Yas Sürecini Atlatamamak

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

sidrre .!.:
yapısal olarak çok duygusal olabilirsin, bu tarz acıların tek ilacı zaman. zaman daha da geçtikte sen istemesen de bile o acı geçecek. sabret
merak ettim burcun ne?

Akrep ama yükselenim yengeç sanırım onun etkisiyle fazla duygusalım

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

Hsktrlsyn .!.:
Acının eşiği değişiyor diyelim. İnşallah hastalanmazsiniz tabi ama siz en sancılı dönemleri atlatmissiniz bundan sonrası biraz sabır biraz inanç. Sizi çok iyi anlıyorum aynı damdan ben de düştüm bana güvenin.

simlumina .!.:
O cayir cayir yanan yangının zamanla sonecegini, fakat ömür boyu incecik bir mum alevi olarak kalacağını umut ederek geciriyorum ben de son altı ayimi.Geçmeyecek sadece bu kayıpla yaşamayı baş etmeyi öğreneceğiz. Günler gecelerce ne zaman geçecek soruma karşılık buldugum cevap buydu. Dilerim gönlünüz tez vakitte ferahlar, gidenlerimizi buruk da olsa bir tebessümle onurlandırarak anabildigimiz günler gelir

CactusSoul .!.:
Çok yakın ve size de baktığı için anne ile eşdeğer. Allah sabır versin. Umarım atlatmanın bir yolunu bulursunuz.
Ben de anneannemi kaybettiğimde 9 yaşındaydım ve bizim evimizde yanımda vefat etti. Çok yakındık, çok severdim. Hala o günü unutamıyorum, en acı kaybımdı. Zaman her şeyin ilacı, hafifliyor zamanla. Ben hep onun temiz kalbiyle daha iyi bir yerde olduğunu düşündüm, bu benim içimi ferahlattı. Belki size de iyi şeyler düşünmenin faydası olur.

my hope .!.:
Başınız sağolsun Allah rahmet eylesin ve kalbinize ferahlık versin... Size kocaman sarılmak istedim bu satırları okurken. Kendinizi yalnız hissetmeyin lütfen. Gereken durumlarda destek almaktan rahatsız olmayın. Kpssden güzel bir puan alıp atanmanızı ,hayallerinizi yaşamınızı diliyorum. Tüm güzellikler sizi bulsun.

Güzel temennileriniz için çok teşekkür ederim hepinize

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

Misafirrr .!.:
Başınız sağolsun öncelikle. Ben bu süreçte psikatriste gitmenizi tavsiye ederim. 15 ay uzun bir süre çünkü destek alarak daha kolay toparlarsınız. Allah korusun üzüntüden hasta olmayın.

Lyanna Mormont .!.:
Bildigim kadariyla (yanlis biliyor da olabilirim, yanlışsam duzeltin) yasın bu derece agir evresi bir yıl. Bir yildan sonra halen bu sekilde devam ediyorsa kendi basiniza altindan kalkamayip destek almaniz gerekebiliyor. Psikologla rahat edemediyseniz psikiyatristle en azindan kendinizi toparlayana kadar yardimci olacak sekilde ilac alabilirsiniz. Ben genelde cok gerekmedikce psikiyatrik ilac onerisinde bulunmuyorum kimseye, acının dogal seyrinde ilerlemesi gerektigini dusunuyorum ama sizde ilerlemiyor belli ki. Kendinize iyi bakmak icin gerekiyorsa boyle devam edin.

Sigrid .!.:
Bir hekimden yardım almalısınız.

defne-28 .!.:
benzer hisler yaşıyorum maalesef
ben de bazen çok acı çekiyorum
sizi anlamayı hiç istemezdim
ama zaman her şeyin ilacı
yanlız 15 ay olmuş artık azalması gerekiyordu
bir destek alsanız çok iyi olur sanki

Psikologumla konuşurken de kendimi istemsiz tutuyordum, içimdeki her şeyi dökmek istemiyordum ve ağzımdan çıkan her cümle sonradan bana pişmanlık duydurdu. Keşke söylemeseydim, içimi açmasaydım vs.
Psikiyatra yönlendirilecek kadar konuşmadım sanırım ve zaten görüşmeyi birkaç seansta kestim. Açıkçası ilaç tedavisinden korkuyorum özellikle meslek hayatında engel olmasından

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

AnkaEnerjisi .!.:
Ruha ölüm yok. Hatta buradakinden bin kat mutlu. Tekrar gel deseler asla gelmek istemez. Dünya bir eğitim okuludur. Görevi biten gider ve tekamülüne devam eder. Yani tiyatro sahnesi gibi düşünün.

