Eskiden okuduğum bir kitapta şu hikaye vardı.Adamın birinin demirci dükkanı varmış.Orada çalışırken birden kara bir yılan çıkmış köşeden,adamın bacağına sarılmış.Adam can havliyle elindeki eğeyle vurarak kuyruğunu koparmış,yılan gözden kaybolmuş.Gece olunca,yılan,saklandığı delikten çıkmış,demircinin eğesini bulmuş.Benim kuyruğumu koparan buydu,bende onu ısırıp parçalayacağım diyerek eğeyi ısırmaya başlamış.Ağzından akan kanları gördükçe,oh canını yakıyorum,cezasını buluyor diye seviniyormuş.Sabah olup güneş doğduğunda farketmiş ki,eğeyi ısıra ısıra kendi dişlerini törpüleyerek yok etmiş,akıttığı kendi kanı,acıttığı kendi canıymış.
Konu sahibi de onlara inat evlilik bitmez diyor ama,huzur için de yaptığı bir şey yok,
giden kendisinden gidiyor haberi yok...