Evlenmekle ilgili kararsızlığım ve korkum

Princess Caroline

Üye
Kayıtlı Üye
20 Temmuz 2020
208
230
İlişkiniz sağlıksız bir yere gitmiş. Bence sürekli evde olduğunuz ve iletişimde olduğunuz insan sayısı kısıtlı olduğu için onu bu kadar takıyorsunuz. Bir işte çalışmaya başlasanız, çevre yapsanız, hobi edinseniz kursa vs gitseniz eminim kafanız daha rahat edecektir. Hayatınızda onun haricinde önem verdiğiniz, zamanınızı alacak ve kafanınızı dağıtacak şeyler olsun. İnsan evde kaldıkça düşün düşün obsesif bir hale gelebiliyor.
 

meryemcanelif

Üye
Kayıtlı Üye
5 Mayıs 2021
773
997
41
Aslında ailemi bırakmaktan korkuyorum sanırım...
27 yaşına girecek ömrü boyunca ailesiyle yaşamış, ailesinden uzağa nerede ise hiç gitmemiş, tüm günü evde odasında geçen çekingen, eli sıcak sudan soğuk suya sokulmamış tabiri caizse babasının prensesi gibi büyümüş ve insanlarla iletişimi olmayan (fobik) biriyim. Yıllar önce birisiyle tanıştım sanaldan ve gerçekten sevdim o sıralar da bu halimden daha kötü bir haldeydim ve karşımdakini reddettim ama onu kaybettiğimde benim için önemi anladım ve durmadan ona ulaşmaya çalıştım ne ise bir şeyler oldu ve bir yıl kadar sonra bana ulaştı ve ilk ciddi ilişkimizin temeli 2017 yılında atıldı. O zamandan bu zamana kavga gürültü ayrıl barış bi şekilde ilişkimiz sürüyor.

Bu ilişkiye başladığımda da çok endişelerim vardı ve bunların hepsini bilir. Birkaç hastalığım var fiziki ve psikolojik bunları da biliyor (ama abarttığımı düşünür genelde). Zaten yansıtıyorum. İlişkiye başlarken ve sürdürürken hep "ciddi" ilişki olarak baktım öyle sürdürdüm. Zaman zaman ayrılıklarımız oldu onu çok özledim, sanki onsuz yapamayacakmışım gibi çok kötü durumlara düşüyorum kendime zarar veriyorum veya çevreme ama genelde kendime. Ne ise en sonunda sevgilim "bu iş olacaksa olsun ya da bitsin" dediğinde evlilikte hiç gözüm olmasa da onu kaybetmek istemediğim için "dene nolacak olmadı boşanırsın" diye kendimi avuttum ama ailemden kopacak olma düşüncesi, kardeşimden babamdan annemden her gün geri döndüğüm evimden odamdan alışkanlıklarımdan, tek başımayken olan pasaklı halimden, bazen kıllarımı bile almayışımdan kısaca rahatlığımdan, yalnızlığımdan kopacak olma düşünceleri, hiç bilmediğim bi ile gitmek zorunda kalacağım ve ben ailemden 2 gün bile ayrı kalamayan birisiyim, kavgalarımız elbet oldu ama el bebek gül bebek büyüdüm şimdiki sevgilim bana onların davrandığı gibi davranmıyor ama onu kaybetmekte istemiyorum ama ailemi de bırakmak istemiyorum ailem yaşlanırken yanlarında olmak istiyorum. Bazen düşünüyorum "birkaç senedir tanıdığım biri için ailemi bırakmaya değer mi" diye. Ailemden başkası benim kaprislerimi, çocukluklarımı çekmez gibi geliyor. Sürekli bunları kafama takıp ağlıyorum. Bu endişelerimi sevgilime de söyledim ama o aileme bu kadar bağlı olmamı anlayamıyor bulunduğum şehre de gelmek istemiyor. Evlenecek olursam ya İstanbul ya da Antalyaya gitmek zorunda kalacağım ve ben burayı yeşilliği, ormanını, bir sürü kuş türünü barındıran doğasını çok seviyorum. Şu an ailemleyim ama sadece kendime karşı sorumluluğum var. Sevgilimi seviyorum, her hayalimde yeri var, nerede ise tüm ilklerimi onla yaşadım her anlamda ilklerimi, duygularımı çoğu zaman abartı bulsa da beni seviyor o da ama çocuk gibi pışpışlanmıyorum ve bilmiyorum onu kaybetmek istemiyorum ama ailemi de bırakamıyorum...


