Kendimi çok kimsesiz hissediyorum

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
Merhaba hanımlar. Buradan nasıl bir yardım alabilirim bilmiyorum ama içimdeki bu his beni kötü etkiliyor. Sanırım biraz paylaşıp rahatlamak istedim. Çok uzun olacak kusura bakmayın. Okumak istemeyenler için baştan belirteyim.

Ben 8 aylık hamileyim. Eşim, ben ve bir de 11 yaşında kızımla çekirdek aileyiz. Şimdi de bebiş geliyor işte. Benim annem ve iki abim var. Bir abim evli. Abimle de eşiyle de aramız iyidir ( Ya da ben öyle sanıyordum belki ) Diğer abimle kimse görüşmez. Sadece annem vardır onunla konuşan. Sülalede görüşen yok zaten, biz de görüşmüyoruz. Annemle ise hep göstermelik bir ilişkimiz oldu. Hiçbir zaman gerçek bir anne kız ilişkimiz olamadı maalesef.

Gelelim sorunuma:

Ben şimdi yakın zamanda doğum yapacağım. Ama yanımda kimse olmayacak sanırım. Büyük kızımı evli olan abimlere bırakacaktık doğum yaptığım zaman. Eşim de benim yanımda kalacaktı. Hesaplarımız bu yöndeydi.

Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Yengem ve abim doğumda tabi ki kızımı onlara emanet edebileceğimi söylediler. Gel gelelim buna rağmen her hafta görüştüğüm yengem, doğumuma az zaman kala birden irtibatı kesti. 1 ay oldu aramıyor. Hoş, önceden de ben daha sık arardım zaten. Ama şimdi hamileliğin son dönemlerinde olduğum için onlar beni arasın, merak etsin, sorsun diye düşünerek aramadım. Bilmem, belki naza çekmektir bu. Ama doğurdum, doğuracağım. En yakınıma da naz yapabilmeliyim diye düşündüm. Ama aradan 1 ay geçti, arayan olmayınca aramızdaki samimiyeti sorguladım. Ben aramayınca onlar da beni aramadı çünkü. Dolayısıyla çocuğumu bırakmak konusunda tereddüde düştüm. Galiba kabul etseler de çok da istekli değiller. Dolayısıyla kimseye zahmet vermek istemiyorum.

Annem asla bakamaz zaten. Hoş bakabilseydi bile yollamazdım kızımı. Çünkü diğer abimle birlikte yaşıyor ve ben kızımı asla o adamla aynı ortama sokamam. Nedenlerini şimdi uzun uzun anlatmayacağım ama kızım tek başına kalsa çok daha fazla içim rahat eder. Annem de gelip bizim evde kalamaz. Çünkü çocuğum okula gidiyor ve kalabalık içinde risk altında. Kızım covidli biriyle temas etse, anneme bulaştırsa ben bu vicdan yükünün altına giremem. Annemin aşısı yok zaten, dolayısıyla bizim eve gelip kızımla kalması da mümkün değil. Başına bir şey gelse hemen kızımı suçlar. Ben buna dayanamam.


Annem zaten şimdiye kadar ele güne karşı laf olsun diye annelik yapan biri. El alemin kınayacağını düşünmese umrunda olmam. Zaten ona güvenmiyorum. İlk doğumumda bir gece bile yanımda kalmadı. Onu da bırakın, doğumdan evimize geldiğim gün yanımızdaydı. Kalkıp da bir yudum su bile vermedi bana. Evini düzenini bilemem dedi. Kalktım önüne yemek yapıp koydum ben daha 1 günlük doğum yapmış halimle. Doğumdan gelip misafir ağırladım bir de. Yani yardım kabul etsem bile bana faydası dokunacak biri değil annem.

Bana iki haftada bir telefon eder, aman kızım kendini yorma, sen hamilesin falan der. Laf olsun diye ama. Hamileyim tamam da, ben yapmazsam kim yapacak bu işleri anne diyorum. Bu sefer de hastalığını falan anlatıp kendi işimi bile yapamıyorum diye sızlanmaya başlıyor. Ama bana gelince hasta olan kadın kendi evinde maşallah çok sağlıklı. Yün yorganlarının yününe kadar kendisi yıkıyor, çırpıyor, dikiyor. Cam siliyor, canı isteyince en zor yemekleri ( mantı, el açması börek, içli köfte gibi) kendisi yapıyor. Yanlış anlaşılmasın, ben ondan şimdiye kadar hiçbir şey istemedim zaten. Bebek için bile hiç bir şey yapmasını istemedim. Yapmadı da. Zaten usülen sordu, bir şey yapmam gerekir mi diye. Ben de gerekmez dedim.

