Arkadaşlar merhabalar. 5 gün önce doğum yaptım bir de 3 yaşına yakın bir kızım var. Kızım benim her şeyim hep tek baktım, hep yanımda uyuttum. Oyun arkadaşım , kızım, kankam, gezme arkadaşım birbirimizin her şeyiniz. Kardeşi olsun beraber büyüsünler istedik arayı çok açmadık, her şeyi hesaba kattık ama bu kadar zor olacağını inanın tahmin etmedim. Bakım vermek değil zor gelen kızımın ikinci planda olması. Eşim kendi işini yapıyor o yüzden rahatsız sürekli eşim ilgileniyor, denize götürüyor, parka götürüyor. Annem yanımda onunla hep oynuyor yemekler yapıyor, şımartıyor. Ben bebekten ben kendimden kalan zamanla ilgilenebiliyorum ancak ve bu beni mahvediyor vicdanım sızlıyor resmen. Uyanınca beni istiyor emziriyor oluyorum ağlıyor. Dün bana sarıldı neden böyle yapıyorsun dedi yarım saat kızımda bende ağladık kendimi. Kızım yine olgunlukla karşılıyor bence ama yine de o benim küçük bebeğim hiç kıyamıyorum. Sanki hep beni bekliyor gibi. Bu süreci nasıl yönettiniz neler önerirsiniz. Kendi ağrılarımda çok fazla bazen bebeği alacak gücüm bile olmuyor ağrıdan. Bende yeni doğum yaptım kendime bu kadar yüklenmiyim diyorum ancak olmuyor.