Yarın büyük ihtimal buluşmak için gelecek ve ben sanırım ona evlenmek istemediğimi söyleyeceğim işin içinden çıkamıyorum ama bu doğru olan mı bilmiyorum. Ailemi benden uzakta bırakma düşüncesi çok ağır geliyor napacağımı bilmiyorum. Ailem hariç beni onun kadar seven ve bana katlanan ve en önemlisi hayatıma alacak kadar yakın bulacağım birini bulamayacağıma da eminim, bahsettiğim (aslında bahsetmediğim xd) psikolojik sebeplerden ötürü.:anne:Bir sürü yazı ve fikir okudum yaşam hikayesi okudum, dinledim belki akıl gelir diye ama eninde sonunda çok korkuyorum ve herhangi iki seçimden birinde pişman olmaktan korkuyorum. Fikir almak dertleşmek istiyorum kafam çok karışık. :KK43: Buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim.^^
bu duygu durumlarıyla asla evlenmeyin bence..
birkac aya kalmaz ailemi özledim vs boşanma olmasın.
baglilik ile bagimlilik arasında fark var. ham ayrılıp hem onsuz olamama hali vs tuhaf geldi bana.
herkesin ailesi var. Evlenmeyi aileyi terketmek olarak görmeniz de pek saglikli degil.
psik. destek alin.
 

Mihrimah Sultann

Nev-i şahsına münhasır 🦋
Kayıtlı Üye
24 Ocak 2021
2.049
3.779
Bazen bende böyle düşünüyorum çünkü önceden de ciddi düşünüyordum ve bu kadar korkum yoktu hep çekingendim o ayrı bir konu hatta yanında mutlu olurum bile diyordum ama zamanla yaşadıklarım umutsuzluğa yol açtı sanki
Sen o adama güvenmiyorsun o yüzden böyle hissediyorsun, güvenli biri olsa ailenden ayrılman seni sadece üzer ama korkutmaz, sen korkuyorsun çünkü bu adama güvenmiyorsun ..
 

Dahliadivin

Ayar saniyenin peşinde koşmaktır 🕑
Pro Üye
21 Ocak 2018
5.140
12.865
28
Kimse sizi aileniz gibi simartmak zorunda degilki siz malesef normal degilsiniz tedavide olmuyorsunuz ee? Kapris yapayim her turlu simarikligi yapayim beni avutsun, kimse bunu yapmazki bencede evlenmeyin yazik ikinizin hayatinida karartacaksiniz once tedavi olun ilaclari begenmemissiniz pardonda bunun kararini verecek durumda degilisiniz
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 53 gün geçti.

Gondergelsin

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
7 Ağustos 2014
1.327
2.097
37
Tedavi almalisiniz ben de arkadaslar gibi ustune basa basa soyluyorum. Calisiyor musunuz? Evlenmeyin sakin bu sartlarda. Ama asil soylemek istedigim su;Artik ailenizin tepesinden inin ya valla orta yasli insanlar buyuyun diye gozunuzun icine bakmistir ama artik bikmislardir eminim. Ailem gibi kimse nazimi cekmez demeyin kimse cekmesin nazinizi yazik insanlara eziyet vermeyin
 

Pinkflambe

Guru
Kayıtlı Üye
7 Ocak 2016
5.589
24.642
Ailemden başkası benim kaprislerimi, çocukluklarımı çekmez gibi geliyor yazmışsınız ya çok doğru çekmez. Elin oğlu niye çeksin ki sizin şımarıklığını? Sizin kendinizi düzeltmeniz lazım ama bunu evlenmek için değil kendiniz için yapın. Allah gecinden versin ama şu hayatta hiç birimiz kalıcı değiliz. Bir gün ailenizi kaybettiğinizde nasıl devam edeceksiniz hayata bu şekilde bağımlıyken? Değişmek istiyor musunuz bunu sorun önce cevap evetse psikolojik destek alın. Evlenmeme kararınızı destekliyorum bu arada.
 

