin apar topar evlenmesi benim babamın yanına yerleşmem okulumu okumam üniden mezun olmam evlenmem derken yıllar geçti 10 sene neredeyse. Geriye kalanlar kız kardeşim suan lisede ve panikatak hastası duygusal olarak cok hasss bir kızdı bu dönemi hiç kolay atlatamadı. Annem evlenince onlarla 3 sene yaşadı sonra adam bana bağırıyor annem beni hiç korumuyor sesini cıkarmıyor vs diye ağlıyordu birdr annem eşinden cocuk yaptı ve kız kardeşim o dönem yaşı küçük oldıgu için kıskanıyor dışlanmış gibi hiissediyordu. Ben kız kardeşimi babamın yanına aldım hemde bizim yaşadıgımız şehirde gözümün önünde olur diye. Bu olaylar oldugunda ben evliydim. Annemle aramız bozuldu bu olayla ilgili hesap sorup cingar çıkardıgım için. Belli bir dönem konusmayıp tekrar barıştık, anne işte insan silip atamıyor ama benim zorıma giden eşine karşı hiç savunmadı. Kızlarıma laf söyletmem demedi veya bir hata yaptılarsa kızmak uyarmak bana düşer sen bir dur demedi bunlar hep zoruma gitti annemin evledikten sonra bizi 2. Plana atması resmen tramvam oldu..
Babama gelicek olursam, babam beni üniversite döneminde yanında kaldıgım için biraz daha baba kız ilişkmiz oldu olmadı ite kaka derken belli bir dönem yanında kaldım ama evdeki yabancı uyruklu eşi yüzüme gülüp bana iyi davranıp arkamdan babamı hep doldırmuş babam hep eşinin ağzının içine bakarak kararlar verdi bana tavırları hep çekinerekti. Bunu az çok anlıyordum ama ne diyebilirim onların evinde kalıyordum hakkımı savunamıyordum çünkü orası evim gibi değildi misafir gibi kalıyordum bunlar hep zoruma giden şeyler oldu. Okulumun ilk birinci senesi bittiği yaz dönemi babam beni tartışmamızdan sonra evden kovdu bende artık içimdeki tüm kırgınlıkları zoruma gidenleri saydırdım ağzıma gelenleri aldım bavulumu cıktım. Ben ağzımı açınca geri dönüşüde olmadı tabi.
Ve daha bir çok olay silsilesi oldu bundan sonrada. Yazarsa çook uzun olucak devamında okulu bitirmem evlenmem çalışma hayatım vs giriyor kısaca ben 15 yaşımdan 19 yaşıma kadar bunları yaşadım ve bu duyguları eksikliklerim kırgınlıkları atamıyorum içimden. Annem ve babamla suan da konusuyoruz arada torun olunca ağzımın içine bakıyorlar 10 yıl sonra kıymetli oldum :)
Ama onlara hala içten içe kızgınım kırgınım. Bugün kız kardeşimle konustum napıyorsunuz nasılsınız diye(babamın yanında kalıyor hala) babamın eşinin kızı geldi sevgilisiyle onları yemeğe çıkardık dedi. İçimden dedim ulan babam benim evime karısı laf yapıyor diye rahat rahat gelemiyor haftasonu gelirse anca işten sonra eve geçmeden 1 2 saat uğrayıp gidiyor ama başkasının evladına ne güzel karşıyor. Annem benim doğumumdan sonra yanıma gelmedi bile lohusalıgımı tek basıma geçirdim çok şükür kimseyede muhtaç olmadım ama insan bi arıyor duygusal olarak da anne ya sonuçta(!) Gelememesinin sebebi eşinin kızıda aynı dönem benle doğum yaptı ikiz bebekleri oldu, annemlerin yanında kaldı 2 ay. eşi polis kadın evde gece gündüz tek oluyor, öz anneside vefat ettiği için bi babası var baba evine gelmiş normal olarak annemde onun yanındaydı.
Ya daha nice olaylar var belki ufak tefek ama ben içimden yasıyorım tüm duygularımı ve böyle arada düşündükçe neden diyorum yanımda olmadılar hiç bir anımda sahip cıkmadılar neden bir başıma bıraktırlar. Bayramlarda gelip gitme yok doğum günlerimde yanımda değiller özel hiç bir anımda olmadılar yanımda. İçimdeki küçük çocuk hala bu eksiklikler içinde boğusuyor.
Sürekli sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum sürekli keskelerle yasıyorum.
Kendi hayatıma elbette bakıyorum evladımı yetişriyorum evliyim ama onlarla telefondan konusup kapatınca içimde bu sonu olmayan duygular yine beliriyor.
 
