çok sağolun kızlar desteğinizle hamilelik sürecimi daha rahat geçireceğime inanıyorum aslında eskilere nazaran daha olumlu düşünüyorum ağrılarım biraz korkutuyo onuda çok yeni olmasına bağlıyorum ben bu hamileliğimi hep yatarak geçirmeyi düşünüyorum sıkıldıkça sizlere bakarım inşallah bekleyenler çifter çifter peşimden gelin fazla bekletmeyiz arayı açmayın hafta hafta beraber takip edelim değişimleri premete bende 20. haftaya gelip o listede yer almak ve bi üst listeye çıkmak için sabırsızlanıyorum rabbim hepimizin yüzünü güldürsün kimseyi tekrar tekrar bu acıyla sınamasın inşallah[/QUOTE
CANIM GÖZÜN AYDIN OLSUN ALLAHIM SENİDE BU SEFER GÜLDÜRECEK İNŞALLAH TAMAMINA ERECEK CANIM KUCAĞINDA OLACAK...STRES YAPMAMAYA ÇALIŞ HAKKINDA HAYIRLISI OLSUN İNŞALLAH...
Merhaba,
Malesef ben de sizinle ayni kaderi paylasiyorum. Ben de iki ay once, 29 hafta 5 gunluk dogan kizim Ruya'yi kaybettim. 28 Temmuz'da dogdu bitanem, 3 gun 15 saat dayanabildi minik kuzum. Hastaymis bebegim. 24. haftada ultrasonda karin bolgesinde kalsifikasyonlar gordu doktor. Bagirsaklarinin delik oldugu teshisini koydular. En kotu ve en iyi senaryolari anlatti bize doktorlar. Kistik fibroz diye kalitsal bir hastaliktan suphelendiler, bana ve esime genetik testler yaptilar. Enfeksiyon olabilir dediler. Hicbisey cikmadi. Icimiz o kadar rahatladi ki o zaman. Gece gunduz dua ettim bebegim iyi olsun diye. Iyi senaryo da bagirsaklarin kendi kendine iyilesebilecegiydi. Surekli ultrasonla takip ettiler. Hersey yolunda gidiyordu, testler temizdi. Test sonuclarini aldigimiz gunun ertesi hareketleri azaldi kizimin. Icimiz rahat etsin diye hastaneye gittik. Kalp atislarinin arada sirada cok dustugunu farkettiler ve beni hastaneye yatirdilar. 5 gun hastanede yattim. Bu arada preeklamsi baslangici da buldular. Gunde 3 kere nst ve gerektiginde ultrasona aldilar. Bu durumda bile hep pozitif dusundum. Hic kondurmak istememisim belli ki. 5. gunun sonunda gece yarisi odama geldiler. Acilen sezeryana alinacagimi, bunun zorunlu olacagini, yoksa kizmin karnimda olecegini soylediler. Cok hizlanmis kalp atislari guzelimin. Zaten gun ogledensonradan beri nereyse hic hareket etmiyordu. Sezeryan dediklerinde basimdan asagi kaynar sular dokuldu. Hersey bitti dedim. Kizimi aldilar bendenDogduktan sonraki ilk testler de bagirsaklarinin iyi olmadigini gosteriyordu. Ayni gun ogledensonra ameliyata aldilar kucucuk kizimi. Bize hic umit vermedi doktorlar. Olumsuz da konusmadilar ama hallerinden belliydi umitlerinin olmadigi. Ben yine de gece gunduz dua ettim. Surekli kizimin yanina gidip 'guclu ol guzel kizim' dedim. Gozlerim aglamaktan o kadar sisti ki gozum kapandi biraz. Allah isterse mucize de olur dedim. Ama Allahim onu yanina istedi, melek olsun istedi. Ameliyattan sonraki 2. gunun sabahi beyin kanamasi gecirdigini ve yapilacak bisey olmadigini soylediler. Artik kuvozde durmasindansa annesinin ucaginda olmasinin iyi olacagini soylediler. Birsuru cihaza bagli, melek olup ucana kadar kucagimdaydi bebegim. O kadar guzeldi ki ona dokunmak. Sicacikti. Elimi tuttu. Kalkmam gerektiginde esimde durdu ama esim bende cok huzurlu, kendi kucaginda huzursuz oldugunu soyledi. Annesi oldugumu anladi mi acaba? Biraz olsun huzur verebildim mi kizima. Onu cok sevdigimizi, hep sevecegimizi, hep ilk goz agrimiz olacagini defalarca soyledim. Huzurlu gitmesini, gittigi yerde huzurlu olmasini cok istedim. Kucagimda oldugu an hayatimin hem en guzel hem de en aci aniydi. Onu o kadar ozluyorum ki! Tam hayalimizdeki gibiydi. Esimden de benden de biseyler almisti. Bir yandan bebeksiz olduguma yaniyorum, icim bebek hasretiyle yaniyor. Bir yandan Ruya'mi istiyorum sadece diyorum. Cok iyi biliyorum ki her bebegimin yeri farkli olacak. Allahim bana da saglikli, hayirli, acisini gormeyecegim bir bebek nasip eder mi acaba? Cok korkuyorm ya olmazsa diye. Herseyden korkuyorum aslinda. Esim haric kimseyle konusamiyorum. Konusmak istemiyorum galiba. Kimse anlamiyor cunku. Ancak yasayan anlar bu aciyi. Iyi ki sizi buldum. Kafanizi sisirdim kusura bakmayin nolur.
