1 buçuk yıldır evliyiz. 7 aylık bebeğimiz var. Evlendiğimiz günden beri sürekli kavga gürültü. Eşim hep benim istediğim olmayınca kavga çıkarttığımı, bana hayır deyince bunu kaldıramadığımı, herşeyin benim istediğim gibi olmayacağını söylüyor. Konuya burdan girdim çünkü tam olarak böyle olmasa da aslında böyle. Evlendik ben canımız ne isterse yaparız birlikte yemekler oyunlar gezmeler vs aklınıza ne gelirse. Aktivite yapmak istedim yorgunum sonra dedi ben istiyorum dedim kavga çıktı. Yürüyüş yapmak istedim canım istemiyor evde olalım dedi ben istiyorum kırma beni dedim yine olmadı kavga çıktı. Bi sabah uyandım dışarıda piknik kahvaltı için hazırlık yaptım eşim canım istemiyor gitmeyelim dedi diye kavga çıktı. Çünkü ben eşimle bişeyler paylaşmak istedim anı biriktirmek gülmek eğlenmek. O istemeyince mesela ne yaparsam yapayım onu kararından çevirememek beni çok kırdı kavga ettik bağır ş çağırış.. zaten evlendik bikaç ay sonra hamile olduğumu öğrendim sanırım çok daha hassastım benim isteklerimi önemsesin ya da bozulduğumu anladığında tavrı değişsin istedim ama olmadı. Ben tavır yaptıkça memnuniyetsiz oldum. Sürekli bana “sen bişey istersin bana söylersin ben düşünürüm uygun değilse hayır derim senin buna saygı duyman lazım” dedi. Ben bunu kabul etmedim kararı sen değil biz vermeliyiz birbirimizin isteklerini önemsemeliyiz dedim olmadı. Ben bişey istiyorsam o istemiyorsa karşısında öleyim istersem yine olmaz.. sinir krizi geçirip hamileyken çok kez kendimi dışarı atıp bağıra bağıra ağlamışlığım var neden böyle oluyor çok mu şey istiyorum diye. Hala da öyle. Çocuğumuz oldu sorumluluklar alınsın istedim yeri geldi güzelce konuştum yeri geldi bağırdım kavga ettim sinir krizleri geçirdim olmadı. Ben sinir krizi geçirirken karşısında ağlayıp bağırırken “sen böyle yaptıkça sana hiçbişey yapasım gelmiyor” gibi cümleler söyleyip kendimi daha da aşağılık hissettirdi. Bebeğimizin bezini al sen de alış artık dedim diye “o kadar değil iyice saçmaladın” gibi cümleler söyleyip bunları normal kabul etmemi istedi ama bana normal değildi. Çok kötü bi lohusalık geçirdim sürekli ağlama depresyon. O süreçte de çok yalnız kaldım bunları düşündükçe eşime daha çok öfkeleniyorum. Bebeğimizin tüm bakımı bendedir uyutma besleme alt değişimi yemek yedirme vs. Emen bir bebek besleme tamam ama diğerlerinde en azından yapabilir o da baba sonuçta diyorum. Ev işlerinden anlamadığını söyler. Yemek yapmak zaten hiç yoktu. Temizlik vs bendedir arada bi ev çok dağınıksa öyle bi yüzeysel toparlar. Mesela hatırlıyorum Hamileliğimde çok zor geceler geçirdim sabahında bi tost yapıp kahvaltıyı sen hazırlasan mesela dedim diye surat yaptığı, sonrasında benim sinirlenip kavga ettiğimiz çok olmuştur. O böyle şeylerde sürat yapınca ben susamıyorum sinirlenip cevap veriyorum sonra kavga çıkıyor. Artık yorulduğumu bebeğimizin bakımıyla dnunda ilgilenmesu gerektiğini söylediğimde kavga çıkıyor nasıl oluyor bilmiyorum ama beni bi şekilde çıldırtıyor suçlu çıkarıyor sonra ben sinir krizi geçiriyorum. Ağlıyorum yanıma gelsin istiyorum daha çok kinleniyor günlerce ben