• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Çocukların Da Kalbi Kırılır

Annemle babam ayrılmaya karar vermişler.. Tabi ben 5 yaşındayım ve ne olduğundan hiçbir şekilde haberim yok.. Bir akşam babam bana dedi ki "kızım artık ayrı evlerde yaşamamız gerek. Siz annen ve kardeşinle anneannenlerin evinde yaşayayacaksınız. Ama sizi sık sık görmeye geleceğim." Dedi. Ben pek anlayamamışım tabi ki. 5 yaşındayım ne anlayacaksam işte.. Ama babama aşıktım ve ondan ayrı kalma fikri idi hoşuma gitmeyen.. O zamanda kornetto dondurmalar yeni çıkmıştı ve çok istiyordum annem izin vermiyordu hasta olurum diye.. Babama dedim ki " Eğer bana kornetto alırsan olur.." Bilseydim ne zor bir hayat yaşayacağım der miydim hiç öyle.. 26 yıldır ayrılar.. Babam bizi sık sık görmeye gelmedi..

Eşimin de annesiyle babası ayrılırken kornetto getirmiş öyle söylemişler
o yüzden hep bi buruk olur kornetto görünce
 
Yillar önce Çocuklarla ilgili bir yerde çalışıyordum, kucuk kızla içeride etkinlik yaparken beyaz saçlı , ellili yaşlarında bir adam da cam dışından kızı kameraya çekiyordu. Ben de 'bak deden kameraya çekiyor. İstersen önce poz ver öyle baslayalim' demistim
Boynunu büküp 'o dedem değil ki, babam' demişti.
Hala aklıma gelince utanıyorum :KK43:

Ama bilmiyormuşsunuz ki üzülmeyin
Benim babam da 48 yaşında baba olmuş
Bana da hep deden dediler ama diyodum o benim babam diye
 
3-4 yasindaki cocuktan bebege zarar gelmez kafasinda olmayin arkadaslar. Tam da o yastaki çocuktan zarar gelir. Ben de 12 yasindaydim kardesimi 3 yaşındaki kuzenime verdiler. Ya bi su almaya gittim geldim. Cocugun kucuk parmagini ısırmış kırmış. Dayagi da ben yedim niye bakmiorum diye.
tabi yanından ayrılmamak lazım ama çocuk daha hiçbişey yapmadan köpek gibi azarlaması çok çirkin olmuş. yanında gözlemleyip hemen müdahale edebilirdi zaten yalnız bırakmamalı asla.

Ohoo şimdi düşünsem kaç paragraf çıkar. Hiç başlamasam daha iyi.

Ben de çocuklar için ölüp biten, gördüğüm yerde mıncıran biri değilim hiç olmadım. Çocuğumu mıncırıyorum orası ayrı tabi ama çocukla nasıl konuşulur az çok öğrenmek insanlık vazifesidir.

O çocuğu azarlamadan, iğnelemeden de bir şey söylemenin türlü yolu varken psikolojik şiddete ne gerek var?
Bence burada gücü yeten yetene durumu var. Bunlar hep bana eziklik psikolojisindeki insanlar gibi gelir. Hayattaki sevgisizlik ve mutsuzluklarının sebebi başkalarıymış gibi davranıyorlar..
ben de kendi çocuğum dışındaki diğer çocukları pek sevmem ama hiçbirine bilebile kötü davranmam. sadece çok yanlış bir davranışı varsa kızarım. kızılmayı da bilmeli çocuklar. ama vicdansızlık yapamam asla. hatta kendini dışlanmış hissetmesin diye içimden gelmese bile sevgi gösteririm başını okşarım bebeğimin oyuncaklarını veririm oynasın diye.
 
