Konudaki genetik hastalik kismina yorum yapacak bilgi ve hadde hissetmiyorum kendimi, @migrenimsi genetik muhendisi diye biliyorum, o zaten elinden geldigince bilgilendirmede bulunmus, bana halt yemek duser.
Ancak şunu demek istiyorum, maddi durumunuzun ozellikle tup bebekten sonra kotuye gittigini yazmissiniz, bir anne olarak diyebilecegim, bebekler hem gebelige dek hem gebelik sonrasi cidden cok masrafli varliklar, Allah eksikliklerini yasatmasin, dileyen herkesin kucagi cocukla dolsun ama maddiyat sorunluyken bebek cidden cok zorlayici oluyor, psikolojik olarak cok yoruyor, bitiriyor insani.
Bu kisim icin onerim, yasinizda daha gencmis, maddiyatinizi tekrar duze cikarip, bebegin dogum oncesi sonrasi masraflari icin birikiminizi toparlayip oyle adim atmaniz yonunde olur, anne olamamak gebe kalamamak bir basarisizlik degil, gecilmesi gereken bir sınav, bunu lutfen basarisizlik olarak gormeyin, size sıkı sıkı sariliyorum.
Su an hem maddi hemde basiniz sagolsun bir bebek kaybi sebebiyle manevi olarak duzlukte hissedememeniz normal, dedigim gibi maddiyati duzeltirken esinizle hayatiniza dort elle sarilarak maneviyatinizida iyilestirirsiniz hemde boylece mustakbel kuzunuza saglikli bir ruh haliyla kavuşursunuz. Emin olun bir annenin ruh hali bebegin tum gelecegini insaa ediyor, ruh hali iyi olmayan bir annenin cocuklari yitip gidiyor.
Bir konuya daha deginmek istiyorum, haddim olmayarak ben bir gokkusagi cocugum, yani annemin benden once bir kaybi var, 7 aylikken dogup sadece 2 ay yasayan bir abim var, o 2 ayinda tamami hastane yogun bakimlarinda gecmis, iste o donemki imkanlara ne kadar yogun bakim denilebilirse, doktoru gelip gidip dua edin ölsün, bu sekilde saglikli bi hayat surmesi mumkun degil diyerek teselli etmisler (80'lerde insanlar daha net daha empatiden yoksunmus)
Ben abimin kaybindan sonra 6.senede dogmusum ve inanın annem hala aşmiş degil abimi (40 yaşındayım) hala daha aramizdadir, şurda olsa yegenlerini cok severdi, burda olsa kesin soyle yapardi boyle yapardi diye diye anıyor, haksiz bulmuyorum, evlat acisi gecmiyor, gecemiyor ama ben hep tum omrum boyunca annemin kalbindeki eksikligi doldurmaya calisarak buyudum, mezun oldum, annem tebrik etti, abin olsa o da su an liseden mezun olurdu diyerek sarildi mesela. Benim bebekligime dair tek bir hatirasi yok ama abimin o 2 aylik kisacik omrunun her saniyesi aklinda, bebeklik kiyafetlerimden tek bir eldiveni saklamamis ama abimin eldivenlerini saklar hala, onun kokusu var diye. Ben bu konuda asla anneme karsi bi haset, kiskanclik ya da kotu bir his beslemedim ama hicbir zamanda o eksik sevgiyi tamamlayamadim. Sizde ileride anne oldugunuzda bir gokkusagi evladiniz olacak, o yuzden var olan evlat acinizi dogacak cocugunuza hic hissettirmeyin olur mu? Biliyorum cok zor, buyuk bir yara bir anne icin, Allah acinizi tez vakitte sifalandirsin ama ben anneligi anladigim gun annemle neden aramizda hep bir bosluk olduğunu kavrayip cok uzulmustum, oncesinde benim icin saygiyla anilmasi gereken bir surecken anne olduktan sonra benden alinan o sevgi tanelerinin acisini yasadigimi, icimdeki boslugun ne oldugunu idrak etmistim.
Allah yureginize ferahlik, akliniza sabir versin, sabriniz eksilmesin, kaderinizde annelik yaziliysa zaten gun gelip mucizevi bi sekilde gebe oldugunuzu goreceksiniz, Rabb'im sizi bir daha boyle bir aciyla sinamasin.