Pinkflambe

Guru
Kayıtlı Üye
7 Ocak 2016
5.589
24.642
Bana yardımcı olabileceklerini düşünmüyorum ayrıca gittim ilaç yazıp yolladı ve ilaç tedavisi istemiyorum

Hangi üst düzey bilgi birikiminize dayanarak size yardımcı olabileceklerini düşünmüyorsunuz? İlaç yazmışsa demek ki ilaç kullanmanız lazım. İşin uzmanından daha bilgiliyseniz kendi kendinizi tedavi etseydiniz. Siz şuna an evde oturup bir şeyler düzelsin diye beklediğinizin farkında mısınız? Mesela kulağımda egzama var doktor bana damla verdi, ben damla kullanmak istemiyorum diye kullanmasam ne olur sizce?
 

Feniks

Aktif Üye
Pro Üye
Kayıtlı Üye
14 Ocak 2021
597
1.603
Hayatınızda ondan başka ilgilenecek, sizi heyecanlandıracak bir şey yok da ondan bu adama bağımlısınız.
Kalk bi silkelen, spora başla, eğitim, bir iki muhabbet et yabancı insanlarla, maksat laf olsun ve açılmak.
Hayatının merkezinde SEN ve HEDEFLERIN olaydı, bu kadar çabuk yıkılmazdın.
Adam seni istediği yere çeviriyor. Saygısı kalmamış çünkü senin kendine saygın yok.
Giderse gitsin, dünyada milyarlarca erkek var.
Bunu nasıl bulduysan, başkasını da yine bulursun.
Ama o zaman hayatıyla barışık bir kadın olmuş olursun. Mazoşist gibi davranmayın.
Bu dediklerime kulak asın, psikolojinizi kendiniz yönetin. Şu anda çünkü o sizi yönetiyor. Anneniz babanız elin oğlu gelsin ezsin diye büyütmedi sizi.
Destek alın.
 

Mavistez

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
14 Ekim 2018
4.415
3.398
Aslında ailemi bırakmaktan korkuyorum sanırım...
27 yaşına girecek ömrü boyunca ailesiyle yaşamış, ailesinden uzağa nerede ise hiç gitmemiş, tüm günü evde odasında geçen çekingen, eli sıcak sudan soğuk suya sokulmamış tabiri caizse babasının prensesi gibi büyümüş ve insanlarla iletişimi olmayan (fobik) biriyim. Yıllar önce birisiyle tanıştım sanaldan ve gerçekten sevdim o sıralar da bu halimden daha kötü bir haldeydim ve karşımdakini reddettim ama onu kaybettiğimde benim için önemi anladım ve durmadan ona ulaşmaya çalıştım ne ise bir şeyler oldu ve bir yıl kadar sonra bana ulaştı ve ilk ciddi ilişkimizin temeli 2017 yılında atıldı. O zamandan bu zamana kavga gürültü ayrıl barış bi şekilde ilişkimiz sürüyor.

Bu ilişkiye başladığımda da çok endişelerim vardı ve bunların hepsini bilir. Birkaç hastalığım var fiziki ve psikolojik bunları da biliyor (ama abarttığımı düşünür genelde). Zaten yansıtıyorum. İlişkiye başlarken ve sürdürürken hep "ciddi" ilişki olarak baktım öyle sürdürdüm. Zaman zaman ayrılıklarımız oldu onu çok özledim, sanki onsuz yapamayacakmışım gibi çok kötü durumlara düşüyorum kendime zarar veriyorum veya çevreme ama genelde kendime. Ne ise en sonunda sevgilim "bu iş olacaksa olsun ya da bitsin" dediğinde evlilikte hiç gözüm olmasa da onu kaybetmek istemediğim için "dene nolacak olmadı boşanırsın" diye kendimi avuttum ama ailemden kopacak olma düşüncesi, kardeşimden babamdan annemden her gün geri döndüğüm evimden odamdan alışkanlıklarımdan, tek başımayken olan pasaklı halimden, bazen kıllarımı bile almayışımdan kısaca rahatlığımdan, yalnızlığımdan kopacak olma düşünceleri, hiç bilmediğim bi ile gitmek zorunda kalacağım ve ben ailemden 2 gün bile ayrı kalamayan birisiyim, kavgalarımız elbet oldu ama el bebek gül bebek büyüdüm şimdiki sevgilim bana onların davrandığı gibi davranmıyor ama onu kaybetmekte istemiyorum ama ailemi de bırakmak istemiyorum ailem yaşlanırken yanlarında olmak istiyorum. Bazen düşünüyorum "birkaç senedir tanıdığım biri için ailemi bırakmaya değer mi" diye. Ailemden başkası benim kaprislerimi, çocukluklarımı çekmez gibi geliyor. Sürekli bunları kafama takıp ağlıyorum. Bu endişelerimi sevgilime de söyledim ama o aileme bu kadar bağlı olmamı anlayamıyor bulunduğum şehre de gelmek istemiyor. Evlenecek olursam ya İstanbul ya da Antalyaya gitmek zorunda kalacağım ve ben burayı yeşilliği, ormanını, bir sürü kuş türünü barındıran doğasını çok seviyorum. Şu an ailemleyim ama sadece kendime karşı sorumluluğum var. Sevgilimi seviyorum, her hayalimde yeri var, nerede ise tüm ilklerimi onla yaşadım her anlamda ilklerimi, duygularımı çoğu zaman abartı bulsa da beni seviyor o da ama çocuk gibi pışpışlanmıyorum ve bilmiyorum onu kaybetmek istemiyorum ama ailemi de bırakamıyorum...