Bu konuyu açıp açmamak arasıda kaldım. Çünkü kimseye pek anlatmadıgım bahsetmediğim duygularımı anlatıcam.
Annem ve babam ben 15 yaşında iken boşandılar. Babam annemi aldattıgı için ayrıldılar. Ben ve kız kardeşim annem ile yaşamaya devam ettik babam hayatındaki kadınla evlendi ayrı bir hayat kurdu. Anneme nafakamızı öderdi bizide haftasonları alır avm de gezdirir vakit geçirirdi. Lisem bitene kadar annemle yaşadıgımız evde devam ettik otırmaya. Takii komşumuz anneme evlilik için birini bulup görüştürene kadar. Annem 2 ay içinde konusup tanıştıgı adamla evlenme kararı aldı bu olay benim liseden mezun olup üniversite tercihlerimi yapıcagım yaza denk geliyordu. Annemle koca yaz kedi köpek gibi olduk. Neden dedim ya ? niye bu acele o kadın mı aklına girdi ne ara tanıdın sevdin? sadece mesajlaşarak nasıl içine sindi diye. Adam başka şehirde yaşıyor ve annem evlenip onun yaşadıgı şehirde yaşamaya gidecekti. Kız kardeşim o dönem 7 8 yaşlarındaydı ben nasıl güvenip elin adamıyla aynı evde tutacaktım kardeşim kafamda tonlarca soru ve asıl konuda ben üniversiteyi yaşadıgımız şehirde okuyacaktım annem beni bırakıp gidecekti.. babamın yanında yaşamı söyledi ama boşandıkları andan itibaren babamı hep kötüledi. bizi bıraktı elin karısına gitti küfürler cart curt bu laflarla büyüdüm ben. Sogukluk vardı babama karsı içimde aramızdaki baba kız ilişkisi ben 15 yaşındayken bittmişti halbuki. Neyse annemin apar topar evlenmesi benim babamın yanına yerleşmem okulumu okumam üniden mezun olmam evlenmem derken yıllar geçti 10 sene neredeyse. Geriye kalanlar kız kardeşim suan lisede ve panikatak hastası duygusal olarak cok hasss bir kızdı bu dönemi hiç kolay atlatamadı. Annem evlenince onlarla 3 sene yaşadı sonra adam bana bağırıyor annem beni hiç korumuyor sesini cıkarmıyor vs diye ağlıyordu birdr annem eşinden cocuk yaptı ve kız kardeşim o dönem yaşı küçük oldıgu için kıskanıyor dışlanmış gibi hiissediyordu. Ben kız kardeşimi babamın yanına aldım hemde bizim yaşadıgımız şehirde gözümün önünde olur diye. Bu olaylar oldugunda ben evliydim. Annemle aramız bozuldu bu olayla ilgili hesap sorup cingar çıkardıgım için. Belli bir dönem konusmayıp tekrar barıştık, anne işte insan silip atamıyor ama benim zorıma giden eşine karşı hiç savunmadı. Kızlarıma laf söyletmem demedi veya bir hata yaptılarsa kızmak uyarmak bana düşer sen bir dur demedi bunlar hep zoruma gitti annemin evledikten sonra bizi 2. Plana atması resmen tramvam oldu..
Babama gelicek olursam, babam beni üniversite döneminde yanında kaldıgım için biraz daha baba kız ilişkmiz oldu olmadı ite kaka derken belli bir dönem yanında kaldım ama evdeki yabancı uyruklu eşi yüzüme gülüp bana iyi davranıp arkamdan babamı hep doldırmuş babam hep eşinin ağzının içine bakarak kararlar verdi bana tavırları hep çekinerekti. Bunu az çok anlıyordum ama ne diyebilirim onların evinde kalıyordum hakkımı savunamıyordum çünkü orası evim gibi değildi misafir gibi kalıyordum bunlar hep zoruma giden şeyler oldu. Okulumun ilk birinci senesi bittiği yaz dönemi babam beni tartışmamızdan sonra evden kovdu bende artık içimdeki tüm kırgınlıkları zoruma gidenleri saydırdım ağzıma gelenleri aldım bavulumu cıktım. Ben ağzımı açınca geri dönüşüde olmadı tabi.
Ve daha bir çok olay silsilesi oldu bundan sonrada. Yazarsa çook uzun olucak devamında okulu bitirmem evlenmem çalışma hayatım vs giriyor kısaca ben 15 yaşımdan 19 yaşıma kadar bunları yaşadım ve bu duyguları eksikliklerim kırgınlıkları atamıyorum içimden. Annem ve babamla suan da konusuyoruz arada torun olunca ağzımın içine bakıyorlar 10 yıl sonra kıymetli oldum :)
Ama onlara hala içten içe kızgınım kırgınım. Bugün kız kardeşimle konustum napıyorsunuz nasılsınız diye(babamın yanında kalıyor hala) babamın eşinin kızı geldi sevgilisiyle onları yemeğe çıkardık dedi. İçimden dedim ulan babam benim evime karısı laf yapıyor diye rahat rahat gelemiyor haftasonu gelirse anca işten sonra eve geçmeden 1 2 saat uğrayıp gidiyor ama başkasının evladına ne güzel karşıyor. Annem benim doğumumdan sonra yanıma gelmedi bile lohusalıgımı tek basıma geçirdim çok şükür kimseyede muhtaç olmadım ama insan bi arıyor duygusal olarak da anne ya sonuçta(!) Gelememesinin sebebi eşinin kızıda aynı dönem benle doğum yaptı ikiz bebekleri oldu, annemlerin yanında kaldı 2 ay. eşi polis kadın evde gece gündüz tek oluyor, öz anneside vefat ettiği için bi babası var baba evine gelmiş normal olarak annemde onun yanındaydı.
Ya daha nice olaylar var belki ufak tefek ama ben içimden yasıyorım tüm duygularımı ve böyle arada düşündükçe neden diyorum yanımda olmadılar hiç bir anımda sahip cıkmadılar neden bir başıma bıraktırlar. Bayramlarda gelip gitme yok doğum günlerimde yanımda değiller özel hiç bir anımda olmadılar yanımda. İçimdeki küçük çocuk hala bu eksiklikler içinde boğusuyor.
Sürekli sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum sürekli keskelerle yasıyorum.
Kendi hayatıma elbette bakıyorum evladımı yetişriyorum evliyim ama onlarla telefondan konusup kapatınca içimde bu sonu olmayan duygular yine beliriyor.
O kadar haklısınız ki kirilmakta.. kim olsa kırılır ama bu yaşananların sizinle hiç ilgisi yok kendinizi içten içe asla suçlayıp sorgulamayin. Babanız hayatına bakınca annenizde hayatına bakmış olanda sizlere olmuş. Asıl ihtiyaciniz olan dönemde yanınizda degillermis şimdi olsalar ne yazar ki
 
