Popüler Konu Sevgili günlük...

Keşke nazımızı çeken insanlarımız olsa…

Ben o serserinim..

İnternet bağımlılığından kurtulmak istiyorum.
Kurtulacağım da.
Kitap okuma düzenimi tekrar oturtacagim.
İşlerimi ertelemeyecegim.
Hayata küskün olmayacağım.
Hava kapalı, yagmurlu olsa da gelişim icin planlarımı uygulayacağım.
Sagligimi önemseyecegim.
Çocuğuma iyi bir örnek olacağım.
Biraz daha aktif, hareketli olacağım. Yapabilirim
Kitap okuma dışındaki kişisel gelişim etkinliklerime zaman ayiracagim.

İş bırakma eylemini iki güne uzattık. Vicdanım rahat değil 12. sınıfım için ama eyleme katılmazsam bu sefer vefat eden meslektaşlarıma karşı vicdanım rahat etmeyecek. Çalışma ortamımızı güvenliğimizi önemsemeyenlere, şartlarımızı düzenlemeyenlere ve otu moku cimere yazıp da şu yaşananlara tepki göstermeyen velilerimize az bile diyorum. Bir kişi bir kişidir. Hiçbir şey yokmuş hiç sorun yokmuş gibi davranmak sessiz kalmak bana yakışmaz. Whatsapptan sınıf grubuma ödevlendirme yaptım, adam olan çalışır ne diyeyim.

Okulların kapısında beklemek üzere polisler görevlendirilecekmiş. Yetmez ama evet ! Giden canlar geri gelmez ama bu kararda kum tanesi kadar bile payım varsa gurur duyarım kendimle. Bakan bey rica etmiş yarın okula gelmemizi istirham etmiş. Ekranlardan çağırmadı da müdürlerimize arattı bizleri. Yukarılarda bir telaş yarattıysak ne mutlu bize. Vefat eden meslektaşlarıma ve öğrenci kardeşlerime Allah’tan rahmet dilerim. Tozu dumana katarak gittiler ruhları şad olsun

Sevgili günlük,

içim karardı, resmen çürüdüm, içimden hiç bir şey yapmak gelmiyor.
Eee içi geçmiş çürük birisiyle yaşamanın sonucu ne olacaktıki, kendin ettin kendin buldun…

Paran olmasaydı seni çoktan boşamıştım.

Sosyal Medya Vitrinse, Gerçek Hayat Hala Forumlarda Yazılıyor

Bir dönem vardı; internet dediğimiz şey forumların sesiydi. İnsanlar kullanıcı adlarının arkasına saklanır, dertlerini döker, birbirine akıl verir, kimi zaman da sadece içini boşaltırdı. Sonra önce Facebook geldi, ardından Instagram. Hayat bir vitrine dönüştü. Herkes en mutlu anını, en kusursuz halini paylaşmaya başladı. Gerçekler geri çekildi, yerini gösterilen aldı. Birçok web sitesi kapandı, forum siteleri eski gücünü kaybetti. İnsanların iletişim alışkanlıkları değişti; e-posta bile neredeyse terk edildi, her şey anlık mesajlaşmalara, WhatsApp gruplarına sıkıştı.

Ama bir yer vardı ki bu değişime tam anlamıyla teslim olmadı: Kadınlar Kulübü. Çünkü gerçek hayat, sosyal medyada anlatıldığı kadar pürüzsüz değildi. Kadınlar Instagram’da eşini eleştiremezdi, Facebook’ta evliliğindeki çatlağı yazamazdı. Tüp bebek sürecinin en kırılgan anlarını, umutla hayal kırıklığı arasında gidip gelen duygularını herkesin gözü önünde paylaşamazdı. Donasyon gibi hassas konuları açık açık anlatabilir miydi? Ya da estetik yaptırıp “memelerimi yaptırdım, nasıl olmuş?” diye gerçekten dürüst yorum bekleyebilir miydi? Sosyal medyada bunun karşılığı çoğu zaman ya suskunluk ya da yargıdır. Orası bir vitrin; alkış var ama gerçek yok.

Kadınlar Kulübü’nü ayakta tutan şey tam da bu noktada ortaya çıkıyor: Anonimlik. İsim yok, etiket yok, gösteriş yok. Sadece deneyim var, duygu var, gerçek var. İnsanlar utanmadan, çekinmeden, saklamadan yazabiliyor. Tüp bebek hikâyelerinin en samimi hali burada anlatılıyor, en zor sorular burada soruluyor, en dürüst cevaplar burada veriliyor. Çünkü kimse rol yapmak zorunda değil.

