Nereeye giderseniz gidin benzer insanlarla karşılaşacaksınız kaçmak yerine dovusmeyi öğrenin.ozelde de kamu da da hemen hemen herkes aynı sorunu yaşıyor.Merhaba…
Evliyim ve bir çocuğum var. Yaklaşık 1 yıl kadar önce İstanbul’dan taşınıp daha küçük bir şehre taşındık. Aslında İstanbul’dan taşınma sakin bir şehirde yaşama fikri hep vardı ama hep erteliyorduk. Ben buraya taşınmadan burada bir iş buldum ve işe başladım , çocuğumu da kreşe verdim. Eşim uzaktan çalıştığı için taşınmamız sorun olmadı. Açıkçası çalışma sebebim zorundalık değil de iş tatmini mesleğime devam etme isteği, evde oturmanın canımı çok sıkması vs. idi… ancak ben aşırı bunaldım ve iş yerinde asla iş tatminim olmuyor ve mutsuzum. Toksik iş arkadaşları, umursamayan yönetici, kötü niyetli iş ortakları kaynaklı her gün uyanıp işe gitmek zulüm olarak geliyor. Bu arada çalıştığım firmada alanında iyi bir firma. Bu şehirde bulabileceğim başka iyi bir iş veya firma yok. Zaten sektör çok durgun işe giren çıkmasın deniyor… neyse ben böyle bunalımlı her gün eve geldiğim için eşimde ayrıl mutlu olacaksan çalışmak zorunda değilsin diye verdi desteği. Ama ben o kadar kararsızım o kadar kararsızım ki yaptığım seçimler hep mutsuz ediyor beni diye eşimi de dinleyemiyorum Bu yüzden istifa etmeye de işte kalmaya da korkuyorum. İstifa edersem toplum baskısı, işteki insanların bak yapamadı gitti demesi, kendimi yetersiz ve boş kalacağım bir evde ne yapacağım tüm gün diye diye düşünmekten harap ettim. Neden bu kadar kararsızım. Siz ne yapardınız ya da benim ne yapmamı önerirsiniz belkide bakış açımı mı değişmeliyim. Bilemiyorum sadece,
Çok bunaldım.
İşte bilmiyorum sanki evimle ilgilensem daha mı rahat mutlu olurum diyip yok yok sen evde bunalırsın daha gençsin diyip arada kalıyorm hayat çok zor bu şekilde kararsızlık yaşıyorsanızHangimiz değiliz ki
Çalışmasam aç kalmam şükür modundayım
Ama çalışmak bir standart sağlıyor doğruya doğru
E iştekilerden de bıktım ne olacak böyle
Yani bu yapı meselesi ben öyle bir yapıda değilim. Suan sistematik olarak sessiz istifa modundayım asla mutlu değilim ve çalışma isteği de taşımıyorum. Ay suan gidip istifa basmamak için zor duruyorum maddi getirisi olmasa katlanmam cidden geldiler banaİstemeye istemeye işe gitmek çok zor ama sırf oradaki insanlar için iş bırakmakta çok saçma. Ortalama 500-600 kişi ile muhattabım çalışan ve her telden insan var her cinslikte tipte var. Herkesin her şey hakkında bi fikri var, herkes her şeyi çok biliyor vs vs. Bunları kim takar peki? Kimse.
Yani ben ne diyosam odur nokta. Dahası iş işte kalır. Bu ekonomide sırf çalışma ortamındaki insanlar için iş bırakmak yerine bu derece gözüm karardıysa iş bırakmaya kadar sazı elime alırım neyse beni rahatsız eden tek tek bakarım bi pürüzleri traşlarım zaten en son işi bırakma göze alınmışsa önce tüm tuşlara basarım.
Maaşınız ne kadar?Yani bu yapı meselesi ben öyle bir yapıda değilim. Suan sistematik olarak sessiz istifa modundayım asla mutlu değilim ve çalışma isteği de taşımıyorum. Ay suan gidip istifa basmamak için zor duruyorum maddi getirisi olmasa katlanmam cidden geldiler bana
tam olarak söyleyemem ama önemli olan bir para girişi var mı var. İstifa edince olmayacak ama huzur daha kıymetli…Maaşınız ne kadar?
Cannimm brommMerhaba…
Evliyim ve bir çocuğum var. Yaklaşık 1 yıl kadar önce İstanbul’dan taşınıp daha küçük bir şehre taşındık. Aslında İstanbul’dan taşınma sakin bir şehirde yaşama fikri hep vardı ama hep erteliyorduk. Ben buraya taşınmadan burada bir iş buldum ve işe başladım , çocuğumu da kreşe verdim. Eşim uzaktan çalıştığı için taşınmamız sorun olmadı. Açıkçası çalışma sebebim zorundalık değil de iş tatmini mesleğime devam etme isteği, evde oturmanın canımı çok sıkması vs. idi… ancak ben aşırı bunaldım ve iş yerinde asla iş tatminim olmuyor ve mutsuzum. Toksik iş arkadaşları, umursamayan yönetici, kötü niyetli iş ortakları kaynaklı her gün uyanıp işe gitmek zulüm olarak geliyor. Bu arada çalıştığım firmada alanında iyi bir firma. Bu şehirde bulabileceğim başka iyi bir iş veya firma yok. Zaten sektör çok durgun işe giren çıkmasın deniyor… neyse ben böyle bunalımlı her gün eve geldiğim için eşimde ayrıl mutlu olacaksan çalışmak zorunda değilsin diye verdi desteği. Ama ben o kadar kararsızım o kadar kararsızım ki yaptığım seçimler hep mutsuz ediyor beni diye eşimi de dinleyemiyorum Bu yüzden istifa etmeye de işte kalmaya da korkuyorum. İstifa edersem toplum baskısı, işteki insanların bak yapamadı gitti demesi, kendimi yetersiz ve boş kalacağım bir evde ne yapacağım tüm gün diye diye düşünmekten harap ettim. Neden bu kadar kararsızım. Siz ne yapardınız ya da benim ne yapmamı önerirsiniz belkide bakış açımı mı değişmeliyim. Bilemiyorum sadece,
Çok bunaldım.