Bebekli hayatta babaların rolü ;

daha dogurmama aylar var ama tamamen kocama güvenip çıktım bu yola
yapabileceginden fazlasini yapmasi gerekir ki süreci delirmeden atlatabileyim.
simdilik sözel olarak anlastik bazi temel konularda. görev bilinci olan biri - anlastiklarimizdan caymayacagina inanmak istiyorum.
ama bu isler biraz da şans
pandoranin kutusundan ne cikacak bilmiyorsun. herkes cok iyi , bagirmayan bir anne, cok ilgili cocugunun ilk askı, gönlünüb prensi bir baba olma hayaliyle cikiyor bu yolcululuga ama bir yerde hayaller, hayatlar olabiliyor.
ben bile kendi anneligim nasil olacak bilmezken esimin babaligina kefil olamam .
ama sözünden cayarsa da evde hep yorgun, hep sinirli ve gozlerini deviren eşle o muhatap olacak:) akılli bir karar vermesi lazim

Miramisu .!.:

Sizce durumu nasıl yönetmeliyim.Şimdiye kadar denediklerim

• İnsanca konuşmak yorulduğumu anlatmak (2 gün işe yarıyor)
• Babaların çocuğun hayatındaki önemine dair kanıtlanmış bilgiler vermek ( çok kastığımı söylüyor)
• kavga etmek, trip atmak ( benden daha çok trip atıyor kızımıza dahi surat yapıyor, ben alttan alıp sineye çekmek zorunda kalıyorum kızım etkilenmesin diye )

Bu arada 15 senedir birlikteyiz bu süreçte ben hep iş hayatındaydım. Hayatı eşit bölüşürdük çok iyi arkadaştık. Dünyanın en anlayışlı insanlarındandı. Bu yüzden ondan çocuk yaptım. Yani ilişkimizin temeli hep birbirimizi gözetmemiz üzerine kuruluydu. Bir yandan bu da beni üzüyor hayatta en çok güvendiğim kişiyle bu durumda olmak.

Genişletmek için tıkla...

Tüm bu hikayelerin hepsinden tüm ebeveynler biraz geçiyor. Biz de eşimle 18 yıldır beraberiz, oğlumuz ise 5 yaşında. Duygularınız çok tanıdık. Bu hikayede eksik birileri var. Çocuğu bir köy büyütür derler... Anne babalar olarak bir çocuğun tüm ihtiyaçlarına kendi başımıza yetişmek durumunda olmanız ve hepsine yetebileceğimize olan yanılgımız bizi yoruyor. İnanın hepsi geçiyor.

Benim ikizlerim var. Esimle ilk baslarda geceleri cocuklari bolusurduk. Herkes bir cocuktan sorumlu olurdu. O yuzden bebek bakiminda cok cok iyidir. Sonradan cocuklar buyuyunce, baska baska istekler ortaya cikti. Yedirme icirme disari cikarma, kiyafetler, evin isleri, temizlik, yemek gibi. Liste gibi birsey verince eline yapiyor. Bu durumda bile benim ayarimi kaciriyor zaman zaman. Cunku evin icinde ben evin muduru gibi birsey oluyorum ve o benim calisanimmis gibi bir ortam olustu. Ustelik ben de ise gidiyorum. Hic bir bos vaktim yok, kendime ayirabilecek bir vaktim yok. Geceleri de cocuklarla ben uyumaya basladim cunku kendisi horluyor ve cocuklarla uyudugunda cocuklar ertesi gune yorgun kalkiyorlar.
Evde camasir birikiyor ben camasirlari yika demeden camasirlar yikanmiyor.
Elime ayagima dolasiyor-varligi sinirimi bozmaya basladi
Elinden geleni yapiyor ve yapmaya calisiyor buna birsey diyemem ama bu noktaya da az buz kavga etmeden gelmedik.
Kendisine gore cok iyi bir koca-bana gore onun yaptigi kadar yapsam beni cok kotu bir anne olarak yaftalarlar.
is gezisine gidince mesela sanki butun is yukum 2 katina cikacakmis gibi hissediyorum ama o gidince evde isler cok daha kolay oluyor ve en azindan beklentimin olmamasi ve o beklentimin karsilanmamasi durumunda olusan sinir bozuklugunu yasamiyorum.
Kendisine evdeki varligi yoklugu arasinda pek bir fark olmadigini-kendi maasim ile 2 cocukla cok daha rahat bir hayat surdurebilecegimi soyledim mesela bir kavgamizda. Cocuklarimi alamazsin sen gidebilirsin dedi. Ben de madem cocuklara tek basina bakabilme motivasyonun vardi simdiye kadar neden hic gostermedin dedim.
Sacma salak bahaneler. bir cok erkege gore de cok yardimci evin icinde ama benim istedigim yardimci olmasi degil. Benim istedigim sorumluluklarin esit paylasimi.
Yardimci olmak kelimesi cok irrite ediyor bu noktada, cunku sanki butun sorumluluk benim- o da cok iyi bir insan o yuzden bana yardim ediyor gibi oluyor. Bu dusunce kalibi bile asiri sinirimi bozuyor.
Bilemiyorum belki ben cok doldum, belki ben cok fazla sey istiyorum.
Bildigim tek sey var-kendi basima cok daha kolay altindan kalkabilecegim bir is icin baska bir insanin destegini gormek icin kavga etmek asiri sinir bozucu bir durum

