Hiç arkadaşım yok

Misafirrr .!.:

Keskin sirke küpüne zarar, hayat siyah beyaz değil gri de var. Denge önemli. Eskiden çok vericiydin, sonra da herkesi silmişsin bence sorun ortayı bulamamak olmuş. Toksik arkadaşını çıkarman doğru bir karar ama evli arkadaşlarınla tamamen kopmak yerine görüşebilirsin ben de evlendim am kopmadım arkadaslarımdan diyelim uzağa tasındı arkadasın mesela kahve yapıp görüntülü konuşabilirsini. Ben de çekingen biriyim, zor arkadaş ediniyorum seni o yüzden anlıyorum ama sayılı da olsa köklü dostlarım var çok şükür. Yaşın küçük diye düşünüyorum, yalnızlık Allah’a mahsus. Herkesten 4/4’lük olmasını bekleme, biraz yüzeysel insanlar da olur kafa dağıtırsın. Çok hesap kitap yapma ama kendini de kullandırma. İnsan ilişkileri böyle, biraz alttan almak, idare etmek gerekiyor. İçinden ‘hehe’ deyip geçmek, nabza göre şerbet vermek lazım. Ben yapabiliyor muyum dersen, ben de hala deniyorum.soruna gelince de malesef evet sen abartıyorsun

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Hiç arkadaşım yok aslında küçüklükten beri çekingen ve içe kapanık biriydim ama yinede herkese karşı nazik ve esprili olduğum için kolay arkadaş ediniyordum ama sonra hayatımda yaşanan bazı olaylardan sonra üçüncü gözüm açılmış gibi hissediyorum ve etrafımdaki insanlari direk çıkarttım. Bu soruyu sorma amacım da acaba ben doğru mu yaptım yoksa hatalarım oldu mu diye merak ediyorum.
Küçüklükten beri öyle çok kalabalık arkadaş grubum yoktu bir veya iki kişiyle samimi olurdum sonra lisedeyken 4-5-6 kişilik arkadaş gruplarım olmaya başladı ve genelde en çok konuşan, espriler yapan, her buluşmaya gelen, buluşmaları ayarlayan falan bendim sonra grubumdaki kizlar kendi aralarında ufak tartışmalar oldu ve onları her defasında bir araya getirip barıştıran bendim ve zamanla bunun beni yorduğunu hissettim çünkü arada kalmaktan çok yorulmuştum böylelikle de grubumuz ikiye bölündü biz beş kişi kalmıştık ikiye iki bölündü ve ben her iki grupta da birlikteydik iki grupta birbirinin arkadasindan konuşuyordu ama asla laf tasimadim ve hep konuyu kapatiyordum. Sonra bir arkadaşımın sürekli beni yersiz yere eleştirdiğini farkettim. Birisi bana güzel bir iltifat etse o tam tersini söylerdi. " Hayır zayıf değilsin kilo almışsın" " bu kıyafet sana yakışmamış" " saçların çok kötü olmuş " " iş bulamadın mi hala hiçbir şey yapamıyorsun" " sen bunu beceremezsin" gibi bir sürü laflar söylüyordu sonra bende bu arkadaşımla bir gün tartıştık ve bana küfür ettiği için gruptan çıktım ve bir daha konuşmadık öbür gruptan arkadaşlarım ise birisi evlenince kendi hayatına devam etti bizi umursamadı diğer arkadaşımda sevgili yaptı diye durduk yere kıskançlık yapıyordu ozentilik yapmaya başlamıştı böylelikle onunla da arkadaşlığımi bitirmek istediğimi söyledim ve nazikçe birbirimizle vedalaştık. O lise grubumdan sonra da birileriyle hiç yakın arkadaşlık kuramadım. Üniversitede falan da sadece bir kızla arada konuşurduk ama okul bitince o evlendi ve taşındı aramızdaki iletişim koptu. Iş yerinde falan da samimi olduğum bir insan yok ve şuan gittiğim birkaç kursda bile yakın arkadaşlık kuramiyorum cunku artık eskisi gibi insanları alttan alamıyorum veya en ufak kaba davranışta arama mesafe koyup uzaklaşıyorum. Acaba ben mi abartiyorum bilemedim