Anne babanız anlasamamis bir sepep ayrılmışFarkli hayatlar kurmuş babanızın ilgisizliği annenizin kotulemeleri derken ikiside hatalı.Yumusak bilinçli geçişler olmamış.Sonucta olan olmuş biten bitmiş.Siz kendi anne babaniz ile aynı evde büyüseniz belki daha kötü şeylerde yaşayabilirsiniz.Anne babanız mutluluğu bulmuş kardesiniz babanizla sizin yeni bir hayatınız var.Terapi iyi gelir daha iyi hissetmek isterseniz.Kimseyi değiştiremezsiniz ah vah ın ve kinin kiyas yapmanın size yararı yok.Kendi çekirdek ailenizle umarım siz daha iyi bir geleceği inşa edersiniz.Dikiz aynasından geriye bakmayın.Dümdüz yolunuza odaklanın
 
Bunun boşanmış anne baba çocuğu olmakla çok alakası yok aslında. Sorunlu anne baba çocuğu olmakla alakası var. Bizimkilerde boşanmayan ama sorunlu olan cinstenlerdi ordan biliyorum. Sorumsuz insanlar anne baba olmasa keşke.. Kardeşler olarak 30+ lı yaşlardayız ama çocukluk travmalarını atlatmak çok zor.
 
Çocukluk travmaları geçmiyor bendede var birkaç tane.Onlari bu günümüze etki etmeden yani yük etmeden onlarla yaşamayı öğrenmek zorunda bırakabiliyor hayat bizi.Eskisi gibi acitmiyor.Terapi ile deşip o İrini akitabilirsiniz.Sonra o kadar can yakmıyorlar artık.Sadece hep orada duruyorlar.
 
Aslında yaşadıklarınızın anne baba boşanmasından kaynaklanmadığını söyleyebilirim. Her boşanan ebeveyn böyle olmuyor. Anne ve baba ayrı ayrı üzerlerine düşen görevleri yapamamışlar,çünkü sorumsuz bireyler ondan. Siz de psikolojik olarak çok etkilenmişsiniz. Herkes bir olmaz. Herkes boşanıyor,herkes ikinciye üçüncüye evlenip yeniden aile kuruyor ama çocuklarını da bırakmıyorlar.
 
Anne babanız anlasamamis bir sepep ayrılmışFarkli hayatlar kurmuş babanızın ilgisizliği annenizin kotulemeleri derken ikiside hatalı.Yumusak bilinçli geçişler olmamış.Sonucta olan olmuş biten bitmiş.Siz kendi anne babaniz ile aynı evde büyüseniz belki daha kötü şeylerde yaşayabilirsiniz.Anne babanız mutluluğu bulmuş kardesiniz babanizla sizin yeni bir hayatınız var.Terapi iyi gelir daha iyi hissetmek isterseniz.Kimseyi değiştiremezsiniz ah vah ın ve kinin kiyas yapmanın size yararı yok.Kendi çekirdek ailenizle umarım siz daha iyi bir geleceği inşa edersiniz.Dikiz aynasından geriye bakmayın.Dümdüz yolunuza odaklanın

Mutluluğu bulmak derken, nedir bu mutluluk el adamı için çocuklarını atıp gitmek mi, çocuklarını evinde besleme etmek, Rus karı mı artık ne naneyse artık ona yaranıcam diye kızını kovmak mı ... Böyle mutluluk olur mu olsa olsa ancak rezillik ve sorumsuzluk olur.
 
Yaşadıklarınız çok üzücü. Kırılmakta da çok haklısınız. İçinizdeki küçük çocuğu iyileştirin. Terapi alın mutlaka. Emin olun o küçük çocuk iyileşince anne babanızı affetmeyeceksiniz ama onların yaptıkları artık size duygusal olarak zarar vermeyecek.

İyi yanından bakın. Bu süreç sizin kendi ayaklarınızın üstünde durmayı öğrenmenizi sağlamış. Kimseye muhtaç olmadan yaşayabilmişsiniz, bir meslek sahibi olmuşsunuz. Evlenmişsiniz, çocuğunuz var. Bundan sonra güçlü olmalı ve çocuğunuza en iyi şartları ve duyguları sunmalısınız. O nedenle bir klinik terapistle görüşmenizi öneririm naçizane. Ayrıca, içinizdeki o küçük çocuğa kocaman sarılıyorum, öpüyorum ve diyorum ki: “ Hiçbir şey senin suçun değil. Seni üzenler bencil insanlar sadece. Şu an seni anlayamazlar. Ben seni anlıyorum ve yanındayım.”
 
