Çocuk ve kariyer

patiliannesi

Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
Katılım
7 Ocak 2026
Mesajlar
96
Emoji Skoru
101
Puanlar
8
Yaş
35
Merhaba arkadaşlar… kafam çok dolu biraz içimi dökmek istiyorum çocuğumuz olmadı eşimde azosperm var… bizde koruyucu aile olarak bir evlat edinmeye karar verdik şuan çalışıyorum anaokulu öğretmeniyim fakat koruyucu aile olmamız durumunda mesleğimi bırakmam gerekecek aslında kaygım maddi değil kira gelirlerim var eşim zaten kendi işini yapıyor eşimin kazancı ile geçinebiliyoruz fakat etrafımda çocuk yaptığı için pişman olan çalışmadığı için kötü hisseden bunalıma giren mutsuz olan ama mutlu gibi davranan bir çok anne var benim iş hayatında olmamın sebebi kendi mesleğimi seviyorum fakat bir tarafımda çocuk sahibi olmayı çok ama çok istiyor dolayısıyla çocuk sahibi olduğum zaman iş hayatıma ara vereceğim ve bu bilinmezlikten çok korkuyorum açıkçası hayatımı bir anda değiştireceğim acaba nasıl hissederim daha önce deneyimlemediğim bir duygu çünkü annelik… çocuk istiyoruz hadi hemen yapalım hemen ailemize bir çocuk sokalım dediğimiz zaman oluyor mu doğru olan bu mu kalbim çok istiyor gerçekten anne olmayı çok istiyorum ama etrafımda gördüğüm o kadınlar gibi olmak hiç istemiyorum iyi bir anne olamazsam ya yeterli olamazsam ya kariyerimi bıraktığım için pişman olursam kafam o kadar karışık ki o kadar anne görüyorum ki kimi gerçekten çok mutlu kimi kendini çok kötü hissediyor keşke doğurmasaydım diyor neden? Mesela benim bir arkadaşım var meslektaşım çocuk çok istedi fakat çocuğuna annesi bakıyor ve arkadaşım çalışıyor Gerçekten kalbim o kadar istiyor ki anne olmayı… ama bilinmezlik beni çok korkutuyor umarım anlaşılmışımdır. Yeterli olamamaktan çok korkuyorum. Bir gün keşke mesleğimi bırakmasaydım dersem bu bir çocuğa çok büyük bir haksızlık olmaz mı..
 
her okulda 100de 4lük bir kontenjan var sehit gazi cocuklari ve koruma statusundeki cocuklar icin. yani cok rahatlikl bebisi senin anaokuluna ucretsiz yazdirabilirsin. o konuda suphen olmasin, sosyal hizmet gorevlisi okulla degil direkt meb ya da aile bakanligi onunla iletisime gecip kontenjan olup olmadigini ogrenip islem yapiyor :)
 
Aslında bu değil konu ben sanırım hamile değilken hamilelik depresyonu yaşıyorum yeterli olabilir miyim diye korkuyorum ya olamazsam diye korkuyorum
 
Onu hiçbir zaman bilemezsiniz hayat seçimlerle dolu çocuk çok büyük bir sorumluluk iyi karar vermek gerekir. Lisans mezunuyum 2 çocuğuma bakıyorum ilki doğduğunda bıraktım çalışmayı hiç pişman olmadım. Çok mutluyum. Herkes insan kendi şartlarında kendi seçimlerini kendi yapmalı hele ki çocuk konusunda eş bile bence geri plandadır kararı anne vermelidir
 
Aslında bu değil konu ben sanırım hamile değilken hamilelik depresyonu yaşıyorum yeterli olabilir miyim diye korkuyorum ya olamazsam diye korkuyorum
o herkeste olan bir duygu merak etme. ben de cocuk bekliyorum ama bilgim vs sifir. tam olarak sifirim yani, ilk zamanlar gunde 8-10 bez degistirdigini okudum mesela kkda çok geldi. konu ile ilgili hicbir fikrim yok
ama kimsenin yeterince hazir olacagini sanmiyorum oncesinde.
sizin de bin tane bilinmezinizin olmasi cok normal.
ama kervan yolda duzelir, bir yapin basvurunuzu, sure size gelene kadar zaten bazi seyler netlesir. olmadi bir sure bakici tutarsiniz, krea caginda senle gelir senle gider okula, rahat edersin. ya da durumunuz varmis zaten mola verirsin birkac sene, anneliginin tadini cikarirsin
eger isten ayrilirsan kendi sigortani odeyip makbuzunu ilgili gorevliye verirsen sana para iadesi yapiyor yani masraf yapmadan sigortan yatmis oluyor. Bu avantajindan yararlanmayi unutma:)
 
Allah bağışlasın… hiç pişman olmadım demeniz ne güzel bilmediğim bir duygu gerçekten yani kendimi bi yandan yargılıyorum şunları sorguladığım için… ama bugün acaba demeyip direkt karar verirsem hata yapmaktan korkuyordum kendim için değil bana gelecek o evlat için tam anlamıyla verimli olamazsam bunu yapmamın ne anlamı kalır ki.. o kadar fazla ki etrafımda gerçekten pişman oldum diyen kendi arkadaşlarımdan bile var o çocuklara o kadar üzülüyorum ki isteyerek yaptılar onlar da sonuçta çocuklarını
 
