Evlilik böyle mi birşey mi, çok yoruldum

hayallervehayatlarrr .!.:

Çocuğa hem annem hem kayınvalidem bakacak gibi duruyor. Aslında ben anlaşılamayınca gözlerim doluyor tutamıyorum kendime. Ama ben a diyorum karşımdaki z diyor ve beni suçluyor. Aslında en başında ben açtım konuyu benim rahatsız olduğum bu konu vardı. İş bana dönüyor bir anda. Yani günlerdir konuşmuyoruz şimdi gidip konuşsam hala beni suçluyor belki de konuşmak istemiyorum diyecek, konuşmasam ona daha çok kızıyorum içten içe,

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

Ben her gün birşey yapalım demiyorum ki ona, demedim de. Bu haftada bir olayını ona söylemiştim bi kere. Ailem günümüz olsun diye. Yok olmadı o günü de tutturamadık. Ben hadi dedim o gün o y

bu anlattıklarım size sürekli kaos çıkardığım durumunu nasıl gösterdi. Ben her gün bişey yapalım her gün eğlenelim mutlu olalım kafasında değilim. Ona ayrıca alanda tanıdığımı düşünüyorum ve kendime de tabi ki. Arkadaşlarımızla vakit geçirip evimize gelebiliyoruz normal bir şekilde hiçbi sorun yok. Bu sinir krizleri de hemen olmadı tabi ki. Benim sinir krizi geçirmemin sebebi onun hayır demesi de değil aslında, tavrı üslubu. Bişey istiyorum ya o istediğim onun için hiç önemli değil onun keyfi gelirse düşünür onu yapar ya da. Hamileyim son ayıma kadar ben de çalıştım. Bi gün çalışıyor bi gün evde o. Onun evde olduğu benim çalıştığım çok gün oldu ben koşa koşa eve gelip onun evde de olsa yorgun halini düzeltmeye çalıştım enerji vermeye mutlu etmeye. Karşımda da duvar görmek istemiyorum ya.

Genişletmek için tıkla...

Aysenimi .!.:

Bence sen ters psikoloji yap.giyin, süslen, gez toz.o evde yokmuş gibi davran.millet peşinden koşarken şımarmak kolay tabi.bak bakalım nasıl etekleri tutuşuyor.

Genişletmek için tıkla...

tla775 .!.:

Kisisel tecrubem hic bir sey degismeyecegi yonunde, umursamayan umursamiyor, ne zaman alti bos olmayan bir cildirma yapar, o zaman ise yarar.

Genişletmek için tıkla...

Khomyuk .!.:

Kesinlikle adamın ailesine gitmemiş bayramda ama kendi sevdiği akrabasına da gitmemiş evde orurmuş. Adam akrabalarına gittiğinde alıp çocuğu kendisi de o akrabasına gidecekti. Evde küsüp oturup o kadınla görüşmeyince yine adamın istediği oldu.