Geçen ay derinlemesine temizlik yaptım ben. Kimseye haber bile vermedim. Karnım burnumda buzdolabı, çamaşır makinesi de çektim, halılarımı da kaldırdım serdim, duvar da sildim. Eşim kısmen destek oldu, çünkü gün boyu işteydi haliyle. Genel olarak her şeyi ben yaptım. Annemin haberi bile olmadı, yardım da istemedim. Ama olur da isterim diye hep hastadır kendisi bana gelince. Önceden sızlanır ki olur ya yardım istersem bahanesi olsun diye. Neyse bunları şunun için anlattım. Annemden hiçbir zaman hiçbir şey isteyemem. Çocuğumu doğumda ona bırakamam. Bu bir alternatif değil benim açımdan.

Eşimin ailesiyle ilgili yakın zamanda bir başlık açmıştım zaten. Yanlış anlaşıldım, mevzu para sanıldı ama değil asla. Eşimin de arkasında bir ailesi yok. Onlar sadece bir menfaatleri varsa eşimle iletişim kurarlar. Ben onlarla zaten görüşmüyorum yıllardır. Dolayısıyla onlara da çocuğumu bırakmam mümkün değil. Zaten doğacak çocuğu da merak ettikleri yok. Eşimi umursamıyorlar ki torunlarını umursasınlar.

Başka bize destek olacak kimsemiz de yok. Arkadaşlarım var tabi ama ailelerimizin yanımızda olmadığı durumda onlardan nasıl bir şey isteyeyim? Demezler mi anası, akrabası dururken bizden böyle bir şey istenir mi diye? Eşim var bir tek işte. O da doğumda yanımda olmak istiyordu ama kızım daha gece tek başına kalacak yaşta değil. O yüzden muhtemelen eşim kızımın yanında kalacak.

Aklımıza gelen tek alternatif ise hastanelerin refakatçi hizmeti. Gece refakatçi olarak kalmak için bir hemşire ya da ebe ayarlanabileceğini söyledi doktorumuz. Hastanenin böyle bir hizmeti varmış. Allah kimseye muhtaç etmesin tabi, çözüm bulabilmek bile bir nimet. Ama kendimi çok çaresiz, yalnız ve kimsesiz hissediyorum. Kimim kimsem olmadan tek başıma doğurmak ağrıma gidiyor. Sürekli burnumda bir sızı var.

Ben annem anjiyo olduğunda büyük kızıma 7 aylık hamileydim. Annemin yanında durdum hastaneden çıkana kadar. Afedersiniz gerektiğinde altından da aldım, hiç de gocunmadım. Abimin hanımı olan yengemin doğumunda hastanede ben kaldım yanında. Karşılık beklemedim bunları yaparken tabi ki. Ama insan kendisi bir şeye ya da birine ihtiyaç duyduğunda sorgulamaya başlıyor sebepsiz. Ben onların yanında ihtiyaç duyduklarında sorgusuz sualsiz kalırken şimdi böyle kimsesiz olmayı da haketmedim.

Ne olursa olsun, çok da gururluyum ama. Şu saatten sonra kimseden yardım istemem. Benim doğurmak üzere olduğumu bilip kıllarını kıpırdatmayan aileden bir şey isteyemem ben. Neden böylesiniz, ben bunu hak edecek ne yaptım diye bile soramam. Ama bu sızı, bu kimsesizlik hissi nasıl geçer ya? Ya da geçer mi? Kendimi nasıl rahatlatayım ben? Rahatlamaya çok ihtiyacım var çünkü.
 

theblackswan

Fevri ve Bebeksi
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
10 Kasım 2020
1.462
7.637
Bazı kırgınlıklarınız var ve ben size hak veriyorum. Karnı burnunda olan bir görümcem olsa, açıkçası sık sık arar sorarım. Bence ayıp etmişler, sonuçta samimiyetiniz varmış. Eşiyle yani abinizle konuşuyor musunuz sık sık, belki o yüzden görümceniz zırt bırt aramayayım diyordur.

Annenize çok şaşırdım, yanınızda olması gereken esas kişi o, maşallah her şeyi yapmaya takati var yün yorganla, cam silmekle, mantıyla, börekle uğraşan, her şeyi yapar kimse kusura bakmasın.

Bu kadar gururlu olmak iyi bir şey değil, dostlarınızdan yardım istemekten çekinmeyin. Güvendiğiniz bir arkadaşınıza kızınızı emanet edebilirsiniz. Ya da eve gelip bakabilir. Eşiniz yanınızda olmalı.
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının aldında.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 52 Kg. ile 70 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 168 cm. Başlangıç Kilom :65 Kg. Şimdiki Kilom :48 Kg.

