İkinci çocuk ve vicdan azabı

Fatma333

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
Katılım
2 Temmuz 2023
Mesajlar
798
Emoji Skoru
679
Puanlar
53
Yaş
32
Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.
 
Ne alaksı var ya bazen hiç anlamıyorum anneleri. Çocuk işte. Büyür bi şekilde. Dünyanın merkeziydi madem ikinciyi niye yaptın.
 
Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.
Lohusalığın verdiği duygusallıkla kendinizi yetersiz hissetmeniz çok normal zamanla herşey yoluna girer kendinize bu kadar yüklenmeyin kızınızın kardeşiyle birlikte oynadığı günleri gördüğünüzde iyiki diyeceksiniz çektiğim sıkıntılara değdi bende yakın zamanda doğum yapacağım 3 yaşında bi kızım var bana çok bağımlı zor olucak ama kendimi bu şekilde motive ediyorum
 
Kıyamam…

Her ikinize de kıyamam…

Bir de lohusasınız eminim çok üzülüyorsunuz.

Allahım güç kuvvet versin inşallah kolaylıkla büyütün inşallah.
 
4 ay önce ben de doğum yaptım
Kızım 3.5 yaşındaydı o zaman
Aynı süreçlerden geçtik biz de.
Doğumdan öncesine kadar beraber uyurduk
Şimdi o da şokta. Ama zamanla alışıyorlar
Bizimki hala kıskanıyor doğal olarak
Ama ilk zamanlarli sancılı süreç hafifledi.
Bebeği doyurduktan sonra gece uykusuna geçince kızınızı siz yatırın imkanınız olursa
Biz onu yapmaya başladıktan sonra çok farketti
Ben yatırdım konustum masal okudum vs uyumadan önce beraber vakit geçirmek iyi geliyor
 
Lohusalığın verdiği duygusallıkla kendinizi yetersiz hissetmeniz çok normal zamanla herşey yoluna girer kendinize bu kadar yüklenmeyin kızınızın kardeşiyle birlikte oynadığı günleri gördüğünüzde iyiki diyeceksiniz çektiğim sıkıntılara değdi bende yakın zamanda doğum yapacağım 3 yaşında bi kızım var bana çok bağımlı zor olucak ama kendimi bu şekilde motive ediyorum
Kızım dört gözle bekledi kardeşini. Ona hep abla kardeş masalları anlattık çok hevesli. Sürekli bakıp büyüdü mü diye soruyor😀 Bir süre sonra çok güzel olacak her şey hissediyorum biliyorum ancak şuan sürecin içindeyken zor geliyor yönetmek. Duygusallık ve hormonlar çok ağır basıyor. Ağır geliyor her şey
 
4 ay önce ben de doğum yaptım
Kızım 3.5 yaşındaydı o zaman
Aynı süreçlerden geçtik biz de.
Doğumdan öncesine kadar beraber uyurduk
Şimdi o da şokta. Ama zamanla alışıyorlar
Bizimki hala kıskanıyor doğal olarak
Ama ilk zamanlarli sancılı süreç hafifledi.
Bebeği doyurduktan sonra gece uykusuna geçince kızınızı siz yatırın imkanınız olursa
Biz onu yapmaya başladıktan sonra çok farketti
Ben yatırdım konustum masal okudum vs uyumadan önce beraber vakit geçirmek iyi geliyor
Dün öğlen ve gece ben uyuttum gerçekten rahatlamış duruyordu kızım.
 
Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.

Kardeşimle aramda 3.5 yaş var. Kardeşim 25 yaşına geldi. Annem konusu gelince hala kardeşim doğduğunda, benim için Çocuğa düzgün bakamadım, zorlandı, bebekle ilgilenirken o yalnız kalıyordu. diye anlatıyor.

Ben öyle çocukken hissettiğim üzüntü, kızgınlık hatırlamıyorum, 3-4 yaşındaki çocuk ne olduğunun tam farkında değildir. Üç ayı geçip, oturmaya başlayınca beraber zaman geçirilmeye başlanıyor 3-4 yaş aralıkta. Yeni düzene hepiniz zamanla alışırsınız. Aralarında 10 yaş bile olsa yine benzer zorluk, yetersizlik endişesi olacaktı.
 
Tebrik ederim Gözünüz aydın olsun. Allah analı babalı büyütsün. Bu duygu çok normal. Haklısınız. Ve bence çokta şanslısınız eş ve anne yönünden. Bu duygu yoğunluğu sebebi lohusalıktan. Çok kendinize yüklenmeyin. Büyük kızınıza da ara ara ablalık yapmasını isteyin. Bence yenidoğanlık süreci geçince sizde duruma alışıp rahatlarsınız. 🌸
 
Kardeşimle aramda 3.5 yaş var. Kardeşim 25 yaşına geldi. Annem konusu gelince hala kardeşim doğduğunda, benim için Çocuğa düzgün bakamadım, zorlandı, bebekle ilgilenirken o yalnız kalıyordu. diye anlatıyor.