Valla kanka ben olsam alırım kardeşimi yanıma, o ikisiyle de bir daha görüşmem. Çocuğunu el adamına/el karısına ezdiren insandan ne anne ne baba olur. Edepsizlik yapan yeni eşine o benim çocuğum sus yerini bil diyemeyecek insan da evlenmesin kardeşim sonra çocuklar heba oluyor. Babam el karısının lafıyla beni kovdu diyorsun bu adamla hala neye görüşüyorsun mesela? Annem koşa koşa o herife gitti diyorsun o zaten bambaşka bir alem. Sonuç olarak sizi takan olmamış anne de baba da sizleri kenara atıp hayatlarını yaşamaya heves etmişler madem seçimlerini yapmışlar, sizi seçmemişler o zaman sen de kardeşin de onları hayatlarınıızdan çıkarıcaksınız.
 
Sizinkiler boşanmaktan ziyade anne baba olmayı becerememiş. Evli kalsalar da eminim aynı evde geçinemeyen mutsuz insanlarla büyüdük. Sevgi’yi huzuru göremedik. Acaba boşansalar daha güzel bir hayatları olur mu diye düşünceleriniz olurdu.
Hangisinin daha iyi olacağını da ikisini de yaşamadan bilemezdiniz.
Bazı ailelerde ne yazık ki bu yaralar oluyor.
Siz kendi kurduğunuz aileyle mutlu olmaya gayret edin, geçmişi düşünüp kendinizi yormayın. Bazen zor da olsa geçmişe bakmadan yaşamak gerekiyor bence
 
Yaşadıklarınız çok üzücü. Kırılmakta da çok haklısınız. İçinizdeki küçük çocuğu iyileştirin. Terapi alın mutlaka. Emin olun o küçük çocuk iyileşince anne babanızı affetmeyeceksiniz ama onların yaptıkları artık size duygusal olarak zarar vermeyecek.

İyi yanından bakın. Bu süreç sizin kendi ayaklarınızın üstünde durmayı öğrenmenizi sağlamış. Kimseye muhtaç olmadan yaşayabilmişsiniz, bir meslek sahibi olmuşsunuz. Evlenmişsiniz, çocuğunuz var. Bundan sonra güçlü olmalı ve çocuğunuza en iyi şartları ve duyguları sunmalısınız. O nedenle bir klinik terapistle görüşmenizi öneririm naçizane. Ayrıca, içinizdeki o küçük çocuğa kocaman sarılıyorum, öpüyorum ve diyorum ki: “ Hiçbir şey senin suçun değil. Seni üzenler bencil insanlar sadece. Şu an seni anlayamazlar. Ben seni anlıyorum ve yanındayım.”
Son cümleleriniz gözlerimi doldurdu 🥹 bende o güzel kalbinizden öpüyorum
 
Son cümleleriniz gözlerimi doldurdu 🥹 bende o güzel kalbinizden öpüyorum
Son cümlelerimi özellikle yazdım. Bir terapide bu tür canlandırmalarla o küçük çocuğun yaralarını sarıyorsunuz, hıçkıra hıçkıra ağlaya ağlaya. Size bu canlandırma biraz iyi geldiyse bir terapistin sizi nasıl iyileştirebileceğini düşünmenizi isterim. Ve evet, sizin o yaralı küçük kalbinizin yanındayım❤️❤️❤️
 