MissCherryBlossom

Nirvana
Pro Üye
23 Ağustos 2012
38.073
156.724
Burdan koskoca kucak yapıyorum. Vallahi bana kalsa aynı yerde olsaydık kızınızı bana bırakın derdim:KK200: Yeni doğum yapmış arkadaşım ev taşımaya yardım etmeye çağırdıydı çok atom karıncayım hemen valla evin yarısını topladım arkadaşım da bebeğiyle vakit geçirdi zaten hali yoktu. Aynı yerde olsak temizliği memizliği 1 günde yapardım, ciddiyim.
 

theblackswan

Fevri ve Bebeksi
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
10 Kasım 2020
1.462
7.637
Burdan koskoca kucak yapıyorum. Vallahi bana kalsa aynı yerde olsaydık kızınızı bana bırakın derdim:KK200: Yeni doğum yapmış arkadaşım ev taşımaya yardım etmeye çağırdıydı çok atom karıncayım hemen valla evin yarısını topladım arkadaşım da bebeğiyle vakit geçirdi zaten hali yoktu. Aynı yerde olsak temizliği memizliği 1 günde yapardım, ciddiyim.
Ankara’daymış benim de aklıma geldi :KK43: Çok üzülüyorum böyle yalnız hisseden hemcinslerimi görünce. Ben bizim gelin ailenin en küçüğü diye kıyamıyorum. Temizliğine yemeğine yardım ediyorum. Kendini yalnız hissetsin asla istemem, annem hasta kadın bir faydası olmaz. Annelik de ablalık da bana düşüyor diye.

Hamile kadının arayıp sorulmaması beni fazlasıyla üzdü 😔
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının aldında.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 52 Kg. ile 70 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 168 cm. Başlangıç Kilom :65 Kg. Şimdiki Kilom :48 Kg.

tubaask

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
21 Eylül 2021
695
2.034
34
Merhaba hanımlar. Buradan nasıl bir yardım alabilirim bilmiyorum ama içimdeki bu his beni kötü etkiliyor. Sanırım biraz paylaşıp rahatlamak istedim. Çok uzun olacak kusura bakmayın. Okumak istemeyenler için baştan belirteyim.

Ben 8 aylık hamileyim. Eşim, ben ve bir de 11 yaşında kızımla çekirdek aileyiz. Şimdi de bebiş geliyor işte. Benim annem ve iki abim var. Bir abim evli. Abimle de eşiyle de aramız iyidir ( Ya da ben öyle sanıyordum belki ) Diğer abimle kimse görüşmez. Sadece annem vardır onunla konuşan. Sülalede görüşen yok zaten, biz de görüşmüyoruz. Annemle ise hep göstermelik bir ilişkimiz oldu. Hiçbir zaman gerçek bir anne kız ilişkimiz olamadı maalesef.

Gelelim sorunuma:

Ben şimdi yakın zamanda doğum yapacağım. Ama yanımda kimse olmayacak sanırım. Büyük kızımı evli olan abimlere bırakacaktık doğum yaptığım zaman. Eşim de benim yanımda kalacaktı. Hesaplarımız bu yöndeydi.

Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Yengem ve abim doğumda tabi ki kızımı onlara emanet edebileceğimi söylediler. Gel gelelim buna rağmen her hafta görüştüğüm yengem, doğumuma az zaman kala birden irtibatı kesti. 1 ay oldu aramıyor. Hoş, önceden de ben daha sık arardım zaten. Ama şimdi hamileliğin son dönemlerinde olduğum için onlar beni arasın, merak etsin, sorsun diye düşünerek aramadım. Bilmem, belki naza çekmektir bu. Ama doğurdum, doğuracağım. En yakınıma da naz yapabilmeliyim diye düşündüm. Ama aradan 1 ay geçti, arayan olmayınca aramızdaki samimiyeti sorguladım. Ben aramayınca onlar da beni aramadı çünkü. Dolayısıyla çocuğumu bırakmak konusunda tereddüde düştüm. Galiba kabul etseler de çok da istekli değiller. Dolayısıyla kimseye zahmet vermek istemiyorum.

Annem asla bakamaz zaten. Hoş bakabilseydi bile yollamazdım kızımı. Çünkü diğer abimle birlikte yaşıyor ve ben kızımı asla o adamla aynı ortama sokamam. Nedenlerini şimdi uzun uzun anlatmayacağım ama kızım tek başına kalsa çok daha fazla içim rahat eder. Annem de gelip bizim evde kalamaz. Çünkü çocuğum okula gidiyor ve kalabalık içinde risk altında. Kızım covidli biriyle temas etse, anneme bulaştırsa ben bu vicdan yükünün altına giremem. Annemin aşısı yok zaten, dolayısıyla bizim eve gelip kızımla kalması da mümkün değil. Başına bir şey gelse hemen kızımı suçlar. Ben buna dayanamam.


