Yalnız Yaşamak mı, Eşimle Yeniden Birleşmek mi, Yoksa Ailemle Devam Etmek mi?

gokkusagi89 .!.:

Şu an iki seçenek arasında gidip geliyorum: İki çocuğumu alıp ayrı bir eve çıkmak ya da eşimle tekrar bir araya gelmek. Tek maaşla ayrı eve çıkmak zor ama imkânsız değil. Eşimle yeniden sorun yaşayacağımızı düşünmüyorum; elbette küçük tartışmalar olur ama artık asıl sorunun ne olduğunu daha net görüyorum.

Kararsızım. Hem mantığım hem duygularım arasında kalmış durumdayım.

Genişletmek için tıkla...

gokkusagi89 .!.:

Evliyim ve genelde sorunlu ilerleyen bir evliliğim oldu. İki çocuğum var. Eşimle yaşadığımız son büyük tartışmada ağlayarak ailemi aradım; babam geldi ve bizi onların evine götürdü. İlk iki hafta her şey iyiydi. Ancak zamanla, iki çocukla birlikte orada yaşamak beni rahatsız etmeye başladı.

En ufak bir sorunda bile çok büyük tepkiler veriliyor. Son zamanlarda buna isyan ettim ama karşılığında “gelmeseydin”, “geri dön”, “kocanla geçinseydin” gibi cümleler duydum. Bu sözlere maruz kalmak beni gerçekten çok kırdı.

Sürekli başa kakılma hali var. “Biz seni kurtardık” denilerek nankör ilan ediliyorum. Ev genel olarak gergin; bu gerginlik her zaman benimle ilgili bile değil. Ama ne zaman ailemle aramda bir sorun olsa, annem ve babam benimle haftalarca konuşmuyor. Hakaret işittiğim de çok oldu.

Sınırlarım sürekli ihlal ediliyor. Çocuklarıma kızdığımda “kötü anne” oluyorum, kızmadığımda ise “hayır demiyorsun, disiplin yok” deniliyor. Yani ne yapsam yanlış.

Aslında annemle aramdaki mesafe çocukluğuma dayanıyor. Hep biraz soğuk bir ilişkimiz vardı. Üç aydır onların evindeyim; bir kez olsun bana sarılmadı, nasıl olduğumu ya da neler hissettiğimi sormadı.

Daha ilk sorunda “böyle olacaksa ev bul git” cümlesini duydum. Bu beni çok incitti çünkü bekarken böyle bir şey hiç söylenmemişti. Çocuklarımı çok sevdiklerinden eminim ama bana karşı tutumları net: “Her şeye başını salla, bizimle iyi geçin; yoksa çek git.”

Eşimle sorunlarımız vardı ama evin içinde bu kadar uzun süren küslükler, bu derece hakaret ve sürekli bir gerginlik yoktu. Bizim asıl kırılma noktam, ikinci çocuğumun doğumundan sonra yaşadığım doğum sonrası depresyondu. O dönemde eşimden yeterli desteği göremedim ve bu yüzden çok kavga ettik. Ancak zamanla, kendi çabam ve terapistimin desteğiyle bu süreci aştım. Keşke o dönemde yanımda olsaydı.

Ailem beni o zor durumdan çıkardı ama en ufak sorunda çok sert tepkiler veriyorlar ve sürekli aynı şeyleri duyuyorum. Onlara karşı nankör olmak istemiyorum; sanki bir vefa borcum var gibi hissediyorum. Ama bir yandan da ailemi kötüleyerek eşime “sığınmak” istemiyorum.

Şu an iki seçenek arasında gidip geliyorum: İki çocuğumu alıp ayrı bir eve çıkmak ya da eşimle tekrar bir araya gelmek. Tek maaşla ayrı eve çıkmak zor ama imkânsız değil. Eşimle yeniden sorun yaşayacağımızı düşünmüyorum; elbette küçük tartışmalar olur ama artık asıl sorunun ne olduğunu daha net görüyorum.

Kararsızım. Hem mantığım hem duygularım arasında kalmış durumdayım.

Genişletmek için tıkla...

gokkusagi89 .!.:

Evliyim ve genelde sorunlu ilerleyen bir evliliğim oldu. İki çocuğum var. Eşimle yaşadığımız son büyük tartışmada ağlayarak ailemi aradım; babam geldi ve bizi onların evine götürdü. İlk iki hafta her şey iyiydi. Ancak zamanla, iki çocukla birlikte orada yaşamak beni rahatsız etmeye başladı.

En ufak bir sorunda bile çok büyük tepkiler veriliyor. Son zamanlarda buna isyan ettim ama karşılığında “gelmeseydin”, “geri dön”, “kocanla geçinseydin” gibi cümleler duydum. Bu sözlere maruz kalmak beni gerçekten çok kırdı.