Bu konuyu açıp açmamak arasıda kaldım. Çünkü kimseye pek anlatmadıgım bahsetmediğim duygularımı anlatıcam.
Annem ve babam ben 15 yaşında iken boşandılar. Babam annemi aldattıgı için ayrıldılar. Ben ve kız kardeşim annem ile yaşamaya devam ettik babam hayatındaki kadınla evlendi ayrı bir hayat kurdu. Anneme nafakamızı öderdi bizide haftasonları alır avm de gezdirir vakit geçirirdi. Lisem bitene kadar annemle yaşadıgımız evde devam ettik otırmaya. Takii komşumuz anneme evlilik için birini bulup görüştürene kadar. Annem 2 ay içinde konusup tanıştıgı adamla evlenme kararı aldı bu olay benim liseden mezun olup üniversite tercihlerimi yapıcagım yaza denk geliyordu. Annemle koca yaz kedi köpek gibi olduk. Neden dedim ya ? niye bu acele o kadın mı aklına girdi ne ara tanıdın sevdin? sadece mesajlaşarak nasıl içine sindi diye. Adam başka şehirde yaşıyor ve annem evlenip onun yaşadıgı şehirde yaşamaya gidecekti. Kız kardeşim o dönem 7 8 yaşlarındaydı ben nasıl güvenip elin adamıyla aynı evde tutacaktım kardeşim kafamda tonlarca soru ve asıl konuda ben üniversiteyi yaşadıgımız şehirde okuyacaktım annem beni bırakıp gidecekti.. babamın yanında yaşamı söyledi ama boşandıkları andan itibaren babamı hep kötüledi. bizi bıraktı elin karısına gitti küfürler cart curt bu laflarla büyüdüm ben. Sogukluk vardı babama karsı içimde aramızdaki baba kız ilişkisi ben 15 yaşındayken bittmişti halbuki. Neyse annemin apar topar evlenmesi benim babamın yanına yerleşmem okulumu okumam üniden mezun olmam evlenmem derken yıllar geçti 10 sene neredeyse. Geriye kalanlar kız kardeşim suan lisede ve panikatak hastası duygusal olarak cok hasss bir kızdı bu dönemi hiç kolay atlatamadı. Annem evlenince onlarla 3 sene yaşadı sonra adam bana bağırıyor annem beni hiç korumuyor sesini cıkarmıyor vs diye ağlıyordu birdr annem eşinden cocuk yaptı ve kız kardeşim o dönem yaşı küçük oldıgu için kıskanıyor dışlanmış gibi hiissediyordu. Ben kız kardeşimi babamın yanına aldım hemde bizim yaşadıgımız şehirde gözümün önünde olur diye. Bu olaylar oldugunda ben evliydim. Annemle aramız bozuldu bu olayla ilgili hesap sorup cingar çıkardıgım için. Belli bir dönem konusmayıp tekrar barıştık, anne işte insan silip atamıyor ama benim zorıma giden eşine karşı hiç savunmadı. Kızlarıma laf söyletmem demedi veya bir hata yaptılarsa kızmak uyarmak bana düşer sen bir dur demedi bunlar hep zoruma gitti annemin evledikten sonra bizi 2. Plana atması resmen tramvam oldu..
Babama gelicek olursam, babam beni üniversite döneminde yanında kaldıgım için biraz daha baba kız ilişkmiz oldu olmadı ite kaka derken belli bir dönem yanında kaldım ama evdeki yabancı uyruklu eşi yüzüme gülüp bana iyi davranıp arkamdan babamı hep doldırmuş babam hep eşinin ağzının içine bakarak kararlar verdi bana tavırları hep çekinerekti. Bunu az çok anlıyordum ama ne diyebilirim onların evinde kalıyordum hakkımı savunamıyordum çünkü orası evim gibi değildi misafir gibi kalıyordum bunlar hep zoruma giden şeyler oldu. Okulumun ilk birinci senesi bittiği yaz dönemi babam beni tartışmamızdan sonra evden kovdu bende artık içimdeki tüm kırgınlıkları zoruma gidenleri saydırdım ağzıma gelenleri aldım bavulumu cıktım. Ben ağzımı açınca geri dönüşüde olmadı tabi.
Ve daha bir çok olay silsilesi oldu bundan sonrada. Yazarsa çook uzun olucak devamında okulu bitirmem evlenmem çalışma hayatım vs giriyor kısaca ben 15 yaşımdan 19 yaşıma kadar bunları yaşadım ve bu duyguları eksikliklerim kırgınlıkları atamıyorum içimden. Annem ve babamla suan da konusuyoruz arada torun olunca ağzımın içine bakıyorlar 10 yıl sonra kıymetli oldum :)
Ama onlara hala içten içe kızgınım kırgınım. Bugün kız kardeşimle konustum napıyorsunuz nasılsınız diye(babamın yanında kalıyor hala) babamın eşinin kızı geldi sevgilisiyle onları yemeğe çıkardık dedi. İçimden dedim ulan babam benim evime karısı laf yapıyor diye rahat rahat gelemiyor haftasonu gelirse anca işten sonra eve geçmeden 1 2 saat uğrayıp gidiyor ama başkasının evladına ne güzel karşıyor. Annem benim doğumumdan sonra yanıma gelmedi bile lohusalıgımı tek basıma geçirdim çok şükür kimseyede muhtaç olmadım ama insan bi arıyor duygusal olarak da anne ya sonuçta(!) Gelememesinin sebebi eşinin kızıda aynı dönem benle doğum yaptı ikiz bebekleri oldu, annemlerin yanında kaldı 2 ay. eşi polis kadın evde gece gündüz tek oluyor, öz anneside vefat ettiği için bi babası var baba evine gelmiş normal olarak annemde onun yanındaydı.
Ya daha nice olaylar var belki ufak tefek ama ben içimden yasıyorım tüm duygularımı ve böyle arada düşündükçe neden diyorum yanımda olmadılar hiç bir anımda sahip cıkmadılar neden bir başıma bıraktırlar. Bayramlarda gelip gitme yok doğum günlerimde yanımda değiller özel hiç bir anımda olmadılar yanımda. İçimdeki küçük çocuk hala bu eksiklikler içinde boğusuyor.
Sürekli sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum sürekli keskelerle yasıyorum.
Kendi hayatıma elbette bakıyorum evladımı yetişriyorum evliyim ama onlarla telefondan konusup kapatınca içimde bu sonu olmayan duygular yine beliriyor.
Ne desem bilemedim, okuduğumu ve üzüntünü paylaştığımı bil sadece.

Aklı başında olmayan insanlar eşten boşanınca çocuklarını da boşuyor galiba, hele ikisi de yeni evlilikler yaptıysa. Onlarda eksik olanı sen çocuklarında eksik bırakma. Hep yanlarında ol, sıcaklığını hissettir. Onların boşluğunu evlatla doldurmaya çalış. Dolmuyor biliyorum ama yaşananlar değişmiyor maalesef. Bu söylediğimi de 'sen sakın boşanma' olarak algılama. Önemli olan boşanmamak değil huzur ve güven ortamını her zaman devam ettirebilme. Seninkiler yapamamış, o olgunlukta değillermiş. Bu insanlar birlikte olsa, boşanmasa da sağlıklı bir yuvanız olmazmış bence. Sonuçta aldatma var üzeri asla örtülemeyecekti.
 
Anne babaya olan kirginlik bence ömür boyu geçmiyor. Ozellikle kendim anne olduktan sonra kendi ebeveynlerime daha cok kirilip ofkelenmistim.
anne babanizdan bi cacık olmaz. Bencil, kendini bilmez, sadece kendi keyifleri icin yasayan tipler. Sizin sanssizliginiz maalesef ikisininde kotu olmasi. İkisinden birisi iyi olsaydi yaralarinizi sarardi. Su saatten sonra ikisinide arayip sormamak lazim
 
Benimkiler de ben reşit olunca boşanıp top gibi birbirlerinin üstüne atıp durdular.

