• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Çocukların Da Kalbi Kırılır

Bebeklere en çok zararı bahsettiğiniz yaş grubundaki çocuklar veriyor. Birincisi henüz acı zarar algısı oluşmadığı için merak duygusunun da etkisiyle fiziksel hasar verebiliyorlar, ikincisi pek çok bulaşıcı hastalık çocuklardan geçiyor. Ama tabi bu o teyzenin davranış şeklini haklı çıkarmıyor. Ben de bebeğime yaklasilmasina izin vermiyorum en azından hemen müdahale edebilecek mesafede duruyorum ama hiçbir masumu da bu şekilde azarlayıp kırmıyorum.
Ben bir doktordan bizzat duymuştum küçük çocuklardan grip vs.gibi hastalıklar bulaşmaz bu bir şehir efsanesi dedi.Yani çok ciddi bulaşıcı bir kronik vaka olmadığı sürece.Ayrıca yanımda insanlar vardı.Kaldı ki sanmıyorum küçük bir çocuğun bir bebeği kucaklayabileceğini...Onca insanın içinde nasıl beşiğe eğileyim ki zaten...Sadece bebek görmek istemişim.En azından ben çok sakin bir çocuktum.En kötü kısmı da benim annem bu konularda çok hassastı.Eğer kadın rahatsız oluyoruz deseydi annem derhal alırdı beni oradan.Bilmiyorum bu olaydan sonra uzun bir süre bebeklerin yanına yaklaşamamıştım:( Kendime de söz verdim ileride bir evladım olursa onu çocuklardan kaçırmam.Yani elbette ki çocuk korunur ama böyle amiyane tabirle görmemiş gibi değil...Sonuçta nasıl senin bebeğin varsa o senin azarladığın kişi de minicik bir çocuk.
 
Ben bir doktordan bizzat duymuştum küçük çocuklardan grip vs.gibi hastalıklar bulaşmaz bu bir şehir efsanesi dedi.Yani çok ciddi bulaşıcı bir kronik vaka olmadığı sürece.Ayrıca yanımda insanlar vardı.Kaldı ki sanmıyorum küçük bir çocuğun bir bebeği kucaklayabileceğini...Onca insanın içinde nasıl beşiğe eğileyim ki zaten...Sadece bebek görmek istemişim.En azından ben çok sakin bir çocuktum.En kötü kısmı da benim annem bu konularda çok hassastı.Eğer kadın rahatsız oluyoruz deseydi annem derhal alırdı beni oradan.Bilmiyorum bu olaydan sonra uzun bir süre bebeklerin yanına yaklaşamamıştım:KK43: Kendime de söz verdim ileride bir evladım olursa onu çocuklardan kaçırmam.Yani elbette ki çocuk korunur ama böyle amiyane tabirle görmemiş gibi değil...Sonuçta nasıl senin bebeğin varsa o senin azarladığın kişi de minicik bir çocuk.
Bu arada yanlış anlamayın bu yazıyı genel yazdım size özel bir yazı değil:)
 
Ben de çocukken anneannelerle yaşamıştık annem babam ayrı
Anneannem çok sinirli bir insandı. Hala da öyledir herhalde yurtdışında yaşadığımdan bilmiyorum, küçükken tvde Süngerbob izliyorum diye kızardı bu yaz da örgü ördüğüm için kızmıştı. Bu sene kızma sebebi de ev işi yapmamam veya bir işte çalışmayıp evde oturmamdı (?)
Nitekim neden o kadar sinirli olduğunu bu sene öğrendim maalesef. Keşke öğrenmeseydim saklı kalsaydı ben anneannemin mizacını öyle bilseydim :KK43: Ama kendi hayatındaki sorunların acısını on yaşındaki bana çektirmek doğru muydu? Değildi...
Yalnız buna rağmen Kıbrıs’a gitmeden bir gün evvel bana sarılıp ağlaması beni çok üzmüştü hakkını helal et demesi :(
İki sene önce ettiğimiz bir kavgadan sonra teyzemle konuşurken ben x’i (kuzenim) daha çok seviyorum demişti ve içim acıdı sinirle olduğunu bildiğim halde.
Babam da değişik bir insandı. Mesela benim gözümde daha çocuk yaşta olan bir insandan aşırı kibarlık mükemmellik beklenmemeliydi, zayıflık=güzel görünüm algısı daha o yaşta oluşturulmamalı dolayısıyla az yemeye zorlanmamalı, bir spora kafayı taktığı zaman “offff taktı kafayı buna” diye annesine şikayet etmek yerine yönlendirmeli veya o çocuk televizyonda bez bebek vs izleyince annesine şikayet edilmemeliydi. Ama herkesin anlayışı farklı oluyor, olan da bize oluyor tabii. Sonra neden bu kız bana mesafeli, Allah Allah ?
 
