neler yapıyorsun bilmiyorum ama ben sensiz kendimi hala yalnız hissediyorum.
hala rüyalarımdasın ve hiç bitmeyecek sanki bu rüyalar...
neden böyle olmak zorundaydı bilmiyorum, cevap bulamıyorum.
sanırım bulmak da istemiyorum.
hep sana yazmak istiyorum hep seninle konuşmak...
sen ol, gerisi önemli değil.
bu kadar yanılmış olamam ya...
ruh ikizimdin, gözüme bakınca anlardın.
nasıl anlayamadın tükendiğimizi...
diğerinin izlerini taşıyacağını bilsem de yeni bir sayfa açmaya razıydım.
ama olmadı, sen göze alamadın.
seni gözümde fazla büyüttüm belki de her şeyi yapabilir o dedim.
bizim için her şeyi yapar, hani tatlındım.
ne palavra atarmışsın bende ne inanırmışım sana...
merak etme inanmam bir daha kimseye böyle, kendime bile...
hala her hangi bir şey alırken önce senin seveceğin şeylerin gözüme çarpması ne kadar ironik...
senin bile haberin yok bu kadar sevildiğinden...
ne saçma değil mi?
ki realist, ne olursa olsun mantıklı ve çok güçlü bilir çevrem beni...
zaman gücümü mü aldı götürdü yoksa sen yokken bir tarafım eksik mi bilmiyorum.
hala güçlü görünüyorum ama öyle hissetmiyorum.
sen hayatına devam ediyorsun, suçlamıyorum seni...
normali bu...
benimki yanlış olan...
bir gün başkası da olacak hem de çok yakın bir zamanda...
ne olur ben görmeyeyim, bu kadarını kaldıramam...
sen yoksun... ben çok yalnızım, nasıl özledim seni...
ama çaresi yok işte...
ben hep sana aşık kalacağım...