Hazır olmayan kimse çocuk sahibi olmasın kesinlikle yok doğsun bir görsün, yok bir kucağına alsın, koklasın hikaye hepsi. Çocuk çok büyük bir sorumluluk. Benim oğlum 18 aylık, bende eşiniz gibi çocuk düşünmüyordum henüz, bir rahatsızlığımdan dolayı erteleme ihtimalim olmamasına rağmen hemde. Eşimin isteğiyle, bana alttan alttan baskı yapması yüzünden olmama ihtimalini düşünerek kabul ettim. Ki hep zaten olup olmayacağı belli değil, belki aylar sürecek, belki doğal yollardan olmayacak diyordu. Hani derseniz ki neden bu kadar katısın diye.
Çünkü gerçekten hem manevi olarak hazır değildim hemde maddi olarak çok büyük bir risk almış olduk. Ben anne olayım, minik bir yavrum olsun (dan) çok ona bir anne olarak ne verebilirim, yeterince bilinçli miyim? düşüncesindeyim. Aynı zamanda geleceğini hazırlayabilmek çok önemli tabii. Oğlum çok zor bir bebekti bir taraftan çok ağlardı, bir taraftan az uyurdu. Yeri geldi eşimle birlikte aylarca ne yemek yiyebildik, ne sohbet edebildik. Hala aramızda yatar, beşiğini sevemedi bir türlü.
Kısacası çocukla hayatın bir kısmı değil tümü toptan değişiyor. Bende böyle oldu en azından ve ben çok zorlandım her şeyin üst üste gelmesine. Eşinizin bebek istememekte haklı bir sebebi var mı bilmiyorum ama, asla zorlamayın. Bebeğiniz zor olur, huysuz olur, uyumaz. Her bebek farklı farklı, gönülden baba olmak istemeyen insana bunlar fazla gelebilir. Biliyorum istemeyen kadar istemekte hak, oturup konuşun.