Benim eşim destek oluyor sagolsun. Ama biz biraz da saldık bazı şeyleri. Mesela ev derli toplu değil çoğu zaman, herşey yarım yamalak. Ama umrumuzda değil. Kafamıza göre yaşıyoruz. Bebekli ev sonuçta. Gece uykusuz kalırsam gündüz bebek uyudugunda yatıp uyuyorum. İşler bekliyor öyle. Bir tek yemek yapmayı önemsiyoruz. Ben yemek yaparken eşim çocuğa bakıyor, haftada bir beraber temizlik yapıyoruz. O evi süpürüyor ben tuvalet banyo yıkıyorum. Öğrenci evinden hallice bir evimiz var ama gerilmiyoruz hiç.

Sütü olsa emzirecek bizim babamız çocuğuna yaptığı hıc bıseyı bana yardım olarak görmüyor çünkü onunda çocuğu olduğunun farkında pardon cocukları ikiz büyütüyoruz . Gecesi gündüzü banyosu bezi uykusu evden çıkışlar farketmez benim yapabildiğim ne varsa oda yapabiliyor emzirmek dışında . Sununda farkında ve bu benım ıcın çok önemli .
“- ben çalışıp bedenen yoruluyorum ama sende emziriyorsun bedenın halsiz düşüyor "diyebiliyor

Ev için yaptığı şeyleri de yardım olarak görmüyor çünkü birlikte yaşıyoruz. yaşam var bu evde tabikide sürekli düzen sağlanması için tek başıma çırpınamam .

Ama velakin bana masaj yapınca çok yorulduğunu söylüyor herhalde bunu bana yardım olarak görüyor

Not: yap demem o kendı biliyor zaten evinin çocuklarının düzenini tanıyor eşini .

busendnz .!.:

Ay bu konudan ben de çok korkuyorum... daha hamileyim anne olmadım fakat ağrım olduğun da bile o gün çalışıp yorgun olsa da ben uyumuyorsam benle beraber oturuyor kendimi iyi hissedene kadar. Ama bebek olunca ne kadar sorumluluk sahibi olur bilemiyorum aslında korktuğum seu eşimin yapmaması değil.benim ona güvenip çocuğu bırakabilecek miyim düşüncesi

Genişletmek için tıkla...

ilk zaman güvenemedim anneme bile bırakırken endişeliydim ama insan olarak senin de bir araya ihtiyacın oluyor. Tüm her şeyini ayarlayıp bırakmaya başladım sonraları ama bu sefer de metroda marmarayda ya da bir ortamda telefonu açıp çocuğumun fotoğraflarına videolarına bakmaya başladım hsjxjsjx

Karakterler, evliliğin dinamikleri, üstlenilen roller, çalışma durumları, maddi imkanlar vs o kadar çok etken var ki bu konuda.

Benim 2. Bebeğim. İkisinde de bakım olayında ( yedirme, uyutma, banyo vb) hiç aktif rol üstlenen bi baba olmadı. Ama size şunu söyleyeyim. Ben de hiç takepkar değilim. Yani onları ben yapmaktan keyif duyuyorum. Belki kontrol sorunum vardır yada eşim zaten istekle ortaya çıkmadığı için gurur yapıyorumdur. Bilmiyorum. Açıkçası detaylı düşünüp analizini yapmadım.