Yarın büyük ihtimal buluşmak için gelecek ve ben sanırım ona evlenmek istemediğimi söyleyeceğim işin içinden çıkamıyorum ama bu doğru olan mı bilmiyorum. Ailemi benden uzakta bırakma düşüncesi çok ağır geliyor napacağımı bilmiyorum. Ailem hariç beni onun kadar seven ve bana katlanan ve en önemlisi hayatıma alacak kadar yakın bulacağım birini bulamayacağıma da eminim, bahsettiğim (aslında bahsetmediğim xd) psikolojik sebeplerden ötürü.:anne:Bir sürü yazı ve fikir okudum yaşam hikayesi okudum, dinledim belki akıl gelir diye ama eninde sonunda çok korkuyorum ve herhangi iki seçimden birinde pişman olmaktan korkuyorum. Fikir almak dertleşmek istiyorum kafam çok karışık. :KK43: Buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim.^^
Sevgiline soyle annenlerin yanına beraber yaşamayı kabul ederse evlenin (ki hiç sanmıyorum) yoksa en güzeli ayrılmak. Ciddi anlamda psikolojik tedavi görmen gerektiğini dusundum
 

Passifloraetkisi

Aktif Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
18 Ocak 2021
939
1.228
Aslında ailemi bırakmaktan korkuyorum sanırım...
27 yaşına girecek ömrü boyunca ailesiyle yaşamış, ailesinden uzağa nerede ise hiç gitmemiş, tüm günü evde odasında geçen çekingen, eli sıcak sudan soğuk suya sokulmamış tabiri caizse babasının prensesi gibi büyümüş ve insanlarla iletişimi olmayan (fobik) biriyim. Yıllar önce birisiyle tanıştım sanaldan ve gerçekten sevdim o sıralar da bu halimden daha kötü bir haldeydim ve karşımdakini reddettim ama onu kaybettiğimde benim için önemi anladım ve durmadan ona ulaşmaya çalıştım ne ise bir şeyler oldu ve bir yıl kadar sonra bana ulaştı ve ilk ciddi ilişkimizin temeli 2017 yılında atıldı. O zamandan bu zamana kavga gürültü ayrıl barış bi şekilde ilişkimiz sürüyor.

