Hangimiz anlatsak hayatından bir mucize çıkar eminim. Kötu günler geçiyor onu da biliyorum.
Aynı ay içinde bir yakınım sebepsiz intihar etti; iki gün geçmeden duruma katlanamayan daha bir yakınımı ruh ve sinir hastanesinde günlerce yatırmak durumunda kaldım. Cenaze evi, hastane ve ailem arasında günlerce mekik dokudum. Kime daha çok ağladım, kime en çok üzüldüm bilmez haldeyken KPSS'de dereceye girdiğimi dolayısıyla atanacağımı öğrendim ve o kafayla tercih filan yapmadım. Arada nişanımı iptal etmeyi de Allah'tan eşim akıl etmişti zira ben onu tamamen unutmuştum. Arada küçük çaplı sinir krizi geçirenleri ciddiye almaz durumdaydım. O ay hiç bitmeyecek sandım ben. Göğsümde oturan öküz hiç kalkmayacak ben ona alışacağım sanıyordum. Evlenmeyecektim, işi gücü bırakacaktım, çocuk da neymişti?
Aradan birkaç yıl geçti, bugün her şey bambaşka. O yaşadıklarım olmasa; bugün bu güzellikler de gelmeyecekti biliyorum.
Göğsümdeki öküz şimdilik ortalıkta yok, ama ne yalan söyleyeyim mucizelerime rağmen hatırlayınca o yer acıyor.