Merhaba,
Malesef ben de sizinle ayni kaderi paylasiyorum. Ben de iki ay once, 29 hafta 5 gunluk dogan kizim Ruya'yi kaybettim. 28 Temmuz'da dogdu bitanem, 3 gun 15 saat dayanabildi minik kuzum. Hastaymis bebegim. 24. haftada ultrasonda karin bolgesinde kalsifikasyonlar gordu doktor. Bagirsaklarinin delik oldugu teshisini koydular. En kotu ve en iyi senaryolari anlatti bize doktorlar. Kistik fibroz diye kalitsal bir hastaliktan suphelendiler, bana ve esime genetik testler yaptilar. Enfeksiyon olabilir dediler. Hicbisey cikmadi. Icimiz o kadar rahatladi ki o zaman. Gece gunduz dua ettim bebegim iyi olsun diye. Iyi senaryo da bagirsaklarin kendi kendine iyilesebilecegiydi. Surekli ultrasonla takip ettiler. Hersey yolunda gidiyordu, testler temizdi. Test sonuclarini aldigimiz gunun ertesi hareketleri azaldi kizimin. Icimiz rahat etsin diye hastaneye gittik. Kalp atislarinin arada sirada cok dustugunu farkettiler ve beni hastaneye yatirdilar. 5 gun hastanede yattim. Bu arada preeklamsi baslangici da buldular. Gunde 3 kere nst ve gerektiginde ultrasona aldilar. Bu durumda bile hep pozitif dusundum. Hic kondurmak istememisim belli ki. 5. gunun sonunda gece yarisi odama geldiler. Acilen sezeryana alinacagimi, bunun zorunlu olacagini, yoksa kizmin karnimda olecegini soylediler. Cok hizlanmis kalp atislari guzelimin. Zaten gun ogledensonradan beri nereyse hic hareket etmiyordu. Sezeryan dediklerinde basimdan asagi kaynar sular dokuldu. Hersey bitti dedim. Kizimi aldilar bendenDogduktan sonraki ilk testler de bagirsaklarinin iyi olmadigini gosteriyordu. Ayni gun ogledensonra ameliyata aldilar kucucuk kizimi. Bize hic umit vermedi doktorlar. Olumsuz da konusmadilar ama hallerinden belliydi umitlerinin olmadigi. Ben yine de gece gunduz dua ettim. Surekli kizimin yanina gidip 'guclu ol guzel kizim' dedim. Gozlerim aglamaktan o kadar sisti ki gozum kapandi biraz. Allah isterse mucize de olur dedim. Ama Allahim onu yanina istedi, melek olsun istedi. Ameliyattan sonraki 2. gunun sabahi beyin kanamasi gecirdigini ve yapilacak bisey olmadigini soylediler. Artik kuvozde durmasindansa annesinin ucaginda olmasinin iyi olacagini soylediler. Birsuru cihaza bagli, melek olup ucana kadar kucagimdaydi bebegim. O kadar guzeldi ki ona dokunmak. Sicacikti. Elimi tuttu. Kalkmam gerektiginde esimde durdu ama esim bende cok huzurlu, kendi kucaginda huzursuz oldugunu soyledi. Annesi oldugumu anladi mi acaba? Biraz olsun huzur verebildim mi kizima. Onu cok sevdigimizi, hep sevecegimizi, hep ilk goz agrimiz olacagini defalarca soyledim. Huzurlu gitmesini, gittigi yerde huzurlu olmasini cok istedim. Kucagimda oldugu an hayatimin hem en guzel hem de en aci aniydi. Onu o kadar ozluyorum ki! Tam hayalimizdeki gibiydi. Esimden de benden de biseyler almisti. Bir yandan bebeksiz olduguma yaniyorum, icim bebek hasretiyle yaniyor. Bir yandan Ruya'mi istiyorum sadece diyorum. Cok iyi biliyorum ki her bebegimin yeri farkli olacak. Allahim bana da saglikli, hayirli, acisini gormeyecegim bir bebek nasip eder mi acaba? Cok korkuyorm ya olmazsa diye. Herseyden korkuyorum aslinda. Esim haric kimseyle konusamiyorum. Konusmak istemiyorum galiba. Kimse anlamiyor cunku. Ancak yasayan anlar bu aciyi. Iyi ki sizi buldum. Kafanizi sisirdim kusura bakmayin nolur.