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

1 buçuk yıldır evliyiz. 7 aylık bebeğimiz var. Evlendiğimiz günden beri sürekli kavga gürültü. Eşim hep benim istediğim olmayınca kavga çıkarttığımı, bana hayır deyince bunu kaldıramadığımı, herşeyin benim istediğim gibi olmayacağını söylüyor. Konuya burdan girdim çünkü tam olarak böyle olmasa da aslında böyle. Evlendik ben canımız ne isterse yaparız birlikte yemekler oyunlar gezmeler vs aklınıza ne gelirse. Aktivite yapmak istedim yorgunum sonra dedi ben istiyorum dedim kavga çıktı. Yürüyüş yapmak istedim canım istemiyor evde olalım dedi ben istiyorum kırma beni dedim yine olmadı kavga çıktı. Bi sabah uyandım dışarıda piknik kahvaltı için hazırlık yaptım eşim canım istemiyor gitmeyelim dedi diye kavga çıktı. Çünkü ben eşimle bişeyler paylaşmak istedim anı biriktirmek gülmek eğlenmek. O istemeyince mesela ne yaparsam yapayım onu kararından çevirememek beni çok kırdı kavga ettik bağır ş çağırış.. zaten evlendik bikaç ay sonra hamile olduğumu öğrendim sanırım çok daha hassastım benim isteklerimi önemsesin ya da bozulduğumu anladığında tavrı değişsin istedim ama olmadı. Ben tavır yaptıkça memnuniyetsiz oldum. Sürekli bana “sen bişey istersin bana söylersin ben düşünürüm uygun değilse hayır derim senin buna saygı duyman lazım” dedi. Ben bunu kabul etmedim kararı sen değil biz vermeliyiz birbirimizin isteklerini önemsemeliyiz dedim olmadı. Ben bişey istiyorsam o istemiyorsa karşısında öleyim istersem yine olmaz.. sinir krizi geçirip hamileyken çok kez kendimi dışarı atıp bağıra bağıra ağlamışlığım var neden böyle oluyor çok mu şey istiyorum diye. Hala da öyle. Çocuğumuz oldu sorumluluklar alınsın istedim yeri geldi güzelce konuştum yeri geldi bağırdım kavga ettim sinir krizleri geçirdim olmadı. Ben sinir krizi geçirirken karşısında ağlayıp bağırırken “sen böyle yaptıkça sana hiçbişey yapasım gelmiyor” gibi cümleler söyleyip kendimi daha da aşağılık hissettirdi. Bebeğimizin bezini al sen de alış artık dedim diye “o kadar değil iyice saçmaladın” gibi cümleler söyleyip bunları normal kabul etmemi istedi ama bana normal değildi. Çok kötü bi lohusalık geçirdim sürekli ağlama depresyon. O süreçte de çok yalnız kaldım bunları düşündükçe eşime daha çok öfkeleniyorum. Bebeğimizin tüm bakımı bendedir uyutma besleme alt değişimi yemek yedirme vs. Emen bir bebek besleme tamam ama diğerlerinde en azından yapabilir o da baba sonuçta diyorum. Ev işlerinden anlamadığını söyler. Yemek yapmak zaten hiç yoktu. Temizlik vs bendedir arada bi ev çok dağınıksa öyle bi yüzeysel toparlar. Mesela hatırlıyorum Hamileliğimde çok zor geceler geçirdim sabahında bi tost yapıp kahvaltıyı sen hazırlasan mesela dedim diye surat yaptığı, sonrasında benim sinirlenip kavga ettiğimiz çok olmuştur. O böyle şeylerde sürat yapınca ben susamıyorum sinirlenip cevap veriyorum sonra kavga çıkıyor. Artık yorulduğumu bebeğimizin bakımıyla dnunda ilgilenmesu gerektiğini söylediğimde kavga çıkıyor nasıl oluyor bilmiyorum ama beni bi şekilde çıldırtıyor suçlu çıkarıyor sonra ben sinir krizi geçiriyorum. Ağlıyorum yanıma gelsin istiyorum daha çok kinleniyor günlerce ben konuşmasam konuşmuyor. En son ki tartışmamız da şuydu. Bayram da yakın bi akrabam aynı zamanda arkadaşım uzak şehirden geldi onu görmek istedim. Annemin teyzesinin kızı oluyor bu arada normal zamanda da sık sık annesiyle filan da görüşürüz çok severim. Ama eşim çok hoşlanmıyor kendisinden. O günde eşimin akrabalarını gezecektik hep. Akrabamızın geldiğini duyunca bi ara onlara da bayram ziyaretine uğramak istedim. Eşim yine o nerden çıktı şimdi o da evlendi gitti ama sürekli burda, zaten senin yakın akraban bile değil onlar kim vs şeklinde konuştu. Sevdiğim değer verdiğim insanlar bunu biliyor 1 saatlik benim için bayramlaşmaya gelecek. Niye böyle yapıyorsun dedikçe olay daha da büyüdü gitti. Ben de sinirle o zaman ben de seninle bayramlaşmaya hiçbişeyere gelmeyeceğim dedim. Sonuç o tek gitti herkesle bayramlaşmaya ben de evde durdum bayram boyunca. Sadece anne babaları ziyaret etmiş olduk ilk gün birlikte. Sen o kadın için benim akrabalarıma gelmiyorsun he diyip daha çok sinirlendi. 1 hafta oldu hala düşman gibi bakıyor bana. Beni suçluyor iç dünyasında ben de bana hayır deyip kestirip atmak her seferinde bu kadar m kolay ben o mutlu olsun diye yapardım en azından biçok şeyi diye düşünüp o neden yapmıyor diye daha çok üzülüyorum. Ayrıca bebeğimizle zaten doğru düzgün ilgilenmiyordu şimdi sıfıra indi gibi bişey. Südece gelip sevip öpüp gidiyor yanımdan. Uykusuzluk stres mahvetti beni bunun siniriyle bağırdım çağırdım niye beni bu kadar yalnız bırakıyorsun ilgilenmiyorsun çocukla hiç diye. Kavga da etsek hiç merhametin yok bana dedim. “Sana bundan sonra iyilik filan yok” demez mi. Bu cümle benim kopuşum oldu. Çocuğu Alıp 1 saat oyalamak bana iyilik olarak görüyor kendince. Ne kadar zıt düşünüyoruz halbuki. Yine kavga kıyamet. Asla anlaşıldığımı düşünmüyorum. O gün bugündür yemek de yapmıyorum evde kendine dışarıdan sipariş veriyor. Zaten çocuğumuz uykuyu sevmiyor kafam sersem oldu bikaç aydır bu konudan bide üstüne eşimin bu davranışlar mahvediyor beni. Ben sabaha kadar çocukla uğraş evle uğraş oyun oyna uyut derken zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Eşim tv televizyon ne bulursa film izliyor uyuyor takılıyor öyle benimle de konuşmuyor arada gelip çocuğu öpüp gidiyor.bunları yazarken bile tutamıyorum kendimi ağlıyorum gelip sarılsa yorgunluktan hüngür hüngür ağlayacağım omuzunda ama beni düşmanı gibi görüyor. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Hep kavga çıkaran beklentisi olan ben oluyorum. Ona kendini sürekli yetersiz hissettiriyormuşum hiç övmüyormuşum. Acaba diyorum bende mi gerçekten sorun çok mu abartıyorum. Sorumlulukların az da olsa paylaşıldığı isteklere değer verilen bi evlilik hayalim. Tabi ki her zaman benim dediğim olsun kafasında olduğumu düşünmüyorum ama yapılabilecek şeylerken neden bu kadar inatlaşılır ki.. sen istiyorsan yapalım dese kendimi o kadar değerli hissedeceğim ki artık bu duruma geldim. Bu arada bikaç ay sonra bende işe başlayacağım ve o zaman nasıl dlaçak tek başıma nasıl yetişeceğim herşeye bilmiyorum. Birileriyle konuşup dertleşmeye ihtiyacım var sanırım…

