Benim de eşim istifa etmek istiyor ve bunun için deli gibi yatırım yapmaya çalışıyor. Benden çocuğumdan kesmiyor ama 1 lirasını bile havaya atmaz. Eşiniz ya çok sorumsuz ya da farklı durumlar var.Merhaba hanımlar,
Genel hatlarıyla içimi kemiren bir durumu sizlerle paylaşacağım. Fikirlerinizi ve deneyimlerinizi okumaya ihtiyacım var.
Eşimle evliliğimizin bu yıl 3. yılına gireceğiz. 16 aylık bir kızımız var.
Özetle eşim herkesin girmek isteyebileceği, garanti olarak görülen, iyi bir yerde ve iyi bir maaşa uzun zamandır (15 yıl) çalışıyordu. Evliliğimizin en başından beri sürekli birlikte vakit geçirebilmek, gezebilmek için aralıklarla izinler alıyordu. En başta fark edilmiyor tabii, hoş geliyor kulağa. Fakat sonradan şuram kırılsa da rapor alsam, işe gitmesemler arttı. Kızımız doğdu ve üst üste yine bir şekilde izinler aldı. Sonra bu mevzu bazı durumlardan dolayı bana evde bebekle destek olabilmek için birkaç zamanlığına ücretsiz izin kullanmaya döndü. Böyle böyle derken zaten işe gitmekten haz almayan kocam işten tamamen soğudu bence.
Beklediğimiz bir miktar para vardı. O para ele geçince araba alıp sektör değişikliğine gitmek istediğini söyledi. O para gelene kadar işini tehlikeye atmayacaksan ve bebeğini zor durumda bırakmayacaksan tamam, dedim. (Çünkü eşim işe giderken mutsuz, gelirken mutsuz. Onun mutsuz olduğu yerde çalışmaya devam etmesine gönlüm razı değil. O hep bana derdi sen rahatça çalışabil, istediğinde istifa edebil, kimseyi çekmek zorunda kalmanı istemiyorum falan diye. O bana böyle yaklaşırken ve böyle sıkıntı çekerken kıyamadım ona.) Eşim bunu duyunca kısa süre sonra daha o para gelmeden şak istifa etti. Tazminat yok tabii, yıllarını sildi bir kalemde. O para da gelmedi hanımlar. 10 aydır kocam o parayı bekliyor... 10 aydır ne hikmetse o paranın elimize geçme tarihi sürekli erteleniyor. Biraz borç birikti, özellikle eşimin ailesi ve bazen de benim ailem destek çıkmaya çalışıyor ama olmuyor, olmaz. Kalan birkaç bileziğimi bozmak zorunda kaldık. Onlar da tükendi ve bu ay son çıkış ayımızdı, bitti artık her şey. O paranın gelmeyeceğini, artık iş bakması gerektiğini söylediğimde bozuluyor. "Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor. Ailesiyle konuştum ama kayınvalidem "Biz nelerden çıktık!" dedi, kayınpederim de zaten elinden gelen desteği veriyor ama onu da konuşturmuyor eşim.
Birkaç detay daha yazayım konu net anlaşılsın diye;
Eşime iş konusunda güveniyordum fakat bu çok geçmek istediği sektörden başka dallara da merak salmaya başladı, güvenim zedelendi. Sürekli başka fikirlerle geliyormuş gibi hissediyorum. Zihni sürekli bunlarla meşgul, bazen hayal dünyasına kendini fazla kaptırıyormuş gibi geliyor. İstediği şey az emek, bol kazanç, kendimizi ve ailelerimizi kurtarmak. Fakat bu mümkün değil, hepimiz biliyoruz.
Zamanının çoğunu telefonda ya oyun oynar, ya hesap kitap yapar, ya sermayemiz var gibi sarı sitede dükkân bakar, ya villa bakar, ya başka ülkelerin otellerini falan işletmeye bakar, ya gündem takibi yapar, ya şu kadar paramız olursa şöyle şöyle yaparız gibi vs. geçiriyor.
İlişkisel boyutta ise bebeğimizin bakımıyla ilgilidir ama bebeğim çoğunlukla beni istediği için baba geri planda, beni dinlendirir, artık çalışmıyorsun madem ev işlerinin ucundan tut diye söylendiğim zaman ise "Sen söyledin de ben ne zaman yapmadım biriciğim?" der anca öyle iş yapar ama benden asla iş güç beklemez, bizi sever ve ilgilenir, evden çıkmaz, bizsiz bir yere asla gitmez, kötü bir alışkanlığı yoktur, arkadaş çevresi bellidir ve onlarla da pek görüşmez. Genel olarak böyle.
Birkaç zamandır ben artık çalışmaya başlasam diye düşünüyorum, mecbur kaldım diyebiliriz. 2 üniversite mezunuyum ama devlet kurumu mümkün olmadığından maaşım çok düşük olacak mecburen. Kiradayız, borçluyuz ve bebiş... Eşimle aynı anda çalışmamız gerek. Eşim iş bakacağını ima ediyor ama aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor. Sonra o esprilere tepki gösterince "Ben öyle biri değilim, rahat edemem zaten sana baktıramam kendimi." diyor. İçime korku tohumları ekiyor. Kuzeni mesela ev beyi...
