- Katılım
- 3 Ağustos 2017
- Mesajlar
- 4.115
- Emoji Skoru
- 11.579
- Puanlar
- 208
Yeter ki koca memnun rahat olsun, totosu rahat koltukta gitsin gelsin. Kendiniz yetmiyor bekar insanların çalışma koşulları da kocanıza uygun olsun. Ne hakla ne hadle milletin düzeni değişsin diyorsunuz? Onların ailesi evi barkı yok mu?
ne bebeği ya , yaşın daha 27 atanmanın keyfini bırak evlenmenin keyfine varamamışsın rahata ermeyi bekleyin bu şartlarda kendine faydan yok bebeğe nasıl olsun ayrıca ailelere de güvenmeyin tamam tamam derler sonra başım ağrıyo kıçım ağrıyo derler.3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiyor bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
öğretmen kocan arabayla gidip seni nöbetli işe servisle mi yolluyor ya biraz dişli olun az gözünüzü açın ya aynı yolmuş üstelik onun işi daha rahat niye araba onda ? bilmiyorum etmiyorum demryin araba kullanmayı öğrenmek en fazla 5-10 ders almakla pratik yapmakla hemen öğrenilir.Evlilikten bir şey anlayamadım çünkü evde değilsem mutlaka işteyim. Vardiya listesi dönmüyor diye izin alamıyoruz doğru düzgün. Eşim öğretmen, tatil yaklaşıyor ben izin alamadım. O tek başına gidecek memlekete birkaç gün.
Siz bu düşünceyle istifa edersiniz çocuktan sonra. Önüme bakarim dediğiniz o. İşten kurtulmak için bahane gibi görüyorsunuz. Çalışmayı çok sevdiğinizi ve çalışmak istediğinizi düşünmüyorum.Arabayı bana pratik olsun diye gösteriyor ara sıra. Ehliyetim var pratiğim yok. Bugün kar yağdı hava şartları kötüydü. Yerler buzdu gelemezdim nöbete, minibüse bindim yine. İşte aileler de öyle diyor. Sen çocuk olsa da çalışacaksın olmasa da çalışacaksın, bu iş hani bir noktada bitecek gidecek bir iş değil. İşten çıkma lüksün de yok. Ona göre karar ver diyorlar. Git gel yapmak, az hemşireyle çok hasta baktırmaları, her sorumluluğun hemşireden sorulması bunlar beni çok yıprattı gerçekten. Ücretli izin 6 aya çıkarsa onu alırım sonrasında da önüme bakarım bir şekilde diye düşündüm, bilemiyorum.
Canım sen annesi KPSS çalışmasına izin vermeyen, ev işi yaptıran hemşire değil miydin sonrasında huzur evine atanmıştın sanki? O kullanıcı mıydın merak ettim de?3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiyor bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
Evliliğiniz çok yeni, bu kadar erken anne baba olursanız evliliğiniz yıpranabilir ve maalesef boşanmaların büyük bi yüzdesi erken anne baba olmaktan kaynaklanıyor. Çiftler beraber vakit geçiremeden bebekle ilgilenmeye başlıyorlar ve bu cidden iki tarafı da birbirinden mecburen uzaklaştırıyor, kaldı ki siz şu an bile henüz evliliğinizi yaşayamamışsınız. Bence çevre baskısınıda dinlemeyin kendinize en az 2 sene verin derim.3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiyor bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
öncelikle evliliğiniz otursun, eşinizden . evliliğinizden emin olun, şartlarınız biraz daha iyileşsin.. Yaşınız falan geçmiyor, gençsiniz, 40-45 yaşında doğuruyor kadınlar, 27 ne ki..3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiyor bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
Çok yeni evlisiniz ne bebeği daha , önce evliliğin tadını çıkarmalı...herkesin iş hayatında zorluklar var. Sakın pes etmeyin. Özel sektör değil atanmış siniz anladığım kadarıyla...evet çalışma saatleri zor ama bebek olunca hayatınız çok farklı yöne çevrilecek kolay birşey değil bu. Bende evliliğin beşinci ayında hamile kalan biri olarak söylüyorum bunu mutlaka bekleyin en az ama en az bir yıl.3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiyor bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
Sağlıkçılarda çalışmak istemeyenler çocuk yapıyor. Bu cocuk aşkı boşa değil. Hamileler ve küçük çocuğu olanlara nöbet yazılmaz, başka ilçeye görevlendirme verilmez, ekstra çıkan işler yüklenmez. Bunların yükünü hep bekarlar çeker. Çocuklar büyüyünce de zaten hastanede kıdemli olurlar İşler yeni gelene kalır.Burda 45 yaşında hiç yaşı geçtiğini düşünmeden çocuk yapmak isteyenler varda sen 27 yaşında harbiden neyin derdindesin çalışmak istemiyorum de geç niye kendini kandırıyorsun
3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiy
Sena ben seni hatırladım.or bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
Ben de sağlıkçıyım ve bekarım. Sürekli serviste tek bekar çocuksuz sensin muhabbeti var. Yani biri rapor mu aldı izin mi aldı çocuğu mu hasta oldu kocası mı kavga etti hopp akıllara ilk ben geliyorum diğerleri sonra. Hani kocan ve çocuğun yok diye seni yedi yirmi dört hazır olarak kafalarına yazmışlar.Sağlıkçılarda çalışmak istemeyenler çocuk yapıyor. Bu cocuk aşkı boşa değil. Hamileler ve küçük çocuğu olanlara nöbet yazılmaz, başka ilçeye görevlendirme verilmez, ekstra çıkan işler yüklenmez. Bunların yükünü hep bekarlar çeker. Çocuklar büyüyünce de zaten hastanede kıdemli olurlar İşler yeni gelene kalır.
