Çok yalnızım, nasıl arkadaş edinebilirim?

neselihanim

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
26 Şubat 2026
Mesajlar
11
Emoji Skoru
4
Puanlar
1
Yaş
25
Merhaba, 25 yaşında tıp fak öğrencisiyim. 3 sene önce aldığım bir kararla üniversite ve bölüm değiştirdim. Dolayısıyla ile üniversitedeki tüm sosyal çevrem değişti bunun bir sebebi de başka bir şehirdeyim artık. Tam bu dönem 10 yıllık 2 yakın arkadaşımdan önce biri bir gece aniden beni her yerden engelleyerek hayatımdan çıkmayı seçti. Bunu aşmak için çok çabaladım, tahmin edersiniz ki inanılmaz yıkıcı bir etkisi oldu üzerimde… ardından 1-2 sene geçti ve diğer yakın kız arkadaşım buluşalım mesajlarıma görüldü atmaya başladı.. başlarda tolare ettim ama sonrasında başka yakın arkadaşlar edindiğini ve bana ihtiyacı kalmadığını fark edince iletişimi tamamen kopardım çünkü daha fazla kendime bu saygısızlığı yaşatamazdım. Şimdi tıp fakültesine biraz rötarlı başladığım için sınıfımdakiler benden 4-5 yaş küçük, dolayısıyla olgunluk olarak bambaşka aşamalardayız. Tahmin edersiniz ki kimseyle anlaşamıyorum… sadece birkaç sınıf arkadaşım var dersten derse selamlaştığımız vs ama uzun uzun sohbet edebileceğim, kahvaltılara çağırabileceğim, çıkıp bi kahve içebileceğim biraz içimi dökebileceğim kimsem yok. Kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki anlatamam ;( başka şeylerle oyalanmaya çalışıyorum ama olmuyor malesef. Tüm sosyal çevremin değişmesi, yakın arkadaşlarımla kopmam, sınıftakilerle anlaşamamak yakınlaşamamak.. hepsi beni yavaş yavaş tüketiyor. Tek başıma vakit geçirmeyi seviyorum ve yapıyorum da ama yalnız kalmak ile yalnız hissetmek çok farklı şeyler. Yalnız kalmayı seçtiğimde kendimle vakit geçirmek çok güzel ve bununla bir sorunum yok ama yalnız hissetmek ve yalnız olmak… çok dayanılmaz olmaya başladı.. Bulunduğum şehirde sosyal aktivite açısından zengin ama böyle kalabalık friendly etkinliklere tek başıma gidip orada daha da yalnız hissettiğim için gitmeyi bıraktım napıcam allah aşkına bir ben mi böyleyimm? Kime güvensem kalbimi açsam hep sırtımdan vuruldum..
 
Günümüzde bu tarz şeylerin çözümü yok bence ya.yalnızlık pandemisi diyorlar.tüm dünyanın sorunu maalesef...en iyisi eş, sevgili.
 
4_5 yaş farkı arada uçurum olmasına sebep değil ki .Bu kabuktan çıkmanız lazım.
Enerji yaymanız lazım,kendinizi tanıtma fırsatı vermeniz lazım karşı tarafa.
Fikrinizin olduğu konularda bile fikir sorun,insanlar önemsendikleri alama odaklanır.
laf cimrisi olmayın
Ceketin çok hoş nerden aldın?Cildin ne kadar güzel,bu renk ne hoş olmış üzerinde gibi gibi övgüler edin samimiyetle.
Zaten çevresi olan biri yeni birilerini hayatına katmaya uğraşmaz,siz biraz çaba göstereceksiniz.
En sihirli polan şey güleç yüz ve samimiyet,gerisi gelir kendiliğinden
 
20 yaslarla 25 yaş arasında uçurumlar yok, illa yaşının daha üstü olgunluğunu taşıyan birileri vardır ünide . Siz kimseyi kendınıze yaklaştırmıyor olabilir misiniz ?

çok anlam yüklemeden birlikte bişeyler yapıp sohbet edebilecegınız birileri vardır mutlaka . Diğer arkadaşlarınız pat die gitmiş sizce neden ?
sıkıcı biri olmayın olgunluk böyle bisey değil yerine göre çılgın ve eğlenceli olmak iyidir .
 
Bundan birkaç ay öncesine kadar artık arkadaş diye dua edip ağlıyordum bu ay 2 çok güzel arkadaş edindim tam kafama göre huzur veren esprili kültürlü kafadengi kızlar nerdeyse hergun birlikteyiz ve aynı senin gibi çok yakın arkadaşlarımdan ikisi aynı sene hayatımdan çıkmışken.. umutsuzluk yok iyi arkadaş bile nasip işi gerçekten İnşallah sizde yalnızlıktan kurtulursunuz
 
Bir gecede sizi niye engelledi?
Bir de insanlarla eğlenebilmek için canciğer olmanıza gerek yokki
4-5 sene çok büyük bir fark değil ki..
Hiç mi sohbetinize uyan biri yok sınıfta kahve içmeye davet edin ya da güzel bir kahvaltı
Bir anda herkese anlam yüklemeyin o anın tadını çıkarın
Benim çok çok yakın bir dostum var hatta nikah şahidim Amerika'ya yerleşti 5 yıldır
Senede 1 kez görüşebiliyoruz onunla
Ama sosyal hayatımda kakarakikiri takıldığım bir sürü kişi var
Hiçbiri o arkadaşım gibi yakın olamaz bana ama onlarla da sosyal hayat paylaşmak mutlu ediyor beni.. yaşlarımız da ortaya karışık.
 