İş konusunda ben evlenmeden önce çalışıyordum, taşındığım yer uzak olunca bırakmak zorunda kaldım, sonra da hamileliğime ve bebeğime odaklandım. Bebeğim uyku uyumayan, çok zor bir bebek olduğu için erteliyordum fakat başka çarem yok gibi. Daha yürümüyor maalesef, mesleğim onu yanımda kuruma götürmeye müsait fakat yürümesi, 2 yaşına girmesi ve memeden kesilmesi gerekiyor. Babaannesine bırakabilirim fakat anlaşamıyoruz ve işin özü içimin rahat olmadığı bebeği beslemeyle ilgili bebeğimin sağlığının söz konusu olduğu konular var.
Eşim bazen kök ailemle dubleks eve çıkalım, babaannesi baksın, üç kişi de çalışırız, senin maaşın sana kalsın gibi tekliflerde bulunuyor. Mecbur kalırsam öyle de yapacağım çünkü ben şu an işe başlasam babaannesi uzak, bebeğim de babaannesi de yollarda yıpransın istemiyorum. Aramızda sorunlar olsa da yaşlı kadın, yazık günah yani yollarda soğukta perişan olacak ya o ya bebeğim. Ben şehir değiştirmeye bile razı geldim memleketinde bari iş olanağı bulur arkadaş çevresinden dedim ama sonra vazgeçtik. Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs. Biraz da temiz titizlik sorunu var, evimizde değil ama dışarıda çok sorun yaşıyor. En azından bebeğimiz için aşması gerekir elbet her şeyi ve artık büyük küçük fark etmeksizin bir yere girmesi gerekir, bunu biliyorum.
Aklımda şüpheler var. Ya eşim gerçekten hiç çalışmayacaksa? Ailesiyle aynı eve girersem ve hiç çalışmazsa ne olacak? Memleketine gidersek ve orada rezillik çekersek ne olacak? Gerçekten iş bulmak istiyor mu? Ben ne yapmalıyım? Burada kalıp işe başlarsam hayatımız ne yönde değişecek? Eşim nasıl bir yol çizecek? Çok çıkmazdayım. Çok kötü bir durum içindeyim. Eşim çalışacağını söylüyor fakat içimde kötü hisler var. Birkaç günlüğüne memleketine gönderdim zorlaya zorlaya. Kafanı topla, işe başla gibi konuşma yaptım. Orada arkadaşlarını da görsün, işleri güçleri nasıl yerinde belki şevke gelir; aylardır evde ve havası değişir, zihnini tazeler diye de düşündüm açıkçası...
Çalışmazsa nereye kadar gidebilirim ki? Beni de ailem kocasını beslesin diye okutmadı sonuçta ve özelde asgari ücretin zaten en fazla 5-10 bin fazlasını alabilirim, hiçbir şeye yetmez. Eşimi çok seviyorum, bebeğimi çok seviyorum, ailemizi çok seviyorum fakat her şey bir yana bu durumda.
Hanımlar konunun özü bu. Böyle bir durum başına gelmiş olan vardır, yakından şahit olmuş olanlar vardır; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi bekliyorum. Canım çok sıkkın... Şimdiden teşekkür ederim.
1) eşiniz kök aile ile dubleks eve çıkmak istiyor ve üç maaş olur diyor ya. Yok işte. Kocanız yatar, siz ve kayınbaba çalışır. Her gün kaynana ile kavga dövüş olur. Ama eşiniz akşama kadar yayılır. Sonra siz eşin gözünde dırdır eden geçimsiz kişi olursunuz.Merhaba hanımlar,
Genel hatlarıyla içimi kemiren bir durumu sizlerle paylaşacağım. Fikirlerinizi ve deneyimlerinizi okumaya ihtiyacım var.
Eşimle evliliğimizin bu yıl 3. yılına gireceğiz. 16 aylık bir kızımız var.
Özetle eşim herkesin girmek isteyebileceği, garanti olarak görülen, iyi bir yerde ve iyi bir maaşa uzun zamandır (15 yıl) çalışıyordu. Evliliğimizin en başından beri sürekli birlikte vakit geçirebilmek, gezebilmek için aralıklarla izinler alıyordu. En başta fark edilmiyor tabii, hoş geliyor kulağa. Fakat sonradan şuram kırılsa da rapor alsam, işe gitmesemler arttı. Kızımız doğdu ve üst üste yine bir şekilde izinler aldı. Sonra bu mevzu bazı durumlardan dolayı bana evde bebekle destek olabilmek için birkaç zamanlığına ücretsiz izin kullanmaya döndü. Böyle böyle derken zaten işe gitmekten haz almayan kocam işten tamamen soğudu bence.
