Çok üzgünüm gençliğim gitti

owacan .!.:

kırklıklar bugün de gömüldük çok şükür

Genişletmek için tıkla...

alsa27 .!.:

Merhaba, Lütfen yargılamadan yorum yaparsanız çok sevinirim. 27 yaşındayım ve 3 yaşında bir evladım var. Eski eşimden yaklaşık 2 yıldır ayrıyım. Bu süreç boyunca başka biriyle konuşmaya bile cesaret edemedim; kimseye güvenemedim. Ayrıca eski eşim ilk sevgilimdi ve uzak mesafe ilişkisiydi başka kimseyle bişey yaşamadım. Çok küçük yaşlarda tanışmış ve ilişkiye başlamıştık. O dönemki tecrübesizliğimle bazı şeyleri görememişim aldandım. Bugünkü aklım olsa o ilişkiye hiç başlamazdım. Ama o zamanlar çok gençtim ve bazı şeyleri anlayamadım. Evlendikten sonra aldatma, psikolojik şiddet ve daha birçok sorunla karşılaştım. Berbattı. Ve Çocuğum planlı değildi; korunurken hiç beklemediğim bir anda hamile kaldım. Tabi ki evladımı çok seviyorum ve onun varlığı için her gün şükrediyorum. Ancak annelik sürecini büyük ölçüde yalnız geçirdim. Çok zor dönemlerden geçtim ve çoğu zaman kendimi yapayalnız hissettim. Lohusayken aldatıldım hergün ağlardım. Bu süre de hep kendimi suçladım çocuğuma onun gibi baba verdiğim icin…Bir de gençliğimin en güzel yıllarını düşünüyorum. Ne kadar özlüyorum bilseniz hiç kıymetini bilememişim. Toksik bir uzak mesafe ilişkisi içinde geçmiş yıllar… Sevmenin ve sevilmenin ne olduğunu yakın ilişkiyle tam anlamıyla yaşayamadan zaman geçti. Şimdi 30 yaşıma yaklaşırken bunu dibine kadar hissediyorum. Yaşıtlarımın hayatlarını gezmesini tozmasını gördükçe, benim yaşadığım zorluklar ve yalnızlık duygusu bazen canımı çok yakıyor ve sıkıyor. Sevmek sevilmek istiyorum fakat bekar ve çocuksuzken ki gibi olmaz ki? Internette çok fazla yorum okuyorum. “İkinci evlilik pişmanlıktır”, “Bekâr erkek çocuklu bir kadınla evlenmek istemez” yada “Başkasının çocuğuna kimse bakamaz” gibi sık sık karşılaşıyorum. Diğer taraftan, çevremde gördüğüm bazı boşanmış erkeklerin de çeşitli sorunları oluyor. Elbette herkes için genelleme yapmak doğru olmaz ama bunlar ister istemez aklımı kurcalıyor.