Sürekli başa kakılma hali var. “Biz seni kurtardık” denilerek nankör ilan ediliyorum. Ev genel olarak gergin; bu gerginlik her zaman benimle ilgili bile değil. Ama ne zaman ailemle aramda bir sorun olsa, annem ve babam benimle haftalarca konuşmuyor. Hakaret işittiğim de çok oldu.

Sınırlarım sürekli ihlal ediliyor. Çocuklarıma kızdığımda “kötü anne” oluyorum, kızmadığımda ise “hayır demiyorsun, disiplin yok” deniliyor. Yani ne yapsam yanlış.

Aslında annemle aramdaki mesafe çocukluğuma dayanıyor. Hep biraz soğuk bir ilişkimiz vardı. Üç aydır onların evindeyim; bir kez olsun bana sarılmadı, nasıl olduğumu ya da neler hissettiğimi sormadı.

Daha ilk sorunda “böyle olacaksa ev bul git” cümlesini duydum. Bu beni çok incitti çünkü bekarken böyle bir şey hiç söylenmemişti. Çocuklarımı çok sevdiklerinden eminim ama bana karşı tutumları net: “Her şeye başını salla, bizimle iyi geçin; yoksa çek git.”

Eşimle sorunlarımız vardı ama evin içinde bu kadar uzun süren küslükler, bu derece hakaret ve sürekli bir gerginlik yoktu. Bizim asıl kırılma noktam, ikinci çocuğumun doğumundan sonra yaşadığım doğum sonrası depresyondu. O dönemde eşimden yeterli desteği göremedim ve bu yüzden çok kavga ettik. Ancak zamanla, kendi çabam ve terapistimin desteğiyle bu süreci aştım. Keşke o dönemde yanımda olsaydı.

Ailem beni o zor durumdan çıkardı ama en ufak sorunda çok sert tepkiler veriyorlar ve sürekli aynı şeyleri duyuyorum. Onlara karşı nankör olmak istemiyorum; sanki bir vefa borcum var gibi hissediyorum. Ama bir yandan da ailemi kötüleyerek eşime “sığınmak” istemiyorum.

Şu an iki seçenek arasında gidip geliyorum: İki çocuğumu alıp ayrı bir eve çıkmak ya da eşimle tekrar bir araya gelmek. Tek maaşla ayrı eve çıkmak zor ama imkânsız değil. Eşimle yeniden sorun yaşayacağımızı düşünmüyorum; elbette küçük tartışmalar olur ama artık asıl sorunun ne olduğunu daha net görüyorum.

Kararsızım. Hem mantığım hem duygularım arasında kalmış durumdayım.

Genişletmek için tıkla...

gokkusagi89 .!.:

Evliyim ve genelde sorunlu ilerleyen bir evliliğim oldu. İki çocuğum var. Eşimle yaşadığımız son büyük tartışmada ağlayarak ailemi aradım; babam geldi ve bizi onların evine götürdü. İlk iki hafta her şey iyiydi. Ancak zamanla, iki çocukla birlikte orada yaşamak beni rahatsız etmeye başladı.

En ufak bir sorunda bile çok büyük tepkiler veriliyor. Son zamanlarda buna isyan ettim ama karşılığında “gelmeseydin”, “geri dön”, “kocanla geçinseydin” gibi cümleler duydum. Bu sözlere maruz kalmak beni gerçekten çok kırdı.

Sürekli başa kakılma hali var. “Biz seni kurtardık” denilerek nankör ilan ediliyorum. Ev genel olarak gergin; bu gerginlik her zaman benimle ilgili bile değil. Ama ne zaman ailemle aramda bir sorun olsa, annem ve babam benimle haftalarca konuşmuyor. Hakaret işittiğim de çok oldu.

Sınırlarım sürekli ihlal ediliyor. Çocuklarıma kızdığımda “kötü anne” oluyorum, kızmadığımda ise “hayır demiyorsun, disiplin yok” deniliyor. Yani ne yapsam yanlış.

Aslında annemle aramdaki mesafe çocukluğuma dayanıyor. Hep biraz soğuk bir ilişkimiz vardı. Üç aydır onların evindeyim; bir kez olsun bana sarılmadı, nasıl olduğumu ya da neler hissettiğimi sormadı.

Daha ilk sorunda “böyle olacaksa ev bul git” cümlesini duydum. Bu beni çok incitti çünkü bekarken böyle bir şey hiç söylenmemişti. Çocuklarımı çok sevdiklerinden eminim ama bana karşı tutumları net: “Her şeye başını salla, bizimle iyi geçin; yoksa çek git.”