Hepimiz gelip geçiciyiz. Ben hep bu bilinçte olduğum için hayatımda çok fazla insan istemedim. Beni çok seven olmasın, arkamdan çok üzülmesin diye. Ama sevdiğin birinin yokluğuyla yaşamak ne zormuş.

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

HepmigencizHepmiguzel .!.:
Allah anneanneciginize rahmeti ve merhameti ile muamele eylesin .
Ben de 22 ay önce kaybettim anneannemi , benim için annemden hiç farkı yoktu , oyle acı verdi ki onun vefatı bana , daha dün "epeydir konuşmadım, arayıp bir sesini duyayım" dedim tabi buni derken yutkundum bir an. Geceleri nefes alamazdim , o kadar solugumu keserdi acısı.
Hatta bir gün o kadar ağlamışım ki sesi duyan karşı komşum bana "iyi misin" diye mesaj attı.
Yasınızı, acınızı çok derinden hissediyorum.
Ben onun çok güzel bir yerde olduğunu biliyorum. Bol bol dua ediyorum , ruyalarimda görüyorum, bazen öpmelere doyamıyorum, bazen onunla Kabe'ye gidiyorum. Ve onu çok seviyorum.
Kabul edin , yoksa cok zor olur hayat size.
Ruhunun çok iyi bir yerde , çok iyi "Ellerde" olduğunu düşünün , bol bol dua edin.

Ben de sizi çok iyi anlıyorum. Çok iyi bir yerde olup beni mutlulukla izlediği düşüncesi iyi geliyor, özellikle beni ağlarken görmeyi hiç istemezdi o yüzden kendimi toparlamaya çalışıyorum. Ama hala rüyalarımda bile onun ölümüyle tekrar tekrar yüzleşiyorum, rüyada bile hastanede defalarca kez kaybediyorum. Aynı ölüm haberini aynı cümleleri defalarca duyuyorum. Sanki o rüyadan uyanınca daha yeni kaybetmişim gibi hissediyorum her seferinde. Çok zor, hele bizim gibi anne olarak görenler için. Size de güç kuvvet dilerim, Allah rahmet eylesin anneannenize :KK200:

papatya76arzu · 23 Şubat 2026

Merhabalar öncelikle başınız sağolsun,beni de anneannem büyüttü,Alzaimer parkinson derken hayat acı dolu oldu,2018 yılında kaybettim,12 sene ben baktım,o gidince kocaman bir boşluk içinde kaldım,bir zaman sonra birlikte geçirilen günler, olabildiğince sevmek ve olabildiğince yanında olduğunuzu hatırlamak acıyı hafifletiyor,belki klişe olacak ama ben böyle atlattım,baktım yedirdim, yıkadım, bebeğim gibi ilgilendim diyorum, yapabileceği herşeyi yapmak insanı bir süre sonra iyileştiriyor,birde çok sevdiğinizi ve ona hissettirdiğinizi düşünmek ,,,geçecek hafifleyecek

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

CeReNnnKeskn .!.:
Basın sağolsun ama iste orada demişsin içimde bastırıyorum kimse görmesin diye bu kilit nokta kendini bastirman kendi kendine çözüm araman bırak kim görürse görsün icini bosaltana kadar aglamadigin için sürekli bu haldesin... Bende senin gibi babaannemi kaybettiğim zman olmuştu bağıra bağıra aglayamadım.. şimdi neye üzülsem aglasam o gelir aklima onun için aglarim tek yapman gereken imkanin varsa tek basina kalip bagira çağıra ağlayıp icindekileri boşaltman sonra biraz daha icin ferahlar Allah rahmet eylesin hepsine

