Tüp Bebek Psikolojisi

papatya gibi beyaz veince · 9 Haziran 2026

Herkese merhaba...
Ben 30 yaşındayım, 5 senedir infertilite tedavisi görüyorum.
Çok zor zamanlardan geçtim, ne zaman umutlansam hep ardından hayal kırıklığı yaşadım, ruhen çok yorgun hissediyorum.
Bu ay embriyo transferi olacaktım doğal siklus ile ama yumurtam gelişmediği için ertelendi.
Her ay ümitleniyorum, daha önce 3 aşılama 1 tüp bebek denememiz oldu, her biri çok çetrefilli oldu anlatsam roman olur, her birinde ayrı bir sıkıntı yaşadık, işlemler sürekli ertelenmek zorunda kaldı vs.
İnançlı bir insanım ama gerçekten dayanmakta zorlanıyorum. Defalarca ama defalarca hayal kırıklığına uğradım.
Kronik bir hastalığım var çocukluğum hastanelerde geçti, kendimi hep eksik ve kusurlu hissettim hasta olduğum için. Şimdi de anne olamıyorum, bu hayatta en çok istediğim şey olmasına rağmen... Beni kimsenin anlamadığını düşünüyorum, etrafımda buna benzer durumlar yaşayan kimse yok, kendimi çok şanssız hissediyorum, Allah beni sevmiyor mu diye düşünüyorum bazen, öyle hissediyorum, buruk, kırık...
Belki burada beni anlayan birileri olacaktır, sevgili infertilite yaşayan hanımlar, biraz da infertilitenin bize hissettirdiği duyguları konuşalım istedim. Siz de yaşadıklarınızı hissettiklerinizi bu başlıkta paylaşabilirsiniz, birbirimize dert ortağı olabiliriz.
Teşekkürler

elif33tk · 9 Haziran 2026

Ben de 34 yaşımdayım. 3 sene önce evlendim ve nişanlıyken asrın felaketi diye nitelendirilen depremi yaşadık. Sonra düğün bile yapamadan evlendik. Bi sene çocuk düşünmedik toparlanmak ve eşimle yan yana gelmeyi bekledik ayrı şehirlerde olduğumuz için. Hiç aklıma gelmezdi sanırdım ki hemen hamile kalırım ama baktım ki yuvamızı kurduk çocuk olmuyor Allah Allah. Sen büyüksün dedik bi 6 ay daha bekledik. Sonra kalk kızım bi kadın doğuma git. Gittim. Sizin çocuğunuz olur stres yapma dediler vs. Bi kaç test herşey yolunda. Ama olmadı. Dedim böyle olmayacak bi aşılama o da olmadı. Hadi o zaman tüp bebek. Başladık. 17 yumurta toplandı 6 tane 5. Gün embriyosu. Sonra eşimin eğitimi çıktı 1 sene yine ayrı kalmak zorunda kaldık. 2 kez çift embriyo transferim oldu tek başıma. 2 si de kimyasal. Şimdi kalkmış doktorum bana Pgt yapalım. Buz gibi soğudum doktordan da hastaneden de. Bi açıklama yok. İnsan en çok duygusal bi açlık hissediyor. Biraz özen istiyor. Ve birşey söyleyim mi kimse kimsenin de umrumda bile değil bu acıyı hasreti bir tek çeken biliyor. Pes etmedim Rabbim nasip ederse o duyguyu yaşarız elimizden geleni biz yapalım da gerisi Takdir Rabbimin…