İşinizi gücünüzü bırakmayın sakın çok pişman olursunuz. Bebeği de Sonbahar gibi düşünün. Biraz da bebek için para koyun kenara..3.5 aylık evliyim kızlar , hemşireyim. İlçede çalışıyorum. Evi ilden tuttuk çünkü eşim de benden farklı bir ilçede çalışıyor. İlçelere her gün git gel yapıyoruz. Ben minibüsle gidiyorum o kendi arabasıyla gidiyor. Bu arada ikimizin de gidiş mesafesi 50 dk geliş 50 dk. Çalışma şartlarım yoğun. Ayda mesela 5 tane gece yazılıyor aynı zamanda gündüze de yazıyorlar. Ses çıkarınca personel yok bu şekilde mecburen çalışacaksınız deniyor. Toplam 3 kadın hemşireyiz. Üçümüz de yeni evliyiz. Hem git gel yapmak hem kurum beni yordu. Kendimi yemeye içmeye verdim +10 kilo almışım düşünün. Kıyafetlerim artık dar geliyor. Kendimi tanıyamaz oldum. İstifa etsem edemiyorum çünkü üç sene atama bekledim. Eşim de evliliğimizden hiçbir şey anlamadım 30 yıllık evliyiz sanki diyor. Ki haklı. Nöbetler yüzünden yeri geliyor 3 gün birbirimizi görmüyoruz. Otel gibi kullanıyorum evi. Eşim 30 yaşında ben 27 . Bu arada aklımızda gebelik planlaması var. Eşya taksidi ödüyoruz, kendimiz almıştık evlenirken. Mayısta borç bitiyor bu arada. Aslında şimdi de kendimizi idare edecek kadar para kalıyor ayın 15 ine kadar. İlçede zorunlu sürem 2 yıl kaldı. 2 yıl daha git gel yapmaya dayanacak gücüm kalmadı kızlar. İle geçemiyorum çünkü sözleşmeliyim. Ailelerimiz farklı bir şehirde yaşıyor. Onlar bebek olsun yaşınız geçiyor diyor. Biz gelir dönüşümlü bakarız diyorlar. Bakacak kimsemiz yok burada. Siz dışarıdan bir göz olarak bebek düşünür müydünüz bu şartlarda ? Ne tavsiye edersiniz? Evet çocuk kurtuluş olarak görülmemeli ama başka türlü bu git gelden , fazla çalışma saatlerinden kurtulamıyorum.
Ay valla çok haklısınız ya. Kimse kimsenin özel durumlarını tolere etmek durumunda değil. Ben hekimim tüp bebek tedavisi için il dışına gidecektim adet zamanı da belli değil tabi sapmalar oluyor ama tahmini bi 15 gün ayırdım kafamda. Geri kalan günlere 6 ybü nöbeti yazdırdım hem de 3. Basamak baya hareketli nöbetler. Pasa pasa tuttum nöbetlerimi isim bitti tedavime gittim raporumu aldım kimseye de ben cocuk yapıyorum siz eziyetini çekin demedim.Ben de sağlıkçıyım ve bekarım. Sürekli serviste tek bekar çocuksuz sensin muhabbeti var. Yani biri rapor mu aldı izin mi aldı çocuğu mu hasta oldu kocası mı kavga etti hopp akıllara ilk ben geliyorum diğerleri sonra. Hani kocan ve çocuğun yok diye seni yedi yirmi dört hazır olarak kafalarına yazmışlar.
Ya ben aşırı isyan ediyorum bazen. Son zamanlarda artık hiçbir son dakika teklifini kabul etmiyorum. Sorumlum bu bir ekip işi diyor. Senin de çocuğun olacak evleneceksin o zamanda ekip seni idare edecek diyor. Dedim belki ben hiç evlenmeyeceğim belki hiç çocuk yapmayacağım belki öyle olsa bile o zamana beni idare edecek benim kadar enayi bir ekip olmayacak yani çok saçma. Tamam verilmiş bir takım haklar işte süt izni vs var buna bir şey diyemeyiz ama bir de sömürü düzen de var. Çocuğu bırakacak kimse yok deyip nöbet listesini istediği günlere yazdıranlar istediği gibi düzenleyenler falan var. Fazla mesai kabul etmiyorlar mesela bu bize kalıyor. Geçen liseli çocuğu hasta olan biri vardı rapor almış. Bir sürü izni de var mesela ama yok izin tatile saklanıyor. Kötü bir nöbet oldu mesela diyelim işte sen eve gidip yatacaksın biz çocuk bakacağız konuşması yaşanıyor. Ee ne yapayım yani benim için mi doğurdun, nöbet sistemi ile çalışıyorsun nöbetten çıkıp çocuk bakmak istemiyorsan yapmaman lazım o zaman sanki ben yaptırmışım. Farklı alanlarda çalışan kadınlar için bebek zorlayıcı bir süreçken sağlıkçılar için bence öyle değil tam tersi bekar ve genç olmak dezavantaj oluyor. Konu sahibi bile yazmış merkezden bekar personel çekilsin diye. Ben merkezde çalışıyorum mesela şimdi benden düşük puan alıp ilçeye atanmış herhangi bir personel benim için mi böyle planlar yapıyor acabaAy valla çok haklısınız ya. Kimse kimsenin özel durumlarını tolere etmek durumunda değil. Ben hekimim tüp bebek tedavisi için il dışına gidecektim adet zamanı da belli değil tabi sapmalar oluyor ama tahmini bi 15 gün ayırdım kafamda. Geri kalan günlere 6 ybü nöbeti yazdırdım hem de 3. Basamak baya hareketli nöbetler. Pasa pasa tuttum nöbetlerimi isim bitti tedavime gittim raporumu aldım kimseye de ben cocuk yapıyorum siz eziyetini çekin demedim.