- Katılım
- 6 Temmuz 2025
- Mesajlar
- 3.119
- Emoji Skoru
- 10.068
- Puanlar
- 123
Konu başlığı “evlenmediğin için bu kadar güzel şeyi çöpe atar mıydın” değil, “sırf evlenmek için bu kadar iğrenç bir ilişkiye boyun eğilir mi” olmalı
Konu başlığı “evlenmediğin için bu kadar güzel şeyi çöpe atar mıydın” değil, “sırf evlenmek için bu kadar iğrenç bir ilişkiye boyun eğilir mi” olmalı3 yıl önce tanıştığımızda ben 30 o 40 yaşındaydı. Önceki evliliğinden bir çocuğu var. Yaş farkı çok gibi nedenlerle başlarda istemesem de, çok centilmen çok kültürlü, gerçekten bir erkekte aradığım özellikler onda olduğu için denemeye karar verdim ve kısa sürede karşılıklı duygularımız çok yoğunlaştı biz birlikte yaşamaya başladık ve çok geçmeden de evlenmek istediğini söyledi. Ailemle tanıştı planlar yapıldı gelinlik diktirdim o damatlığını aldı küçük bir nikahtı plan. ve planladığımız tarih yaklaştığında sıkıntılı iş mevzuları nedeniyle bunu erteledik çünkü bakıldığında çok erkendi, 3 ay olmuştu. Dert etmedim devam ettik konuyu da bir daha hiç açmadım ama çevrem bilhassa ailem sürekli “ertelediniz de ne zamana ertelediniz? Evlenmiyor musunuz hala? Niyeti ne bu adamın?”diye çok baskı yapıyorlardı. Bir yılı da geçince konuyu ben de irdelemeye başladım. O zaman yazın yapalım haziranda olsun dedi. Hazirana iki hafta kala konuyu yine hiç açmıyor. Çok da mutluyuz hiç ayrılmıyoruz iş hariç sürekli dipdibeyiz. Ama rahatsız oldum uzun süreli baskılarım sonucu e-devletini açtırınca evli olduğunu öğrendim. 10 yıl önce ayrıldığı kişiyle boşanmamış meğerse ama bana da bunu söyleyememiş. Bir saniyede sanki her şey yıkıldı en başta güven. Çok sevdiğiniz ve hiç beklemediğiniz biri bunu yapınca çok sarsıcı oluyor. Derken bir protokol mevzusu maddeler yerine getirildi ve boşanmaları gerçekleşti. Yeniden güvenmek zor olsa da çok sevdiğim için devam ettim. Belki de hatayı burada yaptım. Sonra 2 yıl oldu ve evlilik yine gündeme geldi ama artık güvensizlik bende öfke patlamalarına yol açıyordu hoşuma gitmeyen en ufak şeyde kırıp döküyordum, bağırıp çağırmalar kalp kırmalar hakaretler ama engel olamıyordum. O ne hissettiğimi hep anlar, nezaketle konuşur anlatır bir kez olsun bu 3 yılda sesini bana yükseltmemiştir. Bu da bende vicdan azabı yapıyordu. Bu şekilde evlenmek yine sağlıklı olmayacak diye yine erteledik. Bazı şeyleri çözmemiz gerekiyordu. Sonuçta çözdük ben sakinleşmek iyileşmek için her şeyi yaptım o da benim için sabretti idare etti ama her şey duzeldi. Şimdi 3 yıldır beraberiz ondan gördüğüm sevgiyi ve desteği ne ailemden ne hayatımdaki insanların toplamından görmedim. Geçen ay evlilik teklif etti sanırım çok istediğimi bildiği için. Ama ne zaman evleniriz diye sorduğumda çok uzatmayız diyor ama asla tarih planlamıyor. Evlenmek istiyorum diyor önümüzde hiç bir engel yok diyor. Gel işlemlere başlayalım diyorum şu bir kaç gün geçsin şu bir kaç hafta geçsin sürekli bu moddayız. Sen zaten eşimsin biz zaten aileyiz vs sürekli bunları söylüyor. Bir kızı olsun çok istiyor ben de çok istiyorum ama evlenmediğimiz için o da olamıyor. Ayrılalım ben yoluma gideyim desem ona da müsaade etmiyor. Evet sadece bir imza atmıyoruz diye bu kadar güzel giden bir şeyi çöpe atmak hiç kolay değil ama, sadece bir imza atma meselesi yüzünden psikolojim alt üst oldu dengem bozuldu. Bir gün her şey şahane giderken bir gün depresyonda gibi mutsuz hissediyorum. Evlilikten de soğudum. Evlensek evleniriz elbet ama içimde ne bir heyecan ne bir istek kaldı. Dengesiz bir ruh haline girdim iyice ve nasıl yoluna koyulur bilmiyorum.