İnsanlar hemen ağlama, arkasından çok ağlamak günah vs laflar söylediği için acımı herkes içinde yaşamaktan uzak kaldım. Tek kaldığım zamanlarda hep ağladım hatta yeri geldi sokakta, otobüste, avmde ağladım ama yine de o içimdeki sıkıntı bitmiyor gibi hissediyorum

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

papatya76arzu .!.:
Merhabalar öncelikle başınız sağolsun,beni de anneannem büyüttü,Alzaimer parkinson derken hayat acı dolu oldu,2018 yılında kaybettim,12 sene ben baktım,o gidince kocaman bir boşluk içinde kaldım,bir zaman sonra birlikte geçirilen günler, olabildiğince sevmek ve olabildiğince yanında olduğunuzu hatırlamak acıyı hafifletiyor,belki klişe olacak ama ben böyle atlattım,baktım yedirdim, yıkadım, bebeğim gibi ilgilendim diyorum, yapabileceği herşeyi yapmak insanı bir süre sonra iyileştiriyor,birde çok sevdiğinizi ve ona hissettirdiğinizi düşünmek ,,,geçecek hafifleyecek

Eminim anneanneniz gittiği yerden size minnet duyuyordur, 12 yıl bakmak ne kadar büyük vefa.

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

kahpebizans .!.:
Kalbimdeki ağırlığı nasıl anlatırım bilmiyorum fakat 2022 kasımda halamı kaybettim, doğum günümden bir gün önce. Bir tek günüm onu düşünmeden geçmedi. Nerde, ne yapıyo, tamamen yok mu oldu şimdi diye ağlıyodum yakın zamana kadar. Ölüm olgusuyla ilk kez tanıştım. Çalışırken molalarda dışarı çıkmış gibi yapıp odamın kapısını kapatır masamın altında yumruğumu ısırarak ağlardım. Telefon numarasını hala silmedim. Bazen arayıp bağıra bağıra ağlamak istiyorum. Sanki o gittiğinden beri kimsem kalmamış gibi.... eskiden rüyama girerdi, uzun zamandır yok. Bana bi işaret ver, bu gece rüyama gel diye ağlıyorum kendimi çok zorda hissedince. O yok ve ben hiç alışamadım. Nasıl geçer bilmiyorum. İlk gün olduğu kadar acımıyo evet. Fakat eksilse de hafiflemiş değil henüz. Ben çocukluğumda ya da sonrasında hiç kayıp yaşamamıştım. Ölüm kavramını nasıl öğrendim hatırlamıyorum. Kaybımı uzun süre kabul edememeyi öğrenememiş olmama bağlıyorum. Allah kaybettiğinin arkasından kaybolan herkese sabır versin....

Allah rahmet eylesin size de dayanma gücü versin. Alışmak çok zor yaş kaç olursa olsun

jodiesaiden · 23 Şubat 2026

TheQueeninthenorth .!.:
Çok benzer hisler yaşadım, yaşıyorum. Anneannemi kaybedeli iki yıl oldu ama sanki iki gün olmuş gibi bir acı hissediyorum hala. Annem babam ayrıydı ve beni o büyüttü. Tüm anılarım, hayatım onunlaydı. Şu an onun ördüğü yeleği giyiyorum, evimde onun aldığı eşyalar, espri yaptığımda onun cümleleri, hep o…insanlar anneanne kaybının bu kadar yıkıcı olabileceğini anlamıyorlar çünkü herkesin ilişkisi bir değil, çoğu insan küçükken kaybediyor anneanne dedeyi…ama benim bir oğlum var ve onun için toparlandım çünkü benim bu halim onu da çok etkiliyordu. Kendi kendinize halledemiyorsanız profesyonel destek almakta gecikmeyin.

Allah size de güç versin. Birlikte büyüyenler için çok zor gerçekten, keşke daha uzun yıllar vakit geçirme şansımız olsaydı.

papatya76arzu · 23 Şubat 2026

jodiesaiden .!.:
Eminim anneanneniz gittiği yerden size minnet duyuyordur, 12 yıl bakmak ne kadar büyük vefa.