Ama yani ben yemek yedirmeye çalışırken o yedirmedi diye içten içe ona bilendiğim olmadı. Yada ben uyumazken onun uyuması rahatsız etmedi. Belki bu kodlarla büyütülmenin de etkisi vardır. Ama neticei kelam ben gönüllü ve keyifli olarak bu işleri yapıyorum. Ve onun yapmadıkları umrumda olmaz. Ama ben bebekle ilgilendiğim için yemeği yapar, evi süpürür, banyoyu temizler. Bunlar bende daha çok karşılığı olan şeyler.

Eşim gördüğüm en oyuncu baba. Saatlerce bi çocukla bedenen ve zihnen oynayabilir. Oyun kurabilir, yerlerde fiziken oynar. Ben de bu konuda çok isteksiz ve yeterisizim. Bahsettiğim 2-3 yaş ve sonrası için. Şu an 9 aylık. Misal alıyor iki hoplatıyor zıplatıyor. Sonra kucağıma geri veriyor. Ama bebek iletişim kırmaya başlayınca dillenince misal o zaman başka bi moda geçiyor babalıkta.

Konuna gelince, sen çalışan bi kadınsın. Evliyken çalışmak zaten bi sorumluluk. Şimdi üstüne bi de bebek sorumluluğu. Elbette işler de görevler de paylaşılmalı. Bu isteğe bağlı bi durum değil. Ama eşin bu konuda nasıl eritilebilir bilemiyorum.

Oğlum geceleri sık uyandığı için eşim uykusu bölündüğü için misafirlerin gelince uyuduğu tek kişilik yatak olan bir oda var orda uyuyor. Ben gece kaç kere kalkıyorum bilmiyorum. Artık oğlumu yanıma alıyorum. Mazereti sabah erken işe gittiği için uyuması gerekiyormuş. Ben gece ondan pış pış yapmasını bile beklemedim. Ama benim kalkmama uyandığı için oda değişti. Sevgiliyken, evliiğin ilk senesi ince kibar bir adamdı. Kurutmada çamaşır görünce katlardı. Şimdi sadece kapatıp kapağını açıyor. Benim asıl şimdi desteğe ihtiyacım var. Sorsan onun gibi eş var mı? İki kötü örnek ile kendini harika eş sayıyor. Ben çocuğuma bakmak için çalışmıyorum. 2 seneye çalışacağım. Anne olduktan sonraki eşimi çok alışamadım. Hatta vazgeçilmez geliyordu şimdi o kadar değerli değil gözümde.

Bizde duşa giren bebeği de yıkar, gece sesini duyan bebekle kalkar. Önceki gece kalkan ertesi gece dayanamayacak gibiyse diğerini kaldırır. Yemeği çamaşırı ben hallediyorsam bebek kocamdadır.
İlk 2 sene işe de bebek anne baba şeklinde gittik.
Temizlik için yardımcımız zaten var. Doğduğunda bakıcımız da vardı ilk 2 ay.
Yine de zor. İki kişiydik yine yorulduk.
Bizim iki çocuğumuz var, biri annedeyse diğeri babada gibi daha çok. Büyüğü alan net daha şanslıdır çünkü 10
yaşında o

destinesiaa .!.:

ilk zaman güvenemedim anneme bile bırakırken endişeliydim ama insan olarak senin de bir araya ihtiyacın oluyor. Tüm her şeyini ayarlayıp bırakmaya başladım sonraları ama bu sefer de metroda marmarayda ya da bir ortamda telefonu açıp çocuğumun fotoğraflarına videolarına bakmaya başladım hsjxjsjx

Genişletmek için tıkla...

Etrafimdaki herkes bebeme bakmaya çok meraklı inşallah doğumdan sonra bu istekleri kaçmaz ben daha beşik almadım evime annem kendi evine almış bana bırakınca yatar diye

busendnz .!.:

Etrafimdaki herkes bebeme bakmaya çok meraklı inşallah doğumdan sonra bu istekleri kaçmaz ben daha beşik almadım evime annem kendi evine almış bana bırakınca yatar diye

Genişletmek için tıkla...

Anneanneler iyi ki var koşulsuz sevgi ve bakım

Geç oldu ama anladım ki büyük heveslerle yaptığınız herşey zamanla göreviniz haline geliyor. O yüzden de ilk günden (hatta hamileyken başlamak lazım) sürece eşi de dahil etmek gerekiyor.