Annem zaten şimdiye kadar ele güne karşı laf olsun diye annelik yapan biri. El alemin kınayacağını düşünmese umrunda olmam. Zaten ona güvenmiyorum. İlk doğumumda bir gece bile yanımda kalmadı. Onu da bırakın, doğumdan evimize geldiğim gün yanımızdaydı. Kalkıp da bir yudum su bile vermedi bana. Evini düzenini bilemem dedi. Kalktım önüne yemek yapıp koydum ben daha 1 günlük doğum yapmış halimle. Doğumdan gelip misafir ağırladım bir de. Yani yardım kabul etsem bile bana faydası dokunacak biri değil annem.

Bana iki haftada bir telefon eder, aman kızım kendini yorma, sen hamilesin falan der. Laf olsun diye ama. Hamileyim tamam da, ben yapmazsam kim yapacak bu işleri anne diyorum. Bu sefer de hastalığını falan anlatıp kendi işimi bile yapamıyorum diye sızlanmaya başlıyor. Ama bana gelince hasta olan kadın kendi evinde maşallah çok sağlıklı. Yün yorganlarının yününe kadar kendisi yıkıyor, çırpıyor, dikiyor. Cam siliyor, canı isteyince en zor yemekleri ( mantı, el açması börek, içli köfte gibi) kendisi yapıyor. Yanlış anlaşılmasın, ben ondan şimdiye kadar hiçbir şey istemedim zaten. Bebek için bile hiç bir şey yapmasını istemedim. Yapmadı da. Zaten usülen sordu, bir şey yapmam gerekir mi diye. Ben de gerekmez dedim.

Geçen ay derinlemesine temizlik yaptım ben. Kimseye haber bile vermedim. Karnım burnumda buzdolabı, çamaşır makinesi de çektim, halılarımı da kaldırdım serdim, duvar da sildim. Eşim kısmen destek oldu, çünkü gün boyu işteydi haliyle. Genel olarak her şeyi ben yaptım. Annemin haberi bile olmadı, yardım da istemedim. Ama olur da isterim diye hep hastadır kendisi bana gelince. Önceden sızlanır ki olur ya yardım istersem bahanesi olsun diye. Neyse bunları şunun için anlattım. Annemden hiçbir zaman hiçbir şey isteyemem. Çocuğumu doğumda ona bırakamam. Bu bir alternatif değil benim açımdan.

Eşimin ailesiyle ilgili yakın zamanda bir başlık açmıştım zaten. Yanlış anlaşıldım, mevzu para sanıldı ama değil asla. Eşimin de arkasında bir ailesi yok. Onlar sadece bir menfaatleri varsa eşimle iletişim kurarlar. Ben onlarla zaten görüşmüyorum yıllardır. Dolayısıyla onlara da çocuğumu bırakmam mümkün değil. Zaten doğacak çocuğu da merak ettikleri yok. Eşimi umursamıyorlar ki torunlarını umursasınlar.

Başka bize destek olacak kimsemiz de yok. Arkadaşlarım var tabi ama ailelerimizin yanımızda olmadığı durumda onlardan nasıl bir şey isteyeyim? Demezler mi anası, akrabası dururken bizden böyle bir şey istenir mi diye? Eşim var bir tek işte. O da doğumda yanımda olmak istiyordu ama kızım daha gece tek başına kalacak yaşta değil. O yüzden muhtemelen eşim kızımın yanında kalacak.

Aklımıza gelen tek alternatif ise hastanelerin refakatçi hizmeti. Gece refakatçi olarak kalmak için bir hemşire ya da ebe ayarlanabileceğini söyledi doktorumuz. Hastanenin böyle bir hizmeti varmış. Allah kimseye muhtaç etmesin tabi, çözüm bulabilmek bile bir nimet. Ama kendimi çok çaresiz, yalnız ve kimsesiz hissediyorum. Kimim kimsem olmadan tek başıma doğurmak ağrıma gidiyor. Sürekli burnumda bir sızı var.

Ben annem anjiyo olduğunda büyük kızıma 7 aylık hamileydim. Annemin yanında durdum hastaneden çıkana kadar. Afedersiniz gerektiğinde altından da aldım, hiç de gocunmadım. Abimin hanımı olan yengemin doğumunda hastanede ben kaldım yanında. Karşılık beklemedim bunları yaparken tabi ki. Ama insan kendisi bir şeye ya da birine ihtiyaç duyduğunda sorgulamaya başlıyor sebepsiz. Ben onların yanında ihtiyaç duyduklarında sorgusuz sualsiz kalırken şimdi böyle kimsesiz olmayı da haketmedim.