Günümüzde bu tarz şeylerin çözümü yok bence ya.yalnızlık pandemisi diyorlar.tüm dünyanın sorunu maalesef...en iyisi eş, sevgili.
Öyle gerçekten maalesef. Sevgilimle uzak mesafelerdeyiz onda da yüzüm gülmediii (
 
Yaş farkının engel olmadığına katılıyorum ama maalesef sınıfımdaki çoğu kişi birinci sınıfta hala lisedeymiş gibilerdi, ki bu çok normal ama dediğim gibi ben alışamadım zaten zamanla kendi aralarında gruplaşanlar olunca hiç bağ kuramadım kimseyle. Diğer tavsiyeleriniz için teşekkür ederim aslında çok güler yüzlü birisiyim ama sınıfa girince derslerin yükünden tamamen göreve gider gibi mimiksiz donuk bir suratla dersi dinleyip çıkıyorum, bu süreç insana insan olduğunu unutturuyor
 
Olgun olduğunu düşündüğüm birkaç kız arkadaş vardı ve aralarına girmeye çalıştım ama kendi içlerinde çok izole bir gruptu maalesef buz gibi yüzlerle karşılaştım her seferinde ben de bıraktım zorlamanın alemi yok sonuçta.
Aslında aksine çılgın ve eğlenceli olan taraf hep bendim ilişkilerde. Eski yakın Arkadaşlarımla yaşadığımız birçok şeyde fikri atan ayarlayan bendim. Niye bitti bilmiyorum inanın.. zaten insanı üzen şey de bu. Keşke sorunlarını benimle paylaşsalardı belki çözebilirdik..
 
Mesele yaş farkı değil ama 18 yaşındaki birisiyle 23 yaşındaki birisi aynı olmuyor. Mesela 30-35 aynı olabilir ama liseden yeni çıkmış biriyle 23 yaş aynı olmuyor inanın. Mesele olgunluk meselesi. Sınıftaki ortamı ve karakterleri anlatamıyorum ama inanın yakınlık duyduğum kimse olmadı :/ Diğer dediklerinize katılıyorum elbette herkesle can ciğer olamayız sosyal alanımızı dolduran diğer kişilere de ihtiyacımız var
 
Ah okurken ne kadar mutlu oldum anlatamam İnşallah güzel arkadaşlığınız her zaman daim olsun darısı benim başıma
 
Şu üniversite hayatı boyunca arkadaş kazığı yemeyen çok az insan vardır herhalde
Sevdiğiniz şeyleri yapın sevdiğiniz şeyleri yapan insanları bulursunuz
gerçekten öyle ya (( sevdiğim şeylere ara vereli çok uzun zaman oldu şimdi de adımm atmaya cesaretim yok… uzun zaman buz pateni yaptım sonra ara verdim, o kadar özlüyorum ki ama tekrardan piste çıkmaya cesaret edemiyorum, insan bazen eski kendisini özlüyor ve özlediği kişiyle yüzleşmekten korkuyor..
 
İşte bunu aşmanız lazım,insan insana her zaman lazım,zor bi bölüm okuyorsunuz sosyallik katacaksınoz ki çekilir kılınsın.
Bi iki adım at illaki kafanın uyuştuğu birileri olacaktır.
Ben ünv 1 sınıftayken benden 6 yaş büyük biriyle arkadaş olmuştuk beraber çok güzel etkinlikler yapmıştık.
 
Bi dönem sizinle çok benzer bir süreçten geçmiş biri olarak kalabalık etkinliklerden ziyade kursları ve vakıfları, dernekleri denemenizi tavsiye ederim. Gönüllü olabileceğiniz bir vakıf veya sizi yormayacak bir kurs bulursanız düzenli gidemeseniz bile daha birebir ilişkiler kurmak mümkün oluyo. Hem de ilgi alanlarınızın, yaşam tarzınızın daha benzer olduğu insanlarla tanışabiliyosunuz
 
Günümüzde bu tarz şeylerin çözümü yok bence ya.yalnızlık pandemisi diyorlar.tüm dünyanın sorunu maalesef...en iyisi eş, sevgili.
Katılmıyorum ya insanın hemcinsinden arkadaşı olması başka bir şey. Sevgilin olunca genel olarak daha az yalnız hissetsen de yine o arkadaşlığı ararsın, kaldı ki bütün sosyalleşme ihtiyacını tek bir kişi olan sevgilinden karşılaman zor olabilir. Ben evliyim eşimle çok da iyi anlaşıyoruz ama özellikle o işteyken çok yalnız hissettiğim oluyor.
 
Kesinlikle katılıyorum
 
Çok sevindim sizin adınıza O arkadaşlarınızla nasıl, nereden tanıştınız?
 
Ben bu tarz konularda konu sahiplerinden hiç suç ya da hata bulmuyorum.devir böyle bir devir işte maalesef.ben de anlamıyorum kimsenin arkadaşa ihtiyacı yok mu ama durum bu maalesef
 
genelde tıp okuyan kişiler kitaplara gömülü oluyorlar ve sosyalliği okul sonrasına erteliyorlar.
belki o yüzden sınıftan kimse ile kaynaşma durumunuz olmuyor
ama okuyorsunuz ve en iyi sosyalleşeceğiniz yer okulunuz
sınıftakilerle kaynaşmaya çabalayın
 
`