Bir haftadır sürekli düşündüğüm bir durumda var. Evlenmeden önce benimle tanışmak isteyen, ciddi düşünen bir adam vardı. İyi bir ailede yetişmiş, düzgün biri olarak tanınıyordu. Fakat ben ona bir şans vermedim ve o dönem sevgilim olan kişiyle evlendim. Salak kafam. Ona şans vermemiş olmaktan dolayı bir haftadır pişmanlıktan gebereceğim. Daha önce aklıma bile gelmeyen bu konu son günlerde beni geceleri uyutmayacak kadar etkiliyor. Ve “Keşke onu tanısaydım, belki daha huzurlu bir hayatım olurdu. Belki çocuğumun da güzel bir yuvası ve iyi bir babası olurdu.” diye düşünüp duruyorum. O kişi hâlâ evli değil ve bekâr. Bu yüzden bazen aklıma “Acaba hâlâ bir şansımız olabilir mi?” sorusu geliyor. Tabii ki gidip bir adım atamam. Ayrıca o da artık istemez muhtemelen; sonuçta o zamanlar bekâr ve çocuksuzdum, hayat şartları çok farklıydı. Sizce bekâr bir erkek, boşanmış ve çocuk sahibi bir kadına gerçekten şans verebilir mi? Tabi ailesi bildiğim kadarıyla ailesi bu tür durumlara çok sıcak bakmaz. Belki de uzun zamandır sevgi ve ilgi görmediğim için bu kişiyi zihnimde olduğundan daha fazla büyütüyorumdur. Bilmiyorum. Tek bildiğim kafayı yiyeceğim bi yandan bunları düşündüğüm için günlük bakım verdiğim ufak kızımdan dolayı vicdan azabı da çekiyorum. Genel anlamda bekar olmasada evlenmiş boşanmış erkekle olup mutlu olan varmı? Hayatımı gençliğimi kaçırdım mı Yani yanlış anlaşılmasın ama 40 yaşından sonra aşk yaşasam ne olur ki gençlikteki gibi heyecan mı olur, herşeyi kaçırdığımı hissediyorum. Önceden çok özgüvenli, bakımlı ve güzel hissediyordum ve beni isteyen çoktu. Ama şuanda resmen kimsenin kolay kolay istemeyeceği pozisyona düştüm. Sanki “ikinci el” gibi. Şuan bile ağlayarak yazıyorum kendimi düşürdüğüm durum yüzünden… Resmen gençlik yılımda “1” buluşma flört gibi hisleri yaşayamadan geçti. Sanırım artık çok yoruldum annelik, aldatılma, boşanma vs bana cok fazla geldi bide önümdeki belirsizlik..

Bu konuda dışarıdan bir bakış açısına ihtiyacım var. Siz ne düşünüyorsunuz…

Genişletmek için tıkla...

alsa27 .!.:

Merhaba, Lütfen yargılamadan yorum yaparsanız çok sevinirim. 27 yaşındayım ve 3 yaşında bir evladım var. Eski eşimden yaklaşık 2 yıldır ayrıyım. Bu süreç boyunca başka biriyle konuşmaya bile cesaret edemedim; kimseye güvenemedim. Ayrıca eski eşim ilk sevgilimdi ve uzak mesafe ilişkisiydi başka kimseyle bişey yaşamadım. Çok küçük yaşlarda tanışmış ve ilişkiye başlamıştık. O dönemki tecrübesizliğimle bazı şeyleri görememişim aldandım. Bugünkü aklım olsa o ilişkiye hiç başlamazdım. Ama o zamanlar çok gençtim ve bazı şeyleri anlayamadım. Evlendikten sonra aldatma, psikolojik şiddet ve daha birçok sorunla karşılaştım. Berbattı. Ve Çocuğum planlı değildi; korunurken hiç beklemediğim bir anda hamile kaldım. Tabi ki evladımı çok seviyorum ve onun varlığı için her gün şükrediyorum. Ancak annelik sürecini büyük ölçüde yalnız geçirdim. Çok zor dönemlerden geçtim ve çoğu zaman kendimi yapayalnız hissettim. Lohusayken aldatıldım hergün ağlardım. Bu süre de hep kendimi suçladım çocuğuma onun gibi baba verdiğim icin…Bir de gençliğimin en güzel yıllarını düşünüyorum. Ne kadar özlüyorum bilseniz hiç kıymetini bilememişim. Toksik bir uzak mesafe ilişkisi içinde geçmiş yıllar… Sevmenin ve sevilmenin ne olduğunu yakın ilişkiyle tam anlamıyla yaşayamadan zaman geçti. Şimdi 30 yaşıma yaklaşırken bunu dibine kadar hissediyorum. Yaşıtlarımın hayatlarını gezmesini tozmasını gördükçe, benim yaşadığım zorluklar ve yalnızlık duygusu bazen canımı çok yakıyor ve sıkıyor. Sevmek sevilmek istiyorum fakat bekar ve çocuksuzken ki gibi olmaz ki? Internette çok fazla yorum okuyorum. “İkinci evlilik pişmanlıktır”, “Bekâr erkek çocuklu bir kadınla evlenmek istemez” yada “Başkasının çocuğuna kimse bakamaz” gibi sık sık karşılaşıyorum. Diğer taraftan, çevremde gördüğüm bazı boşanmış erkeklerin de çeşitli sorunları oluyor. Elbette herkes için genelleme yapmak doğru olmaz ama bunlar ister istemez aklımı kurcalıyor.

