- Katılım
- 1 Nisan 2022
- Mesajlar
- 14.633
- Emoji Skoru
- 15.147
- Puanlar
- 248
- Yaş
- 32
- Konu Sahibi dnnslimanov
-
- #21
Ana kuzuları evlenmesin arkadaş.etrafta dünya kadar hakeden insan var.millet de koca diye beklesin.
Ana kuzuları evlenmesin arkadaş.etrafta dünya kadar hakeden insan var.millet de koca diye beklesin.Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.
Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.
Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.
Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.
Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.
Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?
Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.
Hiç mi cinsel isteğin yok arkadaş?Her gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde
İnsanın kendi ailesinde buyurken değer görmesi o ortamı izlemesi çok güzeldir herhalde. Özendim açıkçası.Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.
Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.
Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.
Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.
Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.
Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?
Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.
Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.Benim annem hem baba, hem anne, hem abla, hem arkadaş, her şey olmuştu bana. O yüzden evlendiğimde çok kötü oldum. Senede 2 kez annemi görüyorum, birer hafta. Bu yüzden çok üzülüyorum.Aile bireyleriyle arası çok iyi olan, onlarla çok güzel anıları olan kişiler genelde bunu yaşıyor, benim gözlemim bu yönde. Birkaç arkadaşım var mesela, ailesiyle aynı şehirde ama senede 1 kez bir kahvaltıya gider, hiç özlemez, ailesiyle kafası zerre uymuyor, mesafe koyuyor. Şimdi böyle birinin beni anlamasını bekleyemem. O yüzden burada seni anlamayacak çok kişi çıkar, yanlış yere yazmışsın
Kendi kurduğum iki kişilik ailemi çok sevmeme ve evliliğimde oldukça mutlu olmama rağmen bazen kök ailemi ve onlarla aynı evde yaşamayı çok özlüyorum. Kendi kendime “nereye kadar böyle onlardan ayrı bir evde yaşayacağım ki, bu hep böyle mi sürecek” diyorum ve onların yanında olmak, eski yatağımda yatmak istiyorum.
Bazı günler, sık sık olmasa da bu şekilde depresyon yaşıyorum ve eskiye özlem duyuyorum. Bazen tatildeyken bile keşke şuan ailemin evinde olsaydım diye düşünebiliyorum. Bu düşüncelerden kendimi alamıyorum.
Sevgimi aileme karşı hiçbir zaman belli edebilen biri olmadım ve evlilik sürecinde de ailemin kalbini istemeden kırdığımı düşünüyorum. Bu yüzden dargınlıklarımız oldu ama bunlar her ailede olan olağan günübirlik dargınlıklardı.
Belki de bu yüzden pişmanlığım var ama seneler geçmesine rağmen bunu aşamıyorum. Ailemdeki herkes hayatta olmasına ve sürekli de görüşüyor olmamıza rağmen onlarla aynı evde yaşamayı, akşamları tv karşısında cips çikolata yemeyi yani küçük kız çocukları olmayı çok özlüyorum.
Bu düşüncelerimin ve hissettiklerimin doğru olmadığını düşündüğüm için kendi kurduğum içinde sadece benim ve eşimin bulunduğu küçük aileme karşı da suçluluk hissediyorum.
Aynı durumu yaşayan var mı, bu durum nasıl aşılır?
Dipnot: Ev işlerini eşimle birlikte üstleniyoruz ve ev işi yapmaktan gocunmuyoruz. O yüzden önüme keşke aile evindeki gibi hazır gelse düşüncem yok. Sadece orada bulunma sürekliliğimi özlüyorum ve bu özlemimi eşime dile getirmiyorum.