Evet annemin bir tanıdığının annesiydi hiç samimiyetimiz yok sadece bebek görmeye gitmiştik.Anneme sordum ismini bile hatırlamıyor.Ama bende öyle bir suçluluk duygusu bırakmış ki sanki kötü bir şey yapmışım gibi...Evin şeklini bile ayrıntıları ile hatırlıyorum
kadın resmen ayaklı tramvaymış:sinirli:
 
Bende küçükken ailem maddi durum olmadığı için tanıdık bi akrabanın kresine verdiler beni krestekilerden 1 yaş büyüktüm 6 sanırsam :)
Tanıdık olduğu için para almıyorlardı
Kreşteki arkadaşlarımdan ikisi yaramazlık yapıp benim üzerime atmışlardı her ne kadar ben yapmadığimi söylemeye çalışsamda azar ve iteleme oldu kreşin sahibi şahıstan öyle kırılmış üzülmüştüm ki anlatamam..
Para almadıkları için acısını bu şekilde çıkardı galiba :))
bu piskolojik şiddetin başka bir çeşidi allah onu bildiği gibi yapsın bende kızımı 5 yaşında yolladım ama hepsi 6 yaşında olunca kreş öğretmeni kızımı kreşten soğutmak için elinden geleni yaptı en sonunda kızım gitmemekte direnince vazgeçtik öğretmeninden korkuyordu keşke o zaman gidip müdüre veya eğitim müdürlüğüne şikayette bulunsaymışım ama vaktim yoktu yoğun çalışıyordum
 
Son düzenleme:
bu piskolojik şiddetin başka bir çeşidi allah onu bildiği gibi yapsın bende kızımı 5 yaşında yolladım ama hepsi 6 yaşında olunca kreş öğretmeni kızımı kreşten soğutmak için elinden geleni yaptı en sonunda kızım gitmemekte direnince vazgeçtik öğretmeninden korkuyorduk keşke o zaman gidip müdüre veya eğitim müdürlüğüne şikayette bulunsaymışım ama vaktim yoktu yoğun çalışıyordum
Evet hala bugün aklıma gelince kötü hissederim kendimi suçum yokken azarladı iteledi ona rağmen anlatmaya çalıştım dinlemedi çünkü ailem para vermiyodu tanidikti aileme anlatmıştım aldılar beni kreşten de kurtuldum manyaktan :)))
 
Evet hala bugün aklıma gelince kötü hissederim kendimi suçum yokken azarladı iteledi ona rağmen anlatmaya çalıştım dinlemedi çünkü ailem para vermiyodu tanidikti aileme anlatmıştım aldılar beni kreşten de kurtuldum manyaktan :)))
Halen öyledir sanırım fakirliği belli olan az sevilir çünkü süsü azdır ezikliğide vardır
Ama kardeşim öğretmen ve bu konuda çok duyarlı çocukların evine ziyarete gidiyormuş aile durumu iyi olmayan ve çocuğun odası olmayan çocuklara extra iyi not verdiğini söyledi
 