Çok sağolun

o zamanlar nişanlıydım ve anneannem iyice herşeyi birbirine karıştırıp unutmaya başlayınca, onu bırakıp evlenmedim,nişanlım da beklemedi, bana hayatımın iyiliğini yaptı,, iyiki diyorum, şu anki eşim 3 sene bekledi,bizde birbirimizi iyice tanımış olduk, ben gönlü rahat evlendim,hep isterdi evlenmemi,eşimde kocaman bir resim yaptırmış, düğün masamın yanında tüm gece hem sevindim hem duygulandım, onların duası bize yeter,nolur üzülmeyin,onlar görüyor hissediyor, çok sevdiğiniz ve çok sevildiğinizi düşünün hep

HepmigencizHepmiguzel · 23 Şubat 2026

jodiesaiden .!.:
Ben de sizi çok iyi anlıyorum. Çok iyi bir yerde olup beni mutlulukla izlediği düşüncesi iyi geliyor, özellikle beni ağlarken görmeyi hiç istemezdi o yüzden kendimi toparlamaya çalışıyorum. Ama hala rüyalarımda bile onun ölümüyle tekrar tekrar yüzleşiyorum, rüyada bile hastanede defalarca kez kaybediyorum. Aynı ölüm haberini aynı cümleleri defalarca duyuyorum. Sanki o rüyadan uyanınca daha yeni kaybetmişim gibi hissediyorum her seferinde. Çok zor, hele bizim gibi anne olarak görenler için. Size de güç kuvvet dilerim, Allah rahmet eylesin anneannenize

Amin , Allah razı olsun.
Daha dün gece rüyamda ölmedigini öğreniyorum, defalarca kez yanimdakilere soruyorum "bu bir rüya değil dimi" diye.
"Hayır rüya degil , öldü sanmışlar ve 3 gün toprak altında kalmış, ama ölmemiş" diyorlar. Nasıl ağlıyorum anneanneme sarılıp "yavrum ben ölmedim, ağlama" diyor.
"Anneanne ben çok korktum seni kaybettigim için çok şükür yasadigin icin , biliyor musun biz geçen sene annemle umreye gittik ve hep seni andık" diyorum.
"Çok güzel inşaAllah bir daha gidersiniz" diyor.
Sımsıkı sarılıyorum kendisine ve "anneanne , anneanne" diye sayiklayarak uyaniyorum ve gördüğüm rüyaymış. Saat gece 2.30 ve o gece bir daha hic uyuyamadim.

Çok şükür ki ruyalarda görebiliyoruz.

Sigrid · 23 Şubat 2026

jodiesaiden .!.:
Psikologumla konuşurken de kendimi istemsiz tutuyordum, içimdeki her şeyi dökmek istemiyordum ve ağzımdan çıkan her cümle sonradan bana pişmanlık duydurdu. Keşke söylemeseydim, içimi açmasaydım vs.
Psikiyatra yönlendirilecek kadar konuşmadım sanırım ve zaten görüşmeyi birkaç seansta kestim. Açıkçası ilaç tedavisinden korkuyorum özellikle meslek hayatında engel olmasından

Sizin zaten ilk olarak gitmeniz gereken kişi, psikiyatr idi. Süreci tersten takip ediyorsunuz. Ve ilaç korkunuz çok yersiz.

Anamnez · 23 Şubat 2026

Canımızı yakan biraz da onun gidişi değil..onsuz nasıl yaşayacağımız konusunda kendi tecrübesizliğimizden.. biraz da hayatın aslında öyle ciddiye alabileceğimiz kadar gerçek olmadığını,hiçliğimizi keşfedişimizden..bence kendimizi de pek önemsiyoruz ,sanıyoruz ki iyi bir insan olursak oyunu kuralına göre oynarsak korunur,kollanırız ..ama öyle değil işte.Başkasının başına gelince ciğerimiz yanmazken , kendi ocağımıza ateş düştüğünde böyle yerle bir olmalarımız bu gerçek farkedişi o gün yaşamamızdan.Acımyarıştırmak gibi hissettiğiniz örneklemeler size şu yüzden veriliyor..hayatta o acılar da var .Üstelik bu gün bu acıyı yaşadığınız için o acılardan korunmuyorsunuz da .Allah'ım bu günümüzü aratacak acı vermesin ..yoksa dünya zaten böyle bir yer

