Çaresiz, eksik, yetersiz

monicageller · 3 Mayıs 2026

Öncelikle merhabalar, zor bir dönemden geçiyorum, geçecek mi bilmiyorum. 36 gün önce 6 aylık gebeliğim bebekte olan ağır bir hastalık sebebiyle sonlandırıldı. Tüp bebekti, yaklaşık 4 sene olacak hiç kendiliğimden gebe kalmadım. Bu da 3. Denememizdi. Kaybıma çok üzülüyorum, o benim can parçam, hep ilk bebeğim olacak. Bunları yazarken bile gözümden yaşlar süzülüyor. Şimdi bazı testler verdik sonraki gebelik için hem anne baba hem bebek o testlerin sonucuna göre olumlu çıkarsa aynı normal tüp bebek yapılacak ya da ayriyeten doğal yolla gebelik için deneme yapmamızda bir sakınca görülmeyecek. Allah korusun farklı bir durumda tüp bebekte embriyoya ileri test yöntemi öneriyorlar. (Normal tüp bebeğe göre maliyet olarak oldukça yüksek, meşakatli ve uzun) 3. İhtimal Allah korusun bu testin sonucu belirsizde çıkabiliyormuş diğer gebelikte risk ne var ne yok olarak. Anne olmak çok istiyorum bende büyük bir korku travma oluştu hamilelik dönemine karşı bebeğin hastalığını öğrendiğimiz ile sonlandırma kararının verildiği gün arasında 10 gün vardı o 10 gün çok kötüydü. Karnımdaki bebekle sağlığıyla bakımıyla ilgili her şeyi 10 gün boyunca korkular içinde düşündüm. Bu olaylar olup bitince bu gebeliğimde dert etmediğim eşimin hastalığınıda dert etmeye başladım. Eşim kas hastası durumu kötü değil çok şükür çalışıyor her işini kendisi görüyor. Biz ilk bebek düşündüğümüzde doktora gittik bebeğe geçmemesi için genetik testli tüp bebek yaptıralım dedik(tabi o zaman gebe kalma konusunda zorlanacağımızdan haberimiz yok) Eşim detaylı gen analizi yaptırdı. Sonuç olarak bu gen embriyoda tespit edilemez dendi %50 sağlıklı bebek %50 eşimin hastalığı geçer dediler Allah korusun geçse bile aşağı yukarı durumu babaya benzer olur dediler. Bizde tamam dedik madem yapılacak bir şey yok doğal yolla denedik bir süre ee tık yok hamile kalamıyorum bu sefer hamile kalamamaktan tüp bebeğe yöneldik. Bu gebeliğimi sonlandırma sebebindeki hastalık kas hastalığı değildi. Şimdi diyorumki verdiğimiz diğer testler olumlu gelip o hastalık elense bile eşimin rahatsızlığı ihtimali hep var. Onuda çok kafama takıyorum. Maddi durumumuz ortanın altı, tek maaşız eşim çalışıyor. Bende hamile olmadan çalışıyordum şikayet oldu iş yerim kapandı. Şimdi tekrar açmak istiyoruz yeniden açmak çok maliyetli tüp bebeğe yıllarca para döktük. Eşimin olduğu ameliyatı çatlatma tedavilerini söylemiyorum bile. Borcumuz çok o yüzden açma gücümüz yok. Başka yerlere iş başvurusu yaptım henüz olumlu bir dönüş olmadı. Anne olmak istiyorum ama hamilelik yolculuğundan çok korkuyorum. Eşimle mutlu olmaya odaklanmaya çalışıyorum 2 gün iyi oluyorum sonra yine darmadağın. Her ihtimali düşünüyorum sağlıklı bir çocuk ihtimalini, anne olma veya olamama ihtimalini. Çok çaresiz ve yorgun hissediyorum. Genel olarak toplum 2 kişiyi aile olarak görmüyor. Biliyorum benim elimde değil ama sağlıkla bir çocuk doğuramadığım için kendimi çok eksik ve yetersiz hissediyorum. Allah korusun çocuksuz nasıl olunur ilerisi nasıl olur vs vs düşünüp duruyorum. Okul öncesi öğretmeniyim çocukları çok çok seviyorum. Hep eşimin baba benim anne olduğumu hayal ediyordum. Etrafımda herkesin ama herkesin çocuğu var. İnstagramda, gerçek hayatta yolda vs çocuk bebek görmeye dayanamıyorum o acıyı yeniden yaşıyorum veya ben bir gün böyle olabilecek miyim diye üzülüyorum. Çocuklu kişilerle görüşmek istemiyorum ya çocuğu büyük olup yaşı büyük olanlarla görüşüyorum ya da evli olmayanlarla. Akşama kadar evin içinde bütün günüm düşüncelerle boğuşarak geçiyor. Dışarıya çıkıyorum arkadaşlar gezmek iyi geliyor ama eve girince yine başlıyor aynı düşünceler. Çok çaresiz, eksik, başarısız ve yetersiz hissediyorum. Psikolog ile görüşüyorum bu arada. Çocuğa odaklanmadan eşimle nasıl mutlu olurum bu konuyu düşünmeyi nasıl bırakırım? Hayattan yeniden nasıl zevk alabilirim ? Kimse beni anlamıyor hiç kimse sadece yazmak istedim belki birinin bir cümlesi bir önerisi bana dokunur dedim. Kendinize dua ederken bu kardeşinizde aklınızdan geçerse Allah rızası için dua beklerim…

