günaydın günlük!
ne zamandır yazmıyorum ihmal ettim seni.
son 4 haftadır çok yoruldum, haftasonları çalıştım.
hamileliğin de etkisi var, daha çabuk yoruluyorum.
zaman azaldıkça korkmaya başladım.
neyi nasıl yapacağım herşeye nasıl yetişeceğim diye.
annem beni yalnız bırakmayacak biliyorum, yinede korkuyorum.
çok yorgun ve uykusuzum, halsizim.
izne çıkmama 4 hafta kaldı.
zaman azalıyor ve ben dah hazırlıklarımı tamamlayamadım.
daha oğluşumun kıyafetleri yıkanacak ütülenecek.
evdeki çamaşırlar, ütüler bile duruyor.
daha beşiğimiz mobilyamız bile alınmadı.
gıcık kaynanamın keyfini bekliyoruz.
eşim mobilyaları onun almasını istiyor, ben istemiyorum.
ne alırım diyor ne almam.
bu haftasonu belli olacak bakalım.
onun almaması umrumda değil ama belirsizlik sıkıyor beni.
kadında tık yok! ilk torunu olacak ne heyecan var ne sevinç.
insan alamıyorsa bile yün alıp birşeyler örer.
nasıl bir anne anlamıyorum torun evlattan daha çok sevilirmiş ama bu herkese göre değil galiba.
annem bile hem aldı hem kendisi dikip örürüyor.
üstelik onun 3. torunu olacak.
burda bile yüzünü görmediğim sesini duymadığım arkadaşlarım hediye almaya kalkıyor.
bunu söylemeleri bile benim için yeterli.
eşimin iç yerindeki arkadaşları yeğenime ne alayım diyor.
neyse içimi döktüm rahatladım biraz.
ben yüce rabbime güveniyorum o bize yardım eder.