Daha önceki mesajımda bahsettiğim gibi annemle babam ayrılınca biz annenannemlerin evine yerleştik.. Kardeşimle aramda 5 yaş var bu arada.. Yıllaaaar geçti kardeşim okula başladı.. Ben zaten alışmıştım durumlara.. Her neyse.. Aile apartmanıydı anneannemlerin apartmanı.. İki dayım da aynı apartmandaydılar.. Okul hazırlıkları başladı tüm kuzenlerimizde.. Küçük dayımın çocukları hep ama hep marka alırlardı.. Çantalar, ayakkabılar nike adidas falan filan.. Defterler, kitaplar, renk renk kaplıklar, kalemler.. Her şey hazır yani.. Bizim de babamız bize para yollayacak da biz de kendimize bir şeyler alıcaz.. Ama yok.. Kuzenlerim de getirdiler elleri kolları dolu.. Çocuk tabi ne anlasın onlar da küçüktü.. Bir hevesle bize renk renk aldıkları her şeyi gösterdiler.. Ben pek takmıyordum.. Ama kardeşim küçük olduğu için çok içerlemişti.. Çok ağlamıştı.. Biz neden alamadık diye soruyodu anneme.. Annem de ne desin.. Susuyordu.. Sonra canım yengem kardeşime sarılıp aplama yavrum sana da alırız.. Dayın hepsinden sana da alacak diye teselli etmişti.. Ama annem olmaz dedi.. Babam da parayı bir hafta sonra yollamıştı.. Ama kardeşimin o ağlaması içimi ne kadar dağladıysa artık şimdi hiçbir arkadaşında geri kalmasın diye çabalıyorum..Evlenmeden önce çalışıyordum.. Babam kardeşimi dershaneye yazdırmıştı.. Ödemedi.. Ben ödedim.. Liseden mezun oldu.. Elbisesini ben aldım.. Üni de paraya ihtiyacı ne zaman olsa bne yolladım..Yeter ki öyle ezik olmasın diye.. Kalabalık bir ailede büyüdük.. Mutluyduk ama bazen böyle şeyler doğal olarak olabiliyordu..
 
Bende anlatayım
Ben ortaokuldan beri yatılı okulda kaldım annemler de öyle çok ilgili değillerdi yurtta bi gün hatırlıyorum odamdaki Kızlar benimle dalga geçiyorlar pis kokuyorsun diye dışlanıyordum
Sonra müdüre çekti beni 3 günde bir banyo yapmalısın dedi bende hatırladım 10 gündür banyo yapmamışım çamaşırlarımı değiştirmemişim
Söz verdim temiz olacağım diye müdüre odam fln değişti hep dikkat ettim ondan sonda ama o kızlar benle 3 yıl dalga geçti pis diye
Ben sadece anneme kızıyorum insan çocuğuna banyoyu kişisel temizliği nasıl öğretmez ne taharet bilirdim ne temizlik annem sağolsun hiç umursamazdı
Bu olay bende çok büyük travma oldu sanırım şimdi abartı temizlik yapıyorum çok sık duşa girerim eşim bıkıyor bazen :(
 
Ayy bi yoksulluk hikayeside benden gelsin be arkadaş ne de fakirdik ilk okul çağlarında şimdiki halimize çok şükür..
Şöyle ki amcam çok merhametli adamdır ne zaman görse bize hep harçlık verir okula bırakırdı.. o mendebur yengem sırf bizi okula götürmesin diye kızını hep geç kaldı bahanesiyle sonradan yollardı okula biz soğukta yürür giderdik cebimizde fazla para olmazdı bazen hiç olmazdı kızı hep kantinden tostlar çikolatalar yerdi gözümüzün önünde bizde öylece bakardık birgün annem ikimizede harçlık verdi ama ayrı ayrı tost almaya yetmiyordu bende kardeşime vermiştim paramı ona tost ayran almıştık o yemişti ben yine bakmıştım.. kardeşim 2. Sınıf ben 4. Sınıftım. Gözlerim fena doldu çok şükür bu günlerimize Allahım..

Ben de kardeşimle aynı okula gidiyordum ilkokulda. Canı tavuk dürüm çekmişti. Paramız bi tane almaya yetiyordu ben de kardeşime alamayız demeye kıyamadım. Almaya gittik adam sordu sen yemeyecek misin diye. Dedim ben tavuk dürüm sevmiyorum :KK48: Ama her yer nasıl kokuyor salyamda boğulmak üzereyim. Kardeşime aldık mutlu oldu yedi. Ben tıkabasa yemek yemiştim önceki tenefüs şimdi kokusu kötü geliyor tok olduğum için falan demiştim kardeşime ama karnım gurulduyor. Abla olunca bazı günleri aç geçirmen gerekiyor işte :KK22:
 
