canim olur mu hic oyle sey.. bizim de ruh sagligi raporu icin taa 1 ay sonraya gun verdiler.. sonra rapor cikti, onay verecek doktor yillik iznine cikmamis mi? tam 1 ay.. kafayi yiyecektik.. yani oyle pit diye biten birsey yok hayatim.. hamile olsan her ay gitmeyecek misin doktora? oyle dusun ama sen hepsini toplu yapiyorsun :) bunlara da hiic takma kafani, bebis gelince onlarin hepsini toplasan bir gunluk yorgunluk edecek :)
kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)o kadar kucukken bile akil, ruh durumu cok iyi kavriyor, hayata karsi ayakta durabilmek icin bir savunma mekanizmasi gelistiriyor sanirim. o umursamazlik da belki onun sonucudur.. sonra ailesini ve onu sevenleri gorunce o da duvarlarini indiriyor.. eflatun o kadar seviniyorum ki kizin icin.. kelimeler kifayetsiz..
kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)ve allaha şükür iki evladımızda şuan daha iyiler.
veeee mutlu son bugün çocuklarımızın kimliklerini çıkarttık.artık resmi işlemler tamamen bitti.ve kurumda dosyaları kapandı.darısı sizlere olsun sevgili yürekleri kocaman anneleri16 36:
sabır biraz daha sabır....ben kuruma başvurduktan sonra bir gün kesin anne olacağım bu bebek tedavisine ve onun sonucunda olurmu olmazmı stresine benzemiyor..bizim çocuklarımız kurumda bir yerlered bizi bekliyorlar kesin gelecekler annelerine diye kendimi avutuyordum.ve rabbim bizi bir beklerken iki evlat sahibi yaptı..umudunuzu yitirmeyin çocuklarınız sizleri bekliyor.sadece biraz sabır :)
Allah kolaylık, sabır versin Umutirem tez zamanda yavruna kavuş ve bu sıkıntılarının hiç birisini hatırlama:))Canim bu drlar bana zor gelmiyo tabiki kizim icin herseye deger eminim herkes cesitli problemlerle karsilasiyo hamilelik sureci gibi ama bugun iste bana hayirlisi olmayabilir diye yorum yapinca cok uzuldum beni ancak sizler anlarsiniz diye paylastim bana zor geldigini dusunmeyin onun icin herseye katlanirom adim adim yaklasiyorum kuzuma insallah bunlarda gececek koynumda uyudugu zaman kokusunu icime cekibce hepsi unutulucak biliyorum
kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)ve allaha şükür iki evladımızda şuan daha iyiler.
veeee mutlu son bugün çocuklarımızın kimliklerini çıkarttık.artık resmi işlemler tamamen bitti.ve kurumda dosyaları kapandı.darısı sizlere olsun sevgili yürekleri kocaman anneleri
sabır biraz daha sabır....ben kuruma başvurduktan sonra bir gün kesin anne olacağım bu bebek tedavisine ve onun sonucunda olurmu olmazmı stresine benzemiyor..bizim çocuklarımız kurumda bir yerlered bizi bekliyorlar kesin gelecekler annelerine diye kendimi avutuyordum.ve rabbim bizi bir beklerken iki evlat sahibi yaptı..umudunuzu yitirmeyin çocuklarınız sizleri bekliyor.sadece biraz sabır :)
kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)ve allaha şükür iki evladımızda şuan daha iyiler.
