Hastalık, infertilite, tükenmişlik

Herkese merhabalar, ben 30 yaşında, 8 yıllık evli, çalışan bir kadınım.
Bu başlığı dertleşmek için açıyorum zira kendimi çok tükenmiş ve yapayalnız hissediyorum, etrafımda eşim dostum ailem var ama ben hepsinden farklı ve uzak hissediyorum, çünkü benim yaşadığım şeyleri yaşayan kimse yok.

Genetik bir hastalığım var, kanım pıhtılaşmıyor, sürekli bir yerlerim kanıyor doğduğum günden beri. 10 bin kişide bir görülen nadir bir hastalık, bizim ailede benden başka iki kişide var, ikisi de bebeklik döneminde vefat etmiş, tek yaşayan benim.
Buna bağlı, çocukluğum hastanelerde geçti, annem hep öldü ölecek bu çocuk diye korkardı. 2 kez yoğun bakımda yattım.
Allah'a şükürler olsun ki yaşım büyüdükçe kanamalarım azaldı, okudum, güzel bir meslek sahibi oldum, evlendim...
Tam ben de herkes gibi normal bir hayat yaşamaya başladım, derken...
2021 yılında bebek düşünmeye başladık, ama nasıl heyecanlıyım nasıl mutluyum, kendimi bildim bileli anne olmak istiyorum çünkü. Her ay gebelik testi yapıyorum, her negatifte biraz daha üzülüyorum. 6 ay bu şekilde geçti, bir gün şiddetli bir karın ağrısıyla acile gittim, 10 cm bir çikolata kistim olduğunu öğrendim, birkaç ay sonra ameliyata alındım, hastalığımdan dolayı çok kanamam oldu, ölümden döndüm. Ameliyattan sonra 6 ay doğum kontrol hapı kullandım, sonra 2022'nin sonlarında tekrar denemeye başladık, olmayınca 2023 yılında aşılama tedavisine başladık. İlk aşılamada overlerim çok fazla uyarıldı, 1 tane olgunlaşması gerekirken 6 folikül oluştu, ciddi karın ağrısı yaşadım o foliküller yırtıldı, o ay iptal oldu, birkaç ay sonra tekrar aşılama denedik, olmadi, birkaç ay sonra tekrar aşılama, yine olmadı. Böyle böyle 3 aşılamayı bitirdik.
2024 sonunda tüp bebek işlemine geçiş yaptık. Yumurtalarım toplandıktan hemen sonra ciddi bir batın içi kanama geçirdim, 2.5 litre kan kaybettim, apar topar ameliyata alındım, 4 gün yoğun bakımda yattım, neredeyse ölüyordum, hatta yaşamam mucizeydi.
Doktorlar biraz ara vermem gerektiğini söyledi. Sonrasında hematoloji profesörlerinden bir heyet toplandı, bana "gebe kalman senin için de bebek için de riskli, senin karnındaki antikorlar bebeğegeçebilir ve bebeğin beyin kanaması geçirebilir, biz gebeliği önermeyiz sana ancak yine de son karar senin" dediler.
Çok düşündüm, riskleri ve tedavileri detaylıca araştırdım ve bu yola girmeye karar verdim.
2024 yılında 3 tane 3. gün embriyomuz oluşmuştu, onları naklettirmeyi planlıyorduk. Bu ay yapılan ultrasonda 2 tane kocaman kistim ve hidrosalpenks? göründü. Doktorum ertelemedi ama benim bir haftadır karnım ağrıyor, karnımda yolunda gitmeyen bir şeyler var, bu transfer ertelenecek gibi hissediyorum.
Buraya kadar anlattıklarım işin maddi boyutu, benim ruhsal dünyama gelecek olursam, kendimi inanılmaz tükenmiş hissediyorum, hiçbir şeyden zevk alamıyorum, sanki herkes başka bir hayatı yaşıyormuş da ben farklı bir hayatı yaşıyormuşum gibi geliyor. Etrafımdaki herkesin çocuğu var, herkes mutlu, ben de mutlu görünüyorum ama içimde bitmeyen bir acı var, bu acıyı kimse anlamıyor, kendi ailem bile. Ne olacak, çocuğun olmayıversin diyorlar...
Oysa kendilerinin olmasa ne yaparlardı acaba?
Çocuğumun olmaması ayrı bir dert, endometriozis olmam ve buna bağlı karın ağrılarım ayrı dert, kanamaya yol açan hastalığım ayrı dert...
İnançlı bir insanım ama artık gerçekten tükenmiş hissediyorum, dayanamıyorum Allah’ım diyorum.
Çocuksuzluk çok zor imtihan, bir kadın olarak kendini çok yetersiz hissediyorsun, amaçsız hissediyorsun. Bunu yaşamayan kişiler gerçekten anlamıyor.
Uzunca bir süre psikoterapi de aldım ama bence bu travmaların, bu tükenmişliğin bir çözümü yok...
İntihar günah ve yasak olmasaydı çoktan çekip gitmek isterdim bu hayattan.
Umarım burada beni anlayan birileri olur, aynısını yaşayan olduğunu zannetmiyorum ama belki benzerini yaşayanlar vardır...
Herkese sevgiler.