Merhaba,
Malesef ben de sizinle ayni kaderi paylasiyorum. Ben de iki ay once, 29 hafta 5 gunluk dogan kizim Ruya'yi kaybettim. 28 Temmuz'da dogdu bitanem, 3 gun 15 saat dayanabildi minik kuzum. Hastaymis bebegim. 24. haftada ultrasonda karin bolgesinde kalsifikasyonlar gordu doktor. Bagirsaklarinin delik oldugu teshisini koydular. En kotu ve en iyi senaryolari anlatti bize doktorlar. Kistik fibroz diye kalitsal bir hastaliktan suphelendiler, bana ve esime genetik testler yaptilar. Enfeksiyon olabilir dediler. Hicbisey cikmadi. Icimiz o kadar rahatladi ki o zaman. Gece gunduz dua ettim bebegim iyi olsun diye. Iyi senaryo da bagirsaklarin kendi kendine iyilesebilecegiydi. Surekli ultrasonla takip ettiler. Hersey yolunda gidiyordu, testler temizdi. Test sonuclarini aldigimiz gunun ertesi hareketleri azaldi kizimin. Icimiz rahat etsin diye hastaneye gittik. Kalp atislarinin arada sirada cok dustugunu farkettiler ve beni hastaneye yatirdilar. 5 gun hastanede yattim. Bu arada preeklamsi baslangici da buldular. Gunde 3 kere nst ve gerektiginde ultrasona aldilar. Bu durumda bile hep pozitif dusundum. Hic kondurmak istememisim belli ki. 5. gunun sonunda gece yarisi odama geldiler. Acilen sezeryana alinacagimi, bunun zorunlu olacagini, yoksa kizmin karnimda olecegini soylediler. Cok hizlanmis kalp atislari guzelimin. Zaten gun ogledensonradan beri nereyse hic hareket etmiyordu. Sezeryan dediklerinde basimdan asagi kaynar sular dokuldu. Hersey bitti dedim. Kizimi aldilar bendenDogduktan sonraki ilk testler de bagirsaklarinin iyi olmadigini gosteriyordu. Ayni gun ogledensonra ameliyata aldilar kucucuk kizimi. Bize hic umit vermedi doktorlar. Olumsuz da konusmadilar ama hallerinden belliydi umitlerinin olmadigi. Ben yine de gece gunduz dua ettim. Surekli kizimin yanina gidip 'guclu ol guzel kizim' dedim. Gozlerim aglamaktan o kadar sisti ki gozum kapandi biraz. Allah isterse mucize de olur dedim. Ama Allahim onu yanina istedi, melek olsun istedi. Ameliyattan sonraki 2. gunun sabahi beyin kanamasi gecirdigini ve yapilacak bisey olmadigini soylediler. Artik kuvozde durmasindansa annesinin ucaginda olmasinin iyi olacagini soylediler. Birsuru cihaza bagli, melek olup ucana kadar kucagimdaydi bebegim. O kadar guzeldi ki ona dokunmak. Sicacikti. Elimi tuttu. Kalkmam gerektiginde esimde durdu ama esim bende cok huzurlu, kendi kucaginda huzursuz oldugunu soyledi. Annesi oldugumu anladi mi acaba? Biraz olsun huzur verebildim mi kizima. Onu cok sevdigimizi, hep sevecegimizi, hep ilk goz agrimiz olacagini defalarca soyledim. Huzurlu gitmesini, gittigi yerde huzurlu olmasini cok istedim. Kucagimda oldugu an hayatimin hem en guzel hem de en aci aniydi. Onu o kadar ozluyorum ki! Tam hayalimizdeki gibiydi. Esimden de benden de biseyler almisti. Bir yandan bebeksiz olduguma yaniyorum, icim bebek hasretiyle yaniyor. Bir yandan Ruya'mi istiyorum sadece diyorum. Cok iyi biliyorum ki her bebegimin yeri farkli olacak. Allahim bana da saglikli, hayirli, acisini gormeyecegim bir bebek nasip eder mi acaba? Cok korkuyorm ya olmazsa diye. Herseyden korkuyorum aslinda. Esim haric kimseyle konusamiyorum. Konusmak istemiyorum galiba. Kimse anlamiyor cunku. Ancak yasayan anlar bu aciyi. Iyi ki sizi buldum. Kafanizi sisirdim kusura bakmayin nolur.