Valla yaşayıp görmek lazım. Eşim yeğenlerini çok sever bir dediklerini iki etmez. İlgili bir baba olacağını düşünüyorum. Zaten her yere yetismem imkansız çalışmayı da bırakmayı düşünmüyorum. Bir noktada mecbur yani

Miramisu .!.:

Selam anneler,

Bebeğiniz büyürken eşleriniz sürece ne kadar dahil oluyor, merak ediyorum.

Sosyal medyada bu konu hep esprili bir dille anlatılıyor; anne bütün gece uykusuz kalıyor, baba deliksiz uyuyor ve bu durum komikmiş gibi sunuluyor. Evet, baba ertesi gün işe gidiyor ama anne ne yapıyor? Gün boyu dinleniyor mu? Bence bir bebeğe bakmak, çoğu zaman dışarıda çalışmaktan bile daha yorucu.

Benim eşim bebek bakımına bana göre yetersiz dahil oluyor. İş yerindeki bir arkadaşı “sen fazla ilgilisin ben senin kadar ilgilenmiyorum’’diyormuş. Bu konu da ayrıca sinirimi bozan başka bir durum isyerindeki x bir arkadaşına beni şikayet eder gibi yaranamıyorum vs demesi. Neyseee… Arkadaşının fazla ilgi dediği şey; akşamları banyoyu birlikte yaptırmak ve gece uyanınca bazen alıp pışpışlaması. Onun dışında ne yemek yedirebiliyor ne de başka bir bakım sürecini üstleniyor. Biraz oyalanıp sonra çocuğun eline oyuncak verip telefona dönüyor.

Üstelik haftanın çoğunda evden çalışıyor, masa başı ve nispeten rahat bir işi var. Ben ise sabah 6’da güne başlıyorum; süt sağma, içirme, uyutma, ek gıda derken gün boyu neredeyse hiç durmuyorum. Kızım uyuyana kadar kendime ayıracak bir dakikam bile olmuyor.

Ben daha fazla destek bekliyorum ama o, ne yapsa bana yetmediğini düşünüyor ve nankörlük yaptığımı söylüyor.

Sizce ben mi çok şey bekliyorum?

Genişletmek için tıkla...

Bir babanın "normalde" yapması gereken her şeyi yapıyor. Ben çalışmıyorum ama yıllarca çalışmamın verdiği tecrübeye dayanarak söyleyebilirim ki en zor işimden daha zor bebekle ev işini aynı anda yürütmek. İşten gelir yemek saatine kadar bebekle oynar yemekten sonra banyo yaptırılması gerekiyorsa yaptırır giydirir uyku saatine kadar tekrar oynar. İzinli günlerinde alır parka götürür götüremiyorsa evde ilgilenir. Bebekle ilgilenmeyi kafası kaldırmayacak gibiyse ev işlerine yardımcı olur ben ilgilenirim. Hayat müşterek bu çocuğu babamın evinden getirmedim beraber yaptık. Ben bütün gün yemek çamaşır bulaşık+ bebekle uğraşıyorum zaten o da işten gelince üstüne düşeni yapıyor.

Esiniz masa basi bir is yapiyorsa biraz yersiz sizlaniyor gibi geldi bana. Kendine o bahsettiginiz arkadasi yerine evinde karisina, bebegine destek olmaktan imtina etmeyenleri ornek alsin.

Benim bebegim suan tam 6 aylik. Ilk 3 ay beslenmesi, gaz cikarma, bez degistirme, yikama, uyutma gibi sureclere gece ve gunduz (evde oldugu saatler) destek oldu. Ama yalan yok bazen o kadar yoruluyordum ki bunlar bile gozume az geliyordu. Bebek biraz daha buyuyunce bakim biraz daha bana kaydi. Yine de aksamlari isten geldiginde full ona veriyorum ki bir banyo yapayim, rahatca ayaklarimi uzatayim vs. Bunun disinda da yemek ve ev islerini ortak yapiyoruz.

