- Katılım
- 20 Ocak 2026
- Mesajlar
- 19
- Emoji Skoru
- 12
- Puanlar
- 3
- Konu Sahibi gecelerpencerem
- #1
Merhaba herkese. İçimi dökmek istedim buraya. Yakın zamanda bir histerektomi (rahim aldırma) operasyonu geçirdim. Yaşım genç olmasına rağmen sırf bi şeylerin kökten çözümüne ulaşabilmek adına. Ancak bu kadınsal hastalıkların sanki sonu gelmeyecek gibi. Doktora, hastaneye gitmekten nefret eden birisiyim malesef, kontrollere vs hiç gitmem. Ancak bi şeyler kötü belirti vermeye başlayınca mecburen gidiyorum zaten onların da sonu hep ameliyatla bitiyor..
24 yaşındayken kasığımda ufak bir batma hissetme sonucu kadın doğuma gitmiştim. Ultrasonda bakıp “miyomun var” dediler. Hayatımda ilk defa duymuştum ilerleyen yıllarda da peşimi bırakmayacak o kelimeyi. Ve çok şaşırmıştım çünkü yaşım gençti, sigaram alkolüm yoktu, “bana göre” miyomumun olmaması gerekiyodu. O teşhis koyulduğundan itibaren deli gibi araştırmalar yaptım nasıl kurtulabilirim diye. Malesef ameliyatsız bi çözümünü bulamadım. Ve hayatımda ilk kez ameliyat kelimesiyle karşı karşıyaydım. Stresten 10 kilo falan verdim. 1 ay boyunca bununla uğraştım maddi manevi beni mahvetti.
Daha sonrasında miyom operasyonu oldum o ayrıntılara girmek istemiyorum ama kurtulmuştum bu işten. Ancak psikolojik olarak gerçekten beni zorlayan süreçler geçirdim.
Bu olaylardan 2 sene sonra 26-27 yaşındayken de bir gün meme ucumda oynayan kitle hissettim. Hayat benim için yine durdu. Psikolojik olarak mahvoldum. “Kontrol altında tutalım, 6 ayda bir takip edelim” bunları malesef ben yapamıyorum, ben kökten çözülsün istiyorum. Sürekli o stresleri kaldıracak psikolojide değilim. Genel cerraha gidip o kitleyi aldırdım. 1 hafta falan patoloji sonucu bekledim, ölüm gibiydi. Çok şükür sonuç temiz geldi.
Ve şimdi 30 yaşındayım. Yakın zamanda, son 1 aydır damlama şeklinde idrar kaçırma, idrarı tam boşaltamama sorunum başladı. Geçer diye bekledim ancak ped takmayı gerektirecek kadar rahatsızlık vermeye başladı. Aklıma zaten direkt yine kadınsal bi şey olabileceği geldi ama yine de ben ürolojiden randevu aldım. Yıllar yıllar sonra kendim için hastaneye gidiyordum. Ürolojide hiçbir sorunum çıkmadı, ultrasona yönlendirdi ve tabiki orda yine MİYOM gördüler. Hem de 9cm civarlarında. En son 6 sene önce diğerini aldırmaya gittiğimde kontrol edilmişti, 6 senenin sonunda kontrole gidiyordum ve korktuğum başıma geldi.
Kafamda deli düşünceler belirdi. Ben bunu aldırsam yine çıkacaktı. Sonu olmayan bi şey gibiydi, çözümü yok. Tek çözüm rahmi aldırmaktı. Doktorumla istişare ettik, yumurtalıkları bırakacağını onun dışında sadece rahmi alırsa sadece çocuk olmayacağını vs anlattı. Ben de zaten çocuk düşünen birisi değilim, çocuk yetiştirebilecek güçte birisi değilim maddi ve manevi. Bi daha en azından bu miyom durumunu yaşamamak için hem miyomları hem de rahmimi aldırdım birkaç gün önce.
Kendimi çok değişik ve hayattan bıkmış hissediyorum. Gelecekte daha başıma neler gelecek diye hayıflanıyorum karnımdaki kesi ve gerilen dikişlerimle beraber.