Merhaba,
Malesef ben de sizinle ayni kaderi paylasiyorum. Ben de iki ay once, 29 hafta 5 gunluk dogan kizim Ruya'yi kaybettim. 28 Temmuz'da dogdu bitanem, 3 gun 15 saat dayanabildi minik kuzum. Hastaymis bebegim. 24. haftada ultrasonda karin bolgesinde kalsifikasyonlar gordu doktor. Bagirsaklarinin delik oldugu teshisini koydular. En kotu ve en iyi senaryolari anlatti bize doktorlar. Kistik fibroz diye kalitsal bir hastaliktan suphelendiler, bana ve esime genetik testler yaptilar. Enfeksiyon olabilir dediler. Hicbisey cikmadi. Icimiz o kadar rahatladi ki o zaman. Gece gunduz dua ettim bebegim iyi olsun diye. Iyi senaryo da bagirsaklarin kendi kendine iyilesebilecegiydi. Surekli ultrasonla takip ettiler. Hersey yolunda gidiyordu, testler temizdi. Test sonuclarini aldigimiz gunun ertesi hareketleri azaldi kizimin. Icimiz rahat etsin diye hastaneye gittik. Kalp atislarinin arada sirada cok dustugunu farkettiler ve beni hastaneye yatirdilar. 5 gun hastanede yattim. Bu arada preeklamsi baslangici da buldular. Gunde 3 kere nst ve gerektiginde ultrasona aldilar. Bu durumda bile hep pozitif dusundum. Hic kondurmak istememisim belli ki. 5. gunun sonunda gece yarisi odama geldiler. Acilen sezeryana alinacagimi, bunun zorunlu olacagini, yoksa kizmin karnimda olecegini soylediler. Cok hizlanmis kalp atislari guzelimin. Zaten gun ogledensonradan beri nereyse hic hareket etmiyordu. Sezeryan dediklerinde basimdan asagi kaynar sular dokuldu. Hersey bitti dedim. Kizimi aldilar bendenDogduktan sonraki ilk testler de bagirsaklarinin iyi olmadigini gosteriyordu. Ayni gun ogledensonra ameliyata aldilar kucucuk kizimi. Bize hic umit vermedi doktorlar. Olumsuz da konusmadilar ama hallerinden belliydi umitlerinin olmadigi. Ben yine de gece gunduz dua ettim. Surekli kizimin yanina gidip 'guclu ol guzel kizim' dedim. Gozlerim aglamaktan o kadar sisti ki gozum kapandi biraz. Allah isterse mucize de olur dedim. Ama Allahim onu yanina istedi, melek olsun istedi. Ameliyattan sonraki 2. gunun sabahi beyin kanamasi gecirdigini ve yapilacak bisey olmadigini soylediler. Artik kuvozde durmasindansa annesinin ucaginda olmasinin iyi olacagini soylediler. Birsuru cihaza bagli, melek olup ucana kadar kucagimdaydi bebegim. O kadar guzeldi ki ona dokunmak. Sicacikti. Elimi tuttu. Kalkmam gerektiginde esimde durdu ama esim bende cok huzurlu, kendi kucaginda huzursuz oldugunu soyledi. Annesi oldugumu anladi mi acaba? Biraz olsun huzur verebildim mi kizima. Onu cok sevdigimizi, hep sevecegimizi, hep ilk goz agrimiz olacagini defalarca soyledim. Huzurlu gitmesini, gittigi yerde huzurlu olmasini cok istedim. Kucagimda oldugu an hayatimin hem en guzel hem de en aci aniydi. Onu o kadar ozluyorum ki! Tam hayalimizdeki gibiydi. Esimden de benden de biseyler almisti. Bir yandan bebeksiz olduguma yaniyorum, icim bebek hasretiyle yaniyor. Bir yandan Ruya'mi istiyorum sadece diyorum. Cok iyi biliyorum ki her bebegimin yeri farkli olacak. Allahim bana da saglikli, hayirli, acisini gormeyecegim bir bebek nasip eder mi acaba? Cok korkuyorm ya olmazsa diye. Herseyden korkuyorum aslinda. Esim haric kimseyle konusamiyorum. Konusmak istemiyorum galiba. Kimse anlamiyor cunku. Ancak yasayan anlar bu aciyi. Iyi ki sizi buldum. Kafanizi sisirdim kusura bakmayin nolur.