Evlerimiz yakın olduğundan ve çocuğumuz da olmadığından hiç kalma ihtiyacı duymadık açıkçası. Aileme desem biz bu akşam sizde kalalım diye kötü bir şey olduğunu düşünerek panik yaşarlar. Ailemin de kendi aileleri hayatta ve ailelerinde kalma alışkanlıkları hiç yok.Arada aile evinizde kalmıyor musunuz? Biz eşimle ailelerde kaldığımızda ikimizde bence çocukluğumuza dönüyoruz. Bildiğin tanıdığın ortam ve şakalar oluyor. Kuzenlerim geliyor vs. Ama bunu tatillerde bayramlarda bir arada geçirince yetiyor, evimize dönünce oh be kendi düzenimiz diyoruz. Arada bir gidip kalırsanız hala o evin size ait olduğunu hissettseniz belki zorlanmazsınjz
Ben aileme çok çok düşkünüm, annemin mutfağı kahvaltısı yemekleri, evde odamı çok severdim. Çok da evcimenimdir. Hatta teyzemi anneannemi bile çok özlerim. Hep yakın otururduk.Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.
Eşimi çok sevdiğimi ve evliliğimde mutlu olduğumu hatta çocuğumuzun olmasını istediğimizi söylememe rağmen cinsel isteğe çekilmesi de oldukça komik olmuş. Gerçekten yanlış yere yazmışım hahahah
oyle algilandiniz çünkü bunu siz yazdinizÇok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.
her gun görüşüp yine de yetmemesi normal degil. Ben istemezdim bizim huzurlu evimiz varken esimin ille de annem babam diye huzursuzlanmasini, her allahin günü o eve gidip devamli telefonda evden naklen yayin yapmasiniHer gün görüşüyoruz ama asla yetmiyor, evlerimiz de birbirimize çok yakın. Ben illa orada olmak istiyorum. Doyumsuzum sanırım bu konuda biraz, halime gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çok şükür sağlıkları da yerinde
Ama konuyu okuyunca " hep aileni düşünüyormuşsun" gibi anlaşılıyor.Çok doğru, kesinlikle haklısınız. Bazı kişiler tarafından her dakika ailem aklımdaymış ve her dakika ailemle sohbet ediyormuşum, konuşuyormuşum gibi anlaşılmış. Aslında bahsettiğim şey bazen insanın aklına giren özlem hissi ve o anda orada olma isteği. Bu istek tabiki de sürekli değil. Ama özlemin çok ağır bastığı anlarım oluyor, özellikle evde yalnız olduğum zamanlarda.
Eşimi çok sevdiğimi ve evliliğimde mutlu olduğumu hatta çocuğumuzun olmasını istediğimizi söylememe rağmen cinsel isteğe çekilmesi de oldukça komik olmuş. Gerçekten yanlış yere yazmışım hahahah
Kalabalıkta olma özlemi de olabilir, iki kişiyken ev dört duvar geliyor bana gerçekten.Ama konuyu okuyunca " hep aileni düşünüyormuşsun" gibi anlaşılıyor.
Yalnız olduğun zaman bu özlem artıyorsa özlediğin şey ailenden ziyade kalabalıkta olma özlemi olabilir.
Ben tek yaşıyorum, benzer şeyi bazen ben de hissediyorum ama gelip geçiyor, benimkisi kısa süreli bir istek. :)Kalabalıkta olma özlemi de olabilir, iki kişiyken ev dört duvar geliyor bana gerçekten.
Biz çoğu şeyi ailemize detaylı anlatmayız. Zaten çalıştığımız için telefondaki sohbetlerimizi de uzun tutamıyoruz. Eşim evdeyken de telefonla konuşmamaya ve ilgilenmemeye dikkat ediyorum. Çok muhim bir mesele olmadıkça evdeyken telefon konuşması yapmıyorum. Gittiğimiz yerlerden, yaptığımız şeylerden ailelerimizin haberi olmaz. Şehir dışına gideceksek bile saklı tutup son dakika haber veriyoruz, bu konudaki dengeyi oldukça iyi şekilde sağladık. Ama diğer söyledikleriniz çok doğru, çoğu kişi saklama problemi yaşıyor. Benim eşim oldukça kuralcı ve katı biri, o yüzden sıkıysa her şeyi anlat :|||oyle algilandiniz çünkü bunu siz yazdiniz
her gun görüşüp yine de yetmemesi normal degil. Ben istemezdim bizim huzurlu evimiz varken esimin ille de annem babam diye huzursuzlanmasini, her allahin günü o eve gidip devamli telefonda evden naklen yayin yapmasini
neyi gizleyebilirsiniz ki ailenizden bu kadar sık goruserek?