Beklediğimiz bir miktar para vardı. O para ele geçince araba alıp sektör değişikliğine gitmek istediğini söyledi. O para gelene kadar işini tehlikeye atmayacaksan ve bebeğini zor durumda bırakmayacaksan tamam, dedim. (Çünkü eşim işe giderken mutsuz, gelirken mutsuz. Onun mutsuz olduğu yerde çalışmaya devam etmesine gönlüm razı değil. O hep bana derdi sen rahatça çalışabil, istediğinde istifa edebil, kimseyi çekmek zorunda kalmanı istemiyorum falan diye. O bana böyle yaklaşırken ve böyle sıkıntı çekerken kıyamadım ona.) Eşim bunu duyunca kısa süre sonra daha o para gelmeden şak istifa etti. Tazminat yok tabii, yıllarını sildi bir kalemde. O para da gelmedi hanımlar. 10 aydır kocam o parayı bekliyor... 10 aydır ne hikmetse o paranın elimize geçme tarihi sürekli erteleniyor. Biraz borç birikti, özellikle eşimin ailesi ve bazen de benim ailem destek çıkmaya çalışıyor ama olmuyor, olmaz. Kalan birkaç bileziğimi bozmak zorunda kaldık. Onlar da tükendi ve bu ay son çıkış ayımızdı, bitti artık her şey. O paranın gelmeyeceğini, artık iş bakması gerektiğini söylediğimde bozuluyor. "Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor. Ailesiyle konuştum ama kayınvalidem "Biz nelerden çıktık!" dedi, kayınpederim de zaten elinden gelen desteği veriyor ama onu da konuşturmuyor eşim.
Birkaç detay daha yazayım konu net anlaşılsın diye;
Eşime iş konusunda güveniyordum fakat bu çok geçmek istediği sektörden başka dallara da merak salmaya başladı, güvenim zedelendi. Sürekli başka fikirlerle geliyormuş gibi hissediyorum. Zihni sürekli bunlarla meşgul, bazen hayal dünyasına kendini fazla kaptırıyormuş gibi geliyor. İstediği şey az emek, bol kazanç, kendimizi ve ailelerimizi kurtarmak. Fakat bu mümkün değil, hepimiz biliyoruz.
Zamanının çoğunu telefonda ya oyun oynar, ya hesap kitap yapar, ya sermayemiz var gibi sarı sitede dükkân bakar, ya villa bakar, ya başka ülkelerin otellerini falan işletmeye bakar, ya gündem takibi yapar, ya şu kadar paramız olursa şöyle şöyle yaparız gibi vs. geçiriyor.
İlişkisel boyutta ise bebeğimizin bakımıyla ilgilidir ama bebeğim çoğunlukla beni istediği için baba geri planda, beni dinlendirir, artık çalışmıyorsun madem ev işlerinin ucundan tut diye söylendiğim zaman ise "Sen söyledin de ben ne zaman yapmadım biriciğim?" der anca öyle iş yapar ama benden asla iş güç beklemez, bizi sever ve ilgilenir, evden çıkmaz, bizsiz bir yere asla gitmez, kötü bir alışkanlığı yoktur, arkadaş çevresi bellidir ve onlarla da pek görüşmez. Genel olarak böyle.
Birkaç zamandır ben artık çalışmaya başlasam diye düşünüyorum, mecbur kaldım diyebiliriz. 2 üniversite mezunuyum ama devlet kurumu mümkün olmadığından maaşım çok düşük olacak mecburen. Kiradayız, borçluyuz ve bebiş... Eşimle aynı anda çalışmamız gerek. Eşim iş bakacağını ima ediyor ama aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor. Sonra o esprilere tepki gösterince "Ben öyle biri değilim, rahat edemem zaten sana baktıramam kendimi." diyor. İçime korku tohumları ekiyor. Kuzeni mesela ev beyi...
İş konusunda ben evlenmeden önce çalışıyordum, taşındığım yer uzak olunca bırakmak zorunda kaldım, sonra da hamileliğime ve bebeğime odaklandım. Bebeğim uyku uyumayan, çok zor bir bebek olduğu için erteliyordum fakat başka çarem yok gibi. Daha yürümüyor maalesef, mesleğim onu yanımda kuruma götürmeye müsait fakat yürümesi, 2 yaşına girmesi ve memeden kesilmesi gerekiyor. Babaannesine bırakabilirim fakat anlaşamıyoruz ve işin özü içimin rahat olmadığı bebeği beslemeyle ilgili bebeğimin sağlığının söz konusu olduğu konular var.
Eşim bazen kök ailemle dubleks eve çıkalım, babaannesi baksın, üç kişi de çalışırız, senin maaşın sana kalsın gibi tekliflerde bulunuyor. Mecbur kalırsam öyle de yapacağım çünkü ben şu an işe başlasam babaannesi uzak, bebeğim de babaannesi de yollarda yıpransın istemiyorum. Aramızda sorunlar olsa da yaşlı kadın, yazık günah yani yollarda soğukta perişan olacak ya o ya bebeğim. Ben şehir değiştirmeye bile razı geldim memleketinde bari iş olanağı bulur arkadaş çevresinden dedim ama sonra vazgeçtik. Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs. Biraz da temiz titizlik sorunu var, evimizde değil ama dışarıda çok sorun yaşıyor. En azından bebeğimiz için aşması gerekir elbet her şeyi ve artık büyük küçük fark etmeksizin bir yere girmesi gerekir, bunu biliyorum.