Benimkilerin de hep hareketli(?) aşk hayatları oldu. Benim hiç öncelik olmadığım, ikinci plana atıldığım.

Benim şanslı(!) Olduğum taraf kardeşim yoktu. Onu da düşünmek zorunda kalmışsın hep.

Bende zerre emekleri yok manevi olarak. Geçen babam konuşurken bana dedi ki haftasonlarımız ne güzel geçerdi sen çocukken, (sabahın köründe kalkar annemle babamı uyandıramadığım için TV izlerdim. Çok acıkırdım, uyanırlardı da öğleden sonra kahvaltı ederdik, evet ne istersem alınırdı ama 5-6 yaşında çocuksun kahvaltıyı uyandıktan saatler sonra etmezsin) kocam atladı oradan iyi de pattis bundan keyif almaz ki, çocukken de almamıştır iyi miydi cidden diye. Değildi. Korkunç şekilde ihmal ediliyordum.

Her haltı yalnız halletmeye alıştım. İlk çocuğumu kocamla büyüttük. Yalnız lohusalık zordu.

Sonuç olarak şu an biri nerede/kiminle/ne yapıyor bilmiyorum. Diğerinin cebine sigara parasını bile ben koyuyorum o kadar düştü.

Hakkım yoktur üstlerinde, helal etmiyorum ayağı çekemem ama onların da bende yok valla.
 
Bu konuyu açıp açmamak arasıda kaldım. Çünkü kimseye pek anlatmadıgım bahsetmediğim duygularımı anlatıcam.
Annem ve babam ben 15 yaşında iken boşandılar. Babam annemi aldattıgı için ayrıldılar. Ben ve kız kardeşim annem ile yaşamaya devam ettik babam hayatındaki kadınla evlendi ayrı bir hayat kurdu. Anneme nafakamızı öderdi bizide haftasonları alır avm de gezdirir vakit geçirirdi. Lisem bitene kadar annemle yaşadıgımız evde devam ettik otırmaya. Takii komşumuz anneme evlilik için birini bulup görüştürene kadar. Annem 2 ay içinde konusup tanıştıgı adamla evlenme kararı aldı bu olay benim liseden mezun olup üniversite tercihlerimi yapıcagım yaza denk geliyordu. Annemle koca yaz kedi köpek gibi olduk. Neden dedim ya ? niye bu acele o kadın mı aklına girdi ne ara tanıdın sevdin? sadece mesajlaşarak nasıl içine sindi diye. Adam başka şehirde yaşıyor ve annem evlenip onun yaşadıgı şehirde yaşamaya gidecekti. Kız kardeşim o dönem 7 8 yaşlarındaydı ben nasıl güvenip elin adamıyla aynı evde tutacaktım kardeşim kafamda tonlarca soru ve asıl konuda ben üniversiteyi yaşadıgımız şehirde okuyacaktım annem beni bırakıp gidecekti.. babamın yanında yaşamı söyledi ama boşandıkları andan itibaren babamı hep kötüledi. bizi bıraktı elin karısına gitti küfürler cart curt bu laflarla büyüdüm ben. Sogukluk vardı babama karsı içimde aramızdaki baba kız ilişkisi ben 15 yaşındayken bittmişti halbuki. Neyse annemin apar topar evlenmesi benim babamın yanına yerleşmem okulumu okumam üniden mezun olmam evlenmem derken yıllar geçti 10 sene neredeyse. Geriye kalanlar kız kardeşim suan lisede ve panikatak hastası duygusal olarak cok hasss bir kızdı bu dönemi hiç kolay atlatamadı. Annem evlenince onlarla 3 sene yaşadı sonra adam bana bağırıyor annem beni hiç korumuyor sesini cıkarmıyor vs diye ağlıyordu birdr annem eşinden cocuk yaptı ve kız kardeşim o dönem yaşı küçük oldıgu için kıskanıyor dışlanmış gibi hiissediyordu. Ben kız kardeşimi babamın yanına aldım hemde bizim yaşadıgımız şehirde gözümün önünde olur diye. Bu olaylar oldugunda ben evliydim. Annemle aramız bozuldu bu olayla ilgili hesap sorup cingar çıkardıgım için. Belli bir dönem konusmayıp tekrar barıştık, anne işte insan silip atamıyor ama benim zorıma giden eşine karşı hiç savunmadı. Kızlarıma laf söyletmem demedi veya bir hata yaptılarsa kızmak uyarmak bana düşer sen bir dur demedi bunlar hep zoruma gitti annemin evledikten sonra bizi 2. Plana atması resmen tramvam oldu..