Ne olursa olsun, çok da gururluyum ama. Şu saatten sonra kimseden yardım istemem. Benim doğurmak üzere olduğumu bilip kıllarını kıpırdatmayan aileden bir şey isteyemem ben. Neden böylesiniz, ben bunu hak edecek ne yaptım diye bile soramam. Ama bu sızı, bu kimsesizlik hissi nasıl geçer ya? Ya da geçer mi? Kendimi nasıl rahatlatayım ben? Rahatlamaya çok ihtiyacım var çünkü.
Sıkma canını.. senin zaten bir ailen var.. kızın da hastanede yanınızda olsa doktorunuzla konussanız
 

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
Bazı kırgınlıklarınız var ve ben size hak veriyorum. Karnı burnunda olan bir görümcem olsa, açıkçası sık sık arar sorarım. Bence ayıp etmişler, sonuçta samimiyetiniz varmış. Eşiyle yani abinizle konuşuyor musunuz sık sık, belki o yüzden görümceniz zırt bırt aramayayım diyordur.

Annenize çok şaşırdım, yanınızda olması gereken esas kişi o, maşallah her şeyi yapmaya takati var yün yorganla, cam silmekle, mantıyla, börekle uğraşan, her şeyi yapar kimse kusura bakmasın.

Bu kadar gururlu olmak iyi bir şey değil, dostlarınızdan yardım istemekten çekinmeyin. Güvendiğiniz bir arkadaşınıza kızınızı emanet edebilirsiniz. Ya da eve gelip bakabilir. Eşiniz yanınızda olmalı.
Teşekkür ederim. Abim de aramıyor. Kendisi aile hekimi. Muhtemelen covidli hastalarını araması falan gerektiği için yoğundur. Ama insanın doktor abisi varken hamile kardeşini aramaması da ayrıca koyuyor. Sağlık olsun ne diyeyim. Annem ise hep böyleydi. Üzülüyorum ama yapacak bir şey yok. Herkes kendi derdinde… Dostlarımı aramak istesem bile covid sebebiyle çekiniyorum. Bazıları başka şehirde, bazılarının kronik hastalığı var, bazıları çalışıyor. Yapacak bir şey yok. Kimsesiz olduğumu kabullenip ona göre bir çözüm düşünmek zorundayım. Desteğiniz için teşekkür ederim:)
 

mehlika_

Guru
Anneler Kulübü
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
11 Eylül 2011
1.696
3.673
kırgınlığın içime işledi, seni arayıp sormaları gerekir tabii ki çok haklısın ama bi adım atıp ara derim. Yine de yaklaşım hoşuna gitmezse bi alternatifin varmış, hastanenin hizmetinden yararlanırsın. Ama eşinin yanında olması çok iyi olur, aklın kızında kalmayacaksa abinlere bırak derim. Sağlıcakla gelsin bebeğin.
 

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
Burdan koskoca kucak yapıyorum. Vallahi bana kalsa aynı yerde olsaydık kızınızı bana bırakın derdim:KK200: Yeni doğum yapmış arkadaşım ev taşımaya yardım etmeye çağırdıydı çok atom karıncayım hemen valla evin yarısını topladım arkadaşım da bebeğiyle vakit geçirdi zaten hali yoktu. Aynı yerde olsak temizliği memizliği 1 günde yapardım, ciddiyim.
Teşekkür ederim. İyi niyetiniz ve desteğiniz çok güzel. Zaten hamileyim, gözümün ucunda pıt pıt duruyor göz yaşım. Hemen akıverdi:) Sanal da olsa destek görmek güzel. Keşke sizdeki iyi niyetin binde biri ailemde olsaydı…
 

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
Sıkma canını.. senin zaten bir ailen var.. kızın da hastanede yanınızda olsa doktorunuzla konussanız
Konuştuk, kalabilir dedi doktorumuz. Ama ailevi durumumuzu konuşmadık. Ani bir şekilde gece yarısı falan gelirsek kızımız da yanımızda olursa nasıl olur dedik. Sorun değil, durabilir yanınızda dedi. Doğumda da kantinde falan bekleyebilir dedi
 

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
Ankara’daymış benim de aklıma geldi :KK43: Çok üzülüyorum böyle yalnız hisseden hemcinslerimi görünce. Ben bizim gelin ailenin en küçüğü diye kıyamıyorum. Temizliğine yemeğine yardım ediyorum. Kendini yalnız hissetsin asla istemem, annem hasta kadın bir faydası olmaz. Annelik de ablalık da bana düşüyor diye.