Ben öyle çocukken hissettiğim üzüntü, kızgınlık hatırlamıyorum, 3-4 yaşındaki çocuk ne olduğunun tam farkında değildir. Üç ayı geçip, oturmaya başlayınca beraber zaman geçirilmeye başlanıyor 3-4 yaş aralıkta. Yeni düzene hepiniz zamanla alışırsınız. Aralarında 10 yaş bile olsa yine benzer zorluk, yetersizlik endişesi olacaktı.
Bende hep öyle motive ediyorum kendimi. İlerde hatırlamayacak diye. Çok dikkat etmeye çalışıyoruz işte ama insan sürekli sorguluyor eksik yanlış bir şeyler var mı diye
 
Tebrik ederim Gözünüz aydın olsun. Allah analı babalı büyütsün. Bu duygu çok normal. Haklısınız. Ve bence çokta şanslısınız eş ve anne yönünden. Bu duygu yoğunluğu sebebi lohusalıktan. Çok kendinize yüklenmeyin. Büyük kızınıza da ara ara ablalık yapmasını isteyin. Bence yenidoğanlık süreci geçince sizde duruma alışıp rahatlarsınız. 🌸
Bende iki arada kaldım ablalık yap yardım et desem mi sürece dahil etmesem mi arada kalıyorum. Çok teşekkür ederim.
 
Kızım dört gözle bekledi kardeşini. Ona hep abla kardeş masalları anlattık çok hevesli. Sürekli bakıp büyüdü mü diye soruyor😀 Bir süre sonra çok güzel olacak her şey hissediyorum biliyorum ancak şuan sürecin içindeyken zor geliyor yönetmek. Duygusallık ve hormonlar çok ağır basıyor. Ağır geliyor her şey
Hamilelik sürecinde bile ilgi bölünüyor illaki enerjiniz yetmiyor yetişemiyosunuz herşeyine ilkine haksızlıkmı yapıyorum psikolojisine giriyosunuz ama hormonlardan dolayı aslında herşey çocuklar bizden daha çabuk adapte oluyorlar aslında yeni sürece
 
Hamilelik sürecinde bile ilgi bölünüyor illaki enerjiniz yetmiyor yetişemiyosunuz herşeyine ilkine haksızlıkmı yapıyorum psikolojisine giriyosunuz ama hormonlardan dolayı aslında herşey çocuklar bizden daha çabuk adapte oluyorlar aslında yeni sürece
Teşekkür ederim okudukça rahatlıyorum.
 
Lohusasin, duygular da tavan 😊 rabbim ömür versin sağlık versin ikisine de, merak etme zamanla alisacaksniz, bı düzeniniz olacak, herşey rayına oturur, biraz sarılın öpün koklayın, herşey zamanla olur 😊
 
Lohusasin, duygular da tavan 😊 rabbim ömür versin sağlık versin ikisine de, merak etme zamanla alisacaksniz, bı düzeniniz olacak, herşey rayına oturur, biraz sarılın öpün koklayın, herşey zamanla olur 😊
Evet ya iliklerime kadar lohusayım resmen 😀😭 Düzelecek her şey dönüp burayı okurum sonra :)
 
Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.
Kızım doğduğunda oğlum 2 buçuk yaşındaydı. Şimdi kızım 1 buçuk, oğlum 4 yaşında. Kesinlikle çok zorlanıyorum ama birbirlerine arkadaş oluyorlar, iyi ki doğurmuşum diyorum.
Vicdan azabım ilk çocuğuma değil, ikinciye karşı oldu. Çünkü ilkiyle 2 buçuk yıl yüzde yüz ilgilendim. Küçük olanda bu mümkün değil maalesef. Bir yandan büyüğe de bakıyorsun çünkü.
 
Hayırlı olsun bebeğiniz güle güle büyütün inşallah, benim de 5 yaşında ve 5 aylık iki kızım var, büyük kızım çok geri planda kaldı gibi hissediyorum ama bir yandan da bakıyorum: düne kadar çok üstüne düşüyorduk yemeğini bile kendi yiyemezdi doğru düzgün. Şimdi hem vaktimiz yok hem de biraz saldığımız için herşeyini kendi yapsr oldu. Bu onun için iyi bir şey. Bazen direniyor isyan ediyor, geliyor gözleri dolu özledim seni diyor. İşte o zaman bitiyorum. Güzelce anlatıyorum küçük kardeşinin benim bakımım olmazsa çok hasta olabileceğini, ama kızımın kendisine çok güzel baktığını söylüyorum, hem gururlanıyor hem de yumuşuyor.

Arada bir işlere onu dahil ediyorum, yemek yapsrken bulaşık yıkarken dahil ediyorum mutlu oluyor. Bazen denk geliyor ben masal anlatıp kitap okuyup uyutuyorum ben de rahatlamış oluyorum biraz. Ama bu 40ından sonra yavaş yavaş oldu, o zamana kadar alışma süreci biraz sancılı oldu, bağırışlar ağlaşmalar oldu zamanla rayına oturdu. Daha da oturacak. Özellikle kızım küçük kardeşiyle iletişim kurmaya başladığında herşy iyi yönde değişmeye başladı diyebilirim :)
 
Back
X