aslimiderin · 9 Haziran 2026

papatya gibi beyaz veince .!.:
Herkese merhaba...
Ben 30 yaşındayım, 5 senedir infertilite tedavisi görüyorum.
Çok zor zamanlardan geçtim, ne zaman umutlansam hep ardından hayal kırıklığı yaşadım, ruhen çok yorgun hissediyorum.
Bu ay embriyo transferi olacaktım doğal siklus ile ama yumurtam gelişmediği için ertelendi.
Her ay ümitleniyorum, daha önce 3 aşılama 1 tüp bebek denememiz oldu, her biri çok çetrefilli oldu anlatsam roman olur, her birinde ayrı bir sıkıntı yaşadık, işlemler sürekli ertelenmek zorunda kaldı vs.
İnançlı bir insanım ama gerçekten dayanmakta zorlanıyorum. Defalarca ama defalarca hayal kırıklığına uğradım.
Kronik bir hastalığım var çocukluğum hastanelerde geçti, kendimi hep eksik ve kusurlu hissettim hasta olduğum için. Şimdi de anne olamıyorum, bu hayatta en çok istediğim şey olmasına rağmen... Beni kimsenin anlamadığını düşünüyorum, etrafımda buna benzer durumlar yaşayan kimse yok, kendimi çok şanssız hissediyorum, Allah beni sevmiyor mu diye düşünüyorum bazen, öyle hissediyorum, buruk, kırık...
Belki burada beni anlayan birileri olacaktır, sevgili infertilite yaşayan hanımlar, biraz da infertilitenin bize hissettirdiği duyguları konuşalım istedim. Siz de yaşadıklarınızı hissettiklerinizi bu başlıkta paylaşabilirsiniz, birbirimize dert ortağı olabiliriz.
Teşekkürler

Öncelikle size kalpten sarılıyorum canim kızkardesim.. Ne yalnızsın ne kusurlusun... Ama bu arzu içimizde o kadar yoğun ki o burukluğu anlatmaya kelimeler yetmez... Ben bazen bir filmde bir anne çocuk görünce durdurup saatlerce ağlıyorum hayatımda bunu hiç tadamama ihtimalim benim kahrediyor.. Esimi çok seviyorum ve onunla çok mutluyum ama bizim sürecimiz biraz o kaynaklı olduğu için ona demesem de içten ona kızıyorum bazen bu yüzden ters davranıyorum oysa onun için canımı veririm.. Hayat bize gerçekten çok zor, hamile insanlar görmek, çocuklu arkadaş buluşmaları yapmak benim için gittikçe zor bir hal alıyor ve sanki insanlar da bunu bildikleri için benim yanımda çok rahat olamıyorlar.. Allah hepimize sabır versin, tez vakitte kucağımız dolsun inşallah

papatya gibi beyaz veince · 9 Haziran 2026

aslimiderin .!.:
Öncelikle size kalpten sarılıyorum canim kızkardesim.. Ne yalnızsın ne kusurlusun... Ama bu arzu içimizde o kadar yoğun ki o burukluğu anlatmaya kelimeler yetmez... Ben bazen bir filmde bir anne çocuk görünce durdurup saatlerce ağlıyorum hayatımda bunu hiç tadamama ihtimalim benim kahrediyor.. Esimi çok seviyorum ve onunla çok mutluyum ama bizim sürecimiz biraz o kaynaklı olduğu için ona demesem de içten ona kızıyorum bazen bu yüzden ters davranıyorum oysa onun için canımı veririm.. Hayat bize gerçekten çok zor, hamile insanlar görmek, çocuklu arkadaş buluşmaları yapmak benim için gittikçe zor bir hal alıyor ve sanki insanlar da bunu bildikleri için benim yanımda çok rahat olamıyorlar.. Allah hepimize sabır versin, tez vakitte kucağımız dolsun inşallah

Allah razı olsun, kesinlikle öyle, büyük bir arzu, yokluğu da büyük mahrumiyet, insan gönlüne söz geçiremiyor...
Sizi çok iyi anlıyorum, benzer durumları ben de yaşıyorum. Ve şunu biliyorum ki her acı sonunda azalır.
Evladını kaybeden annelerin acısı bile zamanla diniyor, belki yok olmuyor ama bu kadar acı da vermiyor.
İnşallah Rabbim bize tez zamanda gönderir mucizemizi, yalnız degilsiniz

