Merhaba, 25 yaşında tıp fak öğrencisiyim. 3 sene önce aldığım bir kararla üniversite ve bölüm değiştirdim. Dolayısıyla ile üniversitedeki tüm sosyal çevrem değişti bunun bir sebebi de başka bir şehirdeyim artık. Tam bu dönem 10 yıllık 2 yakın arkadaşımdan önce biri bir gece aniden beni her yerden engelleyerek hayatımdan çıkmayı seçti. Bunu aşmak için çok çabaladım, tahmin edersiniz ki inanılmaz yıkıcı bir etkisi oldu üzerimde… ardından 1-2 sene geçti ve diğer yakın kız arkadaşım buluşalım mesajlarıma görüldü atmaya başladı.. başlarda tolare ettim ama sonrasında başka yakın arkadaşlar edindiğini ve bana ihtiyacı kalmadığını fark edince iletişimi tamamen kopardım çünkü daha fazla kendime bu saygısızlığı yaşatamazdım. Şimdi tıp fakültesine biraz rötarlı başladığım için sınıfımdakiler benden 4-5 yaş küçük, dolayısıyla olgunluk olarak bambaşka aşamalardayız. Tahmin edersiniz ki kimseyle anlaşamıyorum… sadece birkaç sınıf arkadaşım var dersten derse selamlaştığımız vs ama uzun uzun sohbet edebileceğim, kahvaltılara çağırabileceğim, çıkıp bi kahve içebileceğim biraz içimi dökebileceğim kimsem yok. Kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki anlatamam ;( başka şeylerle oyalanmaya çalışıyorum ama olmuyor malesef. Tüm sosyal çevremin değişmesi, yakın arkadaşlarımla kopmam, sınıftakilerle anlaşamamak yakınlaşamamak.. hepsi beni yavaş yavaş tüketiyor. Tek başıma vakit geçirmeyi seviyorum ve yapıyorum da ama yalnız kalmak ile yalnız hissetmek çok farklı şeyler. Yalnız kalmayı seçtiğimde kendimle vakit geçirmek çok güzel ve bununla bir sorunum yok ama yalnız hissetmek ve yalnız olmak… çok dayanılmaz olmaya başladı.. Bulunduğum şehirde sosyal aktivite açısından zengin ama böyle kalabalık friendly etkinliklere tek başıma gidip orada daha da yalnız hissettiğim için gitmeyi bıraktım
napıcam allah aşkına bir ben mi böyleyimm? Kime güvensem kalbimi açsam hep sırtımdan vuruldum..
O arkadaşlarınızla nasıl, nereden tanıştınız?