Ben işimi bırakmayı düşünüyorum yani kendim bakmak istiyorum açıkçası bakıcı falan istemiyorum büyük konuşmayayım ama umarım herkes böyle düşünüyordur gerçekten sorgulamadan çocuk evlat edinmek ya da doğurmak da ne kadar doğru bilmiyorum ki çok iyi düşünmek şart… eğer ben ona iyi bir anne olamayacaksam o zaman neden ona zarar vereyim ki travma yaşatayım ki
 
e bu omurluk bir iş birakma degil ki. anaokullari artarak cogalan bir hizmet alani, esimin de meslegi. bugun ayrilirsin o arada tam zamanli annelik yaparken birkac egitim alirsin anaokullarina - okul oncesine dair bilmemne ekolu, surdurulebilirlik, acikhava okulu , muzik aleti calma, cocuk yogasi vs gibi kendine deger katarsin - cocugun okul cagina gelince bu elindeki artılarla yeni bir okul ararsin. Turkiyede is networkle bulunuyor, eski is arkadaslarinla irtibatta kalirsin, egitimlerdekilere is aradigini soylersin vs kismetin varsa daha bile iyisini bulursun. simdiden kac sene sonrski ihtimalleri dusunme bence
 
bakicisi olanlar iyi anne olamiyor degil ki.
bu surec beklemesi biraz olan bir sürec. bence en mantiklisi bu surece baslayin, sıranız ilerlesin. olmadi zaten dondurma hakkiniz baki.
boyle dusunerek zaman kaybediyorsun sonra hazir olup basvurdugunda zaman hic gecmeyecek:)
 
Ya da belki çocuğa odaklanıp hiç çalışmayı düşünmeyebilirim doğru söylüyorsun sadece kafamı karıştıran çocuk yaptım pişmanım diyen hemcinslerim nasıl olabiliyor böyle bir şey çok isteyerek yapıp çok pişman olmak beni o kadar korkutuyorlar ki ve bence çok kötü bir şey bu berbat bir şey yani o çocuklar için çok korkunç
 
İnşallah sizin de sıranız tez zamanda gelir siz de başvuru yaptınız galiba ya da yapacak mısınız bence biz de hamileler nasıl hissediyorsa aynı şeyi hissediyoruz kalbimizden hissediyoruz biz onlar karnından hissediyor biz kalbimizden hissediyoruz umarım yeterli olabilirim tek istediğim bu iyi gelmek isterim o çocuğa
 
Teşekkür ederim bir anda olmasını beklememeli bir sabah uyandım ve analık aşkımdan kavruluyorum olmuyor, bu çok değişik bir duygu bebek dünyaya geldiğinde zamanla öyle bir bağ kuruluyor ki inanılmaz herşey aşama aşamadır sadece senin kucağında sustuğunda, canı yanınca parmağını çok sıkı avuçladığında, sana anne demeye başladığında biraz daha büyüyüp duygu okumaya başladığında üzgünken seni güldürmeye çalıştığında.. gibi.. pişman olanlar çocuklarını ihmal etmiyorlardır umarım çocuk yetiştirmek çok uzun bir süreç sabır gerekiyor bir heves doğurup çocuğu yokmuş gibi hayat süren anne babaları görüyoruz çocuklar odalarında çürüyor bilgisayar başında çok yazık
 
hayatta yaptigin her seyden memnun musun ki?
pismanlik da biz insanlar icin.
ayrica evlatta pismanlik dogrusal duzlemde ilerlemiyor . zorken pisman oluyorsun kolaylasiyor askla doluyorsun. Uyutmadigi her gece aglayip bin pisman ettigi, terrible two olup erken ergen halleriyle kendinden nefret ettirdigi donem "allahim niye yaptim" diye aglayanlar biraz daha buyuyunce eski resimlere bakarken "ay ne tatliydi" diyorlar:) biraz kendine gelip sevgisisini gostermeye basladiginda "iyi ki yapmisim" diyorlar.
cok da dinleme pismanim diyenleri yine olsa yine dogururlar:)
hayir benim eski işim buydu, konusmustuk ozel mesajla:) ama benim de esimin de her zaman hayalimizde bu var, o da yetimhanelerde gonullu olmus birkac ayri kitada. trdeki sartlara uymuyoruz ama insallah esimin memleketine tasininca biz de basvuracagiz.
inan bu alanda calisirken 3 cocugu olup 4.su koruyucu olan ailem vardi (ki sonradan statusu degisti, evlat edindiler) . hem kadin hem esi o cocugu diger cocuklarindan daha cok oncelendiriyordu, kıyamıyor şimartiyordu:) kendi cocugundan farkli gorene ben en azindan tanik olmadim. hatta bebek gelince es dost altin takanlar - bebek mevludu yapanlar vardi. gayet de bebek bebektir yani, senin kucaginda uyuyorsa senin bebegindir :) o his zaten geliyor, merak etme.
endiselerin cok normal ama her anne adayinda zaten benzer endiseler olur. cook dogal bir surec
 