Bi daha böyle bi şeyi kaldırabilecek gücü kendimde bulamıyorum. Doktora, hastaneye gitmekten tahlil yaptırmaktan ciddi manada nefret ediyorum.. Hayat enerjim bitmiş gibi hissediyorum. Uzun oldu ve içimi dökmek istedim gerçekten ihtiyacım vardı..
24 yaşındayken kasığımda ufak bir batma hissetme sonucu kadın doğuma gitmiştim. Ultrasonda bakıp “miyomun var” dediler. Hayatımda ilk defa duymuştum ilerleyen yıllarda da peşimi bırakmayacak o kelimeyi. Ve çok şaşırmıştım çünkü yaşım gençti, sigaram alkolüm yoktu, “bana göre” miyomumun olmaması gerekiyodu. O teşhis koyulduğundan itibaren deli gibi araştırmalar yaptım nasıl kurtulabilirim diye. Malesef ameliyatsız bi çözümünü bulamadım. Ve hayatımda ilk kez ameliyat kelimesiyle karşı karşıyaydım. Stresten 10 kilo falan verdim. 1 ay boyunca bununla uğraştım maddi manevi beni mahvetti.
Daha sonrasında miyom operasyonu oldum o ayrıntılara girmek istemiyorum ama kurtulmuştum bu işten. Ancak psikolojik olarak gerçekten beni zorlayan süreçler geçirdim.
Bu olaylardan 2 sene sonra 26-27 yaşındayken de bir gün meme ucumda oynayan kitle hissettim. Hayat benim için yine durdu. Psikolojik olarak mahvoldum. “Kontrol altında tutalım, 6 ayda bir takip edelim” bunları malesef ben yapamıyorum, ben kökten çözülsün istiyorum. Sürekli o stresleri kaldıracak psikolojide değilim. Genel cerraha gidip o kitleyi aldırdım. 1 hafta falan patoloji sonucu bekledim, ölüm gibiydi. Çok şükür sonuç temiz geldi.
Ve şimdi 30 yaşındayım. Yakın zamanda, son 1 aydır damlama şeklinde idrar kaçırma, idrarı tam boşaltamama sorunum başladı. Geçer diye bekledim ancak ped takmayı gerektirecek kadar rahatsızlık vermeye başladı. Aklıma zaten direkt yine kadınsal bi şey olabileceği geldi ama yine de ben ürolojiden randevu aldım. Yıllar yıllar sonra kendim için hastaneye gidiyordum. Ürolojide hiçbir sorunum çıkmadı, ultrasona yönlendirdi ve tabiki orda yine MİYOM gördüler. Hem de 9cm civarlarında. En son 6 sene önce diğerini aldırmaya gittiğimde kontrol edilmişti, 6 senenin sonunda kontrole gidiyordum ve korktuğum başıma geldi.
Kafamda deli düşünceler belirdi. Ben bunu aldırsam yine çıkacaktı. Sonu olmayan bi şey gibiydi, çözümü yok. Tek çözüm rahmi aldırmaktı. Doktorumla istişare ettik, yumurtalıkları bırakacağını onun dışında sadece rahmi alırsa sadece çocuk olmayacağını vs anlattı. Ben de zaten çocuk düşünen birisi değilim, çocuk yetiştirebilecek güçte birisi değilim maddi ve manevi. Bi daha en azından bu miyom durumunu yaşamamak için hem miyomları hem de rahmimi aldırdım birkaç gün önce.
Kendimi çok değişik ve hayattan bıkmış hissediyorum. Gelecekte daha başıma neler gelecek diye hayıflanıyorum karnımdaki kesi ve gerilen dikişlerimle beraber.
Bi daha böyle bi şeyi kaldırabilecek gücü kendimde bulamıyorum. Doktora, hastaneye gitmekten tahlil yaptırmaktan ciddi manada nefret ediyorum.. Hayat enerjim bitmiş gibi hissediyorum. Uzun oldu ve içimi dökmek istedim gerçekten ihtiyacım vardı..