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

Ben de çalışıyorum bu arada, yeni geldi o evde oldu ben çalıştım, yani evdeydi dinlenmiş sayılır tüm gün değil mi, eve geldim ama benden yorgundu çoğu zaman, ben hızlı hızlı hızlı yemek yap ortalığı topla Bilmem ne(hamileyim bu arada) sonra da hadi dışarıda bi kahve içelim deyince de bizahmet bana zıt gitmesin istiyorum ya

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

Söz konusu değil demiyorum. Ama evliliğim için elimden geleni yaptım demek istiyorum. Evet çok zor bi süreçten geçiyorum ama sonra keşke demek istemiyorum

Genişletmek için tıkla...

tubisimben .!.:

Merhaba, hikayenizi okudum biraz kendi hikayeme benzettim. Eski eşimle 13 yıl evli kaldık. Bu süreçte beni anlamayan gezmek istediğimde işi olan diğer zamanlarda evde oturup telefon ve televizyondan başını kaldırmayan biriydi. Evliliğimizin 5. Yılında çocuğumuz oldu sonra da 7. Yılında 2. Çocuğumuz ama süreç yine değişmedi. İşe başlayınca anneanne babanne eve gelmeye başlayınca iyice bir rahatlık geldi. Çocukları sevmekten başka birşey yapmaz oldu. Benimde çok krizlerim oldu anlaşılmadığım için. Sonra umursamamaya başladım. Çocuklara anne baba oldum gezdim gezdirdim. Sırf çocuklar babasıyla aynı evde olsun diye boşanmadım. Ama sonra kendime ne kadar büyük bir kötülük yaptığımı anladım. Ben çok mutsuzdum ve sevmediğim biriyle aynı evde yaşamaya çalışıyordum. Boşanma kararı aldım ve şok oldu ekmek elden su gölden misali hayatı, bir anda altüst oldu. Boşanma sürecini zorlaştırmak için elinden geleni yaptı ama kararlı duruşumla boşandım. Ve çok geçmeden Allahın mucizesi gibi muhteşem bir insanla tanıştım. Ve hiç düşünmeden evlendim. Ve çok mutluyum. Çünkü benim mutluluğumu düşünen biri var. Sonra daha iyi anladım. Eşler size rakip değil aynı tarafta olmalıymış. Eski eşim beni hep rakip gibi gördü sanki benim üzülmem onu mutlu ediyor ve belki de 1,5-2 ay benimle konuşmuyordu.
Şunu yapın bunu yapın diyemem ama kendinizi önemseyin çocuk her türlü bakılır eşiniz olsa da olmasa da ama sizin mutluluğunuz çocuğunuz için daha önemli. Babasız büyümesin diye huzursuz bir evde büyüyeceğine ben boşanmayı tercih ettim. Ya eş terapisine gidip bu durumu çözmeniz lazım. Bekleyerek işler düzelmiyor daha da kötüleşiyor. Umarım sizin ve çocuğunuz için hakkınızda hayırlısı olur