Bu kadar derin düşünmeyin
Maddi imkanınız varmış
İçinizde anne olma isteği de var
O varsa zaten her şey tamam
Gönül rahatlığı ile emin olun ki
Çok iyi bir anne olacaksınız
 
Çünkü hepimiz insanız.
Çünkü neyle karşı karşıya olduklarını bilmiyorlar. Madden ve manen nasıl bir yükün altına girdiklerini bilmiyorlar. Çoğu zaman eşlerinin göz ardı ettikleri özellikleriyle çocuk olduktan sonra tanışıyorlar. Toplumun farklı bir yüzünü çocuk sahibi olduktan sonra görüyorlar. Bazen annelerinden bile bekledikleri desteği bulamıyorlar.
Yani bence çok normal bocalamak, anlık pişman olmak.
Çalışma hayatına gelince hepimiz aynı şansa sahip değiliz. Siz kariyerinize ara verince yara almadan 10 yıl sonra dönme lüksüne sahipsinizdir, bir başkası değildir mesela. Ama bu onları kötü anne yapmıyor:) Ya da onlar çocuklarını daha az seviyor daha az önemsiyorlar anlamına gelmiyor.
Mükemmel annelik kavramından sıyrılabilmek bence çok önemli. Winnicott’un “yeterince iyi annelik” kavramını okuduğumdan beri ben hem kendime hem de çocuğuma karşı çok daha şefkatli ve mutluyum. İsteyen mükemmel anne olabilir ben yeterince iyiden devam.
 
Ne zaman taşınmayı düşünüyorsunuz yengenc? Yani çocuğun yaşına göre mi bir karar vereceksiniz yoksa kendi hazır oluşunuza göre mi?
 
Annelik başkalarıyla karşılaştırilacak bir şey değil, öncelikle başkalarının düşüncelerini söylediklerini kendinize dert etmeyin. Ben hayatımda hiç bir bebeği kucağıma almadım,hiç hevesim de olmadı anne olmak için.Gec evlendim, 38 yaşında anne oldum. Hamileyken bile çok fazla anneliğimin farkında değildim. Ama kızımla vakit geçirdikçe onun benim için dünyanın en değerli şeyi olduğunu anlıyorum. Ben de çalışıyorum annem bakıyor kızıma. Kendim bakmak isterdim ama malum şartlar... Demem o ki öncelikle kendi kalbinizi dinleyin. Bir annenin keşke çocuğum olmasaydı demesi çok acı, ben çevrenizdeki o annelere de çocuklarına da çok üzüldüm. Dilerim en doğru kararı verirsiniz
 
Ne zaman taşınmayı düşünüyorsunuz yengenc? Yani çocuğun yaşına göre mi bir karar vereceksiniz yoksa kendi hazır oluşunuza göre mi?
net olmasa da bir tarihimiz var kafamizda. insallah sonbaharda bebegimiz gelecek, o ilkokula baslamadan en az 1 sene once gitmek istiyoruz ki bir sene onlarin anaokulunda okusun, oryantasyon saglasin, dili ilerlesin. damdan duser gibi bir anda hic bilmedigi duzende okula baslamasin. o yuzden muhtemelen bir 4 sene sonra falan gideriz, hayirlisiysa. hem esimin vatandaslik kilidi aciliyor birkac seneye, onu da yapabilirsek aradan cikartiriz (bu sekilde cok zahmetli oluyor surec) .
koruyucu ailelik icin de bir yas siniri yok zaten. orada hayatimizi duzene sokunca, hazir olunca basvururuz hem benim dana da büyür bir minnak eve renk getirir. insallah hayalimiz bu yönde
 
Ben de 35 yaşındayım bende de öncesinde böyle bir duygu yoktu açıkçası son iki yıldır var yirmili yaşlarımda anne olmayı hiç düşünmedim ya da hayal etmedim
 
Bacım moralini bozmak istemiyorum ama yazacağım, her yönünü düşün diye. Etrafımda ne kadar çocuk evlat edinen varsa sorun yaşadı. Sadece bebekken beraber buyuyenlerde sıkıntı çıkmadı. Müge Anlı izliyor musun bilmiyorum ama çocugun anası babası da ayrı dert, kenardan çıkıyorlar çocuk işe başlayınca, hem bakan aileye hem çocuğa musallat oluyorlar. Bu işin bir de genetik yatkınlık kısmı var (bağımlılık, mental sıkıntılar, suça yatkınlık vs). Kimse bakmasın da bu çocuklar tek başına devlette mi büyüsün bir de o yanı var tabii. Ama psikolojik olarak sıkıntılı bir süreç olduğunu görüyorum. İnşallah her şey istediğin gibi olur.

Not: Lütfen çalışmayı bırakma.
 
`