Yıllardır foruma üyeyim. Kendim gibi dertleri olanları okurum. Anlatsam ne derler diye de düşünürdüm. Keşke yazmak nasip olmasaydı.
17 yıllık evliyim. Evliliğim hayallerimin çöplüğü gibi. Sebepleri çok ama ana başlıklar olarak eşimin hiçbir zaman arkamda durmaması, beni yalnız bırakması, herhangi bir durumda seçtiği kişinin hiçbir zaman ben olmaması ( ailesi olur, arkadaşları olur hatta sokaktaki x bir şahıs için bile beni yalnız bırakır), çocukları yetştirme konusunda asla bir merakının araştırmasının olmaması( hep ben demeliyim şöyle yap böyle yap), telefona dalması, beni hastalandığımda yalnız bırakması tansiyonum 16/10 lardayken tek başıma ağladım geceler boyu. Neyin var demedi. Hem de kaç kere. İnanın tek tek yazsam okunmaz. Bu ve benzeri sebeplerle çoğu kez küslükler ve mesafeler girdi aramıza. İlk başlarda özürler dileyip barışmaya çalışır sözler verirdi. Hep bu sözleri tutacağına inanarak devam ettim. Ama tutmadı, zamanla çabamız bitti ikimizinde. En son "seni affetmiyorum şu an ama gözlemleyeceğim. Belki yıllar sürer sna tekrar güvenmem" diyerek devam dedim.
Şu an gene aramız soğuk ve beni artık iyice kaderime terk etti. Günlük ev işi ve çocuklar hariç iletişimimiz yok. Sadece arada konuşalım mı falan diyor. Ama ben ezberlediğim repliklerin hiçbirini duymak istemiyorum. Çok ağlıyorum. Çok üzülüyorum (Bu benim aptallığım, içimden nefret ve soğuma gelmiyor anlamıyorum) Ona belli etmeden. Çünkü zaten umurunda da değil belli etsem ne olur. Bana değer vermiyor. Bunu biliyorum.
Hiç kıymetli olmamak zoruma gidiyor. Çünkü gerçekten hak etmiyorum bu muameleyi. Onun gibi olmayı çok istiyorum. Duygusuz, merhametsiz, gaddar. Ama olamıyorum