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

Çok haklısınız ama aslında bi yandan da dik ve net olduğum için bu kadar sorun yaşıyoruz. Nasıl anlatabilirim ama durum ne yazık ki böyle. Böyle daha ne kadar devam eder onu hiç bilmiyorum

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

1 buçuk yıldır evliyiz. 7 aylık bebeğimiz var. Evlendiğimiz günden beri sürekli kavga gürültü. Eşim hep benim istediğim olmayınca kavga çıkarttığımı, bana hayır deyince bunu kaldıramadığımı, herşeyin benim istediğim gibi olmayacağını söylüyor. Konuya burdan girdim çünkü tam olarak böyle olmasa da aslında böyle. Evlendik ben canımız ne isterse yaparız birlikte yemekler oyunlar gezmeler vs aklınıza ne gelirse. Aktivite yapmak istedim yorgunum sonra dedi ben istiyorum dedim kavga çıktı. Yürüyüş yapmak istedim canım istemiyor evde olalım dedi ben istiyorum kırma beni dedim yine olmadı kavga çıktı. Bi sabah uyandım dışarıda piknik kahvaltı için hazırlık yaptım eşim canım istemiyor gitmeyelim dedi diye kavga çıktı. Çünkü ben eşimle bişeyler paylaşmak istedim anı biriktirmek gülmek eğlenmek. O istemeyince mesela ne yaparsam yapayım onu kararından çevirememek beni çok kırdı kavga ettik bağır ş çağırış.. zaten evlendik bikaç ay sonra hamile olduğumu öğrendim sanırım çok daha hassastım benim isteklerimi önemsesin ya da bozulduğumu anladığında tavrı değişsin istedim ama olmadı. Ben tavır yaptıkça memnuniyetsiz oldum. Sürekli bana “sen bişey istersin bana söylersin ben düşünürüm uygun değilse hayır derim senin buna saygı duyman lazım” dedi. Ben bunu kabul etmedim kararı sen değil biz vermeliyiz birbirimizin isteklerini önemsemeliyiz dedim olmadı. Ben bişey istiyorsam o istemiyorsa karşısında öleyim istersem yine olmaz.. sinir krizi geçirip hamileyken çok kez kendimi dışarı atıp bağıra bağıra ağlamışlığım var neden böyle oluyor çok mu şey istiyorum diye. Hala da öyle. Çocuğumuz oldu sorumluluklar alınsın istedim yeri geldi güzelce konuştum yeri geldi bağırdım kavga ettim sinir krizleri geçirdim olmadı. Ben sinir krizi geçirirken karşısında ağlayıp bağırırken “sen böyle yaptıkça sana hiçbişey yapasım gelmiyor” gibi cümleler söyleyip kendimi daha da aşağılık hissettirdi. Bebeğimizin bezini al sen de alış artık dedim diye “o kadar değil iyice saçmaladın” gibi cümleler söyleyip bunları normal kabul etmemi istedi ama bana normal değildi. Çok kötü bi lohusalık geçirdim sürekli ağlama depresyon. O süreçte de çok yalnız kaldım bunları düşündükçe eşime daha çok öfkeleniyorum. Bebeğimizin tüm bakımı bendedir uyutma besleme alt değişimi yemek yedirme vs. Emen bir bebek besleme tamam ama diğerlerinde en azından yapabilir o da baba sonuçta diyorum. Ev işlerinden anlamadığını söyler. Yemek yapmak zaten hiç yoktu. Temizlik vs bendedir arada bi ev çok dağınıksa öyle bi yüzeysel toparlar. Mesela hatırlıyorum Hamileliğimde çok zor geceler geçirdim sabahında bi tost yapıp kahvaltıyı sen hazırlasan mesela dedim diye surat yaptığı, sonrasında benim sinirlenip kavga ettiğimiz çok olmuştur. O böyle şeylerde sürat yapınca ben susamıyorum sinirlenip cevap veriyorum sonra kavga çıkıyor. Artık yorulduğumu bebeğimizin bakımıyla dnunda ilgilenmesu gerektiğini söylediğimde kavga çıkıyor nasıl oluyor bilmiyorum