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Hiç arkadaşım yok aslında küçüklükten beri çekingen ve içe kapanık biriydim ama yinede herkese karşı nazik ve esprili olduğum için kolay arkadaş ediniyordum ama sonra hayatımda yaşanan bazı olaylardan sonra üçüncü gözüm açılmış gibi hissediyorum ve etrafımdaki insanlari direk çıkarttım. Bu soruyu sorma amacım da acaba ben doğru mu yaptım yoksa hatalarım oldu mu diye merak ediyorum.
Küçüklükten beri öyle çok kalabalık arkadaş grubum yoktu bir veya iki kişiyle samimi olurdum sonra lisedeyken 4-5-6 kişilik arkadaş gruplarım olmaya başladı ve genelde en çok konuşan, espriler yapan, her buluşmaya gelen, buluşmaları ayarlayan falan bendim sonra grubumdaki kizlar kendi aralarında ufak tartışmalar oldu ve onları her defasında bir araya getirip barıştıran bendim ve zamanla bunun beni yorduğunu hissettim çünkü arada kalmaktan çok yorulmuştum böylelikle de grubumuz ikiye bölündü biz beş kişi kalmıştık ikiye iki bölündü ve ben her iki grupta da birlikteydik iki grupta birbirinin arkadasindan konuşuyordu ama asla laf tasimadim ve hep konuyu kapatiyordum. Sonra bir arkadaşımın sürekli beni yersiz yere eleştirdiğini farkettim. Birisi bana güzel bir iltifat etse o tam tersini söylerdi. " Hayır zayıf değilsin kilo almışsın" " bu kıyafet sana yakışmamış" " saçların çok kötü olmuş " " iş bulamadın mi hala hiçbir şey yapamıyorsun" " sen bunu beceremezsin" gibi bir sürü laflar söylüyordu sonra bende bu arkadaşımla bir gün tartıştık ve bana küfür ettiği için gruptan çıktım ve bir daha konuşmadık öbür gruptan arkadaşlarım ise birisi evlenince kendi hayatına devam etti bizi umursamadı diğer arkadaşımda sevgili yaptı diye durduk yere kıskançlık yapıyordu ozentilik yapmaya başlamıştı böylelikle onunla da arkadaşlığımi bitirmek istediğimi söyledim ve nazikçe birbirimizle vedalaştık. O lise grubumdan sonra da birileriyle hiç yakın arkadaşlık kuramadım. Üniversitede falan da sadece bir kızla arada konuşurduk ama okul bitince o evlendi ve taşındı aramızdaki iletişim koptu. Iş yerinde falan da samimi olduğum bir insan yok ve şuan gittiğim birkaç kursda bile yakın arkadaşlık kuramiyorum cunku artık eskisi gibi insanları alttan alamıyorum veya en ufak kaba davranışta arama mesafe koyup uzaklaşıyorum. Acaba ben mi abartiyorum bilemedim

