Herkese hayırlı pazarlar arkadaşlar.Bir süredir kafamı kurcalayıp içimi yiyen bir konu var.Birkaç yakınıma anlattığımda objektif yorum yapamadıklarını gördüm.O nedenle sizlerden fikir alma ihtiyacım doğdu.Süreci en baştan anlatacağım.Bugüne kadar kayınvalidemle en ufak sorun yaşamadık,kırmadık,kırılmadık.4 senelik evliyim.Bana çok kıymet verdiğini söyler ve hep desteğini hissettirirdi.Ben de zaten düzenli olarak onlarla görüşür ve keyifli zaman geçirirdim.Ta ki hamile kalana kadar.Biz bir ev aldık ,kendi evimizin dışında.Biraz borca girdik ve bu borç da altın borcuydu.Bu sırada tüp bebek sürecine başladık,Allah’ıma sonsuz şükürler olsun ki hamile kaldım.Bu sırada altın borcumuz,tüp bebekte harcanan para birde üzerine 150 bin gibi bir doğum paketi gibi bir ödeme işlemimiz oldu.Eşimle ikimiz de Ocak ayında istediğimiz zamları alamadık.Kısacası evdeki hesap çarşıya uymadı ve ben hayatımda hiç sıkışmadığım kadar sıkışmış hissediyorum maddi konuda.Şimdi asıl sorun burada başlıyor.Hamilileğimde 5.ayım.Yavaş yavaş alışverişe başladık ama o kadar maddi olarak dardayız ki hep hesap kitap ve maddi konular dönmeye başladı evde.Bu sırada kayınvalidemler bekar olan görümceme bir sebeple (göz operasyonu+yüksek lisans+kredi borçları) 500 bine yakın para verdiler.Ben bu süreçte bize de destek olurlar diye düşünüyordum ,bir şeye ihtiyacınız var mı diye sormadılar bile.İlk torun ama bir kıyafet parçası bile almadılar.Annemler bebek arabasını ve odasını aldılar.Zaten en yüksek meblağlı şeyleri kendi ailem aldı.Geri kalan konusunda destek olurlar derken ağızlarını bile açmadılar.Dün beraberdik.Lafla karışık annemler de bunları bunları aldı dedim.Lafı değiştirdi kayınvalidem.Sonra bir mevzu geçti bana diyor ki her şeyiniz var çok şükür en önemlisi sağlık.Ben iyice bilendim,sürekli kafamda onlarla hesaplaşıyorum.Rüyamda bile görmeye başladım ama ağzımı açıp bir şey diyemiyorum.Eşim de hayatta demez.1 tlsi bile olmasa ailesinden istemez.Annemler eşimle aram bozulmasın diye ses çıkarma kızım biz destek oluruz,belki sona doğru yaparlar.Yaparlarsa da kendilerine yakışanı yaparlar diyorlar ama ben sevdiğim kadından tiksinmeye başladım.İçimde büyük öfke birikiyor.Biliyorum vermek zorunda değiller ama içimden bir sorsalardı keşke diyorum.Şimdiden çocuğum sağlıkla dünyaya gelsin onlara göstermeyeceğim diye kuruluyorum ve bu evliliğimin bozulmasına sebep olacak diye de korkuyorum.Sizce ne yapmalıyım,sessizce susup beklemeli miyim,yoksa açık açık konuşmalı mıyım?
Hadi on ay olsun.
Yani erkek nihayetinde hak etmiştir de