garciass · 23 Şubat 2026

Yaş gecmezki çok sevilen ölünce şekil değiştirir hayatin günlük meşakkatleri içinde azalır sonra hayat değişir insan çoğalır başka sorumluluklar küçük mutluluklar yani kaybeder devam eder fakat yeri orda sizlayarak ilk günkü gibi deşmeden kalbi orada yaşar .Taki bizde göçene kadar .Zaman size gereken bu daha çok zaman ve devam etmek zorunluluğu başınız sağolsun hepimizin bağışıklığı olmayan tüm yaşayanları bağlayan bir yasa bu doğduk ölürüz.Kabul etmek zorunda olduğumuz ve çaresi olmayan bir durum anılar rüyalar ve beni böyle görmek istermiydi devam edemediğini yoksa herşeye rağmen onu huzura kavuşturmak adına kabulleniş iyi gelirmi diye düşünürdüm...... Düşündüm evet kabulleniş onu unutmak değil onun içinde benim içinde tekrar görüşüne kadar huzur için kabulleniş

Misafirrr · 24 Şubat 2026

jodiesaiden .!.:
Psikologumla konuşurken de kendimi istemsiz tutuyordum, içimdeki her şeyi dökmek istemiyordum ve ağzımdan çıkan her cümle sonradan bana pişmanlık duydurdu. Keşke söylemeseydim, içimi açmasaydım vs.
Psikiyatra yönlendirilecek kadar konuşmadım sanırım ve zaten görüşmeyi birkaç seansta kestim. Açıkçası ilaç tedavisinden korkuyorum özellikle meslek hayatında engel olmasından

Çok yanlış düşünmüşsünüz öncelikle kendinizi tam anlamıyla açmanız gerekiyor. Ben bir dönem kullandım ve hayatımın en huzurlu dönemiydi. Ben de çalışıyordum. Bu durumu isterseniz özellikle belirtin doktora çalışıyorum uyku ve sersemlik yapmayan bir ilaç yazın deyin. Bana çok faydası olmuştu özellikle de çalışırken.