Aklımda şüpheler var. Ya eşim gerçekten hiç çalışmayacaksa? Ailesiyle aynı eve girersem ve hiç çalışmazsa ne olacak? Memleketine gidersek ve orada rezillik çekersek ne olacak? Gerçekten iş bulmak istiyor mu? Ben ne yapmalıyım? Burada kalıp işe başlarsam hayatımız ne yönde değişecek? Eşim nasıl bir yol çizecek? Çok çıkmazdayım. Çok kötü bir durum içindeyim. Eşim çalışacağını söylüyor fakat içimde kötü hisler var. Birkaç günlüğüne memleketine gönderdim zorlaya zorlaya. Kafanı topla, işe başla gibi konuşma yaptım. Orada arkadaşlarını da görsün, işleri güçleri nasıl yerinde belki şevke gelir; aylardır evde ve havası değişir, zihnini tazeler diye de düşündüm açıkçası...
Çalışmazsa nereye kadar gidebilirim ki? Beni de ailem kocasını beslesin diye okutmadı sonuçta ve özelde asgari ücretin zaten en fazla 5-10 bin fazlasını alabilirim, hiçbir şeye yetmez. Eşimi çok seviyorum, bebeğimi çok seviyorum, ailemizi çok seviyorum fakat her şey bir yana bu durumda.
Hanımlar konunun özü bu. Böyle bir durum başına gelmiş olan vardır, yakından şahit olmuş olanlar vardır; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi bekliyorum. Canım çok sıkkın... Şimdiden teşekkür ederim.
Evet sizi düşünmüyor. Sizi düşünse yeni yapacağı işi garantilemeden oradan ayrılmazdı. Hadi ayrıldı diyelim bu kadar zaman boş kalmazdı. Sevmese de bir iş bulur çalışırdı. Kaç kişi işe ayıla bayıla, çok mutlu gidiyor? Hepimiz yaşamamızı idame ettirmek için çalışıyoruz. Kanmayın bu sözlere lütfen.. İcraate bakın. Bu adamın bebeği varken çalışmama lüksü falan yok, geçsin o işleri."Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor.
Hayır o kadar borç varken bu adamın rahatlığı, esprili halleri neden kaynaklı acaba? Size güveniyor bu adam. Ailemle yaşar, kendi de çalışmaya başlar, ailem bize bakar en kötü kafasında ben size söyleyeyim. En sevmediğim erkek modeli. Tembel, sorumsuz ve gevşek!aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor.
Vee bu adamın artık iş beğenmeme lüksü yok. Siz olanı tüketmişsiniz.Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs.
Durum kurumun yokuşa sürmesi ve anlaşmazlık yüzünden mahkeme sürecinde. Bundan eminim. Fakat süreç uzun ve yorucu.İyi de aynı iş yerinde 15 yıl ve fazlasını çalışan birisi istifa etse dahi tazminat hakkı var. Emin misiniz eşinizin tazminatını yaktığından?
Eşimin eğer keyfiyetten dolayı gerçekten çalışmaya niyeti yoksa küçücük bebeğimi bırakıp evi benim geçindirmek gibi bir niyetim yok evet. Fakat bunu kabul etsem bile evi geçindirecek kadar yüksek bir ücret de zaten alamayacağımdan bahsetmek istedim orada. Yoksa az-çok çalışmaktan gocunmuyorum elbette. Özellikle de bebeğim varken az-çok diye bakma şansım yok zaten.İlk paragrafta rahat batıyor hissini almıştım. Sonra az emek çabuk köşeyi dönmek kısmı da garip zaten. Böyle biri nasıl 15 yıl çalışmış hayret. Herkesin çalışmak isteyebileceği rahat bir işten kaçmak istemesi. Bunun için pişmanım diyor mu ? Keşke istifa etmeseydim diyor mu? Sizin de biraz gönlünüz çalışmaya yok gibi. Tabi ondaki tembelliği görünce inat etmiş olabilirsiniz. Yoksa iki üniversite bitirmek ücretine bakmadan çalışmayı, kendini gerçekleştirmeyi gerektirir. Baştan neye yetecek kazanacağım diyorsunuz. Bilezik bozdurduğunuzda korkmadıysaniz bu hali beni korkutuyor demenize gerek yok.