Babama gelicek olursam, babam beni üniversite döneminde yanında kaldıgım için biraz daha baba kız ilişkmiz oldu olmadı ite kaka derken belli bir dönem yanında kaldım ama evdeki yabancı uyruklu eşi yüzüme gülüp bana iyi davranıp arkamdan babamı hep doldırmuş babam hep eşinin ağzının içine bakarak kararlar verdi bana tavırları hep çekinerekti. Bunu az çok anlıyordum ama ne diyebilirim onların evinde kalıyordum hakkımı savunamıyordum çünkü orası evim gibi değildi misafir gibi kalıyordum bunlar hep zoruma giden şeyler oldu. Okulumun ilk birinci senesi bittiği yaz dönemi babam beni tartışmamızdan sonra evden kovdu bende artık içimdeki tüm kırgınlıkları zoruma gidenleri saydırdım ağzıma gelenleri aldım bavulumu cıktım. Ben ağzımı açınca geri dönüşüde olmadı tabi.
Ve daha bir çok olay silsilesi oldu bundan sonrada. Yazarsa çook uzun olucak devamında okulu bitirmem evlenmem çalışma hayatım vs giriyor kısaca ben 15 yaşımdan 19 yaşıma kadar bunları yaşadım ve bu duyguları eksikliklerim kırgınlıkları atamıyorum içimden. Annem ve babamla suan da konusuyoruz arada torun olunca ağzımın içine bakıyorlar 10 yıl sonra kıymetli oldum :)
Ama onlara hala içten içe kızgınım kırgınım. Bugün kız kardeşimle konustum napıyorsunuz nasılsınız diye(babamın yanında kalıyor hala) babamın eşinin kızı geldi sevgilisiyle onları yemeğe çıkardık dedi. İçimden dedim ulan babam benim evime karısı laf yapıyor diye rahat rahat gelemiyor haftasonu gelirse anca işten sonra eve geçmeden 1 2 saat uğrayıp gidiyor ama başkasının evladına ne güzel karşıyor. Annem benim doğumumdan sonra yanıma gelmedi bile lohusalıgımı tek basıma geçirdim çok şükür kimseyede muhtaç olmadım ama insan bi arıyor duygusal olarak da anne ya sonuçta(!) Gelememesinin sebebi eşinin kızıda aynı dönem benle doğum yaptı ikiz bebekleri oldu, annemlerin yanında kaldı 2 ay. eşi polis kadın evde gece gündüz tek oluyor, öz anneside vefat ettiği için bi babası var baba evine gelmiş normal olarak annemde onun yanındaydı.
Ya daha nice olaylar var belki ufak tefek ama ben içimden yasıyorım tüm duygularımı ve böyle arada düşündükçe neden diyorum yanımda olmadılar hiç bir anımda sahip cıkmadılar neden bir başıma bıraktırlar. Bayramlarda gelip gitme yok doğum günlerimde yanımda değiller özel hiç bir anımda olmadılar yanımda. İçimdeki küçük çocuk hala bu eksiklikler içinde boğusuyor.
Sürekli sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum sürekli keskelerle yasıyorum.
Kendi hayatıma elbette bakıyorum evladımı yetişriyorum evliyim ama onlarla telefondan konusup kapatınca içimde bu sonu olmayan duygular yine beliriyor.
Olan olmuş, biten bitmiş. Geriye dönüp hiçbir şeyi değiştiremezsiniz. Ama iyi bir terapistle konuşmak yükünüzü hafifletir. Affetmek size iyi gelir. Anne babalar (genellikle) gençken çok tecrübesiz ve düşüncesiz oluyorlar, kendi hayatlarına yön vermek için çocuklarının duygularını anlamayabiliyorlar. Bunlar onların sorumluluğunu elbette hafifletmez ama onlar da insan ve zayıflıkları var. Yeni bir hayat kurma endişesi ve zaafı ile yol almışlar belli ki.. Bir terapistle görüşün lütfen daha iyi hissedeceksiniz 🙏
 