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Hiç arkadaşım yok aslında küçüklükten beri çekingen ve içe kapanık biriydim ama yinede herkese karşı nazik ve esprili olduğum için kolay arkadaş ediniyordum ama sonra hayatımda yaşanan bazı olaylardan sonra üçüncü gözüm açılmış gibi hissediyorum ve etrafımdaki insanlari direk çıkarttım. Bu soruyu sorma amacım da acaba ben doğru mu yaptım yoksa hatalarım oldu mu diye merak ediyorum.
Küçüklükten beri öyle çok kalabalık arkadaş grubum yoktu bir veya iki kişiyle samimi olurdum sonra lisedeyken 4-5-6 kişilik arkadaş gruplarım olmaya başladı ve genelde en çok konuşan, espriler yapan, her buluşmaya gelen, buluşmaları ayarlayan falan bendim sonra grubumdaki kizlar kendi aralarında ufak tartışmalar oldu ve onları her defasında bir araya getirip barıştıran bendim ve zamanla bunun beni yorduğunu hissettim çünkü arada kalmaktan çok yorulmuştum böylelikle de grubumuz ikiye bölündü biz beş kişi kalmıştık ikiye iki bölündü ve ben her iki grupta da birlikteydik iki grupta birbirinin arkadasindan konuşuyordu ama asla laf tasimadim ve hep konuyu kapatiyordum. Sonra bir arkadaşımın sürekli beni yersiz yere eleştirdiğini farkettim. Birisi bana güzel bir iltifat etse o tam tersini söylerdi. " Hayır zayıf değilsin kilo almışsın" " bu kıyafet sana yakışmamış" " saçların çok kötü olmuş " " iş bulamadın mi hala hiçbir şey yapamıyorsun" " sen bunu beceremezsin" gibi bir sürü laflar söylüyordu sonra bende bu arkadaşımla bir gün tartıştık ve bana küfür ettiği için gruptan çıktım ve bir daha konuşmadık öbür gruptan arkadaşlarım ise birisi evlenince kendi hayatına devam etti bizi umursamadı diğer arkadaşımda sevgili yaptı diye durduk yere kıskançlık yapıyordu ozentilik yapmaya başlamıştı böylelikle onunla da arkadaşlığımi bitirmek istediğimi söyledim ve nazikçe birbirimizle vedalaştık. O lise grubumdan sonra da birileriyle hiç yakın arkadaşlık kuramadım. Üniversitede falan da sadece bir kızla arada konuşurduk ama okul bitince o evlendi ve taşındı aramızdaki iletişim koptu. Iş yerinde falan da samimi olduğum bir insan yok ve şuan gittiğim birkaç kursda bile yakın arkadaşlık kuramiyorum cunku artık eskisi gibi insanları alttan alamıyorum veya en ufak kaba davranışta arama mesafe koyup uzaklaşıyorum. Acaba ben mi abartiyorum bilemedim

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Hiç arkadaşım yok aslında küçüklükten beri çekingen ve içe kapanık biriydim ama yinede herkese karşı nazik ve esprili olduğum için kolay arkadaş ediniyordum ama sonra hayatımda yaşanan bazı olaylardan sonra üçüncü gözüm açılmış gibi hissediyorum ve etrafımdaki insanlari direk çıkarttım. Bu soruyu sorma amacım da acaba ben doğru mu yaptım yoksa hatalarım oldu mu diye merak ediyorum.
Küçüklükten beri öyle çok kalabalık arkadaş grubum yoktu bir veya iki kişiyle samimi olurdum sonra lisedeyken 4-5-6 kişilik arkadaş gruplarım olmaya başladı ve genelde en çok konuşan, espriler yapan, her buluşmaya gelen, buluşmaları ayarlayan falan bendim sonra grubumdaki kizlar kendi aralarında ufak tartışmalar oldu ve onları her defasında bir araya getirip barıştıran bendim ve zamanla bunun beni yorduğunu hissettim çünkü arada kalmaktan çok yorulmuştum böylelikle de grubumuz ikiye bölündü biz beş kişi kalmıştık ikiye iki bölündü ve ben her iki grupta da birlikteydik iki grupta birbirinin arkadasindan konuşuyordu ama asla laf tasimadim ve hep konuyu kapatiyordum. Sonra bir arkadaşımın sürekli beni yersiz yere eleştirdiğini farkettim. Birisi bana güzel bir iltifat etse o tam tersini söylerdi. " Hayır zayıf değilsin kilo almışsın" " bu kıyafet sana yakışmamış" " saçların çok kötü olmuş " " iş bulamadın mi hala hiçbir şey yapamıyorsun" " sen bunu beceremezsin" gibi bir sürü laflar söylüyordu sonra bende bu arkadaşımla bir gün tartıştık ve bana küfür ettiği için gruptan çıktım ve bir daha konuşmadık öbür gruptan arkadaşlarım ise birisi evlenince kendi hayatına devam etti bizi umursamadı diğer arkadaşımda sevgili yaptı diye durduk yere kıskançlık yapıyordu ozentilik yapmaya başlamıştı böylelikle onunla da arkadaşlığımi bitirmek istediğimi söyledim ve nazikçe birbirimizle vedalaştık. O lise grubumdan sonra da birileriyle hiç yakın arkadaşlık kuramadım. Üniversitede falan da sadece bir kızla arada konuşurduk ama okul bitince o evlendi ve taşındı aramızdaki iletişim koptu. Iş yerinde falan da samimi olduğum bir insan yok ve şuan gittiğim birkaç kursda bile yakın arkadaşlık kuramiyorum cunku artık eskisi gibi insanları alttan alamıyorum veya en ufak kaba davranışta arama mesafe koyup uzaklaşıyorum. Acaba ben mi abartiyorum bilemedim