Hamile kadının arayıp sorulmaması beni fazlasıyla üzdü 😔
Teşekkür ederim. Kimseyi üzmek değildi niyetim. Üzdüğüm için özür dilerim. Ama içim çok kırık dökük. Biraz nefes alabilmek için yazdım buraya.
 

Bluegitar

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
24 Mayıs 2020
2.033
7.059
Merhaba hanımlar. Buradan nasıl bir yardım alabilirim bilmiyorum ama içimdeki bu his beni kötü etkiliyor. Sanırım biraz paylaşıp rahatlamak istedim. Çok uzun olacak kusura bakmayın. Okumak istemeyenler için baştan belirteyim.

Ben 8 aylık hamileyim. Eşim, ben ve bir de 11 yaşında kızımla çekirdek aileyiz. Şimdi de bebiş geliyor işte. Benim annem ve iki abim var. Bir abim evli. Abimle de eşiyle de aramız iyidir ( Ya da ben öyle sanıyordum belki ) Diğer abimle kimse görüşmez. Sadece annem vardır onunla konuşan. Sülalede görüşen yok zaten, biz de görüşmüyoruz. Annemle ise hep göstermelik bir ilişkimiz oldu. Hiçbir zaman gerçek bir anne kız ilişkimiz olamadı maalesef.

Gelelim sorunuma:

Ben şimdi yakın zamanda doğum yapacağım. Ama yanımda kimse olmayacak sanırım. Büyük kızımı evli olan abimlere bırakacaktık doğum yaptığım zaman. Eşim de benim yanımda kalacaktı. Hesaplarımız bu yöndeydi.

Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Yengem ve abim doğumda tabi ki kızımı onlara emanet edebileceğimi söylediler. Gel gelelim buna rağmen her hafta görüştüğüm yengem, doğumuma az zaman kala birden irtibatı kesti. 1 ay oldu aramıyor. Hoş, önceden de ben daha sık arardım zaten. Ama şimdi hamileliğin son dönemlerinde olduğum için onlar beni arasın, merak etsin, sorsun diye düşünerek aramadım. Bilmem, belki naza çekmektir bu. Ama doğurdum, doğuracağım. En yakınıma da naz yapabilmeliyim diye düşündüm. Ama aradan 1 ay geçti, arayan olmayınca aramızdaki samimiyeti sorguladım. Ben aramayınca onlar da beni aramadı çünkü. Dolayısıyla çocuğumu bırakmak konusunda tereddüde düştüm. Galiba kabul etseler de çok da istekli değiller. Dolayısıyla kimseye zahmet vermek istemiyorum.

Annem asla bakamaz zaten. Hoş bakabilseydi bile yollamazdım kızımı. Çünkü diğer abimle birlikte yaşıyor ve ben kızımı asla o adamla aynı ortama sokamam. Nedenlerini şimdi uzun uzun anlatmayacağım ama kızım tek başına kalsa çok daha fazla içim rahat eder. Annem de gelip bizim evde kalamaz. Çünkü çocuğum okula gidiyor ve kalabalık içinde risk altında. Kızım covidli biriyle temas etse, anneme bulaştırsa ben bu vicdan yükünün altına giremem. Annemin aşısı yok zaten, dolayısıyla bizim eve gelip kızımla kalması da mümkün değil. Başına bir şey gelse hemen kızımı suçlar. Ben buna dayanamam.


Annem zaten şimdiye kadar ele güne karşı laf olsun diye annelik yapan biri. El alemin kınayacağını düşünmese umrunda olmam. Zaten ona güvenmiyorum. İlk doğumumda bir gece bile yanımda kalmadı. Onu da bırakın, doğumdan evimize geldiğim gün yanımızdaydı. Kalkıp da bir yudum su bile vermedi bana. Evini düzenini bilemem dedi. Kalktım önüne yemek yapıp koydum ben daha 1 günlük doğum yapmış halimle. Doğumdan gelip misafir ağırladım bir de. Yani yardım kabul etsem bile bana faydası dokunacak biri değil annem.

Bana iki haftada bir telefon eder, aman kızım kendini yorma, sen hamilesin falan der. Laf olsun diye ama. Hamileyim tamam da, ben yapmazsam kim yapacak bu işleri anne diyorum. Bu sefer de hastalığını falan anlatıp kendi işimi bile yapamıyorum diye sızlanmaya başlıyor. Ama bana gelince hasta olan kadın kendi evinde maşallah çok sağlıklı. Yün yorganlarının yününe kadar kendisi yıkıyor, çırpıyor, dikiyor. Cam siliyor, canı isteyince en zor yemekleri ( mantı, el açması börek, içli köfte gibi) kendisi yapıyor. Yanlış anlaşılmasın, ben ondan şimdiye kadar hiçbir şey istemedim zaten. Bebek için bile hiç bir şey yapmasını istemedim. Yapmadı da. Zaten usülen sordu, bir şey yapmam gerekir mi diye. Ben de gerekmez dedim.