Bende tüp bebek annesiyim. Çocuksuzluğun ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. Ancak senin genetik bir rahatsızlığın varken. Doktorlar bile uyarmış riskli diye. Çocuk için ısrarla tedavi olmak hiç mantıklı değil.

Bu tükenmişliği yaşadığım bir dönem oldu. Kaybımdan sonra bir daha çocuk sahibi olmamamaya karar vermiştim. Bebeğin olmasını istememek de bir hastalık fiziksel bir hastalığım var gibi düşünün beni rahat bırakın demiştim. Gerçekten de insanlar bir süre sonra beni rahat bıraktı. Beklenti de seni üzüyor olabilir mi? Çevrendeki insanların her şeue rağmen senden bir şeyler beklemeleri ve yetersiz hissettirmeleri bu hissiyatlarını yoğunlaştırıyor olabilir mi? Çok zor bir süreçten geçiyorsun senin için dua edeceğim. Ama işte böyle bir şey hayat hepimizi farklı şekillerde sınıyor. Peki sana çok samimi şekilde kendisi düşünmüş biri olarak söylemek istedim. Doğurmadan çocuk sahibi olmayı düşündün mü hiç? Bu düşünce başta tuhaf geliyor sonra zamanla çok sıcak gelmeye başlamıştı bana. İnançlı bir insansın ve bizler için tüm bu yükler hafifliyor dibine kadar yaşamış bir insan olarak söylüyorum. Hafifliyor geçiyor daha iyi hissediyorsun bir gün her şeyi kabulleniyorsun. Bence kesinlikle sadece terapi değil psikiyatr desteği de al. Ben delireceğimi sandığım bir aşamada bundan iyi bir doktor sayesinde kurtuldum. Ben senin de kurtulacağına inanıyorum. En güzeli her şeyin farkında olman. Ha bir şey daha diyeyim belki aylarca kimseyle görüşmemişimdir. Sana iyi gelmeyen kim varsa bir süre uzak tut. Yasını tut ve iyi bir doktorla bu işin üstesinden geç kardeşim. Karışık bir yazı oldu aklıma ne geliyorsa yazdım işte sessiz kalamadım dua ettiğimi bilmeni isterim.

Ha bir de önce bazı acıların üstesinden gelelim, önce kendimizi iyileştirelim yaşın daha çok genç 30 yaş çiçek gibi bir yaştır. Sonra belki iyileşiriz belki nasip olur belki de olmaz. Öncelikle senin canın sağ olsun. En çok senin canın sağ olsun. Geriye kalan her şeyin bir çaresi var. Çok sevgiler selamlar

Serenity2007 .!.:

Bu tükenmişliği yaşadığım bir dönem oldu. Kaybımdan sonra bir daha çocuk sahibi olmamamaya karar vermiştim. Bebeğin olmasını istememek de bir hastalık fiziksel bir hastalığım var gibi düşünün beni rahat bırakın demiştim. Gerçekten de insanlar bir süre sonra beni rahat bıraktı. Beklenti de seni üzüyor olabilir mi? Çevrendeki insanların her şeue rağmen senden bir şeyler beklemeleri ve yetersiz hissettirmeleri bu hissiyatlarını yoğunlaştırıyor olabilir mi? Çok zor bir süreçten geçiyorsun senin için dua edeceğim. Ama işte böyle bir şey hayat hepimizi farklı şekillerde sınıyor. Peki sana çok samimi şekilde kendisi düşünmüş biri olarak söylemek istedim. Doğurmadan çocuk sahibi olmayı düşündün mü hiç? Bu düşünce başta tuhaf geliyor sonra zamanla çok sıcak gelmeye başlamıştı bana. İnançlı bir insansın ve bizler için tüm bu yükler hafifliyor dibine kadar yaşamış bir insan olarak söylüyorum. Hafifliyor geçiyor daha iyi hissediyorsun bir gün her şeyi kabulleniyorsun. Bence kesinlikle sadece terapi değil psikiyatr desteği de al. Ben delireceğimi sandığım bir aşamada bundan iyi bir doktor sayesinde kurtuldum. Ben senin de kurtulacağına inanıyorum. En güzeli her şeyin farkında olman. Ha bir şey daha diyeyim belki aylarca kimseyle görüşmemişimdir. Sana iyi gelmeyen kim varsa bir süre uzak tut. Yasını tut ve iyi bir doktorla bu işin üstesinden geç kardeşim. Karışık bir yazı oldu aklıma ne geliyorsa yazdım işte sessiz kalamadım dua ettiğimi bilmeni isterim.

Genişletmek için tıkla...

Allah razı olsun, ne kadar güzel bir mesaj... Yüreğime şifa oldunuz, Allah da sizin dertlerinizi şifalandırsın, çok teşekkür ederim güzel tavsiyeleriniz için
Terapistim aynı zamanda psikiyatrist, alanında da çok iyi, onunla tekrar görüşmeye başlayacağım inşallah yakın zamanda.

Doğurmadan annelik kısmını da çok düşündüm ancak onun da kendi içinde barındırdığı riskler beni korkutuyor. Ruh sağlığı alanında çalışan biri olarak, madde bağımlılığı, antisosyal kişilik bozukluğu vb özellikler ve psikiyatrik hastalıklar çoğunlukla kalıtımsal aktarılıyor, çocuğun bunları taşıma riski var hem de ilerde biyolojik ailesi ile tanışıp onlarla beraber yaşamak isteyebilir, bir yandan çevre zorbalayabilir vs. Çok güzel, çok yüce bir şey evlat edinmek ancak ben henüz buna hazır hissetmiyorum, edineceksem bile biyolojik olarak imkan dahilinde tüm ihtimalleri denemek istiyorum inşallah.
Dediğiniz gibi, çevre de bu düşünceyi tetikleyebiliyor, çok şükür beni bu konuda çok zorlayan birileri yok, sadece eşimin akrabaları bazen çocuk yok mu diye soruyor, geçiştiriyoruz.
Ama ben kendi içimde çok üzülüyorum bu duruma ve en yıpratıcı olan da sürekli bir belirsizlik içinde olmak, bir yandan olabilecek kötü ihtimallerden korkarken bir yandan olabilecek güzel ihtimalleri ümit etmek, kayıp nesnesi olmayan bir şeyin yasını tutmak ve yıllar boyunca sürekli kursakta kalan heveslerin bıraktığı tükenmişlik...
Beni en çok yoran şeylerden biri de, güzel bir arkadaş çevrem ve ailem olmasına rağmen benim bu derdimi anlayabilecek kimsenin olmaması. Etrafımdaki herkesin hiç zorlanmadan çocuğu oldu, onlar için o kadar basit bir şey ki, olmasın ne olacak veya aman nasıl olsa bir gün olur diye düşünüyorlar. Oysa bu gerçekten ağır bir imtihan, yaşayan bilir...
Sizin beni anladığınızı ve benim için dua ettiğinizi bilmek çok iyi geldi, şu anda ihtiyacım olan şey tam olarak buydu, çok teşekkür ederim
Allah sizin de gönlünüzü ferahlatsın

Peki siz şu anda nasılsınız? Sizin ruh haliniz nasıl? Süreç ne durumda? Anlatmak isterseniz dinlemek isterim, sevgiler, selamlar

Turkish Woman .!.:

Allah razı olsun, ne kadar güzel bir mesaj... Yüreğime şifa oldunuz, Allah da sizin dertlerinizi şifalandırsın, çok teşekkür ederim güzel tavsiyeleriniz için Terapistim aynı zamanda psikiyatrist, alanında da çok iyi, onunla tekrar görüşmeye başlayacağım inşallah yakın zamanda. Doğurmadan annelik kısmını da çok düşündüm ancak onun da kendi içinde barındırdığı riskler beni korkutuyor. Ruh sağlığı alanında çalışan biri olarak, madde bağımlılığı, antisosyal kişilik bozukluğu vb özellikler ve psikiyatrik hastalıklar çoğunlukla kalıtımsal aktarılıyor, çocuğun bunları taşıma riski var hem de ilerde biyolojik ailesi ile tanışıp onlarla beraber yaşamak isteyebilir, bir yandan çevre zorbalayabilir vs. Çok güzel, çok yüce bir şey evlat edinmek ancak ben henüz buna hazır hissetmiyorum, edineceksem bile biyolojik olarak imkan dahilinde tüm ihtimalleri denemek istiyorum inşallah. Dediğiniz gibi, çevre de bu düşünceyi tetikleyebiliyor, çok şükür beni bu konuda çok zorlayan birileri yok, sadece eşimin akrabaları bazen çocuk yok mu diye soruyor, geçiştiriyoruz. Ama ben kendi içimde çok üzülüyorum bu duruma ve en yıpratıcı olan da sürekli bir belirsizlik içinde olmak, bir yandan olabilecek kötü ihtimallerden korkarken bir yandan olabilecek güzel ihtimalleri ümit etmek, kayıp nesnesi olmayan bir şeyin yasını tutmak ve yıllar boyunca sürekli kursakta kalan heveslerin bıraktığı tükenmişlik... Beni en çok yoran şeylerden biri de, güzel bir arkadaş çevrem ve ailem olmasına rağmen benim bu derdimi anlayabilecek kimsenin olmaması. Etrafımdaki herkesin hiç zorlanmadan çocuğu oldu, onlar için o kadar basit bir şey ki, olmasın ne olacak veya aman nasıl olsa bir gün olur diye düşünüyorlar. Oysa bu gerçekten ağır bir imtihan, yaşayan bilir... Sizin beni anladığınızı ve benim için dua ettiğinizi bilmek çok iyi geldi, şu anda ihtiyacım olan şey tam olarak buydu, çok teşekkür ederim Allah sizin de gönlünüzü ferahlatsın Peki siz şu anda nasılsınız? Sizin ruh haliniz nasıl? Süreç ne durumda? Anlatmak isterseniz dinlemek isterim, sevgiler, selamlar

Genişletmek için tıkla...

Turkish Woman .!.:

Allah razı olsun, ne kadar güzel bir mesaj... Yüreğime şifa oldunuz, Allah da sizin dertlerinizi şifalandırsın, çok teşekkür ederim güzel tavsiyeleriniz için Terapistim aynı zamanda psikiyatrist, alanında da çok iyi, onunla tekrar görüşmeye başlayacağım inşallah yakın zamanda. Doğurmadan annelik kısmını da çok düşündüm ancak onun da kendi içinde barındırdığı riskler beni korkutuyor. Ruh sağlığı alanında çalışan biri olarak, madde bağımlılığı, antisosyal kişilik bozukluğu vb özellikler ve psikiyatrik hastalıklar çoğunlukla kalıtımsal aktarılıyor, çocuğun bunları taşıma riski var hem de ilerde biyolojik ailesi ile tanışıp onlarla beraber yaşamak isteyebilir, bir yandan çevre zorbalayabilir vs. Çok güzel, çok yüce bir şey evlat edinmek ancak ben henüz buna hazır hissetmiyorum, edineceksem bile biyolojik olarak imkan dahilinde tüm ihtimalleri denemek istiyorum inşallah. Dediğiniz gibi, çevre de bu düşünceyi tetikleyebiliyor, çok şükür beni bu konuda çok zorlayan birileri yok, sadece eşimin akrabaları bazen çocuk yok mu diye soruyor, geçiştiriyoruz. Ama ben kendi içimde çok üzülüyorum bu duruma ve en yıpratıcı olan da sürekli bir belirsizlik içinde olmak, bir yandan olabilecek kötü ihtimallerden korkarken bir yandan olabilecek güzel ihtimalleri ümit etmek, kayıp nesnesi olmayan bir şeyin yasını tutmak ve yıllar boyunca sürekli kursakta kalan heveslerin bıraktığı tükenmişlik... Beni en çok yoran şeylerden biri de, güzel bir arkadaş çevrem ve ailem olmasına rağmen benim bu derdimi anlayabilecek kimsenin olmaması. Etrafımdaki herkesin hiç zorlanmadan çocuğu oldu, onlar için o kadar basit bir şey ki, olmasın ne olacak veya aman nasıl olsa bir gün olur diye düşünüyorlar. Oysa bu gerçekten ağır bir imtihan, yaşayan bilir... Sizin beni anladığınızı ve benim için dua ettiğinizi bilmek çok iyi geldi, şu anda ihtiyacım olan şey tam olarak buydu, çok teşekkür ederim Allah sizin de gönlünüzü ferahlatsın Peki siz şu anda nasılsınız? Sizin ruh haliniz nasıl? Süreç ne durumda? Anlatmak isterseniz dinlemek isterim, sevgiler, selamlar