Hepsi geçecek inşallah

monicageller · 9 Haziran 2026

papatya gibi beyaz veince .!.:
Herkese merhaba...
Ben 30 yaşındayım, 5 senedir infertilite tedavisi görüyorum.
Çok zor zamanlardan geçtim, ne zaman umutlansam hep ardından hayal kırıklığı yaşadım, ruhen çok yorgun hissediyorum.
Bu ay embriyo transferi olacaktım doğal siklus ile ama yumurtam gelişmediği için ertelendi.
Her ay ümitleniyorum, daha önce 3 aşılama 1 tüp bebek denememiz oldu, her biri çok çetrefilli oldu anlatsam roman olur, her birinde ayrı bir sıkıntı yaşadık, işlemler sürekli ertelenmek zorunda kaldı vs.
İnançlı bir insanım ama gerçekten dayanmakta zorlanıyorum. Defalarca ama defalarca hayal kırıklığına uğradım.
Kronik bir hastalığım var çocukluğum hastanelerde geçti, kendimi hep eksik ve kusurlu hissettim hasta olduğum için. Şimdi de anne olamıyorum, bu hayatta en çok istediğim şey olmasına rağmen... Beni kimsenin anlamadığını düşünüyorum, etrafımda buna benzer durumlar yaşayan kimse yok, kendimi çok şanssız hissediyorum, Allah beni sevmiyor mu diye düşünüyorum bazen, öyle hissediyorum, buruk, kırık...
Belki burada beni anlayan birileri olacaktır, sevgili infertilite yaşayan hanımlar, biraz da infertilitenin bize hissettirdiği duyguları konuşalım istedim. Siz de yaşadıklarınızı hissettiklerinizi bu başlıkta paylaşabilirsiniz, birbirimize dert ortağı olabiliriz.
Teşekkürler

Merhaba. Öncelikle ne eksik ne kusurlusun. Bunu sen seçmedim bunu biz seçmedik. Bizim elimizde değilki. Çok kısa süre önce bende kendimi başarısız ve eksik olarak tanımlıyordum ama artık bıraktım. Herkesin bir kaderi bir nasibi var bizim için ne hayırlı bilemiyoruz. Üzülüyor muyum ha evet üzülüyorum hatta ağlıyorum ama yapacak hiçbir şey yok.
3 defa tüp bebek tedavisi oldum. 1. De embriyolarım 5. Güne gitmedi transfer olamadım.
2. De pgtli transfer oldum pozitif oldu kese gelişmedi kürtaj oldum.
3. De pgtli transfer pozitif oldu 23 haftada bebeğim hastaydı gebeliğim sonşandırıldı ölü doğum yaptım.
Şimdi genetik testler verdik beklemedeyiz ümit ediyorum ki güzel sonuç gelsin. Yine renkli gözüksün bana hayat… Yaşadığım kayıp çok acı hala atlatamadım. Ama şunu kabullenmeye çalışıyorum hayatta her ihtimal var. Eşinlede bir ailesin nasipte varsa olur. Çocuklu arkadaşlara veya hamile görünce kendimi kötü hissetmemeyi öğrenmeye çalışıyorum.. İyi olacağım. Hayatımda iyi olana şükrediyorum hayat bu tarafına bakınca daha güzel oluyor. Ha duamdır olacaksada sağlıkla sıhhatle nasip olsun bu acıyı yaşamak çok zor. Rabbim kimseye yaşatmasın

papatya gibi beyaz veince · 9 Haziran 2026

monicageller .!.:
Merhaba. Öncelikle ne eksik ne kusurlusun. Bunu sen seçmedim bunu biz seçmedik. Bizim elimizde değilki. Çok kısa süre önce bende kendimi başarısız ve eksik olarak tanımlıyordum ama artık bıraktım. Herkesin bir kaderi bir nasibi var bizim için ne hayırlı bilemiyoruz. Üzülüyor muyum ha evet üzülüyorum hatta ağlıyorum ama yapacak hiçbir şey yok.
3 defa tüp bebek tedavisi oldum. 1. De embriyolarım 5. Güne gitmedi transfer olamadım.
2. De pgtli transfer oldum pozitif oldu kese gelişmedi kürtaj oldum.
3. De pgtli transfer pozitif oldu 23 haftada bebeğim hastaydı gebeliğim sonşandırıldı ölü doğum yaptım.
Şimdi genetik testler verdik beklemedeyiz ümit ediyorum ki güzel sonuç gelsin. Yine renkli gözüksün bana hayat… Yaşadığım kayıp çok acı hala atlatamadım. Ama şunu kabullenmeye çalışıyorum hayatta her ihtimal var. Eşinlede bir ailesin nasipte varsa olur. Çocuklu arkadaşlara veya hamile görünce kendimi kötü hissetmemeyi öğrenmeye çalışıyorum.. İyi olacağım. Hayatımda iyi olana şükrediyorum hayat bu tarafına bakınca daha güzel oluyor. Ha duamdır olacaksada sağlıkla sıhhatle nasip olsun bu acıyı yaşamak çok zor. Rabbim kimseye yaşatmasın