Bu ilişkiye başladığımda da çok endişelerim vardı ve bunların hepsini bilir. Birkaç hastalığım var fiziki ve psikolojik bunları da biliyor (ama abarttığımı düşünür genelde). Zaten yansıtıyorum. İlişkiye başlarken ve sürdürürken hep "ciddi" ilişki olarak baktım öyle sürdürdüm. Zaman zaman ayrılıklarımız oldu onu çok özledim, sanki onsuz yapamayacakmışım gibi çok kötü durumlara düşüyorum kendime zarar veriyorum veya çevreme ama genelde kendime. Ne ise en sonunda sevgilim "bu iş olacaksa olsun ya da bitsin" dediğinde evlilikte hiç gözüm olmasa da onu kaybetmek istemediğim için "dene nolacak olmadı boşanırsın" diye kendimi avuttum ama ailemden kopacak olma düşüncesi, kardeşimden babamdan annemden her gün geri döndüğüm evimden odamdan alışkanlıklarımdan, tek başımayken olan pasaklı halimden, bazen kıllarımı bile almayışımdan kısaca rahatlığımdan, yalnızlığımdan kopacak olma düşünceleri, hiç bilmediğim bi ile gitmek zorunda kalacağım ve ben ailemden 2 gün bile ayrı kalamayan birisiyim, kavgalarımız elbet oldu ama el bebek gül bebek büyüdüm şimdiki sevgilim bana onların davrandığı gibi davranmıyor ama onu kaybetmekte istemiyorum ama ailemi de bırakmak istemiyorum ailem yaşlanırken yanlarında olmak istiyorum. Bazen düşünüyorum "birkaç senedir tanıdığım biri için ailemi bırakmaya değer mi" diye. Ailemden başkası benim kaprislerimi, çocukluklarımı çekmez gibi geliyor. Sürekli bunları kafama takıp ağlıyorum. Bu endişelerimi sevgilime de söyledim ama o aileme bu kadar bağlı olmamı anlayamıyor bulunduğum şehre de gelmek istemiyor. Evlenecek olursam ya İstanbul ya da Antalyaya gitmek zorunda kalacağım ve ben burayı yeşilliği, ormanını, bir sürü kuş türünü barındıran doğasını çok seviyorum. Şu an ailemleyim ama sadece kendime karşı sorumluluğum var. Sevgilimi seviyorum, her hayalimde yeri var, nerede ise tüm ilklerimi onla yaşadım her anlamda ilklerimi, duygularımı çoğu zaman abartı bulsa da beni seviyor o da ama çocuk gibi pışpışlanmıyorum ve bilmiyorum onu kaybetmek istemiyorum ama ailemi de bırakamıyorum...


Yarın büyük ihtimal buluşmak için gelecek ve ben sanırım ona evlenmek istemediğimi söyleyeceğim işin içinden çıkamıyorum ama bu doğru olan mı bilmiyorum. Ailemi benden uzakta bırakma düşüncesi çok ağır geliyor napacağımı bilmiyorum. Ailem hariç beni onun kadar seven ve bana katlanan ve en önemlisi hayatıma alacak kadar yakın bulacağım birini bulamayacağıma da eminim, bahsettiğim (aslında bahsetmediğim xd) psikolojik sebeplerden ötürü.:anne:Bir sürü yazı ve fikir okudum yaşam hikayesi okudum, dinledim belki akıl gelir diye ama eninde sonunda çok korkuyorum ve herhangi iki seçimden birinde pişman olmaktan korkuyorum. Fikir almak dertleşmek istiyorum kafam çok karışık. :KK43: Buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim.^^
Gerçek aşk değil seninkisi alışkanlık olabilir ama gerçekten aşık olsam bunları düşünmezsin ve evlenme kararı versende mutlu bi evlilik olacağını sanmam
 


Meral01

Popüler Üye
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
11 Mayıs 2016
2.658
2.720
Ona bu tür endişelerimi dile getirdiğimde aksine üzülüyor ve aşağılanmış hissediyormuş yani destekçi olacağını düşünüyor bana diyor ki onunla olduğumda bu endişelerim gidermiş ama bilmiyorum :KK43:

Daha fazla erteleyemem çocuğun bekleyecek sabrı kalmadı ki xd bende zamanla diye bekledim ama bekledikçe içinden çıkamıyorum

İlaç tedavisi başlatmıştı ama ilaçlar beni daha kötü yaptı yani ne bileyim bişi hissetmiyormuşum gibi o hissi sevmedim ve tedavi filan olmuyorum