Güzel olan şey nedir ben göremedim? Adamın sizle ilgilenip bağırmaması mı? Bunlar zaten olması gereken şeyler, ilişki için beklentiniz ne kadar düşük. Adam evleneceğiz diyip o kadar hazırlık yaptırıp son anlarda vazgeçmiş bundan öte saygısızlık mı var? Sonrasında da boşanıyor ama yıllar geçiyor hâlâ bir şeylerin adını koymuyor. Size bir şey diyeyim mi, eğer sizle evlenme niyeti olsaydı boşandıktan sonra direkt sizle evlenme işlemlerine başlardı. Ben bu adamın arka planda yalan söyleyip bir şeyler karıştırdığını düşünüyorum ayrıca. Kendinize yazık etmeyin, hayatınızdan giden yıllara, zamanınıza yazık.3 yıl önce tanıştığımızda ben 30 o 40 yaşındaydı. Önceki evliliğinden bir çocuğu var. Yaş farkı çok gibi nedenlerle başlarda istemesem de, çok centilmen çok kültürlü, gerçekten bir erkekte aradığım özellikler onda olduğu için denemeye karar verdim ve kısa sürede karşılıklı duygularımız çok yoğunlaştı biz birlikte yaşamaya başladık ve çok geçmeden de evlenmek istediğini söyledi. Ailemle tanıştı planlar yapıldı gelinlik diktirdim o damatlığını aldı küçük bir nikahtı plan. ve planladığımız tarih yaklaştığında sıkıntılı iş mevzuları nedeniyle bunu erteledik çünkü bakıldığında çok erkendi, 3 ay olmuştu. Dert etmedim devam ettik konuyu da bir daha hiç açmadım ama çevrem bilhassa ailem sürekli “ertelediniz de ne zamana ertelediniz? Evlenmiyor musunuz hala? Niyeti ne bu adamın?”diye çok baskı yapıyorlardı. Bir yılı da geçince konuyu ben de irdelemeye başladım. O zaman yazın yapalım haziranda olsun dedi. Hazirana iki hafta kala konuyu yine hiç açmıyor. Çok da mutluyuz hiç ayrılmıyoruz iş hariç sürekli dipdibeyiz. Ama rahatsız oldum uzun süreli baskılarım sonucu e-devletini açtırınca evli olduğunu öğrendim. 10 yıl önce ayrıldığı kişiyle boşanmamış meğerse ama bana da bunu söyleyememiş. Bir saniyede sanki her şey yıkıldı en başta güven. Çok sevdiğiniz ve hiç beklemediğiniz biri bunu yapınca çok sarsıcı oluyor. Derken bir protokol mevzusu maddeler yerine getirildi ve boşanmaları gerçekleşti. Yeniden güvenmek zor olsa da çok sevdiğim için devam ettim. Belki de hatayı burada yaptım. Sonra 2 yıl oldu ve evlilik yine gündeme geldi ama artık güvensizlik bende öfke patlamalarına yol açıyordu hoşuma gitmeyen en ufak şeyde kırıp döküyordum, bağırıp çağırmalar kalp kırmalar hakaretler ama engel olamıyordum. O ne hissettiğimi hep anlar, nezaketle konuşur anlatır bir kez olsun bu 3 yılda sesini bana yükseltmemiştir. Bu da bende vicdan azabı yapıyordu. Bu şekilde evlenmek yine sağlıklı olmayacak diye yine