Ah, okurken çok etkilendim, çok zor şeyler yaşamışsınız, Allah sabırlar versin, sizi cennetinde ağırlasın hem bu dünyada hem ahirette iyilik güzellik versin

Kesinlikle haklısınız, hayatımızda zor olan şeyler olduğu gibi, güzel olan şeyler de var, onları kendimize hatırlatmamız, kıymetini bilmemiz lazım...
Bu acılar son olsun, inşallah bundan sonrası güzel olsun ikimiz için de.
Size dua edeceğim

monicageller · 9 Haziran 2026

papatya gibi beyaz veince .!.:
Ah, okurken çok etkilendim, çok zor şeyler yaşamışsınız, Allah sabırlar versin, sizi cennetinde ağırlasın hem bu dünyada hem ahirette iyilik güzellik versin
Kesinlikle haklısınız, hayatımızda zor olan şeyler olduğu gibi, güzel olan şeyler de var, onları kendimize hatırlatmamız, kıymetini bilmemiz lazım...
Bu acılar son olsun, inşallah bundan sonrası güzel olsun ikimiz için de.
Size dua edeceğim

Allah razı olsun İnşaAllah

İnsan böyle acılar yaşayınca terbiye oluyor. Allahım sen iyisi güzeli hayırlısı kolay olanı neyse onu yaz kaderime diyor

umutsuzmayis · 9 Haziran 2026

papatya gibi beyaz veince .!.:
Herkese merhaba...
Ben 30 yaşındayım, 5 senedir infertilite tedavisi görüyorum.
Çok zor zamanlardan geçtim, ne zaman umutlansam hep ardından hayal kırıklığı yaşadım, ruhen çok yorgun hissediyorum.
Bu ay embriyo transferi olacaktım doğal siklus ile ama yumurtam gelişmediği için ertelendi.
Her ay ümitleniyorum, daha önce 3 aşılama 1 tüp bebek denememiz oldu, her biri çok çetrefilli oldu anlatsam roman olur, her birinde ayrı bir sıkıntı yaşadık, işlemler sürekli ertelenmek zorunda kaldı vs.
İnançlı bir insanım ama gerçekten dayanmakta zorlanıyorum. Defalarca ama defalarca hayal kırıklığına uğradım.
Kronik bir hastalığım var çocukluğum hastanelerde geçti, kendimi hep eksik ve kusurlu hissettim hasta olduğum için. Şimdi de anne olamıyorum, bu hayatta en çok istediğim şey olmasına rağmen... Beni kimsenin anlamadığını düşünüyorum, etrafımda buna benzer durumlar yaşayan kimse yok, kendimi çok şanssız hissediyorum, Allah beni sevmiyor mu diye düşünüyorum bazen, öyle hissediyorum, buruk, kırık...
Belki burada beni anlayan birileri olacaktır, sevgili infertilite yaşayan hanımlar, biraz da infertilitenin bize hissettirdiği duyguları konuşalım istedim. Siz de yaşadıklarınızı hissettiklerinizi bu başlıkta paylaşabilirsiniz, birbirimize dert ortağı olabiliriz.
Teşekkürler