Benim annem hep öyleydi ki ben de çık sessiz uysal bir çocuktum. Ona rağmen gittiğimiz her yerde yanına oturtur kalkmama asla izin vermezdi. Biraz hareket etsem gözümün içine sert sert bakıp korkuturdu

Aynı annem. Ödü kopardı biri bize yaramaz yaftası yapıştırır diye. Günlere, gezmelere giderdik, milletin çocuğu birlikte oynarken ben annemin yanında kös kös oturur öteki çocukların sesini dinlerdim. Ev sahibi ekstradan kurabiye falan uzatsa istemem derdim, annem al derse alırdım ama nedense boğazıma dizilirdi zor yerdim..
Sonuç olarak biz ne güzel ne uslu çocuklardık.. Annemizi hiç üzmedik, üzülen biz olduk.. :KK12:
 
Disleri dokulsun ufacik cocuga tekme atan ayaklari kirilsin pisliğin... Allah surundursun nasil icim gitti ya :KK43: sizin yerinizde kizimi dusundum de ben onu koklamaya kiyamadan buyuteyim s.... teki gelip tekme atsin. Kopek


Allah yasatmasin hicbir cocuga suan gulerek anlatiyorum ama cok etkisi kaldi cocukken..
 
ben de kendi çocuğum dışındaki diğer çocukları pek sevmem ama hiçbirine bilebile kötü davranmam. sadece çok yanlış bir davranışı varsa kızarım. kızılmayı da bilmeli çocuklar. ama vicdansızlık yapamam asla. hatta kendini dışlanmış hissetmesin diye içimden gelmese bile sevgi gösteririm başını okşarım bebeğimin oyuncaklarını veririm oynasın diye.

Ben çocukları severim ama gördüğüm yerde sıkıştıran biri değilim.. Çok yeğenim olmasının da faydası var bunda. Çocuğa doydum bir nebze..
Kızmak derken çocuğu uyarmanın da dilini bilmek lazım. Dediğim gibi bir şeyi söylemenin türlü yolları var.
Yanlışlık olmasın diye tam yazmıyorum ama Peygamber efendimizin de çocuk sevindirmekle ilgili hadisleri var. Sevabı büyük. Kalbi merhamet dolduran bir şey aslında çocuk.
 
Evet doğru söylüyorsun ama bunun için canını sıkma artık.

Bizim de bi akrabamız doğum yapıp 40'ı için bize gelmişti. Ben de 9 10 yaşlarında falandım. Ranzanın alt katında bebeği kucağıma alıp severken annesi gelip kucağımdan altı ve kaldırdığı anda bebeğin kafasını ranzanın üstüne vurdu ve bebek ağlamaya başladı. Sonra telaşla içeri gidip anneme "× abla, queen bebeğin kafasını ranzaya çarptı ne yapmamız lazım?" diye sordu. Annemden bir ton azar yemiştim. Ben yapmadım desem de annem inanmamıştı ve bütün gece ağlamıştım.
Okuyunca o geldi aklıma
Nasılsa çocuksun sana inanmazlar diye iftira atmış bende böyle bi çok haksızlığa uğradım küçükken de büyükken de ve bunlar hep icimde uktedir
 
Allah yasatmasin hicbir cocuga suan gulerek anlatiyorum ama cok etkisi kaldi cocukken..
Ben burda agladim sizi dusunemiyorum daha kucucuk bir cocukken :(
Banada eski komsumuzun kocasi cocuklariyla oynamiyorum diye tokat atmisti hala unutamam yanagim nar gibi kızarmıştı bes parmaginin izi cikmis pisligin... bu travmalar gercekten suan gulsekte cok yaraliyor:(
 