Kesınlıkle aynı eve gırmeyin o tarafla. Sonra bız onlara baktık onlarda bize baksınlar durumumu olabilir. Artı esınız rahata alısabilir. Sizi anlıyorum. Eşimin de işi ile ilgili problemleri var 2 aydır Ben artık depresyona girdim. Bebekle bu süreçler çok zor. Bir çıkış yolu düşünün. Belki gerçekten çalışmak istiyor fakat yılların yorgunluğuyla biraz daha evde pineklemek istiyor da olabilir.Bence sen işee girme .çalısacagı varsada calısmaz adam.millet kaynanadan kaçarkeen sen aynı eve cıkmayı calışmayı planlıyorsn fazla iyi niyetlisin.ailen de yardımı kessin en azondan sen ona öyle yansıt mecbur kalsn calısmaya .senn ona konfor alanı yarattıkca bu adam calısmaz.ya sen kadınsn ona konfor alanı yarat altınını ver işten ayrılabilirsn de kafasına kakma bu durumu ee aileler versin sen 3 kurusla idare et sonra adamın çözum bulacagı yok aynı eve gecelim calısayım .bu adam tabi calısmaz senin gibi anlayıslı birini bulmus.hayatı ona konforlu hale getirme aksıne rahatsızlık ver yoksa hiç çalosmaz
1. şu durumda hemen işe başlamayınMerhaba hanımlar,
Genel hatlarıyla içimi kemiren bir durumu sizlerle paylaşacağım. Fikirlerinizi ve deneyimlerinizi okumaya ihtiyacım var.
Eşimle evliliğimizin bu yıl 3. yılına gireceğiz. 16 aylık bir kızımız var.
Özetle eşim herkesin girmek isteyebileceği, garanti olarak görülen, iyi bir yerde ve iyi bir maaşa uzun zamandır (15 yıl) çalışıyordu. Evliliğimizin en başından beri sürekli birlikte vakit geçirebilmek, gezebilmek için aralıklarla izinler alıyordu. En başta fark edilmiyor tabii, hoş geliyor kulağa. Fakat sonradan şuram kırılsa da rapor alsam, işe gitmesemler arttı. Kızımız doğdu ve üst üste yine bir şekilde izinler aldı. Sonra bu mevzu bazı durumlardan dolayı bana evde bebekle destek olabilmek için birkaç zamanlığına ücretsiz izin kullanmaya döndü. Böyle böyle derken zaten işe gitmekten haz almayan kocam işten tamamen soğudu bence.
Beklediğimiz bir miktar para vardı. O para ele geçince araba alıp sektör değişikliğine gitmek istediğini söyledi. O para gelene kadar işini tehlikeye atmayacaksan ve bebeğini zor durumda bırakmayacaksan tamam, dedim. (Çünkü eşim işe giderken mutsuz, gelirken mutsuz. Onun mutsuz olduğu yerde çalışmaya devam etmesine gönlüm razı değil. O hep bana derdi sen rahatça çalışabil, istediğinde istifa edebil, kimseyi çekmek zorunda kalmanı istemiyorum falan diye. O bana böyle yaklaşırken ve böyle sıkıntı çekerken kıyamadım ona.) Eşim bunu duyunca kısa süre sonra daha o para gelmeden şak istifa etti. Tazminat yok tabii, yıllarını sildi bir kalemde. O para da gelmedi hanımlar. 10 aydır kocam o parayı bekliyor... 10 aydır ne hikmetse o paranın elimize geçme tarihi sürekli erteleniyor. Biraz borç birikti, özellikle eşimin ailesi ve bazen de benim ailem destek çıkmaya çalışıyor ama olmuyor, olmaz. Kalan birkaç bileziğimi bozmak zorunda kaldık. Onlar da tükendi ve bu ay son çıkış ayımızdı, bitti artık her şey. O paranın gelmeyeceğini, artık iş bakması gerektiğini söylediğimde bozuluyor. "Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor. Ailesiyle konuştum ama kayınvalidem "Biz nelerden çıktık!" dedi, kayınpederim de zaten elinden gelen desteği veriyor ama onu da konuşturmuyor eşim.
Birkaç detay daha yazayım konu net anlaşılsın diye;
Eşime iş konusunda güveniyordum fakat bu çok geçmek istediği sektörden başka dallara da merak salmaya başladı, güvenim zedelendi. Sürekli başka fikirlerle geliyormuş gibi hissediyorum. Zihni sürekli bunlarla meşgul, bazen hayal dünyasına kendini fazla kaptırıyormuş gibi geliyor. İstediği şey az emek, bol kazanç, kendimizi ve ailelerimizi kurtarmak. Fakat bu mümkün değil, hepimiz biliyoruz.
Zamanının çoğunu telefonda ya oyun oynar, ya hesap kitap yapar, ya sermayemiz var gibi sarı sitede dükkân bakar, ya villa bakar, ya başka ülkelerin otellerini falan işletmeye bakar, ya gündem takibi yapar, ya şu kadar paramız olursa şöyle şöyle yaparız gibi vs. geçiriyor.
İlişkisel boyutta ise bebeğimizin bakımıyla ilgilidir ama bebeğim çoğunlukla beni istediği için baba geri planda, beni dinlendirir, artık çalışmıyorsun madem ev işlerinin ucundan tut diye söylendiğim zaman ise "Sen söyledin de ben ne zaman yapmadım biriciğim?" der anca öyle iş yapar ama benden asla iş güç beklemez, bizi sever ve ilgilenir, evden çıkmaz, bizsiz bir yere asla gitmez, kötü bir alışkanlığı yoktur, arkadaş çevresi bellidir ve onlarla da pek görüşmez. Genel olarak böyle.