Mesela aşırı kıskancım ve bunu kafasına takmıyor istediğini yapar bense kendi kendime kudurup kendime zarar verip ağlarım evimde beni umursamaz bile salak der geçer ya da keyfine bak der güven bana filan, her duygumu aşırı yaşıyorum o an kendimden geçiyorum resmen krizlere giriyorum ve bi zaman sonra bundan sıkıldı ve beni umursamamaya başladı bu da beni çok üzüyor ve düşündürüyor. Ailem olsa öyle umursamamazlık yapmaz diye düşünüyorum ki öyle de zaten. En çok duygusal açıdan korkuyorum zaten. Aynı evde olsak beni gene mi umursamayacak diyorum kendime. Meşguliyetim işte el işi yapıyorum okumuyorum çalışmıyorum da evde yapılacak ne var ise onu yaparım genelde. Hastalıklarım konusunda da bence de bazen abartıyorum ama elimde olan bir şey gerçekten değil ve ben onun "abartıyosun, kendine gel, istediğimi yaparım, ağla" demesinden ise daha yapıcı konuşmasını beni sakinleştirmesini bekliyorum ama bulamıyorum. Sıkılıyor olabilir tabi bana çoğu zaman bir sevgiliden ise çocuğuymuş gibi davranması gerekiyor sanırım ama bunları da biliyordu her şeyimi en başından beri biliyordu. Bazen vurdumduymaz ve bazen de haksız ama haksızlıklarını beni üzdüğünü görmez. Tamamen her şeyde ben haklıyım demiyorum zaten
siz bir iyilik yapın evlenmeyin gelecekte ki doğacak çocuklarınızı düşünün şu psikolojinizi o çocuklara da yaşatmaya hakkınız yok
 

dr_yad

...........
Pro Üye
9 Aralık 2009
10.969
31.499
Sizi aileniz mı bu hale getirdi? Evlenmek istediğiniz kişide normal biri değil bence nedenini boşverin. Bir uzmana gidin acilinden
 

Mihoko

Shimana Kameko
Kayıtlı Üye
5 Ocak 2016
90
55
Sevgiline soyle annenlerin yanına beraber yaşamayı kabul ederse evlenin (ki hiç sanmıyorum) yoksa en güzeli ayrılmak. Ciddi anlamda psikolojik tedavi görmen gerektiğini dusundum
Bunu asla kabul etmiyor keşke etseydi zaten kabul etse bu kadar düşünmicem bile
Sen o adama güvenmiyorsun o yüzden böyle hissediyorsun, güvenli biri olsa ailenden ayrılman seni sadece üzer ama korkutmaz, sen korkuyorsun çünkü bu adama güvenmiyorsun ..
Evet haklısın :/
siz bir iyilik yapın evlenmeyin gelecekte ki doğacak çocuklarınızı düşünün şu psikolojinizi o çocuklara da yaşatmaya hakkınız yok
Çocuk doğurmayı düşünmüyorum zaten farkındayım bu haldeyken ve dünya da bu haldeyken çocuk filan doğrulmaz np
Sizi aileniz mı bu hale getirdi? Evlenmek istediğiniz kişide normal biri değil bence nedenini boşverin. Bir uzmana gidin acilinden
Ailem çevre kendim zamanla biriken sorunlar işte hassas bir kişiliğim var, evet bazen bende düşünüyorum onun da normal olmadığını :KK12:
 

dr_yad

...........
Pro Üye
9 Aralık 2009
10.969
31.499
Bunu asla kabul etmiyor keşke etseydi zaten kabul etse bu kadar düşünmicem bile

Evet haklısın :/

Çocuk doğurmayı düşünmüyorum zaten farkındayım bu haldeyken ve dünya da bu haldeyken çocuk filan doğrulmaz np

Ailem çevre kendim zamanla biriken sorunlar işte hassas bir kişiliğim var, evet bazen bende düşünüyorum onun da normal olmadığını :KK12:
Sen ona güvenmiyorsun diyenlere bakma.sevgilin de normal değil ama kim olsa güvenmeyecektiniz. Güvenilir biri olsa bu kadar tanıyacak kadar bile konuşamazdiniz yanlış anlamayın da..Hiç sevgilinize giydirecek durum yok şu an siz en acilinden kendinize dönün bir uzmana gidin, sevginiliniz de ne yapıyorsa yapsın. Konu gerçekten o değil bence. Bırakın gitsin nereye gidiyorsa
 

Ozlm0765

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
8 Haziran 2021
5
2
21
Aslında ailemi bırakmaktan korkuyorum sanırım...
27 yaşına girecek ömrü boyunca ailesiyle yaşamış, ailesinden uzağa nerede ise hiç gitmemiş, tüm günü evde odasında geçen çekingen, eli sıcak sudan soğuk suya sokulmamış tabiri caizse babasının prensesi gibi büyümüş ve insanlarla iletişimi olmayan (fobik) biriyim. Yıllar önce birisiyle tanıştım sanaldan ve gerçekten sevdim o sıralar da bu halimden daha kötü bir haldeydim ve karşımdakini reddettim ama onu kaybettiğimde benim için önemi anladım ve durmadan ona ulaşmaya çalıştım ne ise bir şeyler oldu ve bir yıl kadar sonra bana ulaştı ve ilk ciddi ilişkimizin temeli 2017 yılında atıldı. O zamandan bu zamana kavga gürültü ayrıl barış bi şekilde ilişkimiz sürüyor.