turkkadini · 24 Şubat 2026

jodiesaiden .!.:
Merhaba. Bir süredir fırsat buldukça buralarda kafa dağıtmaya çalışıyorum. Aslında çok girdiğim de söylenemez şu sıra. Hayat koşturmacasındayım. İş, kpss, ev, kişisel hayat çemberinde. Fakat neyle meşgul olursam olayım içimde sönmeyen bir yangın var. Uzun olursa kusura bakmayın lütfen, biraz içimi dökeceğim.
15 ay önce aile büyüğümü, en sevdiğimi kaybettim ve yas sürecim devam ediyor. Yaşamaya devam ediyorum ama aklımdan bir an çıkmıyor. Ne yaparsam yapayım onu düşünüyorum, anılarımızı, keşke şimdi yanımda olsaydı, şunu yapsaydık vs.
Beni çok seven bir ailem var fakat hiç kimse onun yerini doldurmuyor. Mutlu olamıyorum. Bir şeylerden bazen hiç keyif almıyorum bazense sadece anlık geçici bir haz alıyorum. Ağlama krizleri yaşıyorum hala. Evde yalnız kaldığımda veya iş yerinde molada. İnsanların beni ağlarken görmedini istemiyorum. Güçsüz görünmekten değil, istemiyorum sadece. Geceleri herkes uyurken de sessizce ağlıyorum şimdi olduğu gibi. Hatta bazen ağlamamı çok uzun süre durduramıyorum bazen de sürekli gözlerim dola dola geçiriyorum günü.
Sanki kaç yıl geçerse geçsin alışamayacakmışım gibi. Çünkü o benim evdeki neşem, eğlencem, her şeyimdi.
Kendimi çok yalnız hissediyorum ama aslında yanımda kimseyi de istemiyorum. Kimseyle dertleşmek istemiyorum. Ben hep kendimle dertleşen bir insandım zaten. Günlük, mektup, dua defteri vs yazıyorum. Yine de kafamdaki sesleri susturmakta çok zorlanıyorum. Sadece eski günlere dönüp mutlu olmak istiyorum. Evet farkındayım önümde bir hayat var ve onu yaşamalıyım. Ama bunu pratiğe dökmekte çok zorlanıyorum. Kaygı bozukluğum var ve kaybın ilk zamanlarından beri çarpıntılı, titremeli atak yaşıyorum fakat kendi içimde zorla bastırıyorum. Ailem o halime şahit olsa çok üzülür. Onların da kronik rahatsızlıkları olfuğu için yansıtmak istemiyorum.
Birkaç kez psikologa gittim. Fakat hem maddi açıdan hem de ben birine içimi açtığım için kendimi rahatsız ve kötü hissettim bu yüzden şu an devam etmiyorum. Bir gün yine başlamak istesem de şu an gerçekten yapmakta zorlanırım.
Nasıl geçecek veya geçecek mi, bu yangın sönecek mi bilmiyorum. Tek bildiğim her gün kalbim cayır cayır yanıyor ve ben her gün beni neden bıraktın diye sızlanıyorum. Bazen kendim nankör hissediyorum. Ailem var, sevgilim var, arkadaşım var, sağlıklıyım, imkanlarım var vs kıymetini bil. Ama yastan çıkamıyorum.
Kaybın ilk zamanları insanlar “gençler ölüyor, kazada ölen var….” gibi teselliler veriyordu fakat ben bu acı kıyaslamasını hiç doğru bulmuyorum. Elbette ani ve erken ölüm daha çok can yakar. Ama neticede hepimizin değer verdiği insanlar var ve onların yokluğuna alışmak hiç kolay değil.
Günler sonra siteye sırf içinmi dökmek için girdim, ağlaya ağlaya yazdım şimdiyse onun fotoğraflarına bakacağım. Allah’ım gönlüme ferahlık ver diye dua etmekten başka bir şey yapamıyorum.
Atanmak için de dua ediyorum çünkü hem kayıplarımın ruhuna hem de sevdiklerimin adına yaptırmak istediğim bazı şeyler var. Şu anki kazancımla küçük yapabiliyorum fakat daha büyüğünü yapmak istiyorum, Allah nasip ederse.
Gönlünden geçen bana dua ederse Allah razı olsun. İyi geceler herkese

Başınız sağ olsun. İnsan bir şeylere yoğunlaşıp hayatın içine karıştığında daha az acısıyla yüzleşiyor. Ben de babamı kaybettim. Hani bir söz var ya canım neye yansa ben onun gidişine ağladım diye. Aynı durumu yaşadım hala yaşıyorum. Bana bu süreçte psikolog ve psikiyatri desteği çok iyi geldi. Online yapıyordum terapilerimi o yüzden ev konforu daha rahatlatıcı oluyor. 5 yıl olacak neredeyse hala babamın kaybındaki acımı onun bende ki yerini anlatmaya cesaret bulamadım kendimde. Ama hayatın akışı beni ilk zamanlarımdaki halimden çok uzaklaştırdı. Size de öneririm.

jennifer87 · 24 Şubat 2026

Ben iki yıldır bu dediklerinin fazlasını yaşıyorum.ölene dek bu acı bizimle.

defne-28 · 24 Şubat 2026

jodiesaiden .!.:
Psikologumla konuşurken de kendimi istemsiz tutuyordum, içimdeki her şeyi dökmek istemiyordum ve ağzımdan çıkan her cümle sonradan bana pişmanlık duydurdu. Keşke söylemeseydim, içimi açmasaydım vs.
Psikiyatra yönlendirilecek kadar konuşmadım sanırım ve zaten görüşmeyi birkaç seansta kestim. Açıkçası ilaç tedavisinden korkuyorum özellikle meslek hayatında engel olmasından

korkmayın o ilaçlar zararlı değil
gerekirse alın ve hayata devam edin
annane muhtemelen yaşlı biri idi
yas süreci normalde 6 aydır veya 1 senedir
ölüm bir hayat gerçeği
kısacık hayatınızı yas tutarak heba etmeyin
tabi ki yas tutun ama yaşayın da bir yandan
bu günleriniz daha geri gelmeyecek