Eşimle sorunlarımız vardı ama evin içinde bu kadar uzun süren küslükler, bu derece hakaret ve sürekli bir gerginlik yoktu. Bizim asıl kırılma noktam, ikinci çocuğumun doğumundan sonra yaşadığım doğum sonrası depresyondu. O dönemde eşimden yeterli desteği göremedim ve bu yüzden çok kavga ettik. Ancak zamanla, kendi çabam ve terapistimin desteğiyle bu süreci aştım. Keşke o dönemde yanımda olsaydı.

Ailem beni o zor durumdan çıkardı ama en ufak sorunda çok sert tepkiler veriyorlar ve sürekli aynı şeyleri duyuyorum. Onlara karşı nankör olmak istemiyorum; sanki bir vefa borcum var gibi hissediyorum. Ama bir yandan da ailemi kötüleyerek eşime “sığınmak” istemiyorum.

Şu an iki seçenek arasında gidip geliyorum: İki çocuğumu alıp ayrı bir eve çıkmak ya da eşimle tekrar bir araya gelmek. Tek maaşla ayrı eve çıkmak zor ama imkânsız değil. Eşimle yeniden sorun yaşayacağımızı düşünmüyorum; elbette küçük tartışmalar olur ama artık asıl sorunun ne olduğunu daha net görüyorum.

Kararsızım. Hem mantığım hem duygularım arasında kalmış durumdayım.

Genişletmek için tıkla...

gokkusagi89 .!.:

Evliyim ve genelde sorunlu ilerleyen bir evliliğim oldu. İki çocuğum var. Eşimle yaşadığımız son büyük tartışmada ağlayarak ailemi aradım; babam geldi ve bizi onların evine götürdü. İlk iki hafta her şey iyiydi. Ancak zamanla, iki çocukla birlikte orada yaşamak beni rahatsız etmeye başladı.

En ufak bir sorunda bile çok büyük tepkiler veriliyor. Son zamanlarda buna isyan ettim ama karşılığında “gelmeseydin”, “geri dön”, “kocanla geçinseydin” gibi cümleler duydum. Bu sözlere maruz kalmak beni gerçekten çok kırdı.

Sürekli başa kakılma hali var. “Biz seni kurtardık” denilerek nankör ilan ediliyorum. Ev genel olarak gergin; bu gerginlik her zaman benimle ilgili bile değil. Ama ne zaman ailemle aramda bir sorun olsa, annem ve babam benimle haftalarca konuşmuyor. Hakaret işittiğim de çok oldu.

Sınırlarım sürekli ihlal ediliyor. Çocuklarıma kızdığımda “kötü anne” oluyorum, kızmadığımda ise “hayır demiyorsun, disiplin yok” deniliyor. Yani ne yapsam yanlış.

Aslında annemle aramdaki mesafe çocukluğuma dayanıyor. Hep biraz soğuk bir ilişkimiz vardı. Üç aydır onların evindeyim; bir kez olsun bana sarılmadı, nasıl olduğumu ya da neler hissettiğimi sormadı.

Daha ilk sorunda “böyle olacaksa ev bul git” cümlesini duydum. Bu beni çok incitti çünkü bekarken böyle bir şey hiç söylenmemişti. Çocuklarımı çok sevdiklerinden eminim ama bana karşı tutumları net: “Her şeye başını salla, bizimle iyi geçin; yoksa çek git.”

Eşimle sorunlarımız vardı ama evin içinde bu kadar uzun süren küslükler, bu derece hakaret ve sürekli bir gerginlik yoktu. Bizim asıl kırılma noktam, ikinci çocuğumun doğumundan sonra yaşadığım doğum sonrası depresyondu. O dönemde eşimden yeterli desteği göremedim ve bu yüzden çok kavga ettik. Ancak zamanla, kendi çabam ve terapistimin desteğiyle bu süreci aştım. Keşke o dönemde yanımda olsaydı.

Ailem beni o zor durumdan çıkardı ama en ufak sorunda çok sert tepkiler veriyorlar ve sürekli aynı şeyleri duyuyorum. Onlara karşı nankör olmak istemiyorum; sanki bir vefa borcum var gibi hissediyorum. Ama bir yandan da ailemi kötüleyerek eşime “sığınmak” istemiyorum.

Şu an iki seçenek arasında gidip geliyorum: İki çocuğumu alıp ayrı bir eve çıkmak ya da eşimle tekrar bir araya gelmek. Tek maaşla ayrı eve çıkmak zor ama imkânsız değil. Eşimle yeniden sorun yaşayacağımızı düşünmüyorum; elbette küçük tartışmalar olur ama artık asıl sorunun ne olduğunu daha net görüyorum.

Kararsızım. Hem mantığım hem duygularım arasında kalmış durumdayım.

Genişletmek için tıkla...