Ahhh canım gelip bir sarılmak isterdim sana aynı dıyguları hepimiz yaşıyoruz benimde bu ay doğal siklus olacaktı yumurtlar gelişmediği için ertelendi üstüne birde tayinimiz çıktı şimdide onun strestiyle uğraşıyorum neden diyorum allahım her işim zorluklarla geçiyor evlendim aynı şekilde bu sefer huzura erdim derken 3 saattir de inferlite ile uğraşıyorum bilmiyorum ne zaman yüzüm gülecek

papatya gibi beyaz veince · 9 Haziran 2026

Yaa gönülden sarılıyorum size

Benim de her işim zor olur, hep çok çabalayarak üzülerek endişelenerek ulaşırım bir şeylere. Vardır bir hayır, Allah bizi bu şekilde terbiye ediyor belki de, bilmiyorum belki de kaygılanmamayı ve her şeyi oluruna bırakmayı öğrenmemiz gerekiyor... sizi çok iyi anlıyorum, Allah hepimizin yardımcısı olsun, dua edeceğim size

Golhaa · 10 Haziran 2026

Mesajlarınızı okudum. Hepinize gönülden sarılıyor,üzüntülerinizi paylaşıyorum.
Allah bana birşeyler nasip ederken hep beklemekle vermiştir.Ama en güzelini vermiştir. Tevekkül ettiğimi sanırdım. İmtihanları atlayarak geçince anladım ki ben sığ sularda imişim..Ben tevekkülü 30'lu yaşları geçince anlamışım.
Bizim de interfilitemiz erkek kaynaklı. Kocamı çok seviyorum. Aşırı iyi bir dost,koca,sevgili,yoldaş. Bazen çok yorulduğumu hissediyorum. İğneler yemek,sürekli ultrason kontrollerinde gezmek,sürekli ilaca maruz kalmak çok moralimi bozuyor...Sessizce ağladığım çok zamanlar oluyor.Ama bunu o bilmiyor. Bazen pes etmek istiyorum. Tedavi olmak istemiyorum. Doğal yoldan olsun istiyorum ama olmuyor...
Hikayem uzun..Geçen sene 2. Denemede pozitifi gördüm. Ama kanamaya bağlı olarak 17. Haftada bebeğimi plensanta previa nedeniyle kaybettim. Cinsiyetini ultrasonda bile öğrenemedim. Gömerken söylediler. Erkekmiş ...Çok yıprandım. Çok ağladım. Bir daha tedaviye dönmek çok zoruma gitti. 6 ay sonra 3. Denemeyi yapayım dedim olumsuz sonuç aldım. Şimdi ise ben yorgun...Sanırım bu vücuduma yansıdı ki bu ay adet kanamam sadece kahverengi lekelenme ile geçti. Yani bu ay tedavi temmuza kaldı görünüyor. Zaten hiç istemiyordum. Üst üste iğneler yemek,nefes almadan koşturmak, sürekli çatala çıkmak beni demorilize ediyor.

Kimse eksik değil. Ama kimse de kimsesiz değil. Hepiniz bu yolda teksiniz,tekiz. Tek sahibimiz var Allah. Sizi kimse anlamaz. Anneniz bile... Ben iç duygumu anneme bile anlatmıyorum. Çünkü benim adetli iken çatala çıkıp muayene olduğum psikolojimi anlayamaz. Çünkü kimse benim gebe kalmak için göbekten yediğim iğnelerin ben de bıraktığı hüznü anlayamaz. Çünkü kimse benim gebeliği devam ettirmek için vajinal fitil kullanmam ve fitilin camasirda bıraktığı leke sonucunda duyduğum bıkkınlığı anlayamaz. Çok ağladığım zamanlar oldu.
Hiç neden ? demedim. Çünkü benim hayatım beklemek ve en güzeline kavuşmak üzerine kurulu...
Bana kalsa ben bu yola girmem. Ama kocam için yolları asarım. ..