Şimdi yeni bir çağın içindeyiz: yapay zeka çağı. Gümbür gümbür geldi, hayatın ortasına yerleşti. Ama unutulan bir gerçek var: Yapay zeka kendiliğinden var olmuyor. Onu besleyen şey yine insanların yazdıkları, paylaştıkları, yaşadıkları. Yani bu forumlar, bu içerikler olmasa; ortada zeka diye bir şey de kalmaz. Sadece içi boş bir kabuk kalır.

Üstelik ne kadar samimi ol denirse densin, yapay zekanın samimiyeti sınırlıdır. Ölçülü, kontrollü, çizgileri olan bir yapı. Gerçek hayattaki gibi filtresiz değildir. Bir forum başlığında insanların birbirine çıkıştığı, tartıştığı, hatta zaman zaman sertleştiği o ham duygu yapay zekada yoktur. Çünkü o yumuşatmak zorundadır, dengelemek zorundadır. İnsan ise öyle değildir; bazen fazla dürüst, bazen fazla serttir ama gerçektir.

Kısacası, yıllar önce forumları sallayan dalga bugün başka bir biçimde geri geldi. Ama atlanan şu: Gerçek hikayeler hala en değerli şey. Ve o hikayeler, tüm pürüzleriyle, filtresiz haliyle, hala burada yazılıyor.

Gerçekler burada ve sizin sayenizde.

Ayy cok sey var da duygu yoğunluğunu kaybettim simdi yazamıycam. Gündüz cok bi yogundu duygularim.

Ne gemiler yaktım. O kadar yandı ki canım sonunda karşıdan baktım. Ne göreyim kendime yıldızlardan daha uzaktım. Bu ben miyim ya, neler yapıyorum ben derken…

Koca yaşlı şişko dünyaa, gel anlaşalım senle ver gözümün ferini geri…

Kışkışla şu hüzünleri.

Mutsuzum günlük.

Sevgili günlük yaklaşık 1 ay sonra yks sınavım var ve sınavda istediğim puanı alıp kazanmış olmayı çok istiyorum yaşadığım şehirde okumak istiyorum ama evdeki toksik ebeveynlerim ile geçinemiyorum ama yaşadığım şehirden uzakta tek okumak beni korkutuyor bazen evdekilerin iyi hallerine kanıp burayı yazmak istiyorum ama 1 gün sonra geri davranışları ile vaz geçiriyorlar. Geçen sene kadın doğuma rutin kontrol icin gittiğimde amh değerimin 0.53 olduğunu ileride anne olmak istersem tüp bebek ile olacağını öğrendim yumurta dondurmaya yönlendirdiler ama çevremdeki hic kimse umursamiyor ne annem ne de babam önemsemiyorlar bile evli değilim evlilik düşüncem şuan yok ilerisi icin korkuyorum. seneye bugün istediğim bölümde farklı şehirde musmutlu yasamak istiyorum suan sadece. Çocuk işi şuanlık önceliğim değil insallah sınavım cok güzel gecer ve gelip buraya yazarım seneye bugünde istediğim hayatı yaşarım

Girlinred: Bizden yana beklentisi olmayacak kayınvalide ve kayınpeder rica ediyorum. Kader: Üzgünüm, artık çok geç. Girlinred: üzdü

Allah'ım
Kızımı tanıyamıyorum
Yaş 10
Yardim et
Kötü bir şey çıkmaz umarım.

Bu kadar şeyi nasıl kaldıracağım...
Yaşı daha çok küçük.
Allah'ım...

Sevgili günlük umarım hayatım güzel geçer.Çevremdekilerin hepsi ya evlendi yada nişanlandı.Mutsuz değilim tek olmaktan ama insan sevilmek istiyor karşı cins tarafından.Ben bu duyguyu bilmiyorum.Umarım karşıma beni sevecek ve benimde sevebileceğim iyi birisi çıkar.

Bugün sebepsiz bı hüzün, yorgunluk var içimde, keyfim yok, sadece uyudum uzandım yine uyudum, çocuklar birşeyler istedi yaptım yine uyudum, şimdi bi kahve yaptım burdayım, yine yatmak istiyorum, yemek çamaşır bulaşık umurumda değil, kollarımı kaldıracak gücüm yok gibi, yorgunum...

Senden başka kimsem yok Allah'ım...
Var da yok.