Geçen ay derinlemesine temizlik yaptım ben. Kimseye haber bile vermedim. Karnım burnumda buzdolabı, çamaşır makinesi de çektim, halılarımı da kaldırdım serdim, duvar da sildim. Eşim kısmen destek oldu, çünkü gün boyu işteydi haliyle. Genel olarak her şeyi ben yaptım. Annemin haberi bile olmadı, yardım da istemedim. Ama olur da isterim diye hep hastadır kendisi bana gelince. Önceden sızlanır ki olur ya yardım istersem bahanesi olsun diye. Neyse bunları şunun için anlattım. Annemden hiçbir zaman hiçbir şey isteyemem. Çocuğumu doğumda ona bırakamam. Bu bir alternatif değil benim açımdan.

Eşimin ailesiyle ilgili yakın zamanda bir başlık açmıştım zaten. Yanlış anlaşıldım, mevzu para sanıldı ama değil asla. Eşimin de arkasında bir ailesi yok. Onlar sadece bir menfaatleri varsa eşimle iletişim kurarlar. Ben onlarla zaten görüşmüyorum yıllardır. Dolayısıyla onlara da çocuğumu bırakmam mümkün değil. Zaten doğacak çocuğu da merak ettikleri yok. Eşimi umursamıyorlar ki torunlarını umursasınlar.

Başka bize destek olacak kimsemiz de yok. Arkadaşlarım var tabi ama ailelerimizin yanımızda olmadığı durumda onlardan nasıl bir şey isteyeyim? Demezler mi anası, akrabası dururken bizden böyle bir şey istenir mi diye? Eşim var bir tek işte. O da doğumda yanımda olmak istiyordu ama kızım daha gece tek başına kalacak yaşta değil. O yüzden muhtemelen eşim kızımın yanında kalacak.

Aklımıza gelen tek alternatif ise hastanelerin refakatçi hizmeti. Gece refakatçi olarak kalmak için bir hemşire ya da ebe ayarlanabileceğini söyledi doktorumuz. Hastanenin böyle bir hizmeti varmış. Allah kimseye muhtaç etmesin tabi, çözüm bulabilmek bile bir nimet. Ama kendimi çok çaresiz, yalnız ve kimsesiz hissediyorum. Kimim kimsem olmadan tek başıma doğurmak ağrıma gidiyor. Sürekli burnumda bir sızı var.

Ben annem anjiyo olduğunda büyük kızıma 7 aylık hamileydim. Annemin yanında durdum hastaneden çıkana kadar. Afedersiniz gerektiğinde altından da aldım, hiç de gocunmadım. Abimin hanımı olan yengemin doğumunda hastanede ben kaldım yanında. Karşılık beklemedim bunları yaparken tabi ki. Ama insan kendisi bir şeye ya da birine ihtiyaç duyduğunda sorgulamaya başlıyor sebepsiz. Ben onların yanında ihtiyaç duyduklarında sorgusuz sualsiz kalırken şimdi böyle kimsesiz olmayı da haketmedim.

Ne olursa olsun, çok da gururluyum ama. Şu saatten sonra kimseden yardım istemem. Benim doğurmak üzere olduğumu bilip kıllarını kıpırdatmayan aileden bir şey isteyemem ben. Neden böylesiniz, ben bunu hak edecek ne yaptım diye bile soramam. Ama bu sızı, bu kimsesizlik hissi nasıl geçer ya? Ya da geçer mi? Kendimi nasıl rahatlatayım ben? Rahatlamaya çok ihtiyacım var çünkü.
Genel bir yorum yapacağım.İnsan insana böyle zamanlarda lazim oluyor işte.Burada bazı konular okuyorum zamanında yorum da yaptım çoğuna kv görümce vs ile çok büyük olaylar olmamışsa köprüleri atmayı mantıksız buluyorum.Abiniz ile ilgili dusundugum şey ise bırakmayın Allah korusun .Hamileyim onlar beni arasın naziniza gelince(burda biraz sert yazicam)hamileyseniz vallahi kendinize hamilesiniz nazi esinize yapın ben yenge isem niye sizin nazinizi kaprisinizi cekeyim.Ayrica hamile iken dip köşe temizlik yapılır bunda abartılacak birşey yok.
 