papatya gibi beyaz veince · 10 Haziran 2026

Golhaa .!.:
Mesajlarınızı okudum. Hepinize gönülden sarılıyor,üzüntülerinizi paylaşıyorum.
Allah bana birşeyler nasip ederken hep beklemekle vermiştir.Ama en güzelini vermiştir. Tevekkül ettiğimi sanırdım. İmtihanları atlayarak geçince anladım ki ben sığ sularda imişim..Ben tevekkülü 30'lu yaşları geçince anlamışım.
Bizim de interfilitemiz erkek kaynaklı. Kocamı çok seviyorum. Aşırı iyi bir dost,koca,sevgili,yoldaş. Bazen çok yorulduğumu hissediyorum. İğneler yemek,sürekli ultrason kontrollerinde gezmek,sürekli ilaca maruz kalmak çok moralimi bozuyor...Sessizce ağladığım çok zamanlar oluyor.Ama bunu o bilmiyor. Bazen pes etmek istiyorum. Tedavi olmak istemiyorum. Doğal yoldan olsun istiyorum ama olmuyor...
Hikayem uzun..Geçen sene 2. Denemede pozitifi gördüm. Ama kanamaya bağlı olarak 17. Haftada bebeğimi plensanta previa nedeniyle kaybettim. Cinsiyetini ultrasonda bile öğrenemedim. Gömerken söylediler. Erkekmiş ...Çok yıprandım. Çok ağladım. Bir daha tedaviye dönmek çok zoruma gitti. 6 ay sonra 3. Denemeyi yapayım dedim olumsuz sonuç aldım. Şimdi ise ben yorgun...Sanırım bu vücuduma yansıdı ki bu ay adet kanamam sadece kahverengi lekelenme ile geçti. Yani bu ay tedavi temmuza kaldı görünüyor. Zaten hiç istemiyordum. Üst üste iğneler yemek,nefes almadan koşturmak, sürekli çatala çıkmak beni demorilize ediyor.

Kimse eksik değil. Ama kimse de kimsesiz değil. Hepiniz bu yolda teksiniz,tekiz. Tek sahibimiz var Allah. Sizi kimse anlamaz. Anneniz bile... Ben iç duygumu anneme bile anlatmıyorum. Çünkü benim adetli iken çatala çıkıp muayene olduğum psikolojimi anlayamaz. Çünkü kimse benim gebe kalmak için göbekten yediğim iğnelerin ben de bıraktığı hüznü anlayamaz. Çünkü kimse benim gebeliği devam ettirmek için vajinal fitil kullanmam ve fitilin camasirda bıraktığı leke sonucunda duyduğum bıkkınlığı anlayamaz. Çok ağladığım zamanlar oldu.
Hiç neden ? demedim. Çünkü benim hayatım beklemek ve en güzeline kavuşmak üzerine kurulu...
Bana kalsa ben bu yola girmem. Ama kocam için yolları asarım. ..

Ne güzel yazmışsınız... Yüreğinize sağlık, bu başlık altında fark ettim ki bu imtihanları yaşayan insanlar ne güzel insanlar...
Boğazım düğümlendi okurken, yaşadığınız acı kayıp hâlâ yüreğinizi dağlarken bir yandan tedaviye devam etmeye çalışmanız takdire şayan, çok güçlüsünüz, maşallah. Rabbim sabrınızı ve tevekkülünüzü arttırsın.

Kimse anlamıyor gerçekten, benim de annem beni anlamıyor. Benim de tedavim Temmuza ertelendi, üzülerek anneme anlattım, "kocanın önü sıra çok üzülme o da üzülür, daha çok çocuğun olur" gibi şeyler söyledi, "beni hiç anlamıyorsun değil mi" dedim kapattım, gerçekten anlamıyor çünkü.
Çok yalnız hissediyordum, tâ ki sizlerin yorumlarınızı görene kadar.
Bahsettiğiniz tüm aşamalar o kadar zor ki... Insan bir umut hepsine katlanıyor işte

Gerçekten ağır bir imtihanla imtihan oluyoruz, Rabbim bu imtihanı hayırlısı ile verebilmeyi nasip etsin, en kısa zamanda hayırla doldursun kucaklarımızı , sabrımız şükürle neticelensin

mavii444 · 10 Haziran 2026

Ne kadar çok aynı şeyleri yaşıyoruz böyle… Hepinizin yüreğine sağlık Allah kalbinizin güzelliği gibi güzellikler versin hepinize