Birkaç zamandır ben artık çalışmaya başlasam diye düşünüyorum, mecbur kaldım diyebiliriz. 2 üniversite mezunuyum ama devlet kurumu mümkün olmadığından maaşım çok düşük olacak mecburen. Kiradayız, borçluyuz ve bebiş... Eşimle aynı anda çalışmamız gerek. Eşim iş bakacağını ima ediyor ama aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor. Sonra o esprilere tepki gösterince "Ben öyle biri değilim, rahat edemem zaten sana baktıramam kendimi." diyor. İçime korku tohumları ekiyor. Kuzeni mesela ev beyi...
İş konusunda ben evlenmeden önce çalışıyordum, taşındığım yer uzak olunca bırakmak zorunda kaldım, sonra da hamileliğime ve bebeğime odaklandım. Bebeğim uyku uyumayan, çok zor bir bebek olduğu için erteliyordum fakat başka çarem yok gibi. Daha yürümüyor maalesef, mesleğim onu yanımda kuruma götürmeye müsait fakat yürümesi, 2 yaşına girmesi ve memeden kesilmesi gerekiyor. Babaannesine bırakabilirim fakat anlaşamıyoruz ve işin özü içimin rahat olmadığı bebeği beslemeyle ilgili bebeğimin sağlığının söz konusu olduğu konular var.
Eşim bazen kök ailemle dubleks eve çıkalım, babaannesi baksın, üç kişi de çalışırız, senin maaşın sana kalsın gibi tekliflerde bulunuyor. Mecbur kalırsam öyle de yapacağım çünkü ben şu an işe başlasam babaannesi uzak, bebeğim de babaannesi de yollarda yıpransın istemiyorum. Aramızda sorunlar olsa da yaşlı kadın, yazık günah yani yollarda soğukta perişan olacak ya o ya bebeğim. Ben şehir değiştirmeye bile razı geldim memleketinde bari iş olanağı bulur arkadaş çevresinden dedim ama sonra vazgeçtik. Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs. Biraz da temiz titizlik sorunu var, evimizde değil ama dışarıda çok sorun yaşıyor. En azından bebeğimiz için aşması gerekir elbet her şeyi ve artık büyük küçük fark etmeksizin bir yere girmesi gerekir, bunu biliyorum.
Aklımda şüpheler var. Ya eşim gerçekten hiç çalışmayacaksa? Ailesiyle aynı eve girersem ve hiç çalışmazsa ne olacak? Memleketine gidersek ve orada rezillik çekersek ne olacak? Gerçekten iş bulmak istiyor mu? Ben ne yapmalıyım? Burada kalıp işe başlarsam hayatımız ne yönde değişecek? Eşim nasıl bir yol çizecek? Çok çıkmazdayım. Çok kötü bir durum içindeyim. Eşim çalışacağını söylüyor fakat içimde kötü hisler var. Birkaç günlüğüne memleketine gönderdim zorlaya zorlaya. Kafanı topla, işe başla gibi konuşma yaptım. Orada arkadaşlarını da görsün, işleri güçleri nasıl yerinde belki şevke gelir; aylardır evde ve havası değişir, zihnini tazeler diye de düşündüm açıkçası...
Çalışmazsa nereye kadar gidebilirim ki? Beni de ailem kocasını beslesin diye okutmadı sonuçta ve özelde asgari ücretin zaten en fazla 5-10 bin fazlasını alabilirim, hiçbir şeye yetmez. Eşimi çok seviyorum, bebeğimi çok seviyorum, ailemizi çok seviyorum fakat her şey bir yana bu durumda.
Hanımlar konunun özü bu. Böyle bir durum başına gelmiş olan vardır, yakından şahit olmuş olanlar vardır; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi bekliyorum. Canım çok sıkkın... Şimdiden teşekkür ederim.
Şimdi gördüm yorumunuzu. Birkaç işe başvuru yaptı ama dönüş olmadı. Nasıl oluyor bilmiyorum, evden çıkmamasına rağmen bir şekilde evi geçindiriyor, hiçbir eksiğimiz yok. Maalesef ailelerimiz de hâlâ market alışverişi ya da arada harçlık gibi desteklerini çekmedikleri için olsa gerek bekliyoruz hâlâ. Bu süreç hakkında konuşuyorum, zorluyorum, ittiriyorum fakat sonuç alamadım. Çıkmaz sokak dediğim her yolu geçiyoruz. Bakalım daha nereye kadar gidecekKonu ocak ayında açılmış biri konuyu hortlatmis son durum nedir acaba
Gelişme oldu mu ?Şimdi gördüm yorumunuzu. Birkaç işe başvuru yaptı ama dönüş olmadı. Nasıl oluyor bilmiyorum, evden çıkmamasına rağmen bir şekilde evi geçindiriyor, hiçbir eksiğimiz yok. Maalesef ailelerimiz de hâlâ market alışverişi ya da arada harçlık gibi desteklerini çekmedikleri için olsa gerek bekliyoruz hâlâ. Bu süreç hakkında konuşuyorum, zorluyorum, ittiriyorum fakat sonuç alamadım. Çıkmaz sokak dediğim her yolu geçiyoruz. Bakalım daha nereye kadar gidecek
Evet kadın çalışıp erkek çocuk bakabilir buna itirazım yok ama bu erkek Türk erkeği değil. Çünkü ne temizlik yapar ne yemek avı b.k götürür çocuğa da ya yarım yamalak bakar ya da götürür annesine baktirir. E ne anladım bu istenAslında bu durum da çok kafamı kurcalıyor. Toplumsal algıdan dolayı erkekler çalışmalı, kadın evi çekip çevirmeli durumu baskın olsa da tersi mümkün değil mi, ayıp mı gibi düşündürüyor. Fakat şu durumda ben evi ve ailemi geçindirmeye maaş yönünden müsait değilim. Bu yüzden keyfi bir şekilde eşimin evde durma lüksü yok maalesef. Diğer yazdıklarınız için teşekkürler.