Miramisu .!.:

Sizce durumu nasıl yönetmeliyim.Şimdiye kadar denediklerim

• İnsanca konuşmak yorulduğumu anlatmak (2 gün işe yarıyor)
• Babaların çocuğun hayatındaki önemine dair kanıtlanmış bilgiler vermek ( çok kastığımı söylüyor)
• kavga etmek, trip atmak ( benden daha çok trip atıyor kızımıza dahi surat yapıyor, ben alttan alıp sineye çekmek zorunda kalıyorum kızım etkilenmesin diye )

Bu arada 15 senedir birlikteyiz bu süreçte ben hep iş hayatındaydım. Hayatı eşit bölüşürdük çok iyi arkadaştık. Dünyanın en anlayışlı insanlarındandı. Bu yüzden ondan çocuk yaptım. Yani ilişkimizin temeli hep birbirimizi gözetmemiz üzerine kuruluydu. Bir yandan bu da beni üzüyor hayatta en çok güvendiğim kişiyle bu durumda olmak.

Genişletmek için tıkla...

Insanca konusun derim ama bu kadar kisa sureli ise yariyorsa napacaksaniz her hafta bunun icin oturum mu yapacaksiniz evde? Mesela bebege baktiniz, ev isi yemek vs gibi seyleri komple pas gecseniz tepkisi ne olur? Yani tamam cocuga bakmiyor/bakamiyor o zaman evi silsin supursun, yemek isini halletsin. Bu da bir is bolumu.

Miramisu .!.:

Sizce durumu nasıl yönetmeliyim.Şimdiye kadar denediklerim

• İnsanca konuşmak yorulduğumu anlatmak (2 gün işe yarıyor)
• Babaların çocuğun hayatındaki önemine dair kanıtlanmış bilgiler vermek ( çok kastığımı söylüyor)
• kavga etmek, trip atmak ( benden daha çok trip atıyor kızımıza dahi surat yapıyor, ben alttan alıp sineye çekmek zorunda kalıyorum kızım etkilenmesin diye )

Bu arada 15 senedir birlikteyiz bu süreçte ben hep iş hayatındaydım. Hayatı eşit bölüşürdük çok iyi arkadaştık. Dünyanın en anlayışlı insanlarındandı. Bu yüzden ondan çocuk yaptım. Yani ilişkimizin temeli hep birbirimizi gözetmemiz üzerine kuruluydu. Bir yandan bu da beni üzüyor hayatta en çok güvendiğim kişiyle bu durumda olmak.

Genişletmek için tıkla...

Bebegine bile surat yapan adam değişmez üzgünüm. Yazık yani

Yemeklerini kendi yiyor artık ondan önce o iş babasindaydi. Banyoyu bazen o bazen ben yaptırıyoruz. Onlar oyun oynarken ben bulaşık çamaşır asma vs yapıyorum. Eşimin işi epey zor, çok yoruluyor o yüzden çok üstüne gitmiyorum ama bazen beni anlamadığını düşünüyorum açıkçası. Ona kolay geliyor çocuk bakmak. Kızdığım bir gun 24 saat elimi surmeyecegim dedim, ancak 3 saat dayanabildi. Böyle bir şey deneyebilirsin ama seninki merhametsiz ya :/ çocuğa küsmek ne demek el kadar bebek o

Miramisu .!.:

Selam anneler,

Bebeğiniz büyürken eşleriniz sürece ne kadar dahil oluyor, merak ediyorum.

Sosyal medyada bu konu hep esprili bir dille anlatılıyor; anne bütün gece uykusuz kalıyor, baba deliksiz uyuyor ve bu durum komikmiş gibi sunuluyor. Evet, baba ertesi gün işe gidiyor ama anne ne yapıyor? Gün boyu dinleniyor mu? Bence bir bebeğe bakmak, çoğu zaman dışarıda çalışmaktan bile daha yorucu.

Benim eşim bebek bakımına bana göre yetersiz dahil oluyor. İş yerindeki bir arkadaşı “sen fazla ilgilisin ben senin kadar ilgilenmiyorum’’diyormuş. Bu konu da ayrıca sinirimi bozan başka bir durum isyerindeki x bir arkadaşına beni şikayet eder gibi yaranamıyorum vs demesi. Neyseee… Arkadaşının fazla ilgi dediği şey; akşamları banyoyu birlikte yaptırmak ve gece uyanınca bazen alıp pışpışlaması. Onun dışında ne yemek yedirebiliyor ne de başka bir bakım sürecini üstleniyor. Biraz oyalanıp sonra çocuğun eline oyuncak verip telefona dönüyor.