TulumbaPati · 3 Mayıs 2026

monicageller .!.:
Öncelikle merhabalar, zor bir dönemden geçiyorum, geçecek mi bilmiyorum. 36 gün önce 6 aylık gebeliğim bebekte olan ağır bir hastalık sebebiyle sonlandırıldı. Tüp bebekti, yaklaşık 4 sene olacak hiç kendiliğimden gebe kalmadım. Bu da 3. Denememizdi. Kaybıma çok üzülüyorum, o benim can parçam, hep ilk bebeğim olacak. Bunları yazarken bile gözümden yaşlar süzülüyor. Şimdi bazı testler verdik sonraki gebelik için hem anne baba hem bebek o testlerin sonucuna göre olumlu çıkarsa aynı normal tüp bebek yapılacak ya da ayriyeten doğal yolla gebelik için deneme yapmamızda bir sakınca görülmeyecek. Allah korusun farklı bir durumda tüp bebekte embriyoya ileri test yöntemi öneriyorlar. (Normal tüp bebeğe göre maliyet olarak oldukça yüksek, meşakatli ve uzun) 3. İhtimal Allah korusun bu testin sonucu belirsizde çıkabiliyormuş diğer gebelikte risk ne var ne yok olarak. Anne olmak çok istiyorum bende büyük bir korku travma oluştu hamilelik dönemine karşı bebeğin hastalığını öğrendiğimiz ile sonlandırma kararının verildiği gün arasında 10 gün vardı o 10 gün çok kötüydü. Karnımdaki bebekle sağlığıyla bakımıyla ilgili her şeyi 10 gün boyunca korkular içinde düşündüm. Bu olaylar olup bitince bu gebeliğimde dert etmediğim eşimin hastalığınıda dert etmeye başladım. Eşim kas hastası durumu kötü değil çok şükür çalışıyor her işini kendisi görüyor. Biz ilk bebek düşündüğümüzde doktora gittik bebeğe geçmemesi için genetik testli tüp bebek yaptıralım dedik(tabi o zaman gebe kalma konusunda zorlanacağımızdan haberimiz yok) Eşim detaylı gen analizi yaptırdı. Sonuç olarak bu gen embriyoda tespit edilemez dendi %50 sağlıklı bebek %50 eşimin hastalığı geçer dediler Allah korusun geçse bile aşağı yukarı durumu babaya benzer olur dediler. Bizde tamam dedik madem yapılacak bir şey yok doğal yolla denedik bir süre ee tık yok hamile kalamıyorum bu sefer hamile kalamamaktan tüp bebeğe yöneldik. Bu gebeliğimi sonlandırma sebebindeki hastalık kas hastalığı değildi. Şimdi diyorumki verdiğimiz diğer testler olumlu gelip o hastalık elense bile eşimin rahatsızlığı ihtimali hep var. Onuda çok kafama takıyorum. Maddi durumumuz ortanın altı, tek maaşız eşim çalışıyor. Bende hamile olmadan çalışıyordum şikayet oldu iş yerim kapandı. Şimdi tekrar açmak istiyoruz yeniden açmak çok maliyetli tüp bebeğe yıllarca para döktük. Eşimin olduğu ameliyatı çatlatma tedavilerini söylemiyorum bile. Borcumuz çok o yüzden açma gücümüz yok. Başka yerlere iş başvurusu yaptım henüz olumlu bir dönüş olmadı. Anne olmak istiyorum ama hamilelik yolculuğundan çok korkuyorum. Eşimle mutlu olmaya odaklanmaya çalışıyorum 2 gün iyi oluyorum sonra yine darmadağın. Her ihtimali düşünüyorum sağlıklı bir çocuk ihtimalini, anne olma veya olamama ihtimalini. Çok çaresiz ve yorgun hissediyorum. Genel olarak toplum 2 kişiyi aile olarak görmüyor. Biliyorum benim elimde değil ama sağlıkla bir çocuk doğuramadığım için kendimi çok eksik ve yetersiz hissediyorum. Allah korusun çocuksuz nasıl olunur ilerisi nasıl olur vs vs düşünüp duruyorum. Okul öncesi öğretmeniyim çocukları çok çok seviyorum. Hep eşimin baba benim anne olduğumu hayal ediyordum. Etrafımda herkesin ama herkesin çocuğu var. İnstagramda, gerçek hayatta yolda vs çocuk bebek görmeye dayanamıyorum o acıyı yeniden yaşıyorum veya ben bir gün böyle olabilecek miyim diye üzülüyorum. Çocuklu kişilerle görüşmek istemiyorum ya çocuğu büyük olup yaşı büyük olanlarla görüşüyorum ya da evli olmayanlarla. Akşama kadar evin içinde bütün günüm düşüncelerle boğuşarak geçiyor. Dışarıya çıkıyorum arkadaşlar gezmek iyi geliyor ama eve girince yine başlıyor aynı düşünceler. Çok çaresiz, eksik, başarısız ve yetersiz hissediyorum. Psikolog ile görüşüyorum bu arada. Çocuğa odaklanmadan eşimle nasıl mutlu olurum bu konuyu düşünmeyi nasıl bırakırım? Hayattan yeniden nasıl zevk alabilirim ? Kimse beni anlamıyor hiç kimse sadece yazmak istedim belki birinin bir cümlesi bir önerisi bana dokunur dedim. Kendinize dua ederken bu kardeşinizde aklınızdan geçerse Allah rızası için dua beklerim…

Siz bir kayıp yaşamışsınız. Şuan böyle hissetmeniz normal. Sonuçta altı ay boyunca hevesle beklediğiniz, sizin canınız olan bir canın kaybı var ortada. Kendinize üzülmek için, üzüntünüzü yaşamak için zaman tanıyın. Ne hemen toparlanmak ne hemen iş konusunu halletmek zorunda değilsiniz.

monicageller · 3 Mayıs 2026

TulumbaPati .!.:
Siz bir kayıp yaşamışsınız. Şuan böyle hissetmeniz normal. Sonuçta altı ay boyunca hevesle beklediğiniz, sizin canınız olan bir canın kaybı var ortada. Kendinize üzülmek için, üzüntünüzü yaşamak için zaman tanıyın. Ne hemen toparlanmak ne hemen iş konusunu halletmek zorunda değilsiniz.