ama beni bi şekilde çıldırtıyor suçlu çıkarıyor sonra ben sinir krizi geçiriyorum. Ağlıyorum yanıma gelsin istiyorum daha çok kinleniyor günlerce ben konuşmasam konuşmuyor. En son ki tartışmamız da şuydu. Bayram da yakın bi akrabam aynı zamanda arkadaşım uzak şehirden geldi onu görmek istedim. Annemin teyzesinin kızı oluyor bu arada normal zamanda da sık sık annesiyle filan da görüşürüz çok severim. Ama eşim çok hoşlanmıyor kendisinden. O günde eşimin akrabalarını gezecektik hep. Akrabamızın geldiğini duyunca bi ara onlara da bayram ziyaretine uğramak istedim. Eşim yine o nerden çıktı şimdi o da evlendi gitti ama sürekli burda, zaten senin yakın akraban bile değil onlar kim vs şeklinde konuştu. Sevdiğim değer verdiğim insanlar bunu biliyor 1 saatlik benim için bayramlaşmaya gelecek. Niye böyle yapıyorsun dedikçe olay daha da büyüdü gitti. Ben de sinirle o zaman ben de seninle bayramlaşmaya hiçbişeyere gelmeyeceğim dedim. Sonuç o tek gitti herkesle bayramlaşmaya ben de evde durdum bayram boyunca. Sadece anne babaları ziyaret etmiş olduk ilk gün birlikte. Sen o kadın için benim akrabalarıma gelmiyorsun he diyip daha çok sinirlendi. 1 hafta oldu hala düşman gibi bakıyor bana. Beni suçluyor iç dünyasında ben de bana hayır deyip kestirip atmak her seferinde bu kadar m kolay ben o mutlu olsun diye yapardım en azından biçok şeyi diye düşünüp o neden yapmıyor diye daha çok üzülüyorum. Ayrıca bebeğimizle zaten doğru düzgün ilgilenmiyordu şimdi sıfıra indi gibi bişey. Südece gelip sevip öpüp gidiyor yanımdan. Uykusuzluk stres mahvetti beni bunun siniriyle bağırdım çağırdım niye beni bu kadar yalnız bırakıyorsun ilgilenmiyorsun çocukla hiç diye. Kavga da etsek hiç merhametin yok bana dedim. “Sana bundan sonra iyilik filan yok” demez mi. Bu cümle benim kopuşum oldu. Çocuğu Alıp 1 saat oyalamak bana iyilik olarak görüyor kendince. Ne kadar zıt düşünüyoruz halbuki. Yine kavga kıyamet. Asla anlaşıldığımı düşünmüyorum. O gün bugündür yemek de yapmıyorum evde kendine dışarıdan sipariş veriyor. Zaten çocuğumuz uykuyu sevmiyor kafam sersem oldu bikaç aydır bu konudan bide üstüne eşimin bu davranışlar mahvediyor beni. Ben sabaha kadar çocukla uğraş evle uğraş oyun oyna uyut derken zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Eşim tv televizyon ne bulursa film izliyor uyuyor takılıyor öyle benimle de konuşmuyor arada gelip çocuğu öpüp gidiyor.bunları yazarken bile tutamıyorum kendimi ağlıyorum gelip sarılsa yorgunluktan hüngür hüngür ağlayacağım omuzunda ama beni düşmanı gibi görüyor. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Hep kavga çıkaran beklentisi olan ben oluyorum. Ona kendini sürekli yetersiz hissettiriyormuşum hiç övmüyormuşum. Acaba diyorum bende mi gerçekten sorun çok mu abartıyorum. Sorumlulukların az da olsa paylaşıldığı isteklere değer verilen bi evlilik hayalim. Tabi ki her zaman benim dediğim olsun kafasında olduğumu düşünmüyorum ama yapılabilecek şeylerken neden bu kadar inatlaşılır ki.. sen istiyorsan yapalım dese kendimi o kadar değerli hissedeceğim ki artık bu duruma geldim. Bu arada bikaç ay sonra bende işe başlayacağım ve o zaman nasıl dlaçak tek başıma nasıl yetişeceğim herşeye bilmiyorum. Birileriyle konuşup dertleşmeye ihtiyacım var sanırım…