kaplumbas · 24 Şubat 2026

(Burda kendimi anlatıyorum okumak istemeyenler atlayabilir)
2012 senesinde annesini kaybetmiş 22 yaşındayken 12 yaşındaki kardeşiyle başbaşa kalmış biri yazıyor şuan bunları size. Ben başlarda çok ağladım. Cenazede beni görenler tanıyamadılar düşünün o kadar çok ağladım. Akrabalarıma yalvardım nolur gelin bizde kalın bizi yalnız bırakmayın diye ama hiç kimse kalmadı. Uykusuzluk başladı önce. Günde 1-2 saat belki uyuyabiliyordum, yemek yemeyi unutuyordum. Hani bu öyle bir his ki artık başka hiçbişey beni üzemez gibi geliyordu. Bir felaket olsa herhalde canım bile yanmazdı. Ölsem mesela o anda umrumda olmazdı. Zamanla bu duygular eşliğinde bazen de annemin kızacağı şeyler yapıyordum. Bir beklenti içindeymişim gelip kızsın diye. Ama baktım o da olmuyor. Gelmiyor. Artık yaşamımı devam ettiremeyecek durumdayken yengem beni psikiyatre götürdü. Uyumak için ilaç versin diye gittiğim doktora girdim bi yandan anlatıyorum bi yandan ağlıyorum. Bir ara terledim ceketimi çıkarmak için izin istedim. Doktorla hemşiresi şaşkınlık içindeydi. Sebebini anlamadım. Sonra doktordan çıkarken ceketimi giymeye yeltenince fark ettim ki üstümdekini ters giymişim. O anda anladım ki bu şekilde devam edemem. Okula giden kardeşim için en azından kendimi toparlamam lazım. O andan sonra şimdi düşününce farkediyorum ki kabul etmeyi bıraktım. Çünkü ölümünü kabullendiğimde hayatıma devam edemiyorum. Hiç öyle bir şey yaşanmamış gibi davranmaya öyle düşünmeye başladım. O dönemde yaşadığım yerde psikolog falan hak getire. Sigortam falan da yok hani psikiyatriye düzenli gideyim. Kendi kendime bu şekilde bir çözüm buldum. Yıllarca hiç sorun yoktu. Derinlemesine düşünmediğim sürece insanlara anlatırken bile üzüntü yaşamıyordum. Ta ki dayım ölenekadar. Dayım ölünce annemin yanına gömdükleri için mezarlığa gidince ağlamamı durduramadım ve orda anladım. Yaptığım o kadar yanlış bir şeymiş ki. Ordan çıkıp şarteli indirenekadar ağladım. Derin biz kedere büründüm. Diyeceksiniz ki ne böyle 1 sayfa boyunca bunu anlattın şimdi. :KK48:

(Konu sahibine yanıtım)
Demem o ki yas sürecini doğru yönetmediğinizde yas süreciniz bitti zannetseniz de bitmiyor. Destek almak cidden elzem. Sizin kendinizi açmaktan rahatsız olmanızın sebebi belki de üzülmediğinizde ve durumu atlattığınızda onu unutacağınızdan korkuyor olmanız. Ben o kadar yok saymama rağmen asla unutmadım. Yardım almaya kendinizi zorlayın. Kimseye içinizi açmaktan da korkmayın. O üzülür bu bilmem ne yapar falan o onların sorunu olsun. Acı da paylaştıkça azalır. Kardeşim için doğru olan ne varsa hepsini yaptım ama kendimi o süreçte ihmal ettim. Ona yasını yaşatırken kendim yaşamadım. O nedenle önce BEN sonra başkaları demeyi öğrenmemiz gerek. Çünkü biz yoksak onlar da yok. Şuan için konuşursak yardım alıyorum 2-3 senedir. Keşke imkanım olsaymış daha önce alabilseymişim diyorum. Kendinize bunu yapmayın. O sizi böyle görse inanın çok üzülürdü. Mutlu olmayı çok hak ediyorsunuz bunu asla unutmayın. Sevgiler. :KK51:

Yas Sürecini Atlatamamak

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Yeni Üye

Popüler Üye

misandri yayma cemiyeti

Nirvana

Popüler Üye

Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir.

Guru

Yeni Üye

Nirvana

Adsız Özlem

Benzer Konular