29 ağustos 2019 perşembe
Beni mutlu eden şeylerin artık mutlu etmiyor olması nekadar üzücü. Çaresiz hissetmek ne acı. Uyuyup yarına uyanmak istemiyorum. Uzun zamandır bu düşünce ile yatıyorum. Uyumak istiyorum uzun uzun yarın olmadan, yarına uyanmadan. Yarınlar çok ağır geliyor. Çok zor.
Ama her gün uyanıyorum. Sadece varolduğumu hissediyorum. Yaşamıyorum ben. Yaşadığımı hissetmiyorum. Kendime acıyorum. Acınacak haldeyim.
Neden? Neden ben? Bir gün öğreneceksin sabret derdim ama artık cevabını bilmek istemiyorum. Ben sadece bıktım. Bitmeyen bu durumun içinde olmaktan bıktım, tükendim ama bitmiyor .. sonu yok. Benim payıma düşen sonsuz ızdırap mı .. benim psikolojim darmadağın artık. Ben sağlıklı bir birey olmaktan çıktım, ben beni kaybettim. Sonu neden gelmiyor, neden bitmiyor. Dayanamıyorum artık ama ölmüyorumda ... öldürmeyen acı güçlendirmiyor hiç gücüm kalmadı. Dayanamıyorum.
İyi ki uyku var. Yarın olmasın. Uyuyayım geçsin, bitsin, acılarım dinsin. Artık huzura kavuşayım. Sadece uyuyayım. Ama sabah olacak yine. Yine yeniden zor bir gün daha başlayacak, uzun çok uzun ve bir öncekinden daha zor.
Hani yarınlar güzel olacaktı. Güzel olmasada olur yeter ki acı çekmeyeyim, yeter ki ruhum can çekişmesin.
Vicdanlı, merhametli, iyilik isteyen biri oldum hep. Karınca hatta sivri sineği bile öldürmedim hayatım boyunca. Kime ne kötülük ettim ben bunları hakedecek ne yaptım ... lütfen artık acılarım dinsin dayanamıyorum