Belki yaşınız benden büyük bilmiyorum ama tutup bağrıma basmak istedim. Ben çocuğum olsun diye ne kadar isterken bazılarının böyle gül gibi kızları var ama kıymetini bilmiyorlar. Kocaman sarılıyorum size.
 
Bu konuyu açıp açmamak arasıda kaldım. Çünkü kimseye pek anlatmadıgım bahsetmediğim duygularımı anlatıcam.
Annem ve babam ben 15 yaşında iken boşandılar. Babam annemi aldattıgı için ayrıldılar. Ben ve kız kardeşim annem ile yaşamaya devam ettik babam hayatındaki kadınla evlendi ayrı bir hayat kurdu. Anneme nafakamızı öderdi bizide haftasonları alır avm de gezdirir vakit geçirirdi. Lisem bitene kadar annemle yaşadıgımız evde devam ettik otırmaya. Takii komşumuz anneme evlilik için birini bulup görüştürene kadar. Annem 2 ay içinde konusup tanıştıgı adamla evlenme kararı aldı bu olay benim liseden mezun olup üniversite tercihlerimi yapıcagım yaza denk geliyordu. Annemle koca yaz kedi köpek gibi olduk. Neden dedim ya ? niye bu acele o kadın mı aklına girdi ne ara tanıdın sevdin? sadece mesajlaşarak nasıl içine sindi diye. Adam başka şehirde yaşıyor ve annem evlenip onun yaşadıgı şehirde yaşamaya gidecekti. Kız kardeşim o dönem 7 8 yaşlarındaydı ben nasıl güvenip elin adamıyla aynı evde tutacaktım kardeşim kafamda tonlarca soru ve asıl konuda ben üniversiteyi yaşadıgımız şehirde okuyacaktım annem beni bırakıp gidecekti.. babamın yanında yaşamı söyledi ama boşandıkları andan itibaren babamı hep kötüledi. bizi bıraktı elin karısına gitti küfürler cart curt bu laflarla büyüdüm ben. Sogukluk vardı babama karsı içimde aramızdaki baba kız ilişkisi ben 15 yaşındayken bittmişti halbuki. Neyse annemin apar topar evlenmesi benim babamın yanına yerleşmem okulumu okumam üniden mezun olmam evlenmem derken yıllar geçti 10 sene neredeyse. Geriye kalanlar kız kardeşim suan lisede ve panikatak hastası duygusal olarak cok hasss bir kızdı bu dönemi hiç kolay atlatamadı. Annem evlenince onlarla 3 sene yaşadı sonra adam bana bağırıyor annem beni hiç korumuyor sesini cıkarmıyor vs diye ağlıyordu birdr annem eşinden cocuk yaptı ve kız kardeşim o dönem yaşı küçük oldıgu için kıskanıyor dışlanmış gibi hiissediyordu. Ben kız kardeşimi babamın yanına aldım hemde bizim yaşadıgımız şehirde gözümün önünde olur diye. Bu olaylar oldugunda ben evliydim. Annemle aramız bozuldu bu olayla ilgili hesap sorup cingar çıkardıgım için. Belli bir dönem konusmayıp tekrar barıştık, anne işte insan silip atamıyor ama benim zorıma giden eşine karşı hiç savunmadı. Kızlarıma laf söyletmem demedi veya bir hata yaptılarsa kızmak uyarmak bana düşer sen bir dur demedi bunlar hep zoruma gitti annemin evledikten sonra bizi 2. Plana atması resmen tramvam oldu..
Babama gelicek olursam, babam beni üniversite döneminde yanında kaldıgım için biraz daha baba kız ilişkmiz oldu olmadı ite kaka derken belli bir dönem yanında kaldım ama evdeki yabancı uyruklu eşi yüzüme gülüp bana iyi davranıp arkamdan babamı hep doldırmuş babam hep eşinin ağzının içine bakarak kararlar verdi bana tavırları hep çekinerekti. Bunu az çok anlıyordum ama ne diyebilirim onların evinde kalıyordum hakkımı savunamıyordum çünkü orası evim gibi değildi misafir gibi kalıyordum bunlar hep zoruma giden şeyler oldu. Okulumun ilk birinci senesi bittiği yaz dönemi babam beni tartışmamızdan sonra evden kovdu bende artık içimdeki tüm kırgınlıkları zoruma gidenleri saydırdım ağzıma gelenleri aldım bavulumu cıktım. Ben ağzımı açınca geri dönüşüde olmadı tabi.
Ve daha bir çok olay silsilesi oldu bundan sonrada. Yazarsa çook uzun olucak devamında okulu bitirmem evlenmem çalışma hayatım vs giriyor kısaca ben 15 yaşımdan 19 yaşıma kadar bunları yaşadım ve bu duyguları eksikliklerim kırgınlıkları atamıyorum içimden. Annem ve babamla suan da konusuyoruz arada torun olunca ağzımın içine bakıyorlar 10 yıl sonra kıymetli oldum :)
Ama onlara hala içten içe kızgınım kırgınım. Bugün kız kardeşimle konustum napıyorsunuz nasılsınız diye(babamın yanında kalıyor hala) babamın eşinin kızı geldi sevgilisiyle onları yemeğe çıkardık dedi. İçimden dedim ulan babam benim evime karısı laf yapıyor diye rahat rahat gelemiyor haftasonu gelirse anca işten sonra eve geçmeden 1 2 saat uğrayıp gidiyor ama başkasının evladına ne güzel karşıyor. Annem benim doğumumdan sonra yanıma gelmedi bile lohusalıgımı tek basıma geçirdim çok şükür kimseyede muhtaç olmadım ama insan bi arıyor duygusal olarak da anne ya sonuçta(!) Gelememesinin sebebi eşinin kızıda aynı dönem benle doğum yaptı ikiz bebekleri oldu, annemlerin yanında kaldı 2 ay. eşi polis kadın evde gece gündüz tek oluyor, öz anneside vefat ettiği için bi babası var baba evine gelmiş normal olarak annemde onun yanındaydı.
Ya daha nice olaylar var belki ufak tefek ama ben içimden yasıyorım tüm duygularımı ve böyle arada düşündükçe neden diyorum yanımda olmadılar hiç bir anımda sahip cıkmadılar neden bir başıma bıraktırlar. Bayramlarda gelip gitme yok doğum günlerimde yanımda değiller özel hiç bir anımda olmadılar yanımda. İçimdeki küçük çocuk hala bu eksiklikler içinde boğusuyor.
Sürekli sorgulamaktan kendimi alıkoyamıyorum sürekli keskelerle yasıyorum.
Kendi hayatıma elbette bakıyorum evladımı yetişriyorum evliyim ama onlarla telefondan konusup kapatınca içimde bu sonu olmayan duygular yine beliriyor.
Bu duygularınızı anne ve babanızla konuştunuz mu? Onlarla bu durumu konuşmadan bunları anne ve babanıza anlatmadan atlatamazsınız. Aslında istediğiniz şey bu olanlar için pişmanlık yaşadıklarını görmek istemeniz gelip sizden özür dilemeleri.Bu pişmanlığı görseniz özürü duysanız affedeceksiniz. Ancak pişmanlık duymamaları ve bunun üzerine size göstermedikleri sevgiyi başka insanlara göstermeleri zorunuza gidiyor.
 
Eşinizden, çocuğunuzdan, hayatınızdan inşallah mutlusunuzdur. Biraz hafifletir en azından.
 
X