Genişletmek için tıkla...

Zeybltaslan .!.:

Az oz insan herzeman iyidir bende gruplara dahil olurum görüşürüm bir kac şeyi görmezden gelip bir anda silebilirim ama donup baktığımda benmi hata yapıyorum diye düşünmem bu kendime verdiğim değerden

Genişletmek için tıkla...

aynrandd .!.:

Ben de yaşadım benzer şeyler ve yaşamayan yok sanırım hangi şehirdesiniz ?

Genişletmek için tıkla...

yyenibiriileri .!.:

Aynı durumdayım ne kadar cok insan var arkadas bulamama problemi yasayan. Hic bilmiyordum.

Genişletmek için tıkla...

Karambolele .!.:

Ben de aynıyım diyebilirim bir insana bakınca diyalog kurunca az çok nasıl biri olduğunu anlıyorum bu ön yargı değil ön izlenim. Güvenmiyorum güvenemediğim için gerçek arkadaşlık kuramıyorum. Bu anksiyete değil kötü niyet de değil ama insan bazı tecrübeler yaşadıktan sonra kendini korumaya alıyor. Az ve öz çevre iyidir. Eşim ile herşeyi konuşabiliyoruz her konuda, bu da bir sık arkadaşlık aslında. Sadece iki karşı cins olarak aşk sevgi üzerine olmamalı zaten. Her konuda güvenebilmen önemli çünkü hayatının geri kalanını birlikte geçirmek için bir aradasın. Her ne kadar öyle olsa da bir kadının arada dertleşebileceği bir hemsinsine ihtiyacı oluyormuş bunu idrak ettim son zamanlar. Arkadaşsızlıkta yalnız değilsin. Abartmıyorsun. Sadece hayat bizi böyle yetiştirdi.

Genişletmek için tıkla...

Aysenimi .!.:

Bence arkadaşlık bitti artık bu devirde.en iyisi sevgili, eş.o da nasip olursa işte.

Genişletmek için tıkla...

matchakizi .!.:

Canım şimdi ki insanlar o kadar kötülük düşünüyo ki şu devirde tek kalmak en büyük nimet diyebilirim.tabii ki istiyosun arkadaş falan ama artık herkes çıkarcı bu devirde ya takıl geç yapıcaksın ya da hiç arkadaş edinmeyeceksin artık böyle oldu maalesef.

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Eşe de güven olmuyor ki bu devirde. O kadar çok aldatılan insan var ki onları gördükçe evlenmekten bile korkuyorum. Tek istediğim sadece bir kaç dost ama onları bile bulamıyorum

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Istanbuldayim siz hangi şehirdesiniz ?

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Evet çok haklısınız arada bir gerçekten güvenip dertleşmek istediğim bir arkadaşım olsun istiyorum ama cidden çok zor. Çünkü kimseye cidden güvenemiyorum biliyorum ki ileride ona anlattığım şeyler gün yüzüne çıkacak veya bir başkasına anlatacak. Insanın gerçek anlamda bir dostu olması çok güzel umarım bende öyle arkadaşlıklar edinebilirim

Genişletmek için tıkla...

sungunes .!.:

Eşe de güven olmuyor ki bu devirde. O kadar çok aldatılan insan var ki onları gördükçe evlenmekten bile korkuyorum. Tek istediğim sadece bir kaç dost ama onları bile bulamıyorum

Genişletmek için tıkla...