4-5 yaşlarındaydım.Tek çocuktum,hala da öyle.Bu yüzden içimde hep bir kardeş özlemi vardı.Annemle birlikte bir arkadaşının bebeğini görmeye gidecektik.Nasıl da heyecanlanmıştım bebek göreceğim diye.Gittik.Zaten uslu bir çocuktum.Oturdum sakince annemin yanında.Sonra bebeğin beşiğinin yanından geçerken merak ettim yaklaşıp yüzünü seyrettim.Sadece seyrettim ama.O sırada sert bir sesle uyarıldım.Bebeğin anneannesiydi.Çekil bakayım çocuğun başından!dedi.Daha başka azarlar da savurdu.Ne dediğini çok hatırlamıyorum ama kalbimin çok kırıldığını hatırlıyorum.Hatta başka bir kadın daha vardı o da benim ağlamaklı olduğumu görünce teselli etmeye filan çalıştı.Hiç unutmuyorum.Sonra gittim,annemin yanına oturdum ve bir daha bebeğin beşiğinin kenarından bile geçmedim.Annem üzgün olduğumu görünce ne oldu diye sordu,hiçbir şey söylemedim.O kadar net hatırlıyorum ki.Hani bazı çocukluk anıları vardır ya bu da benim her hatırladığımda içimi cızlatır.Nedense çok etkilemiş beni.O çocuk halimle benim kendi kardeşim olsaydı keşke diye çok üzülmüştüm.Bazı insanlar ne acımasız...Şimdi düşünüyorum da ben o minicik halimle ne yapabilirdim ki?Sadece yanına gidip seyretmişim.Yanımda başka insanlar da vardı zaten,hatırlıyorum.Çocuk da olsa her insanın bir kalbi var...


sizin hikayeniizi okuyunca aklıma benim Hikayem geldi. .
5 veya 6 yaşlarındayim
annemin arkadaşı gelirdi bize sürekli ve beni çok severdi bende aşırı ilgisinden rahatsız olurdum sürekli beni kucaklamak isterdi. . bende ona sevme beni diye ağlardim. Kadın mahçup olurdu. .. büyüyünce ogrendimki onların hiç çocuğu olmamış ve çocukları çok seviyor. .
her aklıma geldiğinde kendime kızarım keşke ses etmeseydim bende ona sarilsaydim derim. . o hissi yaşamayan bilmez 3 yıldır bebek özlemi çekiyoruz olmuyor eşim çocukları çok sever. .
başkalarının çocuklarını seviyor. .
o kadını çok iyi anlıyorum yıllar sonra. .
demem oki acaba bebeğe zarar verir cocuktur anlamaz da biyerine el atar fln diyemi korktu kadın da size öyle tepki verdi. .
tabiki bişeyler saymasi çok yanlış. ..

çocukken yaşadığımız bişeyler iz bırakıyor.

bigün evde çok sıkılmıştim Teyzem e gideyim dedim anneme olur git dedi. .
kapıyı çaldım kuzenim açtı o zamanlar 20 yaşında fln di kuzenim. .
NE VAR NİYE GELDİN diyip kapıyı suratima kapattı daha çok küçüğümmm. .
Bu bende bi korku bıraktı ve kimseye tek başıma gitmek istemiyorum cesaretimi kırdı. .. 33 yaşımdayım düşünün iz bırakıyor işte. ..
 
tamam kadın kötü davranmış da yıllar sonra hala bunu düşünmek çok da sağlıklı değil. her konuya böyle takarsanız hayatta kalamazsınız.
 
hislerini gayet iyi anlıyorum ben kendi kardeşimi evemezdim babannemin annesi bakardı başında bklerdi bakıcı da vardı ama o nine varya beni çekyattan aşağıya savurmuştu bebişe zarar vericem diye sadece öpmek istiyordum.
O zamanlar kendisinden nefret ederdim ama işte eski kafa ona emanet gibi hissediyordu koruma içgüdüsü ...büyüyünce anladım Allah rahmet eylesin.
 