Merhaba,
Malesef ben de sizinle ayni kaderi paylasiyorum. Ben de iki ay once, 29 hafta 5 gunluk dogan kizim Ruya'yi kaybettim. 28 Temmuz'da dogdu bitanem, 3 gun 15 saat dayanabildi minik kuzum. Hastaymis bebegim. 24. haftada ultrasonda karin bolgesinde kalsifikasyonlar gordu doktor. Bagirsaklarinin delik oldugu teshisini koydular. En kotu ve en iyi senaryolari anlatti bize doktorlar. Kistik fibroz diye kalitsal bir hastaliktan suphelendiler, bana ve esime genetik testler yaptilar. Enfeksiyon olabilir dediler. Hicbisey cikmadi. Icimiz o kadar rahatladi ki o zaman. Gece gunduz dua ettim bebegim iyi olsun diye. Iyi senaryo da bagirsaklarin kendi kendine iyilesebilecegiydi. Surekli ultrasonla takip ettiler. Hersey yolunda gidiyordu, testler temizdi. Test sonuclarini aldigimiz gunun ertesi hareketleri azaldi kizimin. Icimiz rahat etsin diye hastaneye gittik. Kalp atislarinin arada sirada cok dustugunu farkettiler ve beni hastaneye yatirdilar. 5 gun hastanede yattim. Bu arada preeklamsi baslangici da buldular. Gunde 3 kere nst ve gerektiginde ultrasona aldilar. Bu durumda bile hep pozitif dusundum. Hic kondurmak istememisim belli ki. 5. gunun sonunda gece yarisi odama geldiler. Acilen sezeryana alinacagimi, bunun zorunlu olacagini, yoksa kizmin karnimda olecegini soylediler. Cok hizlanmis kalp atislari guzelimin. Zaten gun ogledensonradan beri nereyse hic hareket etmiyordu. Sezeryan dediklerinde basimdan asagi kaynar sular dokuldu. Hersey bitti dedim. Kizimi aldilar bendenDogduktan sonraki ilk testler de bagirsaklarinin iyi olmadigini gosteriyordu. Ayni gun ogledensonra ameliyata aldilar kucucuk kizimi. Bize hic umit vermedi doktorlar. Olumsuz da konusmadilar ama hallerinden belliydi umitlerinin olmadigi. Ben yine de gece gunduz dua ettim. Surekli kizimin yanina gidip 'guclu ol guzel kizim' dedim. Gozlerim aglamaktan o kadar sisti ki gozum kapandi biraz. Allah isterse mucize de olur dedim. Ama Allahim onu yanina istedi, melek olsun istedi. Ameliyattan sonraki 2. gunun sabahi beyin kanamasi gecirdigini ve yapilacak bisey olmadigini soylediler. Artik kuvozde durmasindansa annesinin ucaginda olmasinin iyi olacagini soylediler. Birsuru cihaza bagli, melek olup ucana kadar kucagimdaydi bebegim. O kadar guzeldi ki ona dokunmak. Sicacikti. Elimi tuttu. Kalkmam gerektiginde esimde durdu ama esim bende cok huzurlu, kendi kucaginda huzursuz oldugunu soyledi. Annesi oldugumu anladi mi acaba? Biraz olsun huzur verebildim mi kizima. Onu cok sevdigimizi, hep sevecegimizi, hep ilk goz agrimiz olacagini defalarca soyledim. Huzurlu gitmesini, gittigi yerde huzurlu olmasini cok istedim. Kucagimda oldugu an hayatimin hem en guzel hem de en aci aniydi. Onu o kadar ozluyorum ki! Tam hayalimizdeki gibiydi. Esimden de benden de biseyler almisti. Bir yandan bebeksiz olduguma yaniyorum, icim bebek hasretiyle yaniyor. Bir yandan Ruya'mi istiyorum sadece diyorum. Cok iyi biliyorum ki her bebegimin yeri farkli olacak. Allahim bana da saglikli, hayirli, acisini gormeyecegim bir bebek nasip eder mi acaba? Cok korkuyorm ya olmazsa diye. Herseyden korkuyorum aslinda. Esim haric kimseyle konusamiyorum. Konusmak istemiyorum galiba. Kimse anlamiyor cunku. Ancak yasayan anlar bu aciyi. Iyi ki sizi buldum. Kafanizi sisirdim kusura bakmayin nolur.