Genişletmek için tıkla...

Turkish Woman .!.:

Allah razı olsun, ne kadar güzel bir mesaj... Yüreğime şifa oldunuz, Allah da sizin dertlerinizi şifalandırsın, çok teşekkür ederim güzel tavsiyeleriniz için Terapistim aynı zamanda psikiyatrist, alanında da çok iyi, onunla tekrar görüşmeye başlayacağım inşallah yakın zamanda. Doğurmadan annelik kısmını da çok düşündüm ancak onun da kendi içinde barındırdığı riskler beni korkutuyor. Ruh sağlığı alanında çalışan biri olarak, madde bağımlılığı, antisosyal kişilik bozukluğu vb özellikler ve psikiyatrik hastalıklar çoğunlukla kalıtımsal aktarılıyor, çocuğun bunları taşıma riski var hem de ilerde biyolojik ailesi ile tanışıp onlarla beraber yaşamak isteyebilir, bir yandan çevre zorbalayabilir vs. Çok güzel, çok yüce bir şey evlat edinmek ancak ben henüz buna hazır hissetmiyorum, edineceksem bile biyolojik olarak imkan dahilinde tüm ihtimalleri denemek istiyorum inşallah. Dediğiniz gibi, çevre de bu düşünceyi tetikleyebiliyor, çok şükür beni bu konuda çok zorlayan birileri yok, sadece eşimin akrabaları bazen çocuk yok mu diye soruyor, geçiştiriyoruz. Ama ben kendi içimde çok üzülüyorum bu duruma ve en yıpratıcı olan da sürekli bir belirsizlik içinde olmak, bir yandan olabilecek kötü ihtimallerden korkarken bir yandan olabilecek güzel ihtimalleri ümit etmek, kayıp nesnesi olmayan bir şeyin yasını tutmak ve yıllar boyunca sürekli kursakta kalan heveslerin bıraktığı tükenmişlik... Beni en çok yoran şeylerden biri de, güzel bir arkadaş çevrem ve ailem olmasına rağmen benim bu derdimi anlayabilecek kimsenin olmaması. Etrafımdaki herkesin hiç zorlanmadan çocuğu oldu, onlar için o kadar basit bir şey ki, olmasın ne olacak veya aman nasıl olsa bir gün olur diye düşünüyorlar. Oysa bu gerçekten ağır bir imtihan, yaşayan bilir... Sizin beni anladığınızı ve benim için dua ettiğinizi bilmek çok iyi geldi, şu anda ihtiyacım olan şey tam olarak buydu, çok teşekkür ederim Allah sizin de gönlünüzü ferahlatsın Peki siz şu anda nasılsınız? Sizin ruh haliniz nasıl? Süreç ne durumda? Anlatmak isterseniz dinlemek isterim, sevgiler, selamlar

Genişletmek için tıkla...