Daha önceki mesajımda bahsettiğim gibi annemle babam ayrılınca biz annenannemlerin evine yerleştik.. Kardeşimle aramda 5 yaş var bu arada.. Yıllaaaar geçti kardeşim okula başladı.. Ben zaten alışmıştım durumlara.. Her neyse.. Aile apartmanıydı anneannemlerin apartmanı.. İki dayım da aynı apartmandaydılar.. Okul hazırlıkları başladı tüm kuzenlerimizde.. Küçük dayımın çocukları hep ama hep marka alırlardı.. Çantalar, ayakkabılar nike adidas falan filan.. Defterler, kitaplar, renk renk kaplıklar, kalemler.. Her şey hazır yani.. Bizim de babamız bize para yollayacak da biz de kendimize bir şeyler alıcaz.. Ama yok.. Kuzenlerim de getirdiler elleri kolları dolu.. Çocuk tabi ne anlasın onlar da küçüktü.. Bir hevesle bize renk renk aldıkları her şeyi gösterdiler.. Ben pek takmıyordum.. Ama kardeşim küçük olduğu için çok içerlemişti.. Çok ağlamıştı.. Biz neden alamadık diye soruyodu anneme.. Annem de ne desin.. Susuyordu.. Sonra canım yengem kardeşime sarılıp aplama yavrum sana da alırız.. Dayın hepsinden sana da alacak diye teselli etmişti.. Ama annem olmaz dedi.. Babam da parayı bir hafta sonra yollamıştı.. Ama kardeşimin o ağlaması içimi ne kadar dağladıysa artık şimdi hiçbir arkadaşında geri kalmasın diye çabalıyorum..Evlenmeden önce çalışıyordum.. Babam kardeşimi dershaneye yazdırmıştı.. Ödemedi.. Ben ödedim.. Liseden mezun oldu.. Elbisesini ben aldım.. Üni de paraya ihtiyacı ne zaman olsa bne yolladım..Yeter ki öyle ezik olmasın diye.. Kalabalık bir ailede büyüdük.. Mutluyduk ama bazen böyle şeyler doğal olarak olabiliyordu..

ağladım okurken......... Allah gönlünüze göre versin.. Biz neden alamadık diye soruyodu anneme.. Annem de ne desin.. Susuyordu.. bu cümle ağır oldu..
 
Kiyamam ya:KK43: cok iyi anlıyorum sizi. Ayrıca bu durumun psikolojide de yeri var zaten. İnsanlarımız çok cahil ne yazıktir ki. Bir örnek vereyim bir arkadaşım esiyle boşanma aşamasındaydı psikologa gidiyordu, kendiyle ilgili bir takim anlam veremediği şeyler vardi örn öfke nöbeti gibi. Psikolog çocukluk yıllarına inmiş ve ilk okul ögretmenin ona attığı tokadın gelişimin sürecinde onu cok yaraladığıni söylemiş. Beynimiz her şeyi saklıyor bu bazen bir nimet bazen de zillet olabiliyor ne yazik ki. Kırılmış kalbinizden öperim:KK66:
Nasıl düzelmiş mi peki arkadaşınız bana da pislik bir öğretmen hiç yoktan yere Tokat attı herkesin içinde ilk ve son tokat yemişliğimdir allahın belası kadın
 
abla kardes konularini okuyunca gozlerim doldu :( buyukler tarafindan eziklenmedim ama benim de bi anim geldi aklima fakirlikle ilgili:(
biz ilk okuldayken ikimize de kiyafet alacak durumumuz olmadigindan ben okula erkek kardesimin montu ve kazagiyla o da benim ay savascili kirmizi okul cantamla giderdi:)
ben sabahciydim o oglenci
evimiz okulun hemen yanindaydi ben okuldan kosarak gelirdim annem hemen cantami bosaltir kardesimin kitaplarini koyardi.ben de hemen soyunurdum kardesimin kazagini montunu verirdim o giyer cantayi da takar giderdi:(
hey gidi gunler bu gunumuze bin Sukur
 
ağladım okurken......... Allah gönlünüze göre versin.. Biz neden alamadık diye soruyodu anneme.. Annem de ne desin.. Susuyordu.. bu cümle ağır oldu..
Evet o zamanlar üzüldük belki ama inanın annemi de bizi de güçlendirdi bu durumlar.. Düşünün annem çalışmadığı halde bir şekilde beni telli duvaklı gelin etti..kardeşimi okutuu bir şekilde... Babam hiçbir zaman zamanında yollamamıştır para.. Annem birinden borç alırdı.. Babamın gönderdiği paradan verirdi sonrasında..Çeyizimi kendim çalışarak yaptım.. Annemin çok emeği var.. Bizi kimseye muhtaç etmeden büyüttü..Ailemizden kimse bize bir kalem almamıştır.. Biz de tutturmazdık.. Bilirdik yoktu..Annem bana tek örnektir.. Ekonomik özgürlüğü olmadan bizi bir şekilde büyüttü.. O yüzden hep söylerim.. Kendi adıma boşanacak olsam asla korkmam..
 
Back
X