Bence ne iş arayın ne de ailesinin evine gidin. Olması gereken eşinizin doğru düzgün iş bulması sizin de kreş zamanına kdr işi ertelemenin. Eğer dublex eve geçerseniz annemin yanındayız zaten yemek burdan der daha da iş aramaz. Net olun gerekirse tavrinizi koyun. Şimdiden yerini yapıyor zaten sen çalış diyeMerhaba hanımlar,
Genel hatlarıyla içimi kemiren bir durumu sizlerle paylaşacağım. Fikirlerinizi ve deneyimlerinizi okumaya ihtiyacım var.
Eşimle evliliğimizin bu yıl 3. yılına gireceğiz. 16 aylık bir kızımız var.
Özetle eşim herkesin girmek isteyebileceği, garanti olarak görülen, iyi bir yerde ve iyi bir maaşa uzun zamandır (15 yıl) çalışıyordu. Evliliğimizin en başından beri sürekli birlikte vakit geçirebilmek, gezebilmek için aralıklarla izinler alıyordu. En başta fark edilmiyor tabii, hoş geliyor kulağa. Fakat sonradan şuram kırılsa da rapor alsam, işe gitmesemler arttı. Kızımız doğdu ve üst üste yine bir şekilde izinler aldı. Sonra bu mevzu bazı durumlardan dolayı bana evde bebekle destek olabilmek için birkaç zamanlığına ücretsiz izin kullanmaya döndü. Böyle böyle derken zaten işe gitmekten haz almayan kocam işten tamamen soğudu bence.
Beklediğimiz bir miktar para vardı. O para ele geçince araba alıp sektör değişikliğine gitmek istediğini söyledi. O para gelene kadar işini tehlikeye atmayacaksan ve bebeğini zor durumda bırakmayacaksan tamam, dedim. (Çünkü eşim işe giderken mutsuz, gelirken mutsuz. Onun mutsuz olduğu yerde çalışmaya devam etmesine gönlüm razı değil. O hep bana derdi sen rahatça çalışabil, istediğinde istifa edebil, kimseyi çekmek zorunda kalmanı istemiyorum falan diye. O bana böyle yaklaşırken ve böyle sıkıntı çekerken kıyamadım ona.) Eşim bunu duyunca kısa süre sonra daha o para gelmeden şak istifa etti. Tazminat yok tabii, yıllarını sildi bir kalemde. O para da gelmedi hanımlar. 10 aydır kocam o parayı bekliyor... 10 aydır ne hikmetse o paranın elimize geçme tarihi sürekli erteleniyor. Biraz borç birikti, özellikle eşimin ailesi ve bazen de benim ailem destek çıkmaya çalışıyor ama olmuyor, olmaz. Kalan birkaç bileziğimi bozmak zorunda kaldık. Onlar da tükendi ve bu ay son çıkış ayımızdı, bitti artık her şey. O paranın gelmeyeceğini, artık iş bakması gerektiğini söylediğimde bozuluyor. "Ben düşünmüyor muyum? Sizi zor durumda bırakmamak için çok düşünüyorum." diyor. Ailesiyle konuştum ama kayınvalidem "Biz nelerden çıktık!" dedi, kayınpederim de zaten elinden gelen desteği veriyor ama onu da konuşturmuyor eşim.
Birkaç detay daha yazayım konu net anlaşılsın diye;
Eşime iş konusunda güveniyordum fakat bu çok geçmek istediği sektörden başka dallara da merak salmaya başladı, güvenim zedelendi. Sürekli başka fikirlerle geliyormuş gibi hissediyorum. Zihni sürekli bunlarla meşgul, bazen hayal dünyasına kendini fazla kaptırıyormuş gibi geliyor. İstediği şey az emek, bol kazanç, kendimizi ve ailelerimizi kurtarmak. Fakat bu mümkün değil, hepimiz biliyoruz.
Zamanının çoğunu telefonda ya oyun oynar, ya hesap kitap yapar, ya sermayemiz var gibi sarı sitede dükkân bakar, ya villa bakar, ya başka ülkelerin otellerini falan işletmeye bakar, ya gündem takibi yapar, ya şu kadar paramız olursa şöyle şöyle yaparız gibi vs. geçiriyor.
