merhaba herkese, 26 aylık gün içinde hiiç yerinde durmayan hareketli bir oglum var. 18 aylıktan beri cok zorlanmaya başladım. hem kendi yaşadığım çocukluğu yaşatmamaya çalışıyorum hem yapamadığım durumlarda kendimi suçluyorum.. gün içinde bazen çok iyiyiz, her dediğini yapmaya çalışırım oyun oynarız ben de onunla koştururum her şeyi yaparız ama bazı zamanlar çook zorluyo ben de istemdışo bağırıyorum kızıyorum sonra tüm günüm zehir oluyo, vicdan yapıyorum kendimi çok suçluyorum
benim annem aşırı sabırlı bir anneydi, bana bağırdığını hiç hatlrlarmam, babam da tam tersi aslında bağırmazdı ama bağırma ya da kızma ihtimalini bildiğimiz için çok korkardık. hiç anneme çekmemişim
onun gibi sabırlı olmak isterdim, bunun için antidepresan kullanmaya bile başladım. sırf oglumla saglıklı bi ilişkimiz olsun hiç kızmayım bağırmayım.. ama yine de ara ara öfke patlamalarım oluyo, travma kalacak diye çok korkuyorum
bugün ev işi yapmam gerekiyordu vs, çamaşır katlıyorum onları dağıtıyo ya da başka şey yapıyorum karıştırıyo dağıtıyo, hepsine sabretmen çok zor
hem gece hem öğle uykusu için nerdeyse 1 bucuk saat uğraşıyorum
eşimin çalışma saatleri uzun geldiğinde çok yardımcı oluyo ama zaten pilim bitmiş oluyo, ona kızdıgım günün gecesinde uykusunda ağlıyo
çok üzülüyorum benim yüzümden ağlıyo rüyasında benimi görüyo diye
az once uyutmaya calısırken yine patladım uyu artık diye çıkıştım
her bağırdığımda masum masum bakıyo sonrasında kendimi dövesim geliyo. niye sabretmedim niye sesimi yükselttim diye
işin içinden çıkamıyorum artık, bana sanki anneler hiç bağırmıyo gibi geliyo sanki sadece ben bağırıyomuşum gibi, sorunluymuşum gibi düşünüyorum. evde tek bakıyorum annenler uzakta yaşıyo eşim akşam 8de anca işten geliyo, çalışmaya başlayamadım kreşe de veremiyoruz tek maaş, hepsi üst üste benim de psikolojim gitti
çünkü şöyle düşünün hadi hepsi uslu olsun ama anne yeteblr mym diye yine stres olur. 