İyileşmek istiyorum, sanırım bu acıyı hissetmek istemiyorum ama başaramıyorum

CiNNET NUR · 3 Mayıs 2026

Evladıyla imtihan olmuş bir anne olarak yazdıklarını okurken içim parçalandı gerçekten. Yaşadığın şey çok ağır bir kayıp, çok zor bir süreç.. ve bu kadar etkilenmen korkman yorulman o kadar anlaşılır ki. İnsan böyle bir şeyden sonra aynı kalamıyor zaten.

Sen eksik değilsin, yetersiz değilsin. Sen çok zor şeyler yaşamış, hala ayakta durmaya çalışan çok güçlü bir kadınsın. Ama güçlü olmak zorunda da değilsin her zaman.. yorulabilirsin, dağılabilirsin. Bu da senin insan olduğunun göstergesi.

Korkuların da çok anlaşılır..tekrar aynı şeyi yaşama ihtimali insanın içini kemirir. Kendimden biliyorum.. Hiçbir genetik sorunumuz olmamasına rağmen 6 yıldır 2. Çocuk meselesini düşünmek bile beni çok ürkütüyor. Şu an zihnin seni korumaya çalışırken seni yormaya başlamış gibi. Her ihtimali düşünüp kendini hazırlamaya çalışıyorsun ama bu seni daha da tüketiyor.

Şunu bilmeni isterim hayatın şu an sadece anne olma meselesinden ibaret değil. Senin bir eş olarak bir kadın olarak, bir insan olarak da bir hayatın var ve o hayat değersiz değil. Maalesef acın, korkuların o kadar büyük ki diğer her şeyi gölgeliyor..bu çok normal.

Eşinle mutlu olmaya çalışman çok kıymetli. O da senin gibi bu sürecin içinde. Birbirinize yaslanmanız şu an en gerçek ve en önemli şey.

Şöyle de düşünmeni istiyorum hasta bir bebek olarak dünyaya gelip acı çekmeyi sen ister miydin?

Bilimin gölgesinden ayrılma lütfen. Evet herşey Allah’tan ama bunları bile bile lades yapmak gelecek olan bebeğin de hakkına girmek olur. Rabbim imtihanını kolaylaştırsın

Led_BiR_Vele_DisTiri · 3 Mayıs 2026

Kıyamam size yürekten kocaman sarılıyorum.
Bazen bir şey olmuyorsa ben çok zorlamama taraftarıyım.
Çok çocuk isteyen birisine anne olmamalısın diyemem lakin genetik geçişli kas hastalığı çocugunuzda da çıkarsa mesela üzülmez misiniz? o sebeble genetik tüp bebek sizin için daha iyi olacaktır kanısındayım.
Lütfen elinizde olmayan sebeblerden ötürü kendinizi bu kadar perişan etmeyin.
Dünya üzerindeki tek çocuksuz aile siz değilsiniz, hatta eksik değilsiniz öncelikle bu tam aile degiliz kafasından çıkın.
İnançlı biriyseniz eğer kanaat edip, elinizden geleni de yaptıysanız tevekkül edin.
Bu kadar can hıraş çocuk sahibi olmaya çalışmak sizin psikolojinizi yerle bir eder. Yazık değil mi size de, eşinize de?
Ne denilmiş?
Kısmet ederse mevla; el getirir, sel getirir, yel getirir.
Etmezse kısmet mevla; el götürür, sel götürür, yel götürür.
Nasibinde varsa annelik elbette olacaksın.

Khomyuk · 3 Mayıs 2026

Başınız sağolsun. Sabır diliyorum size yaşadığınız şey çok zor.
Çocuk sahibi olmayı deneyecekseniz de genetik tüp bebek yapın bence. Yüzde elli de az bir yüzde değil, sağlık söz konusu sonuçta. Başka merkezlerle görüşüp genetik olarak yapan bulabilir misiniz acaba?

monicageller · 3 Mayıs 2026

CiNNET NUR .!.:
Evladıyla imtihan olmuş bir anne olarak yazdıklarını okurken içim parçalandı gerçekten. Yaşadığın şey çok ağır bir kayıp, çok zor bir süreç.. ve bu kadar etkilenmen korkman yorulman o kadar anlaşılır ki. İnsan böyle bir şeyden sonra aynı kalamıyor zaten.

Sen eksik değilsin, yetersiz değilsin. Sen çok zor şeyler yaşamış, hala ayakta durmaya çalışan çok güçlü bir kadınsın. Ama güçlü olmak zorunda da değilsin her zaman.. yorulabilirsin, dağılabilirsin. Bu da senin insan olduğunun göstergesi.

Korkuların da çok anlaşılır..tekrar aynı şeyi yaşama ihtimali insanın içini kemirir. Kendimden biliyorum.. Hiçbir genetik sorunumuz olmamasına rağmen 6 yıldır 2. Çocuk meselesini düşünmek bile beni çok ürkütüyor. Şu an zihnin seni korumaya çalışırken seni yormaya başlamış gibi. Her ihtimali düşünüp kendini hazırlamaya çalışıyorsun ama bu seni daha da tüketiyor.