Genişletmek için tıkla...

hayallervehayatlarrr .!.:

1 buçuk yıldır evliyiz. 7 aylık bebeğimiz var. Evlendiğimiz günden beri sürekli kavga gürültü. Eşim hep benim istediğim olmayınca kavga çıkarttığımı, bana hayır deyince bunu kaldıramadığımı, herşeyin benim istediğim gibi olmayacağını söylüyor. Konuya burdan girdim çünkü tam olarak böyle olmasa da aslında böyle. Evlendik ben canımız ne isterse yaparız birlikte yemekler oyunlar gezmeler vs aklınıza ne gelirse. Aktivite yapmak istedim yorgunum sonra dedi ben istiyorum dedim kavga çıktı. Yürüyüş yapmak istedim canım istemiyor evde olalım dedi ben istiyorum kırma beni dedim yine olmadı kavga çıktı. Bi sabah uyandım dışarıda piknik kahvaltı için hazırlık yaptım eşim canım istemiyor gitmeyelim dedi diye kavga çıktı. Çünkü ben eşimle bişeyler paylaşmak istedim anı biriktirmek gülmek eğlenmek. O istemeyince mesela ne yaparsam yapayım onu kararından çevirememek beni çok kırdı kavga ettik bağır ş çağırış.. zaten evlendik bikaç ay sonra hamile olduğumu öğrendim sanırım çok daha hassastım benim isteklerimi önemsesin ya da bozulduğumu anladığında tavrı değişsin istedim ama olmadı. Ben tavır yaptıkça memnuniyetsiz oldum. Sürekli bana “sen bişey istersin bana söylersin ben düşünürüm uygun değilse hayır derim senin buna saygı duyman lazım” dedi. Ben bunu kabul etmedim kararı sen değil biz vermeliyiz birbirimizin isteklerini önemsemeliyiz dedim olmadı. Ben bişey istiyorsam o istemiyorsa karşısında öleyim istersem yine olmaz.. sinir krizi geçirip hamileyken çok kez kendimi dışarı atıp bağıra bağıra ağlamışlığım var neden böyle oluyor çok mu şey istiyorum diye. Hala da öyle. Çocuğumuz oldu sorumluluklar alınsın istedim yeri geldi güzelce konuştum yeri geldi bağırdım kavga ettim sinir krizleri geçirdim olmadı. Ben sinir krizi geçirirken karşısında ağlayıp bağırırken “sen böyle yaptıkça sana hiçbişey yapasım gelmiyor” gibi cümleler söyleyip kendimi daha da aşağılık hissettirdi. Bebeğimizin bezini al sen de alış artık dedim diye “o kadar değil iyice saçmaladın” gibi cümleler söyleyip bunları normal kabul etmemi istedi ama bana normal değildi. Çok kötü bi lohusalık geçirdim sürekli ağlama depresyon. O süreçte de çok yalnız kaldım bunları düşündükçe eşime daha çok öfkeleniyorum. Bebeğimizin tüm bakımı bendedir uyutma besleme alt değişimi yemek yedirme vs. Emen bir bebek besleme tamam ama diğerlerinde en azından yapabilir o da baba sonuçta diyorum. Ev işlerinden anlamadığını söyler. Yemek yapmak zaten hiç yoktu. Temizlik vs bendedir arada bi ev çok dağınıksa öyle bi yüzeysel toparlar. Mesela hatırlıyorum Hamileliğimde çok zor geceler geçirdim sabahında bi tost yapıp kahvaltıyı sen hazırlasan mesela dedim diye surat yaptığı, sonrasında benim sinirlenip kavga ettiğimiz çok olmuştur. O böyle şeylerde sürat yapınca ben susamıyorum sinirlenip cevap veriyorum sonra kavga çıkıyor. Artık yorulduğumu bebeğimizin bakımıyla dnunda ilgilenmesu gerektiğini söylediğimde kavga çıkıyor nasıl oluyor bilmiyorum ama beni bi şekilde çıldırtıyor suçlu çıkarıyor sonra ben sinir krizi geçiriyorum. Ağlıyorum yanıma gelsin istiyorum daha çok kinleniyor günlerce ben konuşmasam konuşmuyor. En son ki tartışmamız da şuydu. Bayram da yakın bi akrabam aynı zamanda