Aynı annem. Ödü kopardı biri bize yaramaz yaftası yapıştırır diye. Günlere, gezmelere giderdik, milletin çocuğu birlikte oynarken ben annemin yanında kös kös oturur öteki çocukların sesini dinlerdim. Ev sahibi ekstradan kurabiye falan uzatsa istemem derdim, annem al derse alırdım ama nedense boğazıma dizilirdi zor yerdim..
Sonuç olarak biz ne güzel ne uslu çocuklardık.. Annemizi hiç üzmedik, üzülen biz olduk.. :KK12:
o zamanlarda düşünüyordum bende öyle bir çocuktum fakat.böyle olsam bile anneme yaranamadım ki o zamandan belliydi zaten kimseninn ona yaranamadığı.ben kardeşim büyüyünce kızıyoruz bazen ona. artık bilinçliyiz o hala kimseyi beğenmez.hani öyle yaptığını inkar eder yine aynı şeyi yapar.ama biz onun yapma dediği şeyi yapsak kıyamet kopar.kendi bize hep baskı yapmış.içimize güvensizlik aşılamış.bunu yaptığını inkar eder.kendi yetiştirmiş oldu bizi sonuçta yine beğenmez yine yaranamayız.artık Allah onu nasıl bir gelinle ıslah eder bilmem. tabi o kardeşim annem gibi derdini çekecek (yada başını yakacak birini) bulursa.
 
Çocukken yaşanılanlar gerçekten unutulmuyor , köyde dedemin bakkalı vardı tatiller de kardeşlerimle gitmek için can atardık rahmetli dedem de her akşam eve gelirken bize bisküvi gofret getirirdi kapı da üstüne atlardık eline bakardık, babannem , dedeme bizim yanımızda bağırırdı neden getiriyorsun getirme diye hakaretler ederdi evde iyi bir yiyecek varsa saklardı yedirmezdi bize , biz giderken de arkamızdan millete dükkanı yediler gittiler yine dermiş, şuan kendisinden nefret ederim dedem vefat etti o kaldı, iyiler hep önce gidiyor şuan tek kaldı annemle de kavgalılar Allah tan bize gelemiyor amcam da hep, şuan bayramlarda millet konuşmasın diye babamın zoruyla yanına giderim 2 dk oturur kalkarım babannem neden yanıma gelmiyorlar diye hiç sormaz çünkü yediği haltları biliyor yüzüne vuracağımı da biliyor insanın suçunu bilmesi de güzel.
 
Küçükken benim de başıma buna benzer birşey gelmişti, bir akrabamızın kızı olmuştu ve çok güzel masmavi gözleri vardı, çocuk masumiyetiyle aaaaa gözleri ne kadar güzeeeeel demiştim coşkuyla, çocuğun babası maşallah de maşallah de diyerek sert bir şekilde azarlamıştı beni, çok içerlemiştim ve hala da unutmam..
 
Nereyse hepsini okudum ne çok çocuğun kalbi kırılmış benim de çok kırılırdı kalbim en çok da benden 15 yaş büyük ablama. Ben 6 yaşında iken ablam evlendi onun evini kendi evim gibi sanıyordum şu yapay çiçekler var ya onlardan var evinde çok severdim bizim eve döneceğimiz zaman iki dalını aldım bizim eve getirdim bi sonraki gelmesinde çiçekleri gördü sen bunları benden izinsiz nasıl alırsın hırsızsın. Babam kardeşin o senin demişti saatlerce babam ile tartışmıştı. Ben de çiçekleri alıp ona fırlattım al çiçeklerini diye. O kadar çok kırdı ki beni bu yaşıma kadar hala daha devam ediyor. Ben orta okula giderken ergenlik döneminde kilo almaya başladım boyum 1.60 kilom 55 ay sen çok kilo aldın ne olacak bu halin boğazına dur de. Beni çok etkiledi bir yıl boyunca hiçbir şey yemedim doğru düzgün hasta oldum bu yüzden. Oğlu benim yaşıma geldi öyle bir kilo aldı ki o zaman dedim hadi benim psikolojimi bozduğun gibi onun da boz psikolojisini.
Sonra yıllar geçti oğlu evlendi gelini obez çok bunaldı krizlere girdi ablam işte kimsenin ahını almayacaksın
 
Birde kendi animi anlatim bari, icim gitti anilarim canlandi..