tupbebek tedavisine baslasaniz mesela gizlemek isteseniz bunca görüşmeye gizleyemezsiniz.
ya da test yaptirsaniz bazi seyler istediginiz gibi gitmese ama bunu kimseye yaymak istemeseniz ailenizle bu kadar sık gorusurken bunu gizlemeniz imkansiza yakin. suratınizdan anlar sevgi seline alir anlattirirlar. sonra herkesin bilmesiyle x120 stres
ayni sekilde hamile kalsaniz ama bazi seyler kesinlesene kadar birkac ay soylemek istemeseniz (ki cok akillica bir karar) bu da imkansiz, bu kadar dipidibe oluslarda mide bulantinizdan anlarlar.
yani bu kadar dipdibe ailede birsey saklanmaz.
bir kavga etsen suratından anlarlar, kavgaya aile girince isler büyür. esin senin gönlünü kolayca alacakken aile işin içine girince hersey zorlasir. hele annen de senin gibj kok aile düşkünüyse teyzelerinin kuzenlerinin falan hep haberi olur kavgalarınizdan, bosu bosuna iliskiniz zedelenir.
cidden hic gerek yok, mesafenin gözünü seveyim.
benim annem de kök ailesine düşkündür. Kendi kocasıyla olan seyleri tabii asla anlatmaz ama elinde telefon sabah aksam naklen yayında. hasta misin, iyilestin mi, is görüşmesine mi gideceksin, nasil gecti. devamli telefondan birilerine benim bilgilerim gjdiyor. nefret ediyorum .
en son bir ise basladim ama kimseye soylemedim sadece birlikte yasadigim icin ailem biliyordu. bir hafta icinde tirt bir yer oldugunu anlayıp ciktim. ertesi gunlerde disariya cikiyorum annemin kardesinin esi "nereye gidiyorsun? is yok mu bugun?" dedi. eve geri cikip annemle kavga edip oyle gittim
cok konusunca mutlaka bu yaşanıyor. "ben gunde on kere aielmle konusuyorum ama evimin ozelini anlatmam", "her gun ailemdeyim ama evimde olan biteni anlatmam" fikri bana ulasilabilir gelmiyor. o kadar konusmanin icinde mutlaka bazi seyler naklen yayin yapılır. yoksa birseyi anlatmazsin nasılsın iyi misin ben de iyiyim ve bitis seklinde sohbet olur kimse de bu kadar kısır sohbeti gunde on kere yapmaz
Ben de asla evlenmem diyordum ama adam aklımı başımdan aldıBende aile evine çok alıştım benim için çok konforlu tabi bu kişiden kişiye aileden aileye çok değişebilir bir durum. Ama ben evlenmem heralde
ama hergun gidiyorum yazmistiniz alintiladigim mesajda. hergun gidince , görünce, konusunca ne kadar anlatmayabilirsin ki evinin icini? sehir disina gideceksek bile son saniye soyluyrouz demissin ama su da sacma degil mi biri pazartesi sana geliyor, konusuyorsunuz ne var ne yok. sali ariyor, carsamba sana geliyor, persembe sana geliyor. cuma diyor ki "bu gece yola cikiyoruz tatil planladik"Biz çoğu şeyi ailemize detaylı anlatmayız. Zaten çalıştığımız için telefondaki sohbetlerimizi de uzun tutamıyoruz. Eşim evdeyken de telefonla konuşmamaya ve ilgilenmemeye dikkat ediyorum. Çok muhim bir mesele olmadıkça evdeyken telefon konuşması yapmıyorum. Gittiğimiz yerlerden, yaptığımız şeylerden ailelerimizin haberi olmaz. Şehir dışına gideceksek bile saklı tutup son dakika haber veriyoruz, bu konudaki dengeyi oldukça iyi şekilde sağladık. Ama diğer söyledikleriniz çok doğru, çoğu kişi saklama problemi yaşıyor. Benim eşim oldukça kuralcı ve katı biri, o yüzden sıkıysa her şeyi anlat :|||
Belki de eşim kuralcı olduğu için aile evimde de kurallar esnek olduğu içindir hislerim. Şuan kendimi sorguladım