arkadaşım uzak şehirden geldi onu görmek istedim. Annemin teyzesinin kızı oluyor bu arada normal zamanda da sık sık annesiyle filan da görüşürüz çok severim. Ama eşim çok hoşlanmıyor kendisinden. O günde eşimin akrabalarını gezecektik hep. Akrabamızın geldiğini duyunca bi ara onlara da bayram ziyaretine uğramak istedim. Eşim yine o nerden çıktı şimdi o da evlendi gitti ama sürekli burda, zaten senin yakın akraban bile değil onlar kim vs şeklinde konuştu. Sevdiğim değer verdiğim insanlar bunu biliyor 1 saatlik benim için bayramlaşmaya gelecek. Niye böyle yapıyorsun dedikçe olay daha da büyüdü gitti. Ben de sinirle o zaman ben de seninle bayramlaşmaya hiçbişeyere gelmeyeceğim dedim. Sonuç o tek gitti herkesle bayramlaşmaya ben de evde durdum bayram boyunca. Sadece anne babaları ziyaret etmiş olduk ilk gün birlikte. Sen o kadın için benim akrabalarıma gelmiyorsun he diyip daha çok sinirlendi. 1 hafta oldu hala düşman gibi bakıyor bana. Beni suçluyor iç dünyasında ben de bana hayır deyip kestirip atmak her seferinde bu kadar m kolay ben o mutlu olsun diye yapardım en azından biçok şeyi diye düşünüp o neden yapmıyor diye daha çok üzülüyorum. Ayrıca bebeğimizle zaten doğru düzgün ilgilenmiyordu şimdi sıfıra indi gibi bişey. Südece gelip sevip öpüp gidiyor yanımdan. Uykusuzluk stres mahvetti beni bunun siniriyle bağırdım çağırdım niye beni bu kadar yalnız bırakıyorsun ilgilenmiyorsun çocukla hiç diye. Kavga da etsek hiç merhametin yok bana dedim. “Sana bundan sonra iyilik filan yok” demez mi. Bu cümle benim kopuşum oldu. Çocuğu Alıp 1 saat oyalamak bana iyilik olarak görüyor kendince. Ne kadar zıt düşünüyoruz halbuki. Yine kavga kıyamet. Asla anlaşıldığımı düşünmüyorum. O gün bugündür yemek de yapmıyorum evde kendine dışarıdan sipariş veriyor. Zaten çocuğumuz uykuyu sevmiyor kafam sersem oldu bikaç aydır bu konudan bide üstüne eşimin bu davranışlar mahvediyor beni. Ben sabaha kadar çocukla uğraş evle uğraş oyun oyna uyut derken zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Eşim tv televizyon ne bulursa film izliyor uyuyor takılıyor öyle benimle de konuşmuyor arada gelip çocuğu öpüp gidiyor.bunları yazarken bile tutamıyorum kendimi ağlıyorum gelip sarılsa yorgunluktan hüngür hüngür ağlayacağım omuzunda ama beni düşmanı gibi görüyor. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Hep kavga çıkaran beklentisi olan ben oluyorum. Ona kendini sürekli yetersiz hissettiriyormuşum hiç övmüyormuşum. Acaba diyorum bende mi gerçekten sorun çok mu abartıyorum. Sorumlulukların az da olsa paylaşıldığı isteklere değer verilen bi evlilik hayalim. Tabi ki her zaman benim dediğim olsun kafasında olduğumu düşünmüyorum ama yapılabilecek şeylerken neden bu kadar inatlaşılır ki.. sen istiyorsan yapalım dese kendimi o kadar değerli hissedeceğim ki artık bu duruma geldim. Bu arada bikaç ay sonra bende işe başlayacağım ve o zaman nasıl dlaçak tek başıma nasıl yetişeceğim herşeye bilmiyorum. Birileriyle konuşup dertleşmeye ihtiyacım var sanırım…

Genişletmek için tıkla...

aselmine .!.:

Öncelikle çocuğunuzu Allah bağışlasın güle güle büyütün ama bir şey sormak istiyorum siz yeni evli sayılırsınız bende bir yıllık evliyim keşke çocuk için bekleseydim diyor musunuz

Genişletmek için tıkla...