erteledik. Bazı şeyleri çözmemiz gerekiyordu. Sonuçta çözdük ben sakinleşmek iyileşmek için her şeyi yaptım o da benim için sabretti idare etti ama her şey duzeldi. Şimdi 3 yıldır beraberiz ondan gördüğüm sevgiyi ve desteği ne ailemden ne hayatımdaki insanların toplamından görmedim. Geçen ay evlilik teklif etti sanırım çok istediğimi bildiği için. Ama ne zaman evleniriz diye sorduğumda çok uzatmayız diyor ama asla tarih planlamıyor. Evlenmek istiyorum diyor önümüzde hiç bir engel yok diyor. Gel işlemlere başlayalım diyorum şu bir kaç gün geçsin şu bir kaç hafta geçsin sürekli bu moddayız. Sen zaten eşimsin biz zaten aileyiz vs sürekli bunları söylüyor. Bir kızı olsun çok istiyor ben de çok istiyorum ama evlenmediğimiz için o da olamıyor. Ayrılalım ben yoluma gideyim desem ona da müsaade etmiyor. Evet sadece bir imza atmıyoruz diye bu kadar güzel giden bir şeyi çöpe atmak hiç kolay değil ama, sadece bir imza atma meselesi yüzünden psikolojim alt üst oldu dengem bozuldu. Bir gün her şey şahane giderken bir gün depresyonda gibi mutsuz hissediyorum. Evlilikten de soğudum. Evlensek evleniriz elbet ama içimde ne bir heyecan ne bir istek kaldı. Dengesiz bir ruh haline girdim iyice ve nasıl yoluna koyulur bilmiyorum.
Düzenli ev yaşamı, temizlik çamaşır ütü, bulaşık, kuruş para harcamadan bedava seks... Bunlar olabilir mi o bir şeyler. Kadın kendi harcayıp eve yardımcı da alıyordur. Baştan aşağı bakılıyor hizmetleri görülüyor. Bu karakterde bir adam Allahtan daha ne istesin? Karın varken benimle beraber oldun, beni metres pozisyonuna soktun diyip adamın saçını başını yolacağına ne zaman evlencez hadi nolur bak gelinliğimi de diktirdim evlenelim diye yalvarıyor. Sadece kendisi değil ailesi de dört gözle evlilik bekliyor.Ben bu adamın arka planda yalan söyleyip bir şeyler karıştırdığını düşünüyorum ayrıca. Kendinize yazık etmeyin, hayatınızdan giden yıllara, zamanınıza yazık.
Gerçekten konuyu okumadan önce yemek takımı görseli falan var diye alta doğru kaydirdim.İnsan başlığı okuyunca 82 parça yemek takımını çöpe atacaksın sanıyor
Adam kızım olsun istiyorum demiş ya bu da ona kız çocuğu vererek nikah masasına oturtmaya çalışıyor. Ayrıca başka konularda adam hakkında “kocam, eşim” diye bahsediyor. Konu sahibi de normal değil bence.4 Aralık 2025 konu başlığınızda Gebeliğe Hazırlık - 6 aydır gebe kalmaya çalışıyorum demişsiniz. Adamı evlilik masasına oturtmak için farklı bir yöntem mi düşünüyorsunuz?
Adam leş gibi biriymiş ancak sizin davranışlarınıza bakınca da insanın aklına farklı farklı şeyler geliyor.