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
kırgınlığın içime işledi, seni arayıp sormaları gerekir tabii ki çok haklısın ama bi adım atıp ara derim. Yine de yaklaşım hoşuna gitmezse bi alternatifin varmış, hastanenin hizmetinden yararlanırsın. Ama eşinin yanında olması çok iyi olur, aklın kızında kalmayacaksa abinlere bırak derim. Sağlıcakla gelsin bebeğin.
Yapamam sanırım. Onlar aramazsa aramayı düşünmüyorum. Bu durumda aranması gereken benim. Benim aramam çok yüzsüzce geliyor bana. Sanki onlara muhtaç olduğum için aramalıymışım gibi olmak istemiyorum. Başka bir çözüm bulurum Allah’ın izniyle. İyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim.
 

andromeda-80

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
29 Ekim 2015
1.391
2.518
Genel bir yorum yapacağım.İnsan insana böyle zamanlarda lazim oluyor işte.Burada bazı konular okuyorum zamanında yorum da yaptım çoğuna kv görümce vs ile çok büyük olaylar olmamışsa köprüleri atmayı mantıksız buluyorum.Abiniz ile ilgili dusundugum şey ise bırakmayın Allah korusun .Hamileyim onlar beni arasın naziniza gelince(burda biraz sert yazicam)hamileyseniz vallahi kendinize hamilesiniz nazi esinize yapın ben yenge isem niye sizin nazinizi kaprisinizi cekeyim.Ayrica hamile iken dip köşe temizlik yapılır bunda abartılacak birşey yok.
Valla köprüleri attığım her bir kişiyle çok geçerli sebeplerim vardı. Asla pişman değilim. Allah’ın gücüne gitmesin ama onlardan gelecek hayır Allah’tan gelsin. Yengeme naz yapmaktan kastım, telefon beklemek. 1 ay oldu aramadı. Hep ben mi arayacağım? Doğuracağım, arayanım soranım yok. Yoksa ne için naz niyaz yapacağım. Kimseden bir şey beklemem. Zaten naz çekecek kimsem de yok. Temizlik mevzusuna gelince, doğumdan önce tabi temizlik yapılır da, 7-8 aylık karnı burnunda halinle beyaz eşya, yatak, koltuk çekilmez, tadilat temizliği yapılmaz, perde asılmaz. Ama ben tek başıma yaptım bunların hepsini. Gocunmadım ama yalnız hissettim. Bu da normal bana kalırsa.
 

Periperisiii

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
10 Temmuz 2017
188
438
22
Konuştuk, kalabilir dedi doktorumuz. Ama ailevi durumumuzu konuşmadık. Ani bir şekilde gece yarısı falan gelirsek kızımız da yanımızda olursa nasıl olur dedik. Sorun değil, durabilir yanınızda dedi. Doğumda da kantinde falan bekleyebilir dedi
Bu durumda en mantıklı seçenek kızınızın da sizinle gelmesi olabilir. Hem böylece aklınız kızınızda da kalmamış olur. Böyle hassas bir dönemde bunları kafanıza hiç takmayın. Siz çok güçlü bir kadınsınız. Her şeyin üstesinden gelirsiniz. Bu zamana kadar gelmişsiniz de zaten. Bebeğinizi de sağlıkla kucağınıza alırsınız inşallah.
 

theblackswan

Fevri ve Bebeksi
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
10 Kasım 2020
1.462
7.637
Teşekkür ederim. Kimseyi üzmek değildi niyetim. Üzdüğüm için özür dilerim. Ama içim çok kırık dökük. Biraz nefes alabilmek için yazdım buraya.
Olur mu öyle şey özür dilenecek bir durum yok 🙏🏻 Ben insan böyle bir durumda bile ailesinden destek göremeyecekse, ne zaman görecek diye sorguladım bir an.

Evet hamilelik bir hastalık değil, ama insan son zamanlara doğru en azından aranmayı, nasıl gittiğinin sorulmasını beklemeyi hak ediyor. Hamileyken temizlik de yapılır ama son aylarda hareket yeteneği kısıtlanıyor, eğilip kalkmak daha bir sıkıntılı oluyor, destek gerekebiliyor.

Yani dünyada sadece şahsı doğuruyormuş psikolojisine giren kadınlar gibi şımarıklık yaptığınızı düşünmüyorum, inşallah işiniz rast gider de bebeğinizi sağlıcakla kucağınıza alır, yuvanıza dönersiniz ❤️
 


Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının aldında.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 52 Kg. ile 70 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 168 cm. Başlangıç Kilom :65 Kg. Şimdiki Kilom :48 Kg.