Merhaba genel olarak insan ilişkilerimde beklentide olan bir insanım. Böyle olanlar var mı nasıl kurtuluruz. Evlendikten sonra genel anlamda iletişimi devam ettirdiklerim sebebiyle özellikle... Kayinvalide görümce elti vs.vs.
Annemi küçük yaşta kaybettim ama konu anne olunca hep 10 yaşıma dönüyorum,, eşimin annesi aşırı erkekçi her adımda hissettiriyor. Eskiden kavgalarimizda bile sesimizi diyip çorba içmeye gel diye arardı. Beni görür pencereden kafasını çevirir ama eşimi en uzakta görse bağırarak seslenir iletişim kurar. Bana gelince okuma yazma bilmez (profil resmim üzerinde wp) eşim üzerinden hep arar iletişim kurar. Evlenmemiş gibi hayatına devam etmelerini ister keza gorumcelerim de çok sık annelerine geliir. Her seferinde eşim de çıksın görsün isterler. Yok cocugumu cumaya gotur yok cocugumu hastaneye gotur yok bizi hastaneye gotur şu an bu kadar yaşamıyorum ama süreç içerisinde hep yaşadığım şeyler.. Güzel bir şey olduğunda Alo kardeşim ,, işleri düşünce beni ararlar. Tabiri caizse silikleştiriliyor gibi hissediyorum. Her birine görmezden geldiği için takılıyorum ama anne kadar incitmiyor hiçbir konu. Evde her yalnız kaldigimda sorgulayıp sorgulayıp çıkamıyorum işin içinden. Evet mesafeli kaldım ama düşman gibi değil ağırladım gittim geldim ama onların istedikleri kadar değil, kendi istediğim kadar.. Gorumcelerim de benden 3-5 yaş büyükler.. Bir doğum günü ya, paylaşırım elin insanları kutlarken hiç bir beğeni bile mi atmaz insan.. yok aile grubunda kardeşlerine evlendiniz artık çayınızı eslerinizle içersiniz demeler. Ne bileyim çok irite edici şeyler ama ben iki gülüşe iki insanı buluşmaya tav oluyorum sonra tekrar görünce tekrar geri vites.. bundan tamamen nasıl ne zaman sıyrıliyor insan.. Ben çocuğunun hastalığında önce koşuyorum mutlu olsun diye hediyeler alıp notlar yaziyorum birinin doğum günü oluyor.hediye alıyorum. Baktım görmüyorum ben de geri çekildim.. Anneler gününde eltim kaynım beraber hediye aldık , benim fikrimdi ,, oğlum aldı oldu.. biliyorum pek çok insanların başına geliyor ama nasıl aşıyorsunuz. Ne yapmam gerektiğini biliyorum ama zihnimi devamlı susturmak kabullenmek için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Başka bir eve tasinmak belki etkiler bundan eminim ama şu an o da çok mümkün değil. Genel olarak yakındaki insanlara iki tav olup tekrar yaklaşirim ta ki hayat şefkat tokadı atar.
Annemi küçük yaşta kaybettim ama konu anne olunca hep 10 yaşıma dönüyorum,, eşimin annesi aşırı erkekçi her adımda hissettiriyor. Eskiden kavgalarimizda bile sesimizi diyip çorba içmeye gel diye arardı. Beni görür pencereden kafasını çevirir ama eşimi en uzakta görse bağırarak seslenir iletişim kurar. Bana gelince okuma yazma bilmez (profil resmim üzerinde wp) eşim üzerinden hep arar iletişim kurar. Evlenmemiş gibi hayatına devam etmelerini ister keza gorumcelerim de çok sık annelerine geliir. Her seferinde eşim de çıksın görsün isterler. Yok cocugumu cumaya gotur yok cocugumu hastaneye gotur yok bizi hastaneye gotur şu an bu kadar yaşamıyorum ama süreç içerisinde hep yaşadığım şeyler.. Güzel bir şey olduğunda Alo kardeşim ,, işleri düşünce beni ararlar. Tabiri caizse silikleştiriliyor gibi hissediyorum. Her birine görmezden geldiği için takılıyorum ama anne kadar incitmiyor hiçbir konu. Evde her yalnız kaldigimda sorgulayıp sorgulayıp çıkamıyorum işin içinden. Evet mesafeli kaldım ama düşman gibi değil ağırladım gittim geldim ama onların istedikleri kadar değil, kendi istediğim kadar.. Gorumcelerim de benden 3-5 yaş büyükler.. Bir doğum günü ya, paylaşırım elin insanları kutlarken hiç bir beğeni bile mi atmaz insan.. yok aile grubunda kardeşlerine evlendiniz artık çayınızı eslerinizle içersiniz demeler. Ne bileyim çok irite edici şeyler ama ben iki gülüşe iki insanı buluşmaya tav oluyorum sonra tekrar görünce tekrar geri vites.. bundan tamamen nasıl ne zaman sıyrıliyor insan.. Ben çocuğunun hastalığında önce koşuyorum mutlu olsun diye hediyeler alıp notlar yaziyorum birinin doğum günü oluyor.hediye alıyorum. Baktım görmüyorum ben de geri çekildim.. Anneler gününde eltim kaynım beraber hediye aldık , benim fikrimdi ,, oğlum aldı oldu.. biliyorum pek çok insanların başına geliyor ama nasıl aşıyorsunuz. Ne yapmam gerektiğini biliyorum ama zihnimi devamlı susturmak kabullenmek için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Başka bir eve tasinmak belki etkiler bundan eminim ama şu an o da çok mümkün değil. Genel olarak yakındaki insanlara iki tav olup tekrar yaklaşirim ta ki hayat şefkat tokadı atar.
yesinler, onlara harcayacağın parayı kendine Birikim yap illa birini mutlu etmek istiyorsan hasta çocuklara bağış yapabilirsin, hem daha iyi hissedersin bunlar iyilikten anlayan cinsten değil
