Evli bir dul gibi hissediyorum

BANI_CICEK .!.:

Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum

Genişletmek için tıkla...

ruhay .!.:

Böyle biriyle 17 yıl evli kalmanızın sebebi neydi?

Genişletmek için tıkla...

sevvvvilll .!.:

Balık baştan kokar diye boşuna dememişler. Bilmiyorum dile kolay 17 sene böyle bir adama ve evliliğe sabretmişsiniz bunu sevdiğiniz için mi yoksa bir gün düzelir umuduyla mi yaptınız

Genişletmek için tıkla...

Futile Effort .!.:

Ben bazı kadınları asla anlamıyorum. birine kene gibi yapışmak, ondan sevgi ve ilgi dilenmek ve bunu senelerce sürdürmek... yalnız başına mağarada yaşasan bu daha huzur verici olur bence. ne ki bu erkekler. ne ki koca. olmasa nolur. seni mutsuz eden herife neden yapışıp kalırsın ve üstelik sürekli şikayet ederken. şikayet şikayet ama adım atmak yok. çok var çok. inanılmaz çoksunuz. sizin çözümünüz asla yok. çare belli ama ona kapalısınız. eeee çözüm? ağlamak sızlanmak ama bi 17 sene daha devam etmek.

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Her ikisi de. Şimdi ise hayatın ve onun daha başka kötü yanlarını görmemek için buna devam ediyorum.

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum

Genişletmek için tıkla...

BANI_CICEK .!.:

Teşekkür ederim tüm güzel, sert de olsa gerçek yorumlarınız için. Bizi biz kadınlar anlıyoruz. Doğruyu bilmek ve onu yapabilecek mental ve fiziksel gücü bulmak çok farklı. Yıllarca bu durumu devam ettirmemin sebebi aslında kafa karışıklığımdı. Bunları yaparken bir yandan da tam tersi şeyler de yaptı. Bir şey almak istiyim şimdi bile hadi bana pırlanta yüzük al desem hemen alır. Ya da hadi x bir ile gezmeye gidelim, yurtdışına Paris e gidelim desem elinden geleni yapar. Yemeği yapar, evi temizler. Evlendikten sonra ikinci üniversite okudum. Formasyon için başka bir ile gitmem gerekti. Hafta sonu beni servise bıraktı aldı( servis çok erken bir saatteydi ve güzergahı eve çok uzaktı.) yemeğimi hazırladı, çocuklara baktı. Yani yüzde yüz kötü değildi. Beni.çok sevdiğini devamlı söyler. Ben de tabi inanmak istedim.
Önce gömdüm şimdi aklıyor gibi oldu biraz ama ateşi ve buzu aynı anda tattım. O yüzden anlayamadım.

Genişletmek için tıkla...