sevgili delice zeytin,Allah sabırlar versin en kısa zamanda kucağına ikinci bebeğini alırsın inşallah..bende preeklampsiden 30 haftalık bebeğimi kaybettim,1,5 ay önce uçtu gitti meleğim...benim bebeğimde 1190 gr doğdu ancak 3 gün küvezde yaşayabildi..sadece 1 defa görebildimm sütümden sadece 1 defa içebildi ama hiç kucağıma alamadım koklayamadım..Allaha şükür ki bu kadarda olsa annelik duygusunu yaşayabildim diyorum şimdi Allah istemeseydi bunuda yaşatmazdı...İnşallah yeniden anne olmayı nasip eder hepimize..ne olur sende umudunu kaybetme...sevgilerimle.
...Delicezeytin , Elfksgl... Allah sabirlar versin.Emin olun burda hepimiz ayni acilari yasadik halada yasiyoruz.Bende 1 ay oglumu koynumda yatirdim ara ara, sütümü verdim sükürler olsun.Benim oglumunda küvezde üc haftalikken bagirsaklari enfeksiyon kapti ameliyat oldu doktorlar enfeksiyondan dolayi bagirsaklari cok zarar görmüs heran kaybedebiliriz dediler.Ameliyattan 3 gün sonra doktorlar saatleri sayili dediler hastaneye hoca cagirdik oglumu kucagima aldim kulagina ezan okuyup adini koydu hoca hep okudu, dakikalarca sevdim kucagimda....belki birazdan cennete gidecegini bile bile dakikalarca sevdim kucagimda...Koklaya koklaya icime ceke ceke öptüm... en son hemsire ufak bir pamuk verdi elime sütümle islatip duduklarini islattim .......Yapabildigim sadece buydu bebegime sükürler olsun...15 ay oldu melegim gideli onu hic unutmadim acim hala cok büyük...Ama simdi tekrar hamile olmak istiyorum umudum var... insallah hepimiz tekrar anne olacagiz...Allah ayni acilari daha beterini tekrar yasatmasin hicbirimize...Meleklerimizi cennette coooook sevecegiz insallah....
rabbim sana kucağına almayı kokusunu içine çekmeyi nasip etmiş.ben onuda yaşayamadım tadamadım o duyguları.benim karnımnda öldü bebeğim.tüp bebekti...en büyük özlemimdi..en ço istediğimdi.o zamana kadar hep korkuyla geçmişti günlerim..doğuma 1,5 ay vardı artık rahatlamıştım bira zbişi olmaz sanıodum..ama kalbi duru verdi oğlumun.rabbim çok büyük hiçbi zaman düşünmek istemiorum aksini.rabbim bir daha nasip edecek inşallah..peygamberimiz bile 6 defa yaşamış bu acıyı.rabbim tekrarını yaşatmasın hiç birimize inşallah ve bunu unutturacak acıda vermesin...aminn
premete tahminin dığru çıktı bende anlamıştım ama beklemek istedim lekelerin devamı gelmedi test yaptım pozitif üçünde de aynı oldu rabbim sonunu benzetmesin daha önce yazını okumuştum hamileyken okuduğun dualar vardı zahmet olmazsa tekrar yazarmısın içim çok sıkılıyo dualarla başarıcam inşallah
teşekkürler selencim...ekim sonu gibi yani 20sinden sonra olur transfer inşallah...bakalım hayırlısı artık...sen nasılsın ..beren bebek nasıl??....kocaman öp benim için:90:
umuda gerçekten çok ihityacımız var
listede gebelik müjdesi vermesini beklediğimiz arkadaşlarımızdan en kısa zamanda hayırlı müjdeli haberler gelir inşallah
ve gebelik sürecinde olan bizler de inşallah zamanı geldiğinde bebeklerimizi kucağımıza sağlıkla alırız ve bir üst listeye geçeriz.
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?