Bizde 3 senedir bu süreçteyiz. Tüp bebek aşamasına yeni geçebildik.
Bu zamana kadar en çok zoruma giden gerçekten şu süreçte en yakınlarının bile seni asla anlayamaması. Eşimde dünya iyisidir anlayışlıdır. Ama o bile bi yere kadar.
Ne doğru söylemiş arkadaşım , o muayene masasına sürekli çıkmayı kim nasıl bilsin anlasın ki.
Bazen durduk yere ortada hiç bişey yokken gelen iç sıkkınlığı, bağıra bağıra ağlama isteği, olmayan bişeye hiç var olmamış birine duyulan hasret.. Hep öyle diyorum kendime nasıl bir his nasıl bi iç güdü ki daha yokken bile ben bebeğimi seviyorum onu özlüyorum onu bekliyorum.
Ama her zaman inancım tam oldu. Çünkü sığınabileceğimiz tek liman yüce Rabbim. O bilmiyor mu kulunun yaşadığını biliyor elbet. Vardır bi bildiği, bi planı.
Bu yolda en önemli şey bizim inancımız,gücümüz. Etrafta yargılayan sorgulayan insanlara , acıyan bakışlara , anlamadan bilmeden yorum yapanlara, negatif sonuçlara , acıya ağrıya karşı dimdik duruşumuz.
O gün geldiğinde en kutsal , en güzel anneler biz olacağız

Her zaman farklı olacağız.
Minik mucizelerimiz kucağımızdayken bakıp bu günleri hatırlayıp iç geçireceğiz. Ve yine bir tek biz bileceğiz verilen emeği, çabayı.

umutsuzmayis · 10 Haziran 2026

Ah o çatala çıkmak her defasında korkulu rüyam ve her defasında streste bağlı muayeneden sonra bayılıyorum

Onyxia · 10 Haziran 2026

umutsuzmayis .!.:
Ah o çatala çıkmak her defasında korkulu rüyam ve her defasında streste bağlı muayeneden sonra bayılıyorum

Neden çatal da muayene ediyorlar ki? Benim doktorum sedye üzerinde normal uzanırken bacaklarımı kendime çekip hafif daralıyorum o şekilde kontrol ediyor. Bence bu şekilde doktorunuzdan rica edebilirsiniz. Bahsettiğiniz çatala çıkmak yumurta büyütme ve transfer öncesi kontroller içinse eğer gayet bu şekilde oluyor

umutsuzmayis · 10 Haziran 2026

Onyxia .!.:
Neden çatal da muayene ediyorlar ki? Benim doktorum sedye üzerinde normal uzanırken bacaklarımı kendime çekip hafif daralıyorum o şekilde kontrol ediyor. Bence bu şekilde doktorunuzdan rica edebilirsiniz. Bahsettiğiniz çatala çıkmak yumurta büyütme ve transfer öncesi kontroller içinse eğer gayet bu şekilde oluyor

Yumurta büyütme ve transfer hazırlığı aşamasındayım

umutsuzmayis · 10 Haziran 2026

Onyxia .!.:
Neden çatal da muayene ediyorlar ki? Benim doktorum sedye üzerinde normal uzanırken bacaklarımı kendime çekip hafif daralıyorum o şekilde kontrol ediyor. Bence bu şekilde doktorunuzdan rica edebilirsiniz. Bahsettiğiniz çatala çıkmak yumurta büyütme ve transfer öncesi kontroller içinse eğer gayet bu şekilde oluyor

O dediğiniz şekilde daha çok kasılırım ben :) adetliyken yaptığında daha kötü oluyorum

Onyxia · 10 Haziran 2026

umutsuzmayis .!.:
O dediğiniz şekilde daha çok kasılırım ben :) adetliyken yaptığında daha kötü oluyorum

