ben de eşimin hatırı için gidiyorum. gerçi uzak olduğumuz için şu an sadece 2 bayramda gittik, bakalım bu yakınlarda gitme veya onların bize gelme ihtimali var.. ama henüz belli olan birşey yok.. bayramda gittiğimizde sürekli bir laf sokma çabası içinde oluyor. ben de kendimi tutamayıp ters cevaplar veriyorum, dayanamıyorum çünkü.. oğlunu da yalnız yakaladığında yok hiç gülmüyor, ters cevaplar veriyor, bizi istemiyor gibi eşime söyleniyor. iyi de karşı taraf bana ters ters soru sorarsa ben nasıl ona iyi niyetle düzgün cevap verebilirim ki? kayınvalidem artık beni seviyormuş, istiyormuş, başta yanılmış falan filan diyor. bu da bana çok yapmacık çok yaranmak için söylenen sözler gibi geliyor. ben aramızda hep bir mesafe olsun, bize karışmasın istiyorum. hem bunu yapıp hem de iç huzuru sağlamaya çalışmak biraz zor olacak gibi. Allah'tan eşim benim yanımda.. eve girdiğimizde her şeyi dışarıda bırakalım, tutup ailemizin içine bu huzursuzlukları sokmayalım diyor. gerçi hem bunu diyor hem de gittiğimizde ters laf söyleme, alttan al, biraz gül ve sıcak davran da diyor..
işte sanırım ben daha tam olgunluğa erişemedim. onlar ne söylerse ne yaparsa yapsın ailemin içine sokmamam lazım ama ben kafamın içinde sürekli düşünüyor ve keyfimi kaçırıyorum. bu düşünme işini bırakıp her şeyi oluruna bırakabilsem sanırım o zaman kendi iç huzurumu da sağlamış olacağım =(( ama bunu nasıl yapacağım =(
fikirleriniz için hepinize çok teşekkür ederim.
eski iş yerimdeki patronum kayınvalideni sevmiyorsan da seviyormuş gibi yapacaksın, politik davranacaksın demişti. o zamanlar evli değildim. ne demek istediğini pek idrak edememiştim. sevmiyorsam sevmiyorumdur sonuçta. ama şu an anlıyorum ki sevmesekte kabullenmesekte evdeki iç huzuru sağlamak için katlanmak zorundayım! gel gelelim bu katlanma işi midemde gastrite neden oldu. ben sevmediğim insan ile bırak konuşmayı aynı ortamda bulunmayı sevmeyen biriydim. şimdi eşim için canım için katlanmak zorundayım. bunu kabullenmek çok zor. çünkü belli bir yaşanmışlıklar yoğun kırgınlıklar var. bunların üstüne onlarla birlikte vakit geçirmek bana çok ağır geliyor. eşimden de Allah razı olsun benim haklı olduğumu düşünüyor ve beni hiçbir zaman ezdirmiyor ama hep arayı bulmaya çalışıyor. ona da defalarca anlatmaya çalışıyorum senin ailenin yapısı belli benim yapım belli bu durumu bu şekilde kabullenip ona göre davranmamız birbirimizi kırmamız lazım diyorum ama olmuyor belli bir süre kavga etmeden duruyoruz daha sonra gene tartışmaya başlıyoruz benzer nedenlerden dolayı..
kabullenmek, yaşanılanları hazmetmek çok zor..
sevmek zorunda değilsin
onların yanındayken saygıda kusur etme yeter
eşin icin onlarla vakit gecirmek zorundasın hele ilerde bebegin olursa daha da cok vakit gecirceksin sinirine dokunsa da icinden Allah rızası için yapıyorum de daha rhat olursun