Üstelik haftanın çoğunda evden çalışıyor, masa başı ve nispeten rahat bir işi var. Ben ise sabah 6’da güne başlıyorum; süt sağma, içirme, uyutma, ek gıda derken gün boyu neredeyse hiç durmuyorum. Kızım uyuyana kadar kendime ayıracak bir dakikam bile olmuyor.

Ben daha fazla destek bekliyorum ama o, ne yapsa bana yetmediğini düşünüyor ve nankörlük yaptığımı söylüyor.

Sizce ben mi çok şey bekliyorum?

Genişletmek için tıkla...

Az şey bile bekliyorsunuz. Bebeği tek başınıza yapmadınız herhalde değil mi? Geceleyin pışpışlayıp, bez değiştirip mama yapmakta ne var anlamıyorum. Evlat kendi evladı değil sanki.

Bebeğe sürekli kocanız baksaydı sizin yardım etmemenizi tolere eder miydi? Hiç sanmıyorum, ben gece de uyumuyorum, dışarı da çıkamıyorum, kendime bakacak vaktim de kalmadı vb. diye diye nazlanırdı üstünüze gelirdi yüksek ihtimal.

Kullanımı yaygın olduğu için yardım demişsiniz ancak yardım kelimesini kullandığınızda asıl sizin yapmanız gereken, sizin sorumluluğunuz olan bir işe lütfedip destekliyormuş gibi oluyor. Ancak bebek ikinizin. Yetiştirmek ikinizin de görevi ve sorumluluğu. Yardım etmemeli. Yardım diye bir seçenek olmamalı açıkçası. Yapması gerek.

Sorunlarınızı çözebilirsiniz umarım. Bebeğinize de nice sağlıklı güzel bir ömür dilerim

Miramisu .!.:

Kızım 8 aylık. Yani ev içinde bırakıp bir duşa girip çıktığımda kendi elinde telefon çocuğun elinde oyuncak ağlak bir modda bulduğum için daha uzun baş başa kalmalarına gönlüm razı olmuyor. Kendi kendine de zaman geçirebilmeli diyor. Evet geçirebilmeli ama seninle olduğu yarım saatte değil diyorum. Böyle bin tane örnek var. Umarım çözeriz. Ben büyürken hep annemle babamın kavgasına atışmasına stresine şahit oldum. Çocuğa yük olan şeyler bunlar. Umarım kızımı huzurlu bir ailede büyütebilirim.

Genişletmek için tıkla...

8. Ayda ne kendi kendine zaman geçirmesi ya 10 dakika çocuğu egleyemiyor mu beyfendi? Gönlün razı olsun ona birakmalisin yoksa böyle gider.

Çocuk bakımının zorluğunu görüp nasıl olsa yapan var diye salmış seninki

Miramisu .!.:

Yani ev içinde bırakıp bir duşa girip çıktığımda kendi elinde telefon çocuğun elinde oyuncak ağlak bir modda bulduğum için daha uzun baş başa kalmalarına gönlüm razı olmuyor. Kendi kendine de zaman geçirebilmeli diyor.

Genişletmek için tıkla...

Psikolojik literatürde çok sevdiğim bir terim vardır : “Weaponised Incompetence”.
Türkçe karşılığı silahlandırılmış beceriksizlik.
Özellikle ataerkil, baskıcı toplumda yetişmiş erkek bireylerinde sıkça gözüken bir durumdur.

Kısaca açıklamam gerekirse silahlandırılmış beceriksizlik bir bireyin görevlerini ya da işlerini farkında olarak yahut olmayarak nasıl yapacağını bilmiyormuş gibi yapması, yaptığında yetersiz ve eksik yapmasıdır. Bu kişi her ne kadar yeterli becerisi ya da bilgisi olmadığını iddia etse de aslında bu durumu değiştirmek istemez ve yetersizliğini stratejik bir silah olarak kullanır. Sık sık, ‘Sen bu konuda çok daha beceriklisin.’ ‘Elbette yapabilirim ama seninkiyle kıyaslanamaz.’ ‘Bu konuda senin kadar becerikli değilim.’ ve benzeri cümleler edip işi geçiştirmekte de çok iyilerdir.

Kocanızın ‘Kendi kendine de zaman geçirebilmeli.’ lafı bu kalıba çok uygun geldi bana. Yaşadığınız durum tam olarak budur demiyorum ancak bu konuyu ve çözümlerini youtubeden yada internetten araştırmanızın çok yardımı dokunacağını düşünüyorum.