Kucukken ramazanda dayimlar yemege cagirmisti konu komşu akraba cok kalabalikti her oda tiklim tiklim heryere sofra acilmisti yatak odasina kadar..iftara yakin oturduk sofraya ben ve kizkardesim kucuktuk oruc tutacak yaşta degildik. Amcamin hanimi yer yoktur buyukler oruclu siz kalkin sofradan dedi kardesimle beni kaldirdi :KK43: biz koridora ciktik odalar hep doluydu herkes yemek yedi karnini doyurdu biz ayakta beklemistik gozlerimiz dolu dolu.. O yengemle bu tarz anilarim cok Allaha havale ediyorum

Aralarında bir tane insan yokmuş demekki çocuklar niye bekliyor veya gelin yiyin diyecek. Büyük günah bu aslında. Yazıklar olsun.. :işsiz:
 
Babam ozamanlar askermiş ablamda doğal olarak evin gözdesi ilgi alakayla büyütüldü cinsiyet farketmeden. Babannem ikinci çocuk erkek olur hevesiyle istemiş annemden zorla tabi ozaman ultrason falan zor işler kız doğduğunu duyduğu andan itibaren bana hep soğukmus. Birgün dedem pazardan gelmiş koca koca portakallar poşette ablamın ismini seslendi gel diye ablam koştu bende tabi arkasından. Dedem ablami içeri aldı ama bir hışımla ben adım attım eşik kısmına taak tahta ev kapısı yüzüme kapandı. Beni içeri almadı haz etmediklerini biliyordum benden ama sanırım onlardan sevgi dilenmeyi ozaman kesmiştim.

Off içim daraldı :KK57:
Şimdi nasıllar size karşı?
 
konu sahibi, o teyze fosil olmuştur.
artık öbür tarafta zebanilerle uğraşır.
artık sana öyle davranan birinden olan nesil nasıl annen daha iyi bilir.o zamanlar o kadını tanıyan tek oydu çünkü.
yada belki bir kere karşılaştığınız biriydi o zamanlar.
Evet annemin bir tanıdığının annesiydi hiç samimiyetimiz yok sadece bebek görmeye gitmiştik.Anneme sordum ismini bile hatırlamıyor.Ama bende öyle bir suçluluk duygusu bırakmış ki sanki kötü bir şey yapmışım gibi...Evin şeklini bile ayrıntıları ile hatırlıyorum
 
Valla okudulca farkettim ki benim cocuklugum cok fuzel gecmis ya pek boyle travmalarim olmamis gerci annem calisiyodu bana da halam bakiyodu ama Allah razi olsun ne guzel bakmis hic kirmadan incitmeden.ben pek teyzelerimi sevmem onlarla vardir boyle ufak twfek anilarin da neyse aklima baska bise geldi anlatayim da gülün bari. Bende 9 10 yaslarindayim muhtemelen bana yeni bi tisort almislar artk kim hatirlamiyorum siyah üstünde de kirmizi bi tavsan (!) var.neyse ben goydim bunu ciktim disari arkadasimin evinin onunde oynuyoruz ama gelen gecen de bana bakiyo Allah Allah niye ki falan.binanin da guvenlik gorevlisi bi amca var onla da sohbet edioruz bi taraftan neyse bana dedi ki kizim sen eve gitte bi üstünü degistir istersen aaa neden ama yeni bu falan diorum adam dio ki olsun bu siyah ya sen cocuksun renkli giyin.tobe tobe diorum takti bu bana neyse gittim eve dedim x amca boyle boyle dio o sirada da benim amcam var bizde ama nasi guluo herkes bu cocufa bunu kim aldi die (hala da belli deil kimin aldigi:))) o benim tavsan zannettigim sey meger playboy amblemi olan tavsanmis sonradan ogrendim :skandal: onu cocuk kiyafeti yapip satan sapiklara mi kizarsin onu bana alip ne oldugunu bilmeden giydiren anama halama mi kizarsin valla Allah korumus ama hatirladikca da gulerim:halay:
 
Back
X