İlişkisel boyutta ise bebeğimizin bakımıyla ilgilidir ama bebeğim çoğunlukla beni istediği için baba geri planda, beni dinlendirir, artık çalışmıyorsun madem ev işlerinin ucundan tut diye söylendiğim zaman ise "Sen söyledin de ben ne zaman yapmadım biriciğim?" der anca öyle iş yapar ama benden asla iş güç beklemez, bizi sever ve ilgilenir, evden çıkmaz, bizsiz bir yere asla gitmez, kötü bir alışkanlığı yoktur, arkadaş çevresi bellidir ve onlarla da pek görüşmez. Genel olarak böyle.
Birkaç zamandır ben artık çalışmaya başlasam diye düşünüyorum, mecbur kaldım diyebiliriz. 2 üniversite mezunuyum ama devlet kurumu mümkün olmadığından maaşım çok düşük olacak mecburen. Kiradayız, borçluyuz ve bebiş... Eşimle aynı anda çalışmamız gerek. Eşim iş bakacağını ima ediyor ama aynı zamanda bazen "Memur ol da ev beyi olayım eheheh!" diye espriler de yapıyor. Sonra o esprilere tepki gösterince "Ben öyle biri değilim, rahat edemem zaten sana baktıramam kendimi." diyor. İçime korku tohumları ekiyor. Kuzeni mesela ev beyi...
İş konusunda ben evlenmeden önce çalışıyordum, taşındığım yer uzak olunca bırakmak zorunda kaldım, sonra da hamileliğime ve bebeğime odaklandım. Bebeğim uyku uyumayan, çok zor bir bebek olduğu için erteliyordum fakat başka çarem yok gibi. Daha yürümüyor maalesef, mesleğim onu yanımda kuruma götürmeye müsait fakat yürümesi, 2 yaşına girmesi ve memeden kesilmesi gerekiyor. Babaannesine bırakabilirim fakat anlaşamıyoruz ve işin özü içimin rahat olmadığı bebeği beslemeyle ilgili bebeğimin sağlığının söz konusu olduğu konular var.
Eşim bazen kök ailemle dubleks eve çıkalım, babaannesi baksın, üç kişi de çalışırız, senin maaşın sana kalsın gibi tekliflerde bulunuyor. Mecbur kalırsam öyle de yapacağım çünkü ben şu an işe başlasam babaannesi uzak, bebeğim de babaannesi de yollarda yıpransın istemiyorum. Aramızda sorunlar olsa da yaşlı kadın, yazık günah yani yollarda soğukta perişan olacak ya o ya bebeğim. Ben şehir değiştirmeye bile razı geldim memleketinde bari iş olanağı bulur arkadaş çevresinden dedim ama sonra vazgeçtik. Bulunduğumuz yerde iş imkânı daha çok ama hiçbirini beğenmez artık eminim. Eski mesleğini yapmak istemiyor, özellerde zaten asgari ücretin bir tık üstüne çalışabilir ve parasını beğenmez, başka işlerde ağır işlere gelebileceğini hiç sanmıyorum vs.vs. Biraz da temiz titizlik sorunu var, evimizde değil ama dışarıda çok sorun yaşıyor. En azından bebeğimiz için aşması gerekir elbet her şeyi ve artık büyük küçük fark etmeksizin bir yere girmesi gerekir, bunu biliyorum.
Aklımda şüpheler var. Ya eşim gerçekten hiç çalışmayacaksa? Ailesiyle aynı eve girersem ve hiç çalışmazsa ne olacak? Memleketine gidersek ve orada rezillik çekersek ne olacak? Gerçekten iş bulmak istiyor mu? Ben ne yapmalıyım? Burada kalıp işe başlarsam hayatımız ne yönde değişecek? Eşim nasıl bir yol çizecek? Çok çıkmazdayım. Çok kötü bir durum içindeyim. Eşim çalışacağını söylüyor fakat içimde kötü hisler var. Birkaç günlüğüne memleketine gönderdim zorlaya zorlaya. Kafanı topla, işe başla gibi konuşma yaptım. Orada arkadaşlarını da görsün, işleri güçleri nasıl yerinde belki şevke gelir; aylardır evde ve havası değişir, zihnini tazeler diye de düşündüm açıkçası...
Çalışmazsa nereye kadar gidebilirim ki? Beni de ailem kocasını beslesin diye okutmadı sonuçta ve özelde asgari ücretin zaten en fazla 5-10 bin fazlasını alabilirim, hiçbir şeye yetmez. Eşimi çok seviyorum, bebeğimi çok seviyorum, ailemizi çok seviyorum fakat her şey bir yana bu durumda.
Hanımlar konunun özü bu. Böyle bir durum başına gelmiş olan vardır, yakından şahit olmuş olanlar vardır; deneyimlerinizi ve fikirlerinizi bekliyorum. Canım çok sıkkın... Şimdiden teşekkür ederim.