Yok kız çok daha rahat oluyor

Ben normalde muayeneler de kendimi çok kasarım. Bu şekilde aşırı rahat ettim. Dediğim pozisyonu anladın dimi. Makasta olduğu gibi bacaklarını kendine çekmiyorsun. Normal yatağında uzanır gibi ayakların yatakta dizlerini kendine çekiyorsun bu kadar. Dorsal rekümbent pozisyonu diye geçiyor galiba. O kadsr kötü oluyorsan bir denemeni tavsiye ederim

umutsuzmayis · 10 Haziran 2026

Onyxia .!.:
Yok kız çok daha rahat oluyor Ben normalde muayeneler de kendimi çok kasarım. Bu şekilde aşırı rahat ettim. Dediğim pozisyonu anladın dimi. Makasta olduğu gibi bacaklarını kendine çekmiyorsun. Normal yatağında uzanır gibi ayakların yatakta dizlerini kendine çekiyorsun bu kadar. Dorsal rekümbent pozisyonu diye geçiyor galiba. O kadsr kötü oluyorsan bir denemeni tavsiye ederim

Bi söylerim doktoruma kabul ederse öyle yaparız ama muayene ettiği odada sedye yok küçük bir yer nasıl yapar bilemedim

papatya gibi beyaz veince · 10 Haziran 2026

mavii444 .!.:
Ne kadar çok aynı şeyleri yaşıyoruz böyle… Hepinizin yüreğine sağlık Allah kalbinizin güzelliği gibi güzellikler versin hepinize
Bizde 3 senedir bu süreçteyiz. Tüp bebek aşamasına yeni geçebildik.
Bu zamana kadar en çok zoruma giden gerçekten şu süreçte en yakınlarının bile seni asla anlayamaması. Eşimde dünya iyisidir anlayışlıdır. Ama o bile bi yere kadar.
Ne doğru söylemiş arkadaşım , o muayene masasına sürekli çıkmayı kim nasıl bilsin anlasın ki.
Bazen durduk yere ortada hiç bişey yokken gelen iç sıkkınlığı, bağıra bağıra ağlama isteği, olmayan bişeye hiç var olmamış birine duyulan hasret.. Hep öyle diyorum kendime nasıl bir his nasıl bi iç güdü ki daha yokken bile ben bebeğimi seviyorum onu özlüyorum onu bekliyorum.
Ama her zaman inancım tam oldu. Çünkü sığınabileceğimiz tek liman yüce Rabbim. O bilmiyor mu kulunun yaşadığını biliyor elbet. Vardır bi bildiği, bi planı.
Bu yolda en önemli şey bizim inancımız,gücümüz. Etrafta yargılayan sorgulayan insanlara , acıyan bakışlara , anlamadan bilmeden yorum yapanlara, negatif sonuçlara , acıya ağrıya karşı dimdik duruşumuz.
O gün geldiğinde en kutsal , en güzel anneler biz olacağız Her zaman farklı olacağız.
Minik mucizelerimiz kucağımızdayken bakıp bu günleri hatırlayıp iç geçireceğiz. Ve yine bir tek biz bileceğiz verilen emeği, çabayı.

Sizi çok iyi anlıyorum.
Biz infertilite yaşayan kadınlar gerçekten çok zor şeyler yaşıyoruz, Allah bizim yardımcımız olsun.
Kesinlikle yaşamayan kimse anlamıyor...
İnsan bir süre sonra çatala bile alışıyor da bu bekleyişler, belirsizlikler, hayaller ve hayal kırıklıkları, her seferinde umutlanıp olumsuz görmek...
Alınan hormonlar, onların psikolojik etkileri vs.
Konu komşu akrabanın çocuk yok mu, niye yok soruları...

Ve daha pek çok şey...

Ne yapsak, nasıl iyileştirsek kendimizi arkadaşlar?

Bu süreci yaşarken hayatım durmuş gibi hissediyorum, sürekli bu konuyu düşünüyorum zihnimin bir köşesinde, hiç aklımdan çıkmıyor. İşe de gitsem, gezmeye de gitsem aklımda.
Bir şekilde normal yaşamımıza dönmemiz ve bu konuyu çok düşünmememiz lazım, ama nasıl?

esmaesss51 · 30 Haziran 2026

Merhaba arkadaşlar Bülent trasla ilgili bilginiz var mi

Tüp Bebek Psikolojisi

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Üye

Yeni Üye

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Umay’ım kızım cennet kuşum 🪽

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Umay’ım kızım cennet kuşum 🪽

Üye

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Üye

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Üye

Üye

Üye

Üye

Üye

Üye

Üye

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Yeni Üye

Benzer Konular