Kabullenmek

Aysegul3437 .!.:

Kabullenmek bana göre ne yaparsan yap yıkamayacağın odandaki duvarla cedelleşmeyi bırakmak demek. O duvara direndikçe, onu ittikçe kolun, bileğin yorulur ama ona hiçbir şey olmaz. Ve aslında duvar orada öylece durmaktadır. İttiğimiz için, direndiğimiz için canımız acır, yoruluruz, duvar var olduğu için değil. Onu iten biziz. O değil. Odada uğraşacak milyon tane başka şey var ve odağımızı, gücümüzü, yıkamayacağımız duvarlara vermek yerine kendimize yeni hayat alanları, nefes alacak duraklar sağlayabiliriz.

Ayrıca hayatı bir arabada seyir halinde olmaya benzetiyorum ben. İstesek de istemesek de manzara sürekli değişecek. Eğer yeni yollara girebilirseniz. Evet bir kaza olmuştu, belki kötü kokulu bir bataklıktan geçtiniz bir müddet önce. Ama hala yoldasınız ve çiçek kokulu tarlalara da düşürebilirsiniz yolunuzu. Kupkuru bir ağaç görüp etkilendiniz ama ilerde görkemli ağaçlar da var. Arabayı durdurup o kupkuru ağaca bakmaya devam ederseniz manzaranız da hep o ağaç olacak. Ama devam ederseniz zamanla ağacı unutup başka gerçekliklere yelken açarsınız ve unutursunuz.

Genişletmek için tıkla...

Coocoo .!.:

Kızlar herkese merhaba ,

Umarım herkes çok çok iyidir.

Sizlerden dost tavsiyesin de sıcak yorumlar bekliyorum. Bir çoğunuz biliyor bir boşanma süreci atlattım. 2 yıllık bir evlilik , çocuk yok yaklaşık 8 ay kadar oldu. Yaş henüz 30 bile değil.
Şuan da ablam ile yaşıyoruz . Ailemin diğer üyeleri ise bu süreci çok normal , hayatta herkesin başına gelebilir. Daha çok gençsin , yeniden hayata başlamak için geç değil tarzında hep olumlu ve sonsuz destekçiler.
Bu konuda çok şanslıyım. Biliyorum.

Çalışıyorum . İyi bir konumda . Maddi bir problemim çok şükür yok. Sosyalim bir takım uğraşlarım var.

Ama çoğunlukla manevi ve ruhsal problemlerin altında bazen ezilip , kalıyorum . Terapiye de başladım.

Terapistle yas sürecimi konuştuk. Yasın 5 evresi çoğumuz biliyoruz. İnkâr, öfke, pazarlık, depresyon ve kabullenme

Duygularımı bastırmadan , halının altına süpürmeden yaşamaya çalıştım zaten hep . İnkar evresini geçeli çok oldu. Öfkem yeni yeni bitiyor desem daha doğru olur . Pazarlık neyin pazarlığı farkında dahi değilim. Şuan depresyon ve kabullenme evresinin arasında bir yerlerde yol almak için çabalıyor olduğumu düşünüyorum .

Burada çok çok benzer durumları yaşayan konulara hep şahit oluyorum.

Size gerçekten bir sorum var. Kabullenmek ne demek ? Bir şeyi kabullendiğimizi nasıl anlıyoruz ? Ve bir şeyi nasıl kabul ediyoruz ?

Zaman deniliyor , ama zaman akıp giderken durduk yere mi olacak bir şeyler ? Yoksa ben sadece bu süreçte kendimi mi kandırıyorum .

Bu soruları terapist ile de konuşacağım tabi ki ama sizin deneyimleriniz neler?

Geleceğe umutla bakabilmek istiyorum. Mutlu ve huzurlu hissedebilmek istiyorum. Nasıl mümkün olacak hiç bir fikrim yok .
Hayatı yalnız yaşamak ve ölmek , anne olmayı hayal etmek ..

Boşanmak elbet dünyanın sonu değil , ama kendimizi buna nasıl ikna edeceğiz ?

Kabul etmek nedir ?

Tüm benzer hikayesi olan arkadaşlarıma buradan sarılıyorum :)

Genişletmek için tıkla...