Bir haftadır sürekli düşündüğüm bir durumda var. Evlenmeden önce benimle tanışmak isteyen, ciddi düşünen bir adam vardı. İyi bir ailede yetişmiş, düzgün biri olarak tanınıyordu. Fakat ben ona bir şans vermedim ve o dönem sevgilim olan kişiyle evlendim. Salak kafam. Ona şans vermemiş olmaktan dolayı bir haftadır pişmanlıktan gebereceğim. Daha önce aklıma bile gelmeyen bu konu son günlerde beni geceleri uyutmayacak kadar etkiliyor. Ve “Keşke onu tanısaydım, belki daha huzurlu bir hayatım olurdu. Belki çocuğumun da güzel bir yuvası ve iyi bir babası olurdu.” diye düşünüp duruyorum. O kişi hâlâ evli değil ve bekâr. Bu yüzden bazen aklıma “Acaba hâlâ bir şansımız olabilir mi?” sorusu geliyor. Tabii ki gidip bir adım atamam. Ayrıca o da artık istemez muhtemelen; sonuçta o zamanlar bekâr ve çocuksuzdum, hayat şartları çok farklıydı. Sizce bekâr bir erkek, boşanmış ve çocuk sahibi bir kadına gerçekten şans verebilir mi? Tabi ailesi bildiğim kadarıyla ailesi bu tür durumlara çok sıcak bakmaz. Belki de uzun zamandır sevgi ve ilgi görmediğim için bu kişiyi zihnimde olduğundan daha fazla büyütüyorumdur. Bilmiyorum. Tek bildiğim kafayı yiyeceğim bi yandan bunları düşündüğüm için günlük bakım verdiğim ufak kızımdan dolayı vicdan azabı da çekiyorum. Genel anlamda bekar olmasada evlenmiş boşanmış erkekle olup mutlu olan varmı? Hayatımı gençliğimi kaçırdım mı Yani yanlış anlaşılmasın ama 40 yaşından sonra aşk yaşasam ne olur ki gençlikteki gibi heyecan mı olur, herşeyi kaçırdığımı hissediyorum. Önceden çok özgüvenli, bakımlı ve güzel hissediyordum ve beni isteyen çoktu. Ama şuanda resmen kimsenin kolay kolay istemeyeceği pozisyona düştüm. Sanki “ikinci el” gibi. Şuan bile ağlayarak yazıyorum kendimi düşürdüğüm durum yüzünden… Resmen gençlik yılımda “1” buluşma flört gibi hisleri yaşayamadan geçti. Sanırım artık çok yoruldum annelik, aldatılma, boşanma vs bana cok fazla geldi bide önümdeki belirsizlik..

Bu konuda dışarıdan bir bakış açısına ihtiyacım var. Siz ne düşünüyorsunuz…

Genişletmek için tıkla...

owacan .!.:

kırklıklar bugün de gömüldük çok şükür

Genişletmek için tıkla...

muzdaripp .!.:

Evlilik için neden bu kadar deliriyor bu kadınlar gerçekten anlamak çok zor, küçük yaşta yediğim halttan (evlilikten) kurtulduktan sonra 11 sene kaçtım evlilikten,
eşek gibi çalıştım paşalar gibi yedim içtim gezdim tozdum gönlümce flört ettim sevdim sevildim sayısız seyahat ettim dolu dolu yaşadım, daha da evlenmeye hiç gönlüm yoktu
eşimi tanıdıkça sevdim mantıklı geldi 32 yaşında evlendim, 3 sene olmak üzere evleneli ben 35 yaşına geldim zaman zaman erken oldu şu sıralar evlenmiş olabilirdim niye acele ettim diyorum.
Kızı 6 aylıkken boşanan kuzenim de benimle aynı hayatı yaşadı ve o da uzun zaman sonra evlendi, sitede ve etrafımda da gördüğüm kadarıyla hep böyle evliliği takıntı yapanlar, başarı ve nihai amaç olarak gören kişiler ya evlenemiyor ya da çok kötü evlilikler yapıyor tekrar, yapmayın artık şu hataları hele hele tecrübe sahibi kadınların halen böyle bakıyor oluşuna çok şaşırıyorum ve kızıyorum. Kendinize değer vermeyi öğrenin artık.

Genişletmek için tıkla...

Queen of the North .!.:

Ayrıca da 40 yaş en güzel yaşlar bir kadın için.Çok uğraşıyosunuz 40 larla yaşlı muamelesi yapiyosunuz yapmayın her fani bu yaşlara gelecek
40 yaş dönüşümünü bilseniz hemen 40 olmak istersiniz o derece

Genişletmek için tıkla...

alsa27 .!.:

Çünkü çocuğunuz yoktu rahat rahat gezip tozabildiniz. Ben yalnız anne ve desteksiz olarak hangi gezmelere tatillere çıkabilirim sizce? Oyun parklarına mı? Sizin durumunuzda olsam bende evlenmeyip hayatın tadını çıkarırdım. 40 yaşına da gelseniz çocuk olmadığı sürece farketmiyor gönlünüz rahat bi şekilde tekrar bekar biriyle kafanız rahat şekilde birlikte olursunuz. Bizde böyle olmuyor 100 kere düşünmeliyiz yanımıza alacağımız kişiyi ve 40 yaşına geldiğimde çocuklu olarak acaba kimle olabiliriz höt höt adamlarla mı? Herkes hayatını kurmuş oluyor artık bizim o yaşlarda. Cahil deyin ne derseniz deyin bunlar hayatın gerçekleri değil mi? Evliliğe gerek yok demişsiniz 35 de olsanız en sonunda evlendiniz değil mi? Hiç gerek yok bu “gerek yok” lara

Genişletmek için tıkla...

alsa27 .!.:

Yanlış anlamayın kötü niyetle kastetmedim.. sadece genç yaşlarda yaşanılan aşk heyecan daha farklı olur gibi hissettim. Tabi ki belkide yanılıyorumdur bilmediğim için

Genişletmek için tıkla...

bafelis .!.:

Flört ilişki sevgililik… direk geçip evlilik kısmına mı atlamak istiyorsunuz? Kafayı evlenmekle mi bozdunuz, biriyle tanışıp flört etmek yetmiyor mu? Bu ne ya, bekar kızları evlendirme hastası neneler gibi. 2. el falan bu nasıl bir yakıştırma, boşanmış erkekler 2. el olmuyor ama değil mi. Çocuk hop diye elinize verilmemiş siz yapmışsınız doğurmuşsunuz. Doğurmama seçeneğiniz de vardı. Kararlarınızın sorumluluğunu alın, bazı hataların bedeli böyle ödeniyor. Bekar kadınlar kendine düzgün eş zor buluyor, siz çocuğunuz için ekstra dikkat edeceksiniz. Bütün sorularınız adamlar tarafından geliyor, çocuğumu öperek uyandırsam kıskanır mı ne kadar mantıksız saçma bir düşünce. Öperek uyandırmayacaksın dese ne yapacaksınız, tamam kocam mı diyeceksiniz mesela?

Konu başlıkları açıp açıp cevaplamıyorsunuz. Millet vakit ayırıp satır satır yazıyor ama umurunuzda olmuyor. Cevap yazmayacaksanız bunu belirtin.

Genişletmek için tıkla...