konuşmasam konuşmuyor. En son ki tartışmamız da şuydu. Bayram da yakın bi akrabam aynı zamanda arkadaşım uzak şehirden geldi onu görmek istedim. Annemin teyzesinin kızı oluyor bu arada normal zamanda da sık sık annesiyle filan da görüşürüz çok severim. Ama eşim çok hoşlanmıyor kendisinden. O günde eşimin akrabalarını gezecektik hep. Akrabamızın geldiğini duyunca bi ara onlara da bayram ziyaretine uğramak istedim. Eşim yine o nerden çıktı şimdi o da evlendi gitti ama sürekli burda, zaten senin yakın akraban bile değil onlar kim vs şeklinde konuştu. Sevdiğim değer verdiğim insanlar bunu biliyor 1 saatlik benim için bayramlaşmaya gelecek. Niye böyle yapıyorsun dedikçe olay daha da büyüdü gitti. Ben de sinirle o zaman ben de seninle bayramlaşmaya hiçbişeyere gelmeyeceğim dedim. Sonuç o tek gitti herkesle bayramlaşmaya ben de evde durdum bayram boyunca. Sadece anne babaları ziyaret etmiş olduk ilk gün birlikte. Sen o kadın için benim akrabalarıma gelmiyorsun he diyip daha çok sinirlendi. 1 hafta oldu hala düşman gibi bakıyor bana. Beni suçluyor iç dünyasında ben de bana hayır deyip kestirip atmak her seferinde bu kadar m kolay ben o mutlu olsun diye yapardım en azından biçok şeyi diye düşünüp o neden yapmıyor diye daha çok üzülüyorum. Ayrıca bebeğimizle zaten doğru düzgün ilgilenmiyordu şimdi sıfıra indi gibi bişey. Südece gelip sevip öpüp gidiyor yanımdan. Uykusuzluk stres mahvetti beni bunun siniriyle bağırdım çağırdım niye beni bu kadar yalnız bırakıyorsun ilgilenmiyorsun çocukla hiç diye. Kavga da etsek hiç merhametin yok bana dedim. “Sana bundan sonra iyilik filan yok” demez mi. Bu cümle benim kopuşum oldu. Çocuğu Alıp 1 saat oyalamak bana iyilik olarak görüyor kendince. Ne kadar zıt düşünüyoruz halbuki. Yine kavga kıyamet. Asla anlaşıldığımı düşünmüyorum. O gün bugündür yemek de yapmıyorum evde kendine dışarıdan sipariş veriyor. Zaten çocuğumuz uykuyu sevmiyor kafam sersem oldu bikaç aydır bu konudan bide üstüne eşimin bu davranışlar mahvediyor beni. Ben sabaha kadar çocukla uğraş evle uğraş oyun oyna uyut derken zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Eşim tv televizyon ne bulursa film izliyor uyuyor takılıyor öyle benimle de konuşmuyor arada gelip çocuğu öpüp gidiyor.bunları yazarken bile tutamıyorum kendimi ağlıyorum gelip sarılsa yorgunluktan hüngür hüngür ağlayacağım omuzunda ama beni düşmanı gibi görüyor. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Hep kavga çıkaran beklentisi olan ben oluyorum. Ona kendini sürekli yetersiz hissettiriyormuşum hiç övmüyormuşum. Acaba diyorum bende mi gerçekten sorun çok mu abartıyorum. Sorumlulukların az da olsa paylaşıldığı isteklere değer verilen bi evlilik hayalim. Tabi ki her zaman benim dediğim olsun kafasında olduğumu düşünmüyorum ama yapılabilecek şeylerken neden bu kadar inatlaşılır ki.. sen istiyorsan yapalım dese kendimi o kadar değerli hissedeceğim ki artık bu duruma geldim. Bu arada bikaç ay sonra bende işe başlayacağım ve o zaman nasıl dlaçak tek başıma nasıl yetişeceğim herşeye bilmiyorum. Birileriyle konuşup dertleşmeye ihtiyacım var sanırım…