Bu ilişkiye başladığımda da çok endişelerim vardı ve bunların hepsini bilir. Birkaç hastalığım var fiziki ve psikolojik bunları da biliyor (ama abarttığımı düşünür genelde). Zaten yansıtıyorum. İlişkiye başlarken ve sürdürürken hep "ciddi" ilişki olarak baktım öyle sürdürdüm. Zaman zaman ayrılıklarımız oldu onu çok özledim, sanki onsuz yapamayacakmışım gibi çok kötü durumlara düşüyorum kendime zarar veriyorum veya çevreme ama genelde kendime. Ne ise en sonunda sevgilim "bu iş olacaksa olsun ya da bitsin" dediğinde evlilikte hiç gözüm olmasa da onu kaybetmek istemediğim için "dene nolacak olmadı boşanırsın" diye kendimi avuttum ama ailemden kopacak olma düşüncesi, kardeşimden babamdan annemden her gün geri döndüğüm evimden odamdan alışkanlıklarımdan, tek başımayken olan pasaklı halimden, bazen kıllarımı bile almayışımdan kısaca rahatlığımdan, yalnızlığımdan kopacak olma düşünceleri, hiç bilmediğim bi ile gitmek zorunda kalacağım ve ben ailemden 2 gün bile ayrı kalamayan birisiyim, kavgalarımız elbet oldu ama el bebek gül bebek büyüdüm şimdiki sevgilim bana onların davrandığı gibi davranmıyor ama onu kaybetmekte istemiyorum ama ailemi de bırakmak istemiyorum ailem yaşlanırken yanlarında olmak istiyorum. Bazen düşünüyorum "birkaç senedir tanıdığım biri için ailemi bırakmaya değer mi" diye. Ailemden başkası benim kaprislerimi, çocukluklarımı çekmez gibi geliyor. Sürekli bunları kafama takıp ağlıyorum. Bu endişelerimi sevgilime de söyledim ama o aileme bu kadar bağlı olmamı anlayamıyor bulunduğum şehre de gelmek istemiyor. Evlenecek olursam ya İstanbul ya da Antalyaya gitmek zorunda kalacağım ve ben burayı yeşilliği, ormanını, bir sürü kuş türünü barındıran doğasını çok seviyorum. Şu an ailemleyim ama sadece kendime karşı sorumluluğum var. Sevgilimi seviyorum, her hayalimde yeri var, nerede ise tüm ilklerimi onla yaşadım her anlamda ilklerimi, duygularımı çoğu zaman abartı bulsa da beni seviyor o da ama çocuk gibi pışpışlanmıyorum ve bilmiyorum onu kaybetmek istemiyorum ama ailemi de bırakamıyorum...


Yarın büyük ihtimal buluşmak için gelecek ve ben sanırım ona evlenmek istemediğimi söyleyeceğim işin içinden çıkamıyorum ama bu doğru olan mı bilmiyorum. Ailemi benden uzakta bırakma düşüncesi çok ağır geliyor napacağımı bilmiyorum. Ailem hariç beni onun kadar seven ve bana katlanan ve en önemlisi hayatıma alacak kadar yakın bulacağım birini bulamayacağıma da eminim, bahsettiğim (aslında bahsetmediğim xd) psikolojik sebeplerden ötürü.:anne:Bir sürü yazı ve fikir okudum yaşam hikayesi okudum, dinledim belki akıl gelir diye ama eninde sonunda çok korkuyorum ve herhangi iki seçimden birinde pişman olmaktan korkuyorum. Fikir almak dertleşmek istiyorum kafam çok karışık. :KK43: Buraya kadar okuyanlara teşekkür ederim.^^
Once kndinize karsi ozguveniniz olmasi lazim cunku evlilik cok önemli bir adim ve bu adimi atarken destek alabilirsiniz