veeee mutlu son bugün çocuklarımızın kimliklerini çıkarttık.artık resmi işlemler tamamen bitti.ve kurumda dosyaları kapandı.darısı sizlere olsun sevgili yürekleri kocaman anneleri
sabır biraz daha sabır....ben kuruma başvurduktan sonra bir gün kesin anne olacağım bu bebek tedavisine ve onun sonucunda olurmu olmazmı stresine benzemiyor..bizim çocuklarımız kurumda bir yerlered bizi bekliyorlar kesin gelecekler annelerine diye kendimi avutuyordum.ve rabbim bizi bir beklerken iki evlat sahibi yaptı..umudunuzu yitirmeyin çocuklarınız sizleri bekliyor.sadece biraz sabır :)
günaydın ben 2010 da ankaradan basvurmustum 1.5 sene sonra sıra bize gelmişti ama bazı sebeplerden dolayı dilekçeyle ertelemekzorunda kaldık 2013 eylul 1 de dilekçemiz tekrar işleme alındı ve ilk sıradaydık tabi 15 gün sonrada haber aldık sabah 10 da şoktaydım resmen aklıma geldikçe ağlıyorumhalagelelim ilk karsılaşmaya gittik yuvaya yavrumu getirdi bir görevli böyle süslü püslü kıafetler içinde bakamadım yüzüne ağlamaya başladım ben bakamayacağım dedim sanki baktığım anda ölecek gibiydim tamam o zaman baba alsın kucağına dediler eşim gördü ilk sonra bana verdi allahım yok böyle bir duygu mama yiyormuş yarım kalmıs ben ilk mamasınıdevam ettirdim gazını aldım ama o sırada nefes bile almıyordum sanki tamam mı dediler hayır deme gibi bir hak varmıs ne hayırı onu ben doğursaydım yok bunu beğenmedim baska getirin diyecekmiydim hayır o benim dünyaya gelme sebebim olan yavrumdu işemleri yapın dediler uça uça gittik beşe yetişmemiz gerekiyordu eşim de şok ta tabi onu hiç böyle görmemiştim sürekli yolları karıstırdı 10 kere gidip geldiğimiz yolu karıştıdı saat 4 olmustu 5 e yetişemezseek işemler pazarteiye kalacaktı ve ben canımdan 3 gün daha ayrı kalacaktım eşime dedim koş ben 2 saat bile ayrı kalamam ondan inanır mısınız sanki yavrum hep benim yanımdaydı da o insanlara geçiçi emanet etmişim gibi içim sıkılıyordu işlemleri tamamladık birde kıyafet elın dediler bize önümüze gelen bebek mağazasına girdik koştur koştur aldık bebeğimin cicilerini çok özlemiştim onu eşime dedimki inanmazsın ama çok özledim yüzü gözümün önünden gitmiyor çok özledim geri yuvaya döndük yol bitmiyordu bir türlü saat tam beşte yuvadaydık sürekli aradeık ama geliyoruz lütfen dedik beş dakika gecikebiliriz geliyoruz geliyoruz geliyoruz sürekli haberdar ettik yuvaya ulaştık çok şükür kıyafetleri verdik görevliyebende geleyim dedim izin vermedileraşağıda bekledim ama inanın yıl geçti sonra kuzumu verdiler kucağıma bu kez yüzüne bakmak için sabırsızlanıyordum hemşire bilgi verdi bakımıyla ilgili ben sordum bazı seyleri yalnız unutamadığım bir sey var dedimki nasıl uyuyor sallamaya alışkın mı gülümsediler yok uykusu gelinece uyur tabiki orada her bebeğe ayrı ilgi gösteremiyor olabilirler içim sızladı bir an neden bilmiyorum kötü hissettim bindik arabamıza yavrum eksik parçamız tamamlandı evimize geldik şimdi gülüyorum eşim arabayı o kadar yavas kullandı ki incinir diye eve girdik hoşgeldin canım dedim hoş geldin burası senin evin biz canı kanı tüm varlığıyla senin olan anne ve babanız herşeyimiz senin uykularımız varlığımız heyecanlarımız geleceğimiz herseyiiz senin bundan sonra hoşgeldin aitolduğun yere o gece hiçuyumadım alışkın değilim ağlarsa duyamam diye o kadar huzurlu uyuyordu ki yavrum da hoşbuldum der gibiydi sürekli nefesini dinledim hiçağlamadı o gece ben kucağıma alıp mamasını yedirdim uyuttum sabaha kadar böyle geçti o kadar benimdiki o kadar bizimdiki hiç yabancılık çekmedik o da bizde eşim aşık ben aşık daha yeni taımaya basladı bizi gülüyor seslenince ve sanırım o da bize aşık....