Adamı ne güzel aklıyorsun kıyamam!!! Aylarca sizi ailenizi kandırmış seni metres kontenjanından hayatına almış boş umutlar vermiş, hayal kurdurmuş öğrenip tekmeyi basmak onurunu gururunu korumak yerine adamın eteğine yapışmışsın .Bu iğrenç süreci romantikleştirmeyin .Bu yalancı adamla evlenip evlenmemek sizin kararınız ama yaşadığınız bu saygısızlığı güzel anlamlar yüklemeyi bırakıp gidip tedavi olun.Bu sinir krizleri aslında vücudunuzun kendi içinde sizin yapamadığınız Onur gurur savaşı ama biz ne desek boş, başarılar.....3 yıl önce tanıştığımızda ben 30 o 40 yaşındaydı. Önceki evliliğinden bir çocuğu var. Yaş farkı çok gibi nedenlerle başlarda istemesem de, çok centilmen çok kültürlü, gerçekten bir erkekte aradığım özellikler onda olduğu için denemeye karar verdim ve kısa sürede karşılıklı duygularımız çok yoğunlaştı biz birlikte yaşamaya başladık ve çok geçmeden de evlenmek istediğini söyledi. Ailemle tanıştı planlar yapıldı gelinlik diktirdim o damatlığını aldı küçük bir nikahtı plan. ve planladığımız tarih yaklaştığında sıkıntılı iş mevzuları nedeniyle bunu erteledik çünkü bakıldığında çok erkendi, 3 ay olmuştu. Dert etmedim devam ettik konuyu da bir daha hiç açmadım ama çevrem bilhassa ailem sürekli “ertelediniz de ne zamana ertelediniz? Evlenmiyor musunuz hala? Niyeti ne bu adamın?”diye çok baskı yapıyorlardı. Bir yılı da geçince konuyu ben de irdelemeye başladım. O zaman yazın yapalım haziranda olsun dedi. Hazirana iki hafta kala konuyu yine hiç açmıyor. Çok da mutluyuz hiç ayrılmıyoruz iş hariç sürekli dipdibeyiz. Ama rahatsız oldum uzun süreli baskılarım sonucu e-devletini açtırınca evli olduğunu öğrendim. 10 yıl önce ayrıldığı kişiyle boşanmamış meğerse ama bana da bunu söyleyememiş. Bir saniyede sanki her şey yıkıldı en başta güven. Çok sevdiğiniz ve hiç beklemediğiniz biri bunu yapınca çok sarsıcı oluyor. Derken bir protokol mevzusu maddeler yerine getirildi ve boşanmaları gerçekleşti. Yeniden güvenmek zor olsa da çok sevdiğim için devam ettim. Belki de hatayı burada yaptım. Sonra 2 yıl oldu ve evlilik yine gündeme geldi ama artık güvensizlik bende öfke patlamalarına yol açıyordu hoşuma gitmeyen en ufak şeyde kırıp döküyordum, bağırıp çağırmalar kalp kırmalar hakaretler ama engel olamıyordum. O ne hissettiğimi hep anlar, nezaketle konuşur anlatır bir kez olsun bu 3 yılda sesini bana yükseltmemiştir. Bu da bende vicdan azabı yapıyordu. Bu şekilde evlenmek yine sağlıklı olmayacak diye yine erteledik. Bazı şeyleri çözmemiz gerekiyordu. Sonuçta çözdük ben sakinleşmek iyileşmek için her şeyi yaptım o da benim için sabretti idare etti ama her şey duzeldi. Şimdi 3 yıldır beraberiz ondan gördüğüm sevgiyi ve desteği ne ailemden ne hayatımdaki insanların toplamından görmedim. Geçen ay evlilik teklif etti sanırım çok istediğimi bildiği için. Ama ne zaman evleniriz diye sorduğumda çok uzatmayız diyor ama asla tarih planlamıyor. Evlenmek istiyorum diyor önümüzde hiç bir engel yok diyor. Gel işlemlere başlayalım diyorum şu bir kaç gün geçsin şu bir kaç hafta geçsin sürekli bu moddayız. Sen zaten eşimsin biz zaten aileyiz vs sürekli bunları söylüyor. Bir kızı olsun çok istiyor ben de çok istiyorum ama evlenmediğimiz için o da olamıyor. Ayrılalım ben yoluma gideyim desem ona da müsaade etmiyor. Evet sadece bir imza atmıyoruz diye bu kadar güzel giden bir şeyi çöpe atmak hiç kolay değil ama, sadece bir imza atma meselesi yüzünden psikolojim alt üst oldu dengem bozuldu. Bir gün her şey şahane giderken bir gün depresyonda gibi mutsuz hissediyorum. Evlilikten de soğudum. Evlensek evleniriz elbet ama içimde ne bir heyecan ne bir istek kaldı. Dengesiz bir ruh haline girdim iyice ve nasıl yoluna koyulur bilmiyorum.
Evlenmeye çalıştığım adam, hamile kalmaya çalıştığım nikahsız adam, yalvardığım ve beklediğim adam mı desin ne desin bu kadincağız?Adam kızım olsun istiyorum demiş ya bu da ona kız çocuğu vererek nikah masasına oturtmaya çalışıyor. Ayrıca başka konularda adam hakkında “kocam, eşim” diye bahsediyor. Konu sahibi de normal değil bence.