Ben şu an iyiyim ama psikiyatr desteği benim için hayat kurtarıcı oldu bunu bilmeni isterim. Ben bir de pek dertleşebilen biri de değilim. Aynı yerden sınanmadığımız kim bana içten bir teselli verebilir ki diye düşünüp hi konuşmamayı tercih etmiştim. O aile ortamlarında tedavi ol da yap bi tane cümlelerine buna rağmen maruz kalmadım mı kaldım vallahi. Sonra sonra onları da kabullendim. Art niyetli değiller ne bilsinler ne yaşıyorum dedim içimden. Velhasıl önce kendime acımayı bıraktım (bence ilaçların büyük etkisi var) sonra da herkesin bana o imalı cümlelerinden zihnimde kurtuldum. Çok zordu ama geçiyor. Evlat edinmekle ilgili kaygılarımız o kadar yakın ki neyse duralım şimdi hepsinin bir zamanı var. Önce iyileşmen gerekiyor ama doktorsuz olmuyor kendi kendine baş edemiyor insan. Bir de nedense senin durumunu çaresiz görmedim ben. Her alanda çok iyi doktorlar var önce kendini iyileştir biraz ara ver sonra tekrar düşünürsün dedim ya çiçek gibi bir yaştasın. Sana destek olabildiğime çok sevindim. Çünkü sıkıntını ta içten paylaşıyorum ve sonunun güzel olacağına inanıyorum. Buralarda senin güzel haberlerini de takip ediyor olacağım

Serenity2007 .!.:

Ben şu an iyiyim ama psikiyatr desteği benim için hayat kurtarıcı oldu bunu bilmeni isterim. Ben bir de pek dertleşebilen biri de değilim. Aynı yerden sınanmadığımız kim bana içten bir teselli verebilir ki diye düşünüp hi konuşmamayı tercih etmiştim. O aile ortamlarında tedavi ol da yap bi tane cümlelerine buna rağmen maruz kalmadım mı kaldım vallahi. Sonra sonra onları da kabullendim. Art niyetli değiller ne bilsinler ne yaşıyorum dedim içimden. Velhasıl önce kendime acımayı bıraktım (bence ilaçların büyük etkisi var) sonra da herkesin bana o imalı cümlelerinden zihnimde kurtuldum. Çok zordu ama geçiyor. Evlat edinmekle ilgili kaygılarımız o kadar yakın ki neyse duralım şimdi hepsinin bir zamanı var. Önce iyileşmen gerekiyor ama doktorsuz olmuyor kendi kendine baş edemiyor insan. Bir de nedense senin durumunu çaresiz görmedim ben. Her alanda çok iyi doktorlar var önce kendini iyileştir biraz ara ver sonra tekrar düşünürsün dedim ya çiçek gibi bir yaştasın. Sana destek olabildiğime çok sevindim. Çünkü sıkıntını ta içten paylaşıyorum ve sonunun güzel olacağına inanıyorum. Buralarda senin güzel haberlerini de takip ediyor olacağım

Genişletmek için tıkla...

Çok Çok teşekkür ederim kıymetli tavsiyeleriniz için :)
Allah ikimizin de bu konudaki kederini gidersin, sabır versin, imtihanımızı güzel bir nimetle ve şükürle taçlandırsın.
Sizin ruhunuzun iyileşmiş olmasına çok sevindim, Allah her daim ruh ve beden sağlığı versin, çok teşekkür ederim güzel mesajlarınız için

Turkish Woman .!.:

Çok Çok teşekkür ederim kıymetli tavsiyeleriniz için :)
Allah ikimizin de bu konudaki kederini gidersin, sabır versin, imtihanımızı güzel bir nimetle ve şükürle taçlandırsın.
Sizin ruhunuzun iyileşmiş olmasına çok sevindim, Allah her daim ruh ve beden sağlığı versin, çok teşekkür ederim güzel mesajlarınız için

Genişletmek için tıkla...

Bende düşük yaptim bu cumartesi sizi çok iyi anlıyorum bütün yazıları konuşmaları okudum Allah yardımcımız olsun yalnız degilsiniz

neslihannnnmnnnn .!.:

Bende düşük yaptim bu cumartesi sizi çok iyi anlıyorum bütün yazıları konuşmaları okudum Allah yardımcımız olsun yalnız degilsiniz

Genişletmek için tıkla...

Çok üzüldüm, başınız sağolsun Acınızı yürekten hissediyorum, Allah yardımcınız olsun, yüreğinizi ferahlatsın Zor durumlarla imtihan oluyoruz, yaşamayan anlamaz, Allah sabrımızı kabul etsin, bu imtihanların sonu şükürle dolsun inşallah, gönülden kucaklıyorum sizi