Hayırlı olsun arkadaşım çok mutlu oldum senin adına Allah im okul mezuniyetlerini ve mürvetlerini görmeyide nasip etsin, darısı bizlerin başına inşallah oğlunu ve kızını öpüyorum
hayırlı olsun lee maşallah meleklerineAllah güzel ailenize hep birlikte mutluluk dolu bir hayat nasip etsin.
kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)ve allaha şükür iki evladımızda şuan daha iyiler.
veeee mutlu son bugün çocuklarımızın kimliklerini çıkarttık.artık resmi işlemler tamamen bitti.ve kurumda dosyaları kapandı.darısı sizlere olsun sevgili yürekleri kocaman anneleri
sabır biraz daha sabır....ben kuruma başvurduktan sonra bir gün kesin anne olacağım bu bebek tedavisine ve onun sonucunda olurmu olmazmı stresine benzemiyor..bizim çocuklarımız kurumda bir yerlered bizi bekliyorlar kesin gelecekler annelerine diye kendimi avutuyordum.ve rabbim bizi bir beklerken iki evlat sahibi yaptı..umudunuzu yitirmeyin çocuklarınız sizleri bekliyor.sadece biraz sabır :)
Lee26 çocuklarının yeni kimlikleri hayırlı, uğurlu olsun darısı mezuniyetlerine, düğünlerine inşallah.
Aslında bizde uzmanımızla görüşmeye gitmeden önce kardeş seçeneğini de onaylamayı düşünüyorduk. Ama uzmanımızın büyük olan çocuğun yaşıyla ilgili herhangi bir sınırlama yok her yaştan olabilir diyince vazgeçtik. Hala aklımın bir köşesinde bu seçenek, acaba bir sonraki görüşmemizde bu seçeneği uzmanımızla tekrar görüşsek mi diye düşünüp duruyorum. O an neden tamam diyemediğimize gelince; büyük olan kardeşin yaşı 3-5 yaşından büyük olursa bize alışma konusunda zorluklar yaşarsak, bebek olan küçük kardeşini de uyum sağlama konusunda olumsuz etkilerse gibi endişelerimiz oldu o anda. Yani hiç çocuk sahibi değilken biranda kişiliği, huyu, suyu oturmuş, üstelikte haklı olarak başlangıçta bize inanma, güvenme konusunda sıkıntılar yaşayabileceğimiz bir çocuğa yetebilir miyiz korkusu sardı. Ve bu sıkıntıların küçük kardeşin ilgisinin önüne geçmesi, ikisi arasında dengeyi kuramamak gibi gibi. Uzmanımız büyük kardeş 3 yaşından büyük olabilir diyince tamam diyemedim:26: O günden beri de önyargılarım yüzünden bir çocuğa daha evet diyemedim mi acaba soruları aklımda dönüp duruyor. Bilmiyorum tüm bu deneyimi yaşamış biri olarak, bu korkularımda doğruluk payı var mı? Hata mı yapıyorum?
Canım benim ne güzel bir haber Allahım sağlıklı mutlu uzuuun ömürler nasip etsin torunlarınızı da görmeyi nasip etsin. Darısı tez zamanda bana olsun inş.
yavrularına kavuşan annelerin paylaşımlarını çok duygulanarak okuyorum...
sevgili lee hep dua ediyorum aynı senin gibi 2 tane yavruya anne olmak istiyorum .inş rabbim dualarımı kabul eyler.kendimi güçlü hissediyorum.. başarırım bunada inanıyorum .
Bugun enfeksiyon hastaliklarindan raporumuzu nihayet aldik biz amatemden korkarken bu bizi daha cok yordu kadin inat etti tahlil sonucuna gore bir yaziyla rapor yazmasi istedik heyet olacak diye tutturdu durdu eksik tahlil istemis araya tatiller girdi zaten tahlil sonucunuda bi kac gun sonra veriyolar bu yuzden iki haftadir bununla ugrasiyoruz bugun bashekime gittikte lutfetti bide su halden anlamayan insanlar baslarina gelmemis bizi asla anlayamazlar benim isim aksi gittikce belkide almaman daha hayirlidir diyolar cok uzuyolar sizcede oylemi sizde boylemi dusunuyosunuz bi aydir ugrasiyorum verem raporu enfeksiyon raporu ve amatem hazir psikiyatri icin telefonla arayacaklarmis bizden bikac tel nosu istediler onu bekliyoruz aramadan sonra heyete gircez evet cok ugrastim ama sonucta oluyo zaten ne icin ugrasmadikki herseyimiz sancili
yavrularına kavuşan annelerin paylaşımlarını çok duygulanarak okuyorum...
sevgili lee hep dua ediyorum aynı senin gibi 2 tane yavruya anne olmak istiyorum .inş rabbim dualarımı kabul eyler.kendimi güçlü hissediyorum.. başarırım bunada inanıyorum .
Çok güzel anlatmışsım.O kadar sevindim ki anlatamam.Sana katılıyorum.Bu yol güzel bir yol.Bu yola güzel duygularla girenler için hayal kırıklığı ve üzüntü yok.Yolun her tarafı çiçeklerle kaplı.Yürüdükçe daha önce bilmediğiniz süpriz güzellikler sizi bekliyor.Bu yola girebilmek için başında çekilen her türlü zahmete,yorgunluğa değer.Ve ben bu yolla anne olduğum için kendimi özellikle şanslı buluyorum.Kalbi güzel olana Allah güzel de bir yol veriyor.kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)ve allaha şükür iki evladımızda şuan daha iyiler.
veeee mutlu son bugün çocuklarımızın kimliklerini çıkarttık.artık resmi işlemler tamamen bitti.ve kurumda dosyaları kapandı.darısı sizlere olsun sevgili yürekleri kocaman anneleri
sabır biraz daha sabır....ben kuruma başvurduktan sonra bir gün kesin anne olacağım bu bebek tedavisine ve onun sonucunda olurmu olmazmı stresine benzemiyor..bizim çocuklarımız kurumda bir yerlered bizi bekliyorlar kesin gelecekler annelerine diye kendimi avutuyordum.ve rabbim bizi bir beklerken iki evlat sahibi yaptı..umudunuzu yitirmeyin çocuklarınız sizleri bekliyor.sadece biraz sabır :)
kızımla tanıştığımızda yaklaşık 2 yaşlarındaydı. evimize ilk geldiği zaman salonumuzun girişinde tam karşıda tekli koltuk direk geçer o koltuğa oturur sessiz sedasız elini çenesine dayar boş boş bakardı. yada biz öyle zannederdik. o bakışlarda bir şeyler anlatıyordu bize biz anlayamıyorduk. çok ama çok farklı bakışlardı onlar...çok masum çok duru bir güzelliği vardı o nedenle ona duru ismini çok yakıştırmıştım...kurumda çok iyi bakılıyordur ama bir bastırılmışlık bir çekimserlik bir korku tarifini şuan bile yapamadığım bir ruh hali vardı minik kuzumda. ancak 1 ay sonrasından o meşhur yalnızlık koltuğundan uzaklaşmaya başladı....tepkiler vermeye yavaş yavaş açılmaya başladı....babası ve ben o ilk anlarını asla unutamayacağız sanırım şimdi ise tam bir cadı:) çoook şımarık babasının şımarık kızı olup çıktı:) oğlum la yaşadıklarımız ise tez olacak derecede :)ve allaha şükür iki evladımızda şuan daha iyiler.
veeee mutlu son bugün çocuklarımızın kimliklerini çıkarttık.artık resmi işlemler tamamen bitti.ve kurumda dosyaları kapandı.darısı sizlere olsun sevgili yürekleri kocaman anneleri
sabır biraz daha sabır....ben kuruma başvurduktan sonra bir gün kesin anne olacağım bu bebek tedavisine ve onun sonucunda olurmu olmazmı stresine benzemiyor..bizim çocuklarımız kurumda bir yerlered bizi bekliyorlar kesin gelecekler annelerine diye kendimi avutuyordum.ve rabbim bizi bir beklerken iki evlat sahibi yaptı..umudunuzu yitirmeyin çocuklarınız sizleri bekliyor.sadece biraz sabır :)
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?