Şunu bilmeni isterim hayatın şu an sadece anne olma meselesinden ibaret değil. Senin bir eş olarak bir kadın olarak, bir insan olarak da bir hayatın var ve o hayat değersiz değil. Maalesef acın, korkuların o kadar büyük ki diğer her şeyi gölgeliyor..bu çok normal.

Eşinle mutlu olmaya çalışman çok kıymetli. O da senin gibi bu sürecin içinde. Birbirinize yaslanmanız şu an en gerçek ve en önemli şey.

Şöyle de düşünmeni istiyorum hasta bir bebek olarak dünyaya gelip acı çekmeyi sen ister miydin?

Bilimin gölgesinden ayrılma lütfen. Evet herşey Allah’tan ama bunları bile bile lades yapmak gelecek olan bebeğin de hakkına girmek olur. Rabbim imtihanını kolaylaştırsın

Çok teşekkür ederim Amin Rabbim hepimize sağlıklı hayırlı evlatlar nasip etsin

monicageller · 3 Mayıs 2026

Led_BiR_Vele_DisTiri .!.:
Kıyamam size yürekten kocaman sarılıyorum.
Bazen bir şey olmuyorsa ben çok zorlamama taraftarıyım.
Çok çocuk isteyen birisine anne olmamalısın diyemem lakin genetik geçişli kas hastalığı çocugunuzda da çıkarsa mesela üzülmez misiniz? o sebeble genetik tüp bebek sizin için daha iyi olacaktır kanısındayım.
Lütfen elinizde olmayan sebeblerden ötürü kendinizi bu kadar perişan etmeyin.
Dünya üzerindeki tek çocuksuz aile siz değilsiniz, hatta eksik değilsiniz öncelikle bu tam aile degiliz kafasından çıkın.
İnançlı biriyseniz eğer kanaat edip, elinizden geleni de yaptıysanız tevekkül edin.
Bu kadar can hıraş çocuk sahibi olmaya çalışmak sizin psikolojinizi yerle bir eder. Yazık değil mi size de, eşinize de?
Ne denilmiş?
Kısmet ederse mevla; el getirir, sel getirir, yel getirir.
Etmezse kısmet mevla; el götürür, sel götürür, yel götürür.
Nasibinde varsa annelik elbette olacaksın.

Evet nasip inançlı biriyim çok Şükür zaten insan her şeyin Allahtan olduğunu bilmese delirecek.. Tabii ki evladımın sağlıkla sağlıklı olmasını isterim.. Eşimin hastalığı için genetik tanılı tüp bebek yapılmıyor maalesef embriyoda bu gen tespit edilemiyormuş. Ha bundan biraz zaman sonra yeni bir şey çıkar bakılabilir onu deneriz tabii ki. Nasip..

migrenimsi · 3 Mayıs 2026

Khomyuk .!.:
Başınız sağolsun. Sabır diliyorum size yaşadığınız şey çok zor.
Çocuk sahibi olmayı deneyecekseniz de genetik tüp bebek yapın bence. Yüzde elli de az bir yüzde değil, sağlık söz konusu sonuçta. Başka merkezlerle görüşüp genetik olarak yapan bulabilir misiniz acaba?

" Eşim detaylı gen analizi yaptırdı. Sonuç olarak bu gen embriyoda tespit edilemez dendi %50 sağlıklı bebek %50 eşimin hastalığı geçer dediler "

şeklinde bir bilgi vermiş

benim anladığım adamda SMA filan gibi tek genle geçen, o geni de bilinen bir hastalık yok. belki çok sayıda genle taşınan bir hastalık olabilir mesela.
ancak bari X kromozomuyla mı taşınıyor? o bilinebilirse o zaman kız bebek olmazsa, erkek olursa babadan X almayacağı için annenin X'i sağlıklı olacağı için bu hastalığı hiç taşınmayabilir.

yok o değil de spontan mutasyonla olan bir hastalık ise evet PGT tüm gen dizilimi bakmadığı için zaten bulamazlar.

%50 ihtimali neye binaen demişler bilemedim.

siz "genetik olarak yapan" yere gidin derken ne demek istediniz onu da bilmiyorum. genetik olarak yapan bulmak nedir? PGT'yi kast ediyorsunuz galia?
kadının "Allah korusun farklı bir durumda tüp bebekte embriyoya ileri test yöntemi öneriyorlar. (Normal tüp bebeğe göre maliyet olarak oldukça yüksek, meşakatli ve uzun) " dediği şey de PGT zaten sanırım?

geni bilinmeyen/tek genle olmayan, önceden tanımlanmış olmayan bir hastalık için PGT'nin bir yararı yok.

monicageller · 3 Mayıs 2026

Khomyuk .!.:
Başınız sağolsun. Sabır diliyorum size yaşadığınız şey çok zor.
Çocuk sahibi olmayı deneyecekseniz de genetik tüp bebek yapın bence. Yüzde elli de az bir yüzde değil, sağlık söz konusu sonuçta. Başka merkezlerle görüşüp genetik olarak yapan bulabilir misiniz acaba?

İlk gittiğimiz merkez Ankaradaydı sonra Antalyada 2 merkezle daha görüştük onlarda yapılamayacağını söyledi ha biraz zaman sonra tıpta yeni gelişmeler olur bakılabilir olur belki..

Khomyuk · 3 Mayıs 2026

monicageller .!.:
Evet nasip inançlı biriyim çok Şükür zaten insan her şeyin Allahtan olduğunu bilmese delirecek.. Tabii ki evladımın sağlıkla sağlıklı olmasını isterim.. Eşimin hastalığı için genetik tanılı tüp bebek yapılmıyor maalesef embriyoda bu gen tespit edilemiyormuş. Ha bundan biraz zaman sonra yeni bir şey çıkar bakılabilir onu deneriz tabii ki. Nasip..

Tam olarak nasıl bir hastalık. İlerleyen ve ileride yürümesini engelleyecek bir hastalık mı?
Yani bir anne olarak çocuğum ben öldükten sonra da hayatını güzel idare edebilsin isterim. Eğer ilerleyen ve yaşamasını zorlaştıracak bir hastalıksa dünyaya getirmek istemeyebilirdim sanırım.
Oğlumun okulunda dmd kas hastası bir çocuğumuz var hala para toplanma aşamasında. Bir sene içinde merdiven inemez hale geldi. Okul gösterilerinde falan gördükçe elden de bir şey gelmeyince çok üzülüyor insan.
Çocuk sahibi olurken ileriyi de düşünmek lazım. Çocuğun yaşayacağı hayatı zorlaştırmamak lazım.
Elbette hepimiz engelli adayıyız ne olacağımızı bilmiyoruz ama zor bir karar

Yksin · 3 Mayıs 2026

Başınız sağ olsun öncelikle. Yas tutuyorsunuz. Normal bir yas 6 aya kadar sürebilir. Şuan yasınızı sonuna kadar tutun ki uzamış yas olmasın. Hissettiğiniz her şey normal ve insana özgü. Sihirli bir değnek yok sizi hemen iyi edecek. Fakat kendi tecrübelerimden yola çıkarak şunu söyleyebilirim ki azala azala geçecek.

monicageller · 3 Mayıs 2026

Khomyuk .!.:
Tam olarak nasıl bir hastalık. İlerleyen ve ileride yürümesini engelleyecek bir hastalık mı?
Yani bir anne olarak çocuğum ben öldükten sonra da hayatını güzel idare edebilsin isterim. Eğer ilerleyen ve yaşamasını zorlaştıracak bir hastalıksa dünyaya getirmek istemeyebilirdim sanırım.
Oğlumun okulunda dmd kas hastası bir çocuğumuz var hala para toplanma aşamasında. Bir sene içinde merdiven inemez hale geldi. Okul gösterilerinde falan gördükçe elden de bir şey gelmeyince çok üzülüyor insan.
Çocuk sahibi olurken ileriyi de düşünmek lazım. Çocuğun yaşayacağı hayatı zorlaştırmamak lazım.
Elbette hepimiz engelli adayıyız ne olacağımızı bilmiyoruz ama zor bir karar

Yok dmd gibi bir şey değil eşimdeki hastalık. Mesela eşim 37 yaşında çalışıyor, araba kullanıyor her işini kendisi görüyor. Ergenlikte fark etmişler daha doğrusu o zaman ortaya çıkmış. Fshd ismi. Sağ kolunu havaya kaldıramıyor iki kolundada güçsüzlük var kürek kemikleri belirgin. Diğer her şeyi normal ve sağlıklı çok Şükür. Eşiminki hafif orta dereceli, yavaş seyirli bir hastalık

LR26 · 3 Mayıs 2026

6ay kocaman bir bebek bi kaç ayınız kalmış kavuşmaya kayıbınız büyük şuan en çok bunun acısındasınız bence geçmeyecek tabi ki ama hafifler ilerki zamanlarda en çok sıkan şuan için bu.. Eşinizin hastalığına hiç takılmayın en güzel örnek bak başka bir sebepten problem çıkmış hiç birşeyin garantisi yok .. Şuan acınızı yaşayın ve akışta kalın diğer şeyleri düşünmeyin en azından.. Herşey gönlünüzce olsun çocuğu olanlarda başka şekilde sınanabiliyor..

Selvi aksu · 3 Mayıs 2026

monicageller .!.:
Öncelikle merhabalar, zor bir dönemden geçiyorum, geçecek mi bilmiyorum. 36 gün önce 6 aylık gebeliğim bebekte olan ağır bir hastalık sebebiyle sonlandırıldı. Tüp bebekti, yaklaşık 4 sene olacak hiç kendiliğimden gebe kalmadım. Bu da 3. Denememizdi. Kaybıma çok üzülüyorum, o benim can parçam, hep ilk bebeğim olacak. Bunları yazarken bile gözümden yaşlar süzülüyor. Şimdi bazı testler verdik sonraki gebelik için hem anne baba hem bebek o testlerin sonucuna göre olumlu çıkarsa aynı normal tüp bebek yapılacak ya da ayriyeten doğal yolla gebelik için deneme yapmamızda bir sakınca görülmeyecek. Allah korusun farklı bir durumda tüp bebekte embriyoya ileri test yöntemi öneriyorlar. (Normal tüp bebeğe göre maliyet olarak oldukça yüksek, meşakatli ve uzun) 3. İhtimal Allah korusun bu testin sonucu belirsizde çıkabiliyormuş diğer gebelikte risk ne var ne yok olarak. Anne olmak çok istiyorum bende büyük bir korku travma oluştu hamilelik dönemine karşı bebeğin hastalığını öğrendiğimiz ile sonlandırma kararının verildiği gün arasında 10 gün vardı o 10 gün çok kötüydü. Karnımdaki bebekle sağlığıyla bakımıyla ilgili her şeyi 10 gün boyunca korkular içinde düşündüm. Bu olaylar olup bitince bu gebeliğimde dert etmediğim eşimin hastalığınıda dert etmeye başladım. Eşim kas hastası durumu kötü değil çok şükür çalışıyor her işini kendisi görüyor. Biz ilk bebek düşündüğümüzde doktora gittik bebeğe geçmemesi için genetik testli tüp bebek yaptıralım dedik(tabi o zaman gebe kalma konusunda zorlanacağımızdan haberimiz yok) Eşim detaylı gen analizi yaptırdı. Sonuç olarak bu gen embriyoda tespit edilemez dendi %50 sağlıklı bebek %50 eşimin hastalığı geçer dediler Allah korusun geçse bile aşağı yukarı durumu babaya benzer olur dediler. Bizde tamam dedik madem yapılacak bir şey yok doğal yolla denedik bir süre ee tık yok hamile kalamıyorum bu sefer hamile kalamamaktan tüp bebeğe yöneldik. Bu gebeliğimi sonlandırma sebebindeki hastalık kas hastalığı değildi. Şimdi diyorumki verdiğimiz diğer testler olumlu gelip o hastalık elense bile eşimin rahatsızlığı ihtimali hep var. Onuda çok kafama takıyorum. Maddi durumumuz ortanın altı, tek maaşız eşim çalışıyor. Bende hamile olmadan çalışıyordum şikayet oldu iş yerim kapandı. Şimdi tekrar açmak istiyoruz yeniden açmak çok maliyetli tüp bebeğe yıllarca para döktük. Eşimin olduğu ameliyatı çatlatma tedavilerini söylemiyorum bile. Borcumuz çok o yüzden açma gücümüz yok. Başka yerlere iş başvurusu yaptım henüz olumlu bir dönüş olmadı. Anne olmak istiyorum ama hamilelik yolculuğundan çok korkuyorum. Eşimle mutlu olmaya odaklanmaya çalışıyorum 2 gün iyi oluyorum sonra yine darmadağın. Her ihtimali düşünüyorum sağlıklı bir çocuk ihtimalini, anne olma veya olamama ihtimalini. Çok çaresiz ve yorgun hissediyorum. Genel olarak toplum 2 kişiyi aile olarak görmüyor. Biliyorum benim elimde değil ama sağlıkla bir çocuk doğuramadığım için kendimi çok eksik ve yetersiz hissediyorum. Allah korusun çocuksuz nasıl olunur ilerisi nasıl olur vs vs düşünüp duruyorum. Okul öncesi öğretmeniyim çocukları çok çok seviyorum. Hep eşimin baba benim anne olduğumu hayal ediyordum. Etrafımda herkesin ama herkesin çocuğu var. İnstagramda, gerçek hayatta yolda vs çocuk bebek görmeye dayanamıyorum o acıyı yeniden yaşıyorum veya ben bir gün böyle olabilecek miyim diye üzülüyorum. Çocuklu kişilerle görüşmek istemiyorum ya çocuğu büyük olup yaşı büyük olanlarla görüşüyorum ya da evli olmayanlarla. Akşama kadar evin içinde bütün günüm düşüncelerle boğuşarak geçiyor. Dışarıya çıkıyorum arkadaşlar gezmek iyi geliyor ama eve girince yine başlıyor aynı düşünceler. Çok çaresiz, eksik, başarısız ve yetersiz hissediyorum. Psikolog ile görüşüyorum bu arada. Çocuğa odaklanmadan eşimle nasıl mutlu olurum bu konuyu düşünmeyi nasıl bırakırım? Hayattan yeniden nasıl zevk alabilirim ? Kimse beni anlamıyor hiç kimse sadece yazmak istedim belki birinin bir cümlesi bir önerisi bana dokunur dedim. Kendinize dua ederken bu kardeşinizde aklınızdan geçerse Allah rızası için dua beklerim…

Ah canım ya, başın sağolsun öncelikle. Benim arkadaşım da böyle bir durum yaşadı malesef ama sonra bir mucize oldu ve şuan iki evladı var. Çok şükür. Bu sürec çok sancılı. O bu dönemde hep faaliyette oldu, hiç umudunu yitirmedi. Bir ara o da sen gibi yas süreci yaşadı sonra kursa falan yazıldı, çevre edindi. Eşi ile sürekli vakit geçirdiler, sosyal medyadan görüyordum. Pikniğe, doğaya, hayvanlara kendilerini verdiler. Sonra vücutları dinlendi, stresleri ve üzüntüleri geçti. Tekrar tedaviye başladılar. ikiz bebekleri oldu. Çok sağlıklılar şuan. Ben bunu anlatma sebebim sana umut olsun, önce kendine değer ver, sen bir sakinleş. Bence hayvan sahiplenin, eğer korkmuyorsan bakabilirsiniz. Çok iyi geliyorlar insana. O aileye ve çifte çok iyi gelmişti. Konunu okuyunca onlar geldi aklıma. Çok üzüldüm, tabi ki dua ederim.

monicageller · 3 Mayıs 2026

Selvi aksu .!.:
Ah canım ya, başın sağolsun öncelikle. Benim arkadaşım da böyle bir durum yaşadı malesef ama sonra bir mucize oldu ve şuan iki evladı var. Çok şükür. Bu sürec çok sancılı. O bu dönemde hep faaliyette oldu, hiç umudunu yitirmedi. Bir ara o da sen gibi yas süreci yaşadı sonra kursa falan yazıldı, çevre edindi. Eşi ile sürekli vakit geçirdiler, sosyal medyadan görüyordum. Pikniğe, doğaya, hayvanlara kendilerini verdiler. Sonra vücutları dinlendi, stresleri ve üzüntüleri geçti. Tekrar tedaviye başladılar. ikiz bebekleri oldu. Çok sağlıklılar şuan. Ben bunu anlatma sebebim sana umut olsun, önce kendine değer ver, sen bir sakinleş. Bence hayvan sahiplenin, eğer korkmuyorsan bakabilirsiniz. Çok iyi geliyorlar insana. O aileye ve çifte çok iyi gelmişti. Konunu okuyunca onlar geldi aklıma. Çok üzüldüm, tabi ki dua ederim.

Allah razı olsun çok teşekkür ederim. Bir kedim var 4 senedir o benim canım bazen bakıp seni bana Allah gönderdi sen olmasan ben napardım diyorum çok iyi geliyor gerçekten

migrenimsi · 3 Mayıs 2026

monicageller .!.:
İlk gittiğimiz merkez Ankaradaydı sonra Antalyada 2 merkezle daha görüştük onlarda yapılamayacağını söyledi ha biraz zaman sonra tıpta yeni gelişmeler olur bakılabilir olur belki..

zaten bakılabiliyor

FSHD ymiş eşinizdeki hastalık. 4. kromozomdaki bir genle ilişkili ve
özellikle bu kromozomu , onun da ilgili bölgesini dizileyince ne olup olmadığı anlaşılır gayet de mümkün şu anki tıpla da. aşağıdaki makalede gebelikten sonra sıvı alıp bakmışlar ama bunun ABD makalesini bulsam embriyoya PGT aşamasında bakan da olmuştur tahminim.

zorun şu ki bu "özel" dizilemeyi yaptırmak bir maliyet- belki üniversite hastanesinde bu hastalığı çalışan bir hocanın targeted (hedefe yönelik) dizileme kiti olur, ancak o yapar vs.

tüp bebek merkezlerimiz sadece standart rutin PGT testlerini yapıyorlar. burada bakılabilen hastalıklar sınırlı yani ne var ne yok tüm dizi analizi ya da belli bir hastalık için "özel dizi analizi" yapmıyorlar.

devlet neden yapmıyora gelince FSHD yaşamla bağdaşmayan bir hastalık değil yani -diyelim var bebekte- sonlandırma çıkmaz oradan bizde.

İtalya'da 52 çifti analiz etmişler mesela, orada demek yasal sıkıntı yok mutasyonu + çıkanlarda isteyen gebeliğini sonlandırmış.

Counseling and prenatal diagnosis in facioscapulohumeral muscular dystrophy: A retrospective study on a 13‐year multidisciplinary approach - PMC

This is the first national population‐based report about prenatal diagnosis for families with a history of facioscapulohumeral muscular dystrophy (FSHD), a complex hereditary disease. The incomplete disease penetrance and the phenotypic ...

pmc.ncbi.nlm.nih.gov

Selvi aksu · 3 Mayıs 2026

monicageller .!.:
Allah razı olsun çok teşekkür ederim. Bir kedim var 4 senedir o benim canım bazen bakıp seni bana Allah gönderdi sen olmasan ben napardım diyorum çok iyi geliyor gerçekten

Çok sevindim, sıkı sıkı sarıl ona

ben de bir faydası olur diye yazmıstım. Bence biraz konudan uzak kalmaya çalısın, zihninizi bir boşaltın. Çünkü o kadar örnekler var ki. Kendi kuzenim çocuğu olmaz dediler ; uzun süre tedaviler, ilaçlar kullandı. En sonunda pes etti, her şeyi durdurdu. İki sene sonra kendiliğinden mucizevi haber geldi. Hayat mucizelerle dolu. Hiç beklemediğin anda oluyor; her zor günün aydınlık bir sabahı vardır. Kendinize zaman ayırın, biraz da kulagınızı elaleme tıkayın. Bırakın onlar sizi aile görmesin, kimseye engel olamazsınız. Lakin zihniniz size ait ve çok güzel mesleğe sahipsiniz. Sizin bir sürü evladınız var, öğrencileriniz olmuş belki ilerde tekrar mesleginizi yapıp; tekrar öğrencilerinize kavuşacaksınız.

monicageller · 3 Mayıs 2026

migrenimsi .!.:
zaten bakılabiliyor

FSHD ymiş eşinizdeki hastalık. 4. kromozomdaki bir genle ilişkili ve
özellikle bu kromozomu , onun da ilgili bölgesini dizileyince ne olup olmadığı anlaşılır gayet de mümkün şu anki tıpla da. aşağıdaki makalede gebelikten sonra sıvı alıp bakmışlar ama bunun ABD makalesini bulsam embriyoya PGT aşamasında bakan da olmuştur tahminim.

zorun şu ki bu "özel" dizilemeyi yaptırmak bir maliyet- belki üniversite hastanesinde bu hastalığı çalışan bir hocanın targeted (hedefe yönelik) dizileme kiti olur, ancak o yapar vs.

tüp bebek merkezlerimiz sadece standart rutin PGT testlerini yapıyorlar. burada bakılabilen hastalıklar sınırlı yani ne var ne yok tüm dizi analizi ya da belli bir hastalık için "özel dizi analizi" yapmıyorlar.

devlet neden yapmıyora gelince FSHD yaşamla bağdaşmayan bir hastalık değil yani -diyelim var bebekte- sonlandırma çıkmaz oradan bizde.

İtalya'da 52 çifti analiz etmişler mesela, orada demek yasal sıkıntı yok mutasyonu + çıkanlarda isteyen gebeliğini sonlandırmış.

Counseling and prenatal diagnosis in facioscapulohumeral muscular dystrophy: A retrospective study on a 13‐year multidisciplinary approach - PMC

This is the first national population‐based report about prenatal diagnosis for families with a history of facioscapulohumeral muscular dystrophy (FSHD), a complex hereditary disease. The incomplete disease penetrance and the phenotypic ...

pmc.ncbi.nlm.nih.gov

Bu araştırmanız ve bilgilendirmeniz için teşekkür ederim

ayla1993 · 3 Mayıs 2026

monicageller .!.:
Öncelikle merhabalar, zor bir dönemden geçiyorum, geçecek mi bilmiyorum. 36 gün önce 6 aylık gebeliğim bebekte olan ağır bir hastalık sebebiyle sonlandırıldı. Tüp bebekti, yaklaşık 4 sene olacak hiç kendiliğimden gebe kalmadım. Bu da 3. Denememizdi. Kaybıma çok üzülüyorum, o benim can parçam, hep ilk bebeğim olacak. Bunları yazarken bile gözümden yaşlar süzülüyor. Şimdi bazı testler verdik sonraki gebelik için hem anne baba hem bebek o testlerin sonucuna göre olumlu çıkarsa aynı normal tüp bebek yapılacak ya da ayriyeten doğal yolla gebelik için deneme yapmamızda bir sakınca görülmeyecek. Allah korusun farklı bir durumda tüp bebekte embriyoya ileri test yöntemi öneriyorlar. (Normal tüp bebeğe göre maliyet olarak oldukça yüksek, meşakatli ve uzun) 3. İhtimal Allah korusun bu testin sonucu belirsizde çıkabiliyormuş diğer gebelikte risk ne var ne yok olarak. Anne olmak çok istiyorum bende büyük bir korku travma oluştu hamilelik dönemine karşı bebeğin hastalığını öğrendiğimiz ile sonlandırma kararının verildiği gün arasında 10 gün vardı o 10 gün çok kötüydü. Karnımdaki bebekle sağlığıyla bakımıyla ilgili her şeyi 10 gün boyunca korkular içinde düşündüm. Bu olaylar olup bitince bu gebeliğimde dert etmediğim eşimin hastalığınıda dert etmeye başladım. Eşim kas hastası durumu kötü değil çok şükür çalışıyor her işini kendisi görüyor. Biz ilk bebek düşündüğümüzde doktora gittik bebeğe geçmemesi için genetik testli tüp bebek yaptıralım dedik(tabi o zaman gebe kalma konusunda zorlanacağımızdan haberimiz yok) Eşim detaylı gen analizi yaptırdı. Sonuç olarak bu gen embriyoda tespit edilemez dendi %50 sağlıklı bebek %50 eşimin hastalığı geçer dediler Allah korusun geçse bile aşağı yukarı durumu babaya benzer olur dediler. Bizde tamam dedik madem yapılacak bir şey yok doğal yolla denedik bir süre ee tık yok hamile kalamıyorum bu sefer hamile kalamamaktan tüp bebeğe yöneldik. Bu gebeliğimi sonlandırma sebebindeki hastalık kas hastalığı değildi. Şimdi diyorumki verdiğimiz diğer testler olumlu gelip o hastalık elense bile eşimin rahatsızlığı ihtimali hep var. Onuda çok kafama takıyorum. Maddi durumumuz ortanın altı, tek maaşız eşim çalışıyor. Bende hamile olmadan çalışıyordum şikayet oldu iş yerim kapandı. Şimdi tekrar açmak istiyoruz yeniden açmak çok maliyetli tüp bebeğe yıllarca para döktük. Eşimin olduğu ameliyatı çatlatma tedavilerini söylemiyorum bile. Borcumuz çok o yüzden açma gücümüz yok. Başka yerlere iş başvurusu yaptım henüz olumlu bir dönüş olmadı. Anne olmak istiyorum ama hamilelik yolculuğundan çok korkuyorum. Eşimle mutlu olmaya odaklanmaya çalışıyorum 2 gün iyi oluyorum sonra yine darmadağın. Her ihtimali düşünüyorum sağlıklı bir çocuk ihtimalini, anne olma veya olamama ihtimalini. Çok çaresiz ve yorgun hissediyorum. Genel olarak toplum 2 kişiyi aile olarak görmüyor. Biliyorum benim elimde değil ama sağlıkla bir çocuk doğuramadığım için kendimi çok eksik ve yetersiz hissediyorum. Allah korusun çocuksuz nasıl olunur ilerisi nasıl olur vs vs düşünüp duruyorum. Okul öncesi öğretmeniyim çocukları çok çok seviyorum. Hep eşimin baba benim anne olduğumu hayal ediyordum. Etrafımda herkesin ama herkesin çocuğu var. İnstagramda, gerçek hayatta yolda vs çocuk bebek görmeye dayanamıyorum o acıyı yeniden yaşıyorum veya ben bir gün böyle olabilecek miyim diye üzülüyorum. Çocuklu kişilerle görüşmek istemiyorum ya çocuğu büyük olup yaşı büyük olanlarla görüşüyorum ya da evli olmayanlarla. Akşama kadar evin içinde bütün günüm düşüncelerle boğuşarak geçiyor. Dışarıya çıkıyorum arkadaşlar gezmek iyi geliyor ama eve girince yine başlıyor aynı düşünceler. Çok çaresiz, eksik, başarısız ve yetersiz hissediyorum. Psikolog ile görüşüyorum bu arada. Çocuğa odaklanmadan eşimle nasıl mutlu olurum bu konuyu düşünmeyi nasıl bırakırım? Hayattan yeniden nasıl zevk alabilirim ? Kimse beni anlamıyor hiç kimse sadece yazmak istedim belki birinin bir cümlesi bir önerisi bana dokunur dedim. Kendinize dua ederken bu kardeşinizde aklınızdan geçerse Allah rızası için dua beklerim…

çocuğun sırtına hastalık ve fakirlik yükünü zorla koymaya çalışan bilinçsiz bir insan görüyorum

Çaresiz, eksik, yetersiz

Üye

Aktif Üye

Üye

Guru

Amaaaan Zırt !

Nirvana

Üye

Üye

Nirvana

Üye

Nirvana

Üye

Üye

Üye

Üye

